Vision Board 2015 vervangen door dat van 2016

30 december 2015

Hier ziet u een foto van ons visionboard van 2015, het hing het afgelopen jaar in onze woonkamer en diende als geheugensteun voor onze doelen.

Vision Board 2015 - 2

Dit is het visionboard van 2015.

Zoals we op 14 december 2013 in het stukje met de titel “Een visionboard op eigen wijze” al schreven, is een visionboard iets dat gebruikt wordt om je dromen, wensen en plannen gestalte te geven. Op de manier waarop wij het gebruiken is het ons “paspoort tot potentieel.”

Marjo en Dinie gebruiken het voor Johanna Lime, voor onze schrijfactiviteiten.

Drie dingen waar we onze aandacht op wilden richten in 2015, waren enthousiasme, zelfrespect en energie.

Enthousiasme. We hoorden voor die tijd al vaak dat mensen ons waardeerden, omdat we zo enthousiast waren. Dan keken we elkaar eens aan en trokken onze wenkbrauwen op. Waren wij echt enthousiast? We hadden dat idee niet, al vonden we het wel een compliment.

Wat betekent enthousiasme eigenlijk? Volgens Wikipedia is het een gemoedstoestand waarbij men zich levendig en uitgelaten gedraagt en een grote geestdrift en motivatie voor iets vertoont. Goed, daar kunnen we ons wel in vinden. Alleen waren er periodes dat onze motivatie door allerlei tegenslag en kritiek danig in de verdrukking raakte. Er was blijkbaar meer nodig dan alleen enthousiasme om onze schrijversdromen waar te maken.

 

Zelfrespect. Dit is iets dat we van huis uit te weinig hebben meegekregen. En we merkten dat we ons steeds gingen verontschuldigen voor wie we waren of voor wat we hadden gezegd en gedaan. Anderen waren altijd beter. Ons zelfvertrouwen was laag. Daardoor trof het ons meer dan nodig als we kritiek te verduren kregen. En we moesten er ook altijd iets mee, vonden we.

Door in 2015 op dit punt te letten, besloten we dat we zelf uit mogen maken of we kritiek van anderen ter harte nemen en er iets mee gaan doen. We kunnen het nu ook gewoon aan de kant te leggen en ons eigen pad volgen. We nemen meer de vrijheid om onszelf te zijn. Dat is ook ons recht en niet alleen het recht van anderen.

 

Energie. De wilskracht en het arbeidsvermogen. Daar hebben we in 2015 flink gebruik van gemaakt. Op de planning stonden erg veel verhalen die we verbeteren wilden. Ze zijn allemaal herschreven. We schreven nog meer nieuwe verhalen voor wedstrijden dan in de jaren hiervoor. Tijdens de redactierondes van Schimmenschuw waren we heel actief. Ook hebben we optimaal gebruik gemaakt van Camp NaNoWriMo en NaNoWriMo om in tenminste drie maanden van het jaar elke dag flink door te schrijven en het aantal woorden per dag bij te houden. We stonden met ons boek op de Elfia en op de Gothic en Fantasybeurs. We deden aan promotie en legden contacten. Schrijver zijn vraagt veel energie en we vinden dat we dat in 2015 voldoende hebben opgebracht. De resultaten liegen er niet om.

Wat er fout ging in 2015 waren gebeurtenissen waar we geen vat op hadden en waar wij weinig aan konden veranderen.

 

Schimmenschuw ging de wereld in, zoals op het plaatje onderaan ons visionboard symbolisch voorgesteld wordt. Hiervoor gaat onze dank uit naar Cocky en Barry van Dijk, van uitgeverij Zilverbron en ook naar Chinouk Thijssen.

 

Een andere uitgever zoeken voor onze korte verhalen. We dachten hierbij aan Annibo. Dit is in zoverre gelukt dat er drie verhalen in de bundels van de Gentasia Awards 2014 zijn opgenomen die we op 18 april 2015 in handen kregen. Echter hebben we de verhalen voor de Gentasia Awards 2015 en Prozanni 2015 terug moeten trekken vanwege de gezondheidstoestand van de Antoine Bomon en alle tegenslagen waar hij met uitgeverij Annibo mee te kampen kreeg. Erg jammer.

We trokken onze verhalen bij Ganymedes ook terug omdat we vonden dat ze daar geen kans kregen.

Inmiddels hebben we wat betreft onze korte verhalen het besluit genomen om te gaan publiceren op Smashwords, want we wilden dat ook die verhalen de lezers zouden bereiken. Ze hebben weliswaar geen wedstrijden gewonnen, maar het zou treurig zijn als alleen eersteprijsverhalen gepubliceerd mochten worden. Met dank aan Tais Teng die ons geleerd heeft hoe je e-books maakt.

 

Paul Harland Prijs, Fantastels en kortverhalen wedstrijden. Dit staat elk jaar op ons visionboard en in 2015 is het gelukt om elf verhalen te schrijven. Drie voor Gentasia Awards 2015, twee voor de Paul Harland Prijs (inmiddels omgedoopt tot Harland Awards), drie voor Prozanni 2015 en drie voor Fantastels Verhalenwedstrijd 2015. We herschreven ook nog eens alle eerdere wedstrijdverhalen of maakten er nieuwe van. Helaas is het in december niet meer gelukt om mee te doen aan de Trek Sagae, maar die staat nu wel op het visionboard dat weg gemaakt hebben voor 2016. We willen dan al wat eerder aan de verhalen hiervoor beginnen, zodat niet alles aan het eind van het jaar komt. De decembermaand is al druk genoeg.

 

Groei en verspreiding, zoals op de foto’s te zien is aan de bomen en de lichtjes, begint dit voor ons gevoel te werken. Er komen steeds meer volgers op Facebook, langzamerhand kennen meer mensen ons ook via andere kanalen. Samen houden we de liefde voor het schrijven vast en koesteren we onze verhalen.

 

Voor Eibor Risoklany – De vergeten vloek zijn er nieuwe plannen. De vergeten vloek wordt geen serie van vijf boeken maar een trilogie. We hebben er een uitgever voor, dat is Zilverbron. En we hebben de planning binnen. Voor ieder deel krijgen we anderhalf jaar om het te schrijven, herschrijven en bij te schaven. Met deel 1 zijn we alweer een eind op weg.

 

Alles wordt overgoten met een scheutje Love Potion en in 2015 heeft het lezen van boeken ook flink wat aandacht gekregen.

Het visionboard voor 2015 heeft plaats gemaakt voor dat van 2016, de nieuwe planning is bekend. We gaan vol goede moed door in het nieuwe jaar en wensen voor iedereen dat ook hun dromen, wensen en plannen uit mogen komen.

Jullie weten nu welke kracht de magie van Johanna Lime op gang houdt. Maak ook eens een visionboard!

De beste wensen van Johanna Lime.

 

Koop Schimmenschuw hier

11 december 2015

Nog een cadeau nodig?

Koop Schimmenschuw hier: De online boekenwinkel van Zilverspoor en Zilverbron

Kopie van PDF met juiste tekst op de cover

Nel, Jessica, Debbie en Thea hebben het boek al uit, zij vinden het een geweldig goed boek en hebben ervan genoten. Nel heeft de eerste 250 pagina’s in een week end gelezen, maar over de volgende 108 deed ze expres langer omdat ze er lang van wilde blijven genieten!

Het boek is gesigneerd te koop bij ons, laat dan een reactie achter met e-mail adres, zodat we contact op kunnen nemen.

 

Een vaak verlaten Cabin

Geplaatst op 20 april 2015

Begin april waren we nog heel erg hard met de werkzaamheden voor onze debuutroman Schimmenschuw bij Zilverbron aan het werk. Op vrijdag 10 april 2015 stuurden we de laatste hoofdstukken op naar redactrice Cocky van Dijk, voor de afgesproken deadline van 13 april.

We hebben heel veel geleerd van deze redactie en ons boek wordt naar onze mening een geweldig goed geschreven verhaal over Kamilia en wat zij meemaakt op Chyndyro. Maar of het boek nu nog uit gaat komen, nu onze uitgever Jos Weijmer plotseling op 12 april stierf, dat is wat ons zorgen baart.

Camp-Participant-2015Toch hebben we ingeschreven voor de CampNaNoWriMo van april. We wilden allebei 20.000 woorden schrijven in de maand april. Voor het vervolg op Schimmenschuw, waaraan we nog moeten schaven om van een deel van een trilogie een deel van een serie van vijf te gaan maken. Bovendien wilden we van een kort verhaal dat we al herschreven hadden nu een novelle maken, door het korte verhaal verder uit te breiden.

Dat blijkt dus niet mee te vallen, want door verschillende gebeurtenissen, zoals de redactie van Schimmenschuw die nog doorgang moest vinden, het overlijden van een tante, een logé die mede daardoor twee weken bij ons in huis was en nu weer de onzekere situatie die ontstaan is bij de uitgeverij, missen we de motivatie om elke dag te schrijven.

Marjo heeft met het herschrijven van korte verhalen (wat eigenlijk het doel niet was van dit kamp) en met het afronden van hoofdstuk 1 van “Sluimerend vuur” al wel ongeveer 15.000 woorden bij elkaar gesprokkeld. Maar bij Dinie was het ook op haar werk nog druk met het leren van nieuwe procedures, dus heeft zij nog maar 5.000 nieuwe woorden aan de novelle toe kunnen voegen. Daarom heeft ze haar doel van 20.000 woorden naar 10.000 bijgesteld.

Of we dus deze maand in onze Cabin (kamphut) bij CampNaNoWriMo aan 30.000 woorden komen samen, is nog maar de vraag. We hebben nog een week te gaan, dus dat wordt aanpakken.

De Cabin waarin wij samen veel zouden moeten vertoeven op het internet, staat deze eerste keer dat we meedoen met CampNaNoWriMo dus helaas vaak leeg. Onze plannen zullen bijgesteld moeten worden.

 

6 – De teller staat op de zes

Geplaatst 12 februari 2015

6

We tellen af:

De publicatie van ons debuut is vervroegd. Het wordt in MEI 2015 door UITGEVERIJ ZILVERBRON uitgebracht

Vandaar dat we nu iedere veertien dagen een bericht plaatsen in plaats van elke maand.

 

Een stukje historie over Chyndyro en Laskoro.

Johanna Lime (Marjo Heijkoop en Dinie Boudestein) schrijft al sinds haar jeugd verhalen. De meeste hiervan zijn in dagboekvorm uitgewerkt. In het begin met de hand, daarna op een typemachine, later op de computer. We hebben nog steeds rijen multobanden met dagboeken in de kast staan, maar de laatste tijd staat alles op de computer.

cropped-headerkleur.jpg

Sommige personages hebben zich in onze dagboeken meer ontwikkeld dan anderen en daardoor worden die belangrijker in onze boeken dan andere personages, die meer randfiguren zijn. Ze leven allemaal ofwel in het koninkrijk Laskoro, ofwel in het koninkrijk Berinyi. De twee zusterplaneten Laskoro en Chyndyro horen bij het koninkrijk Laskoro.

Zoals u wellicht weet, waren wij bezig aan een eerste boek voor een serie, toen we ontdekten dat er een manuscriptenwedstrijd werd gehouden door Luitingh Fantasy en Magic Tales. Omdat er een afgerond boek werd verwacht, hebben we toen besloten Schimmenschuw te schrijven, een verhaal dat zich drie millennia voor onze serie (waaraan we hard aan het schrijven zijn) afspeelt. Schimmenschuw kan gezien worden als een voorloper, maar is wel een op zichzelf staand verhaal. Er komen zeven belangrijke families in voor die ook in onze serie voor zullen komen.

De hoofdpersoon uit ons verhaal is Kamilia Arras. Dat zij een vrouw is komt ook door de wedstrijd van Luitingh, omdat in het reglement van die wedstrijd vermeld werd dat het hoofdpersonage een vrouw moest zijn. Kamilia komt vijf jaar voordat er door de avatars een vloek wordt uitgesproken over de mensen van Chyndyro door een ingreep op die zusterplaneet van Laskoro terecht. Ze wordt uit de moderne wereld meegenomen naar een wereld met een middeleeuwse setting. Een wereld van kastelen, ridders, boogschutters, herbergen, paarden en huifkarren. Op Chyndyro zijn er zeven landen en in elk land heerst een machtige magiër. Kamilia moet langs de heersers van die landen om een voorwerp te kunnen samenstellen uit zeven delen, waarmee ze weer naar huis kan. Onderweg leert ze dat ze een speciale gave bezit en leert ze die steeds beter te gebruiken.

Het verhaal over de wording van Chyndyro en ook het boek Schimmenschuw zijn in de loop de afgelopen jaren en maanden steeds weer opnieuw onder de loep genomen, er is aan geschaafd, geschrapt en herschreven. Zelfs na dertig maanden vinden we af en toe nog dingetjes die we nu weer anders zouden doen. Het klopt waarschijnlijk wel als andere schrijvers ons vertellen dat een verhaal eigenlijk nooit af is. De wording van Chyndy heette ons kortverhaal dat in 2012 naar de Paul Harland Prijs werd opgestuurd. Er kwam een jurybeoordeling uit die er niet om loog. Sinds die tijd hebben we alweer zeven versies van het verhaal geschreven en nu het klaarstaat voor de intekenlijst, vinden we nog woorden die we willen wijzigen. Om een voorbeeld te geven van hoe het verhaal in de loop van de tijd gewijzigd is, hieronder twee fragmenten. Het eerste is uit “De wording van Chyndy uit 2012”, het tweede is wat we er tot nu toe van gemaakt hebben.

Een fragment uit 2012

Toen de zes eindelijk op het punt stonden om van Chyndy te vertrekken naar Pseion of Cuppiddo, werden de mensen door de Avatars naar de ruimte bij de ster Atlas gebracht. Daar verwachtten zij dat de nieuwe planeet gebouwd was. Eibor Risoklany was uit elkaar gespat. De bouwstenen van deze wereld waren hevig door elkaar geschud, de cohesie was compleet verdwenen. Eibor Risoklany was uiteindelijk geëxplodeerd doordat de magische elementaire krachten en dynamische energieën, die de op macht beluste magiërs hadden aangewend, te sterk waren geworden.

De Avatars die de mensen verhuisden waren er verbaasd over dat ze bij de ster Atlas nu vijf planeten vonden, terwijl ze opdracht hadden gegeven voor de creatie van slechts één planeet. Omdat ze hun dienaren op Chyndy aantroffen, brachten ze de goede magiërs en hun volgelingen, naar die planeet.

Een fragment uit 2015

Precies toen de zes draken op het punt stonden om van Chyndyro te vertrekken naar Pseion of Cupiddo, materialiseerden er grote groepen mensen in een dal bij de Glooibergen.

Aquila zag de gouden draak met zijn soortgenoten op de berg staan en vloog als adelaar naar hem toe. ‘Jullie zijn precies op tijd,’ zei hij en hij keek bewonderend rond. ‘Wij hebben deze mensen gered en ze naar de planeet gebracht waar we jullie zagen. Maar heb ik het nu goed gezien? Zijn er hier nu vijf planeten?’

‘Ja, er zijn vijf planeten,’ sprak Chimaera voor haar beurt. ‘Drie van hen zijn er maar bewoonbaar voor mensen, want er was te weinig tijd.’

Aquila keek naar Zwarte en zei: ‘De opdracht die wij gaven was voor één planeet. We zijn ervan uitgegaan dat we hier moesten zijn, omdat jullie hier waren. Is dat dan wel zo? Moesten we de mensen wel hierheen brengen?’

‘Dat is wel goed,’ zei Sesha. ‘Ze kunnen hier leven, op Chyndyro, maar ze zouden ook op Sandyro of Laskoro kunnen leven. Die planeten zijn daar ook geschikt voor. Cupiddo en Pseion zijn niet geschikt voor mensen, daar hadden we geen tijd meer voor. Ik ben bang dat we ons niet helemaal aan de opdracht hebben gehouden.’

© Johanna Lime

 

Dit is maar een voorbeeld van twee fragmenten uit verschillende versies van een kort verhaal. Schimmenschuw is minstens twaalf keer zo lang en we hebben het in de loop der tijd nog verder verbeterd dan het korte verhaal. Steeds als we het lezen vinden we het geweldig leuk en door de redactie wordt het nog beter. We houden van ons kindje en hopen dat u dat zult kunnen merken als u het te lezen krijgt in mei.

Op het moment zijn we nog steeds heel hard bezig aan de metaredactie van Schimmenschuw en hebben we daarvoor ook alweer een nieuwe versie geschreven. Die is naar onze redactrice opgestuurd. De redactie is in volle gang en zal naar verwachting in maart zal worden afgerond. Dan krijgen we de woordredactie in april en zal het boek in mei 2015 bij Zilverbron uitkomen.

 

“De wording van Chyndyro.” is een kortverhaal in pdf bestand, met tekeningen. Het is gratis te verkrijgen bij inschrijving voor ons boek Schimmenschuw, wanneer dit na uitgave (gesigneerd) gekocht wordt via ons. Daarvoor kunt u een berichtje achterlaten op Facebook of in een reactie op onze WordPress website. Als u dit wilt, vermeldt dan uw e-mail adres, zodat wij kunnen reageren op het bericht.

 

Groeten van Johanna Lime.

 

7 – De teller staat op de zeven

Geplaatst 30 januari 2015

7

We tellen af:

Hier zou moeten staan: Nog 7 maanden geduld, dan wordt Schimmenschuw uitgegeven bij Zilverbron.

Maar we kregen afgelopen week het heuglijke nieuws te horen, dat de publicatie van ons debuut vervroegd is. Het wordt in MEI 2015 door UITGEVERIJ ZILVERBRON uitgebracht

Vandaar dat we sneller gaan aftellen, in plaats van elke maand een bericht te plaatsen, wordt dit vanaf nu elke veertien dagen.

WIJ ZIJN NATUURLIJK HEEL BLIJ MET DE NIEUWE PLANNING!

 

De groep mensen die verbannen werd van de Aarde crashte op EIBOR RISOKLANY (zie 10 – Het aftellen begint).

De Avatars grepen in en redden de kolonisten van een wisse dood door hen te leren hoe ze hun magische krachten onder controle kregen en gebruiken moesten (Zie 9 – De teller staat op de negen).

Er ontstonden machtsblokken van verschillende magie en de mensen begonnen hun macht te misbruiken, zozeer dat de avatars vreesden dat Hun planeet vernietigd zou worden door alle krachten die er op uitgeoefende werden. (Zie 8 – De teller staat op de acht)

 

De avatars van EIBOR RISOKLANY kibbelen heel veel. Ieder heeft wel een mening over wat er moet gebeuren met hun menselijke volgelingen en vaak zijn deze goden en godinnen nogal impulsief. Maar ze kunnen het niet toestaan dat de mensen de magische krachten aanwenden om elkaar en de planeet van avatars en draken te vernietigen. Daarom sturen ze de draken onder leiding van Sesha naar de Plejaden, om bij de ster Atlas een nieuwe planeet te creëren.

In Schimmenschuw woont Kamilia op de grootste van vijf planeten die door de draken gecreëerd is. Dat is de planeet Laskoro. De andere planeten zijn: Cupiddo, Pseion, Sandyro en Chyndyro. Het grootste deel van Schimmenschuw speelt zich af op de planeet Chyndyro. Dit is een kleinere planeet dan Laskoro, een zusterplaneet.

In de tijd van de magische dynastieën op Chyndyro was Laskoro nog onbewoond. Maar in de moderne tijd waarin Kamilia eigenlijk thuishoort, is er een Koninkrijk Laskoro, dat alle vijf de planeten omvat.

Hoe de draken de planeten scheppen, wordt verteld in ons verhaal: “De wording van Chyndyro.” Dit verhaal in pdf bestand, met tekeningen, is gratis te verkrijgen bij inschrijving voor ons boek Schimmenschuw, wanneer dit na uitgave (gesigneerd) gekocht wordt via ons. Daarvoor kunt u een berichtje achterlaten op Facebook of in een reactie op onze WordPress website. Als u dit wilt, vermeldt dan uw e-mail adres, zodat wij kunnen reageren op het bericht.

Op het moment zijn we heel hard bezig aan de metaredactie van Schimmenschuw , die naar verwachting in maart zal worden afgerond. Dan krijgen we de woordredactie in april en zal het boek in mei 2015 bij Zilverbron uitkomen.

Hieronder een klein stukje uit “De wording van Chyndyro.”

© Johanna Lime

Peinzend keek hij naar de door elkaar wervelende elementen. Hoe hadden de Avatars zich dit voorgesteld? Waarvoor wilden ze juist op deze plek in het heelal een nieuwe wereld scheppen? Omdat de naam hen aanstond? Er was weliswaar veel energie en materiaal aanwezig, maar dit had veel bewerking nodig. Hij keek vragend naar zijn vrienden: ‘Weten jullie hoe we dit aan moeten pakken?’

De zwarte draak, die droomwever werd genoemd, antwoordde: ‘Ik wil de uitdaging wel graag aangaan, want zo’n opdracht hebben we nog nooit gekregen. Eindelijk krijgen we hiermee de erkenning van de Avatars die we verdienen. Met deze opdracht laten ze ons zien dat wij aan goden gelijk zijn. Ze laten het aan ons over om hun wereld te creëren. Ik ga hem, denk ik, maar dromen!’

De rode draak, die bij hen als initiatiefnemer bekend stond, vloog snel voorbij en kwam met een sierlijke bocht weer terug: ‘Dit is heerlijk, toch?’riep hij enthousiast uit. ‘Ik heb wel een paar ideeën voor een nieuwe wereld. Ik vind het geweldig dat wij dit mogen doen.’

‘Er blijkt uit dat de Avatars ons vertrouwen,’ zei de groene draak, de bouwer. ‘Als ik zo rondkijk, zie ik bouwstenen genoeg bij deze ster.’

‘Ik zie hier behalve veel sterrenstof ook veel vrije energie,’ zei de blauwe draak, die als ordeschepper al veel voor hen had gedaan. ‘Ik denk dat het wel gaat lukken.’

‘Jullie zijn toch niet vergeten dat er haast bij is?’ vroeg de witte draak, de levengever, nogal gepikeerd. ‘Ik weet wel waarom de Avatars ons gestuurd hebben. Zelf zouden ze het nooit op tijd af hebben gekregen met hun eeuwige gediscussieer.’

‘Stop, Witte!’ riep Sesha haar toe. ‘Geen kritiek op onze Avatars. Dat ze bereid zijn om de zaken van meerdere kanten te bekijken, is juist goed. Anders waren wij niet hierheen gestuurd en dan waren alle mensen allang dood geweest.’

Hij zag dat Zwarte haar wenkbrauwen optrok. Ze lachte luid en schoot met een enorme vaart langs hem heen. ‘Vinden jullie het niet heerlijk dat we vrij door de ruimte kunnen vliegen, zonder dat Zij steeds meekijken?’ riep ze achterom kijkend.

Groeten van Johanna Lime.

Voortgang redactie Schimmenschuw

16 januari 2015

Voortgang redactie Schimmenschuw

De voortgang van de redactierondes voor ons debuut “Schimmenschuw” bij Zilverbron

Wij zijn samen met onze redactrice Cocky van Dijk druk bezig met de metaredactie voor ons debuut Schimmenschuw dat dit jaar uitgebracht wordt bij uitgeverij Zilverbron.

De proloog en hoofdstuk 1 zijn inmiddels helemaal klaar, de hoofdstukken 2 t/m 6 bijna.

We zijn nu bezig aan hoofdstuk 7 en de planning is dat wij in de maanden januari, februari en maart flink door zullen werken om alle 25 hoofdstukken van het boek door te werken.

 

Door deze redactieronde leren wij onderscheiden waar de verbeterpunten zitten voor ons manuscript. Soms gaan we te kort door de bocht en is er een betere beschrijving van de omgeving nodig. Dan weer leggen we te veel uit of gaan we te veel op de details in. Herhalingen worden weggeschrapt, wat de spanningsboog van het verhaal ten goede komt. Er zitten soms overbodige stukjes in de tekst. Er wordt te veel gewisseld van perspectief, dat wordt dan herschreven vanuit het perspectief van de hoofdpersoon. Sommige woorden worden te veel herhaald en dat vraagt om het vinden van synoniemen. Zinnen worden anders opgeschreven omdat ze te veel op elkaar lijken. Te vaak “zei hij, zei zij-gebruik” kan geschrapt worden en zo zijn er nog verschillende zaken waar wij aan sleutelen. Het is een voortdurend leerproces.

 

Het is volgens ons wel logisch ook dat na een jaar gewacht te hebben op redactie, er gedeelten te vinden waren die veel verbetering behoefden. Wij hebben in 2014, nadat ons manuscript voor Schimmenschuw goedgekeurd was en er een contract werd afgesloten, niet stilgezeten. In 2014 hebben we twaalf nieuwe korte verhalen geschreven voor verschillende wedstrijden. Ook schreven we 185.122 woorden aan het vervolg op de voorloper Schimmenschuw: ongeveer drie boeken uit de serie van vijf. Bovendien hebben we alweer veertien verhalen herschreven en bij iedere herschrijfronden worden die weer een stukje beter. Door veel te schrijven, leer je schrijven. En door veel te lezen, wat we in 2014 meer gedaan hebben dan in 2013, ook. Bovendien hebben we weer enkele juryrapporten bestudeerd en ervan geleerd. Het was dus wel te verwachten dat er in het manuscript voor Schimmenschuw nog wel het een en ander te verbeteren was. We gaan in overleg met onze redactrice nu dan ook eerst uitzoeken hoe het precies zit met de verschillende perspectieven in de rest van het manuscript en herschrijven alvast de stukken die daar geschikt voor zijn naar de POV van de hoofdpersoon: Kamilia.

 

Soms schamen we ons een beetje en denken: ‘Hoe hebben we dat ooit zo op kunnen schrijven.’ Maar vaak moeten we er om lachen en worden we er tijdens de verbeterrondes blij van dat we inzien dat we langzamerhand een groei doormaken waardoor onze boeken mooier kunnen worden dan aan het begin in 2011. Als we het daarmee vergelijken, hebben we een grote sprong gemaakt. Voor sommige zeer kritische juryleden en redacteuren zal dat misschien nog niet genoeg zijn en wellicht zullen we nooit aan de strenge eisen van de literair georiënteerde critici voldoen. Maar we zijn op weg en gaan hiermee verder. We hopen nog steeds dat veel lezers zoals wij, die interesse hebben in het fantasygenre en lekker ontspannen in een verhaal willen duiken waarin van alles gebeurt, dit kunnen waarderen.

Dit jaar ligt onze focus op zelfrespect, energie en enthousiasme.

Ons boek wordt prachtig!

 

8 – De teller staat op de acht

Geplaatst 02 januari 2015

8

 

We tellen af: Nog 8 maanden geduld, dan wordt Schimmenschuw uitgegeven bij Zilverbron.

De groep mensen die verbannen werd van de Aarde crashte op EIBOR RISOKLANY (zie 10 – Het aftellen begint).

De Avatars grepen in en redden de kolonisten van een wisse dood door hen te leren hoe ze hun magische krachten onder controle kregen en gebruiken moesten (Zie 9 – De teller staat op de negen).

 

Op Eibor Risoklany begonnen de kolonisten uit de verschillende dorpen en landen na een periode van relatieve vrede te bakkeleien over de vraag wie er nu de baas was op de planeet.

Natuurlijk kwam daarbij een machtsstrijd op gang (ze stamden tenslotte af van mensen op Aarde). Ze vroegen zich af: wie heeft de sterkste magie en wie kan daarmee de wet voorschrijven aan de anderen?

De zeven sterkste magiërfamilies hadden na verloop van tijd hun eigen landen, waar ze regeerden als koningen en koninginnen. Met groeiende zorg keken ze naar de ontwikkelingen in de andere gebieden. Ze vroegen zich af: gaan mijn collega’s niet te snel, kan ik ze wel de baas blijven en waar kan ik hulp vinden om nog meer macht te krijgen?

Er ontstonden twee grotere samenwerkingsverbanden tussen de verschillende machtige families. De elementenmagiërs zochten steeds meer hulp bij elkaar. Ook bij de dynamiekmagiërs ontstond een machtsblok.

Aan beide zijden werd er druk gestudeerd op manieren om hun magie toe te passen tegen hun soortgenoten. Dit was dan ook de tijd waarin veel van de magische spreuken werden ontwikkeld en geperfectioneerd.

Men vond uit dat met magie aanvallende spreuken konden worden gebruikt, maar er werden ook vele verdedigingsspreuken ontwikkeld. Vooral de dynamiekmagiërs waren meesters in het bedenken van verdediging tegen de elementaire aanvallen van vuur-, water-, aarde- en luchtmagie. Maar ook de elementenmagiërs vonden een verdediging tegen de geest- ziel en lichaammagie van de dynamiekmagiërs. De laatste groep werd vooral flink tegengewerkt en kon weinig aanvallende spreuken gebruiken. Alle magie deed een beroep op de aanwezige vrije energie van de planeet en de Avatars maakten zich zorgen om de agressie van de mensen.

Elk land kreeg een eigen leger met zwaardvechters en boogschutters en de magiërs sloten zich daarbij aan. De koningen en koninginnen begonnen ook hulp te zoeken bij de draken die op Eibor Risoklany leefden, maar de meeste draken wilden niets met de mensen te maken hebben. Enkele van hen werden er zelfs zo boos over dat de delegaties die zich in het drakenland waagden nooit meer terug kwamen.

De dynamiekmagiërs vonden dat ze te weinig verweer hadden tegen de elementen en ontwikkelden een geheel nieuwe magiesoort. Ze hadden gemerkt dat er door de ingrepen van de Avatars veel mana in het bloed van de mensen huisde en na veel onderzoek deden ze voor hun magie een beroep op dat bloed. Ze gingen daarbij zelfs zo ver, dat ze er mensen voor doodden.

De Avatars waren geschokt dat de mensen zichzelf of anderen verwondden voor rituelen waarin bloedmagie werd toegepast. Deze magie hoorde thuis bij de zwarte, duistere magie. Die soort werd door hen met klem verboden. Ze konden de vijandigheden echter niet stoppen en tenslotte kwamen er oorlogen op Eibor Risoklany. Er werden verschillende slagen uitgevochten, maar het bleek dat de legers tegen elkaar opgewassen waren. De Avatars zagen al gebeuren dat hun planeet door het misbruik van de vrije energie zou imploderen. Ze moesten iets tegen het geweld doen.

 

Wat er dan gebeurt, staat in ons verhaal: “De wording van Chyndyro.” Dit verhaal in pdf bestand, met tekeningen, is gratis te verkrijgen bij inschrijving voor ons boek Schimmenschuw, wanneer dit na uitgave (gesigneerd) gekocht wordt via ons. Daarvoor kunt u een berichtje achterlaten op Facebook of in een reactie op onze WordPress website. Als u dit wilt, vermeldt dan uw e-mail adres, zodat wij kunnen reageren op het bericht.

Op het moment zijn we bezig aan de redactie van Schimmenschuw en hebben we nog 8 maanden te gaan voordat (naar verwachting) in augustus ons boek bij Zilverbron uitkomt.

 

Hieronder een klein stukje uit het begin van “De wording van Chyndyro.”

© Johanna Lime

Vuurballen, ijshagel, brokken steen en bliksemflitsen schoten door de lucht. Sesha, de gouden draak keek ernaar vanaf de top van de godenberg. Hij had hier een goed uitzicht over het land. Maar zelfs met zijn scherpe ogen kon hij geen wijs worden uit wat er precies in het dal gebeurde. Er was alweer een strijd bezig tussen de legers van de zeven magische dynastieën. Hij kon alleen raden naar de menigte ridders die strijdend ten onder gingen en het aantal boogschutters dat pijl na pijl afschoot. Het enige dat hij zonder problemen waar kon nemen, was de magie. Hij kneep zijn ogen dicht en stampte geërgerd met zijn poot op de rots. Hoeveel mensenlevens zou dit nu weer kosten en waarvoor?

De goden hadden hem bevolen om deze keer op de berg te blijven. Het lag niet in zijn aard om slechts toeschouwer te zijn.

Enkele Avatars waren wel afgedaald om zich in de strijd te mengen. Hij voelde zich machteloos. Het enige dat hem restte, was de gesprekken aan te horen van de achterblijvende goden en godinnen.

Een van de goden die nog op de bergtop stond, was de vogelgod Aquila. Hij hoorde hem kreunen en draaide langzaam zijn kop om naar de adelaar. In de anders zo felle ogen van de Avatar zag hij nu een diepe verslagenheid.

De god die naast Aquila stond, greep naar zijn buik en kokhalsde. ‘Heb jij er ook zo’n spijt van, Aquila?’ mekkerde Mage, de zwarte ram.

‘Als ik mijn vooruitziende blik meer had vertrouwd, zou ik die mensen nooit hebben geholpen,’ verzuchtte Aquila. ‘Ik heb me laten ompraten door jullie en ik ben bang dat we nu echt heel erg streng en afdoende moeten ingrijpen.’

‘Het is helemaal uit de hand gelopen,’ beaamde Mage. ‘Zo zie je maar, wat er kan gebeuren als je medelijden hebt met mensen. Wij zijn veel te weekhartig.’

Sesha zag de godin Wieke in haar blinkende harnas vastberaden op de twee Avatars af stappen. Ze had het gesprek blijkbaar gevolgd en keek over de rand van de berg naar het strijdgewoel in het dal. Afkeurend schudde ze haar hoofd. ‘Dat het zo erg zou worden, kon zelfs Aquila in het begin niet voorspellen,’ zei ze tegen Mage. ‘We hebben ons vreselijk in de mensen vergist.’

 

Groeten van Johanna Lime.

 

9 – De teller staat op de negen

Geplaatst 05 december 2014

9

We tellen af: Nog 9 maanden geduld, dan wordt Schimmenschuw uitgegeven bij Zilverbron.

De groep mensen die verbannen werd van de Aarde crashte op EIBOR RISOKLANY (zie 10 – Het aftellen begint).

Het was een vreselijke tijd en de psi gevoelige mensen, die op de Aarde natuurrampen voorspeld hadden, moesten op deze voor hen vreemde planeet zien te overleven.
Hun geschiedenis begon van voren af aan, ze waren kolonisten en leefden zoals mensen op de Aarde leefden in het begin van hun ontwikkeling. Ze bouwden hutten en hielden zich in leven door te jagen op klein wild en door visvangst, door het verbouwen van tarwe, maïs, wortelen, kool, sla en bonen. Al gauw werden er dieren gehouden als vee.
De Avatars van Eibor Risoklany zorgden voor een vergelijkbare leefomgeving als die deze mensen op Aarde hadden gekend. Zij waren nieuwsgierig naar hun ontwikkeling. Het klimaat en de leefomstandigheden werden door Hen zo optimaal mogelijk aan de behoeften van hun studieobjecten aangepast. Ze zagen dat er langzamerhand zeven dorpen ontstonden, een eindje uit elkaar, waarbij in ieder dorp één familie de leiding op zich nam.

Die zeven belangrijke families hadden ieder een groep andere families als aanhangers. Zo ontstonden er op den duur zeven grotere vestigingen uit de dorpen en de families breidden zich uit. Eibor Risoklany had voor het eerst in haar bestaan niet alleen goddelijke inwoners en draken, er woonden nu ook mensen.

Vooral bij de zeven leidende families bleek dat de gave die ze op Aarde hadden gebruikt om rampen aan te kondigen zich heel snel verder ontwikkelde. Tijdens die ontwikkeling kregen de leden uit de families het vaak erg moeilijk: ze zagen visieoenen die ze niet verklaren konden en kregen vreselijke enge nachtmerries. Ze konden niet meer rusten en stonden voortdurend op scherp, raakten uitgeput en kregen enorme hoofdpijn en hevige andere fysieke pijn zoals heftige maagkrampen. Ze moesten veel braken en lieten hun ontlasting lopen.
Het leek er vaak op dat die mensen in brand stonden en dat de kracht van het vuur niet naar buiten kon, maar in henzelf bleef woeden.

Toen een van hen in doodsangst bij zo’n aanval om hulp riep: “O, God, help me!” merkte hij dat de planeet Eibor Risoklany bewoond was! Hij zag een man en een vrouw vlak voor zich staan: de menselijke manifestaties van een god en een godin.

De mannelijke Avatar vertelde hem dat hij wel wilde helpen als hij en zijn familie Hem en de andere Avatars zouden aanbidden en gehoorzamen. De vrouwelijke Avatar vertelde dat de goden en godinnen de mensen zouden leren om hun magische gave onder controle te krijgen en te leren hoe en waarvoor ze hun magie konden gebruiken.

De zeven families stemden daarin toe en vanaf die tijd was het volk op Eibor Risoklany een godvrezend, magisch volk. De zeven leidende families bleken over de grootste hoeveelheid magie te beschikken, maar vele andere families die de gevoeligheid bezaten, konden daarin ook opgeleid worden zodat ze magie leerden gebruiken, al was die bij hen minder sterk dan bij de zeven leiders.
Een lange periode begon waarin het leven op Eibor Risoklany goed was. De veertien Avatars, de draken die in de verre streken leefden en de kolonisten van de Aarde leefden er vreedzaam samen.

 

Ons boek Schimmenschuw speelt zich veel later af dan deze tijd op Eibor Risoklany. Hoewel de Avatars er nog steeds zijn en er ook nog afstammelingen zijn van de mensen die oorspronkelijk van de Aarde verbannen waren, zijn de draken er dan bijna uitgestorven. Alleen heel gevoelige personen vertellen ons dat ze soms hun geesten zien…

Dit was een tweede voorbeeld van ons “Wat als…” gefantaseer, over de wereldbouw van EIBOR RISOKLANY.

We zijn vanaf 2012 bezig aan ons debuut Schimmenschuw, dat in de planning staat om in augustus 2015 te worden uitgegeven bij Zilverbron. Inmiddels hebben we in 2014 een flink stuk doorgeschreven aan een vervolgserie, die in hetzelfde jaar begint als waarin Schimmenschuw begint. Voor die serie hebben we ook 2015 nog wel nodig, want we hebben pas besloten dat we het verhaal net iets anders in gaan delen. We moeten het zelf natuurlijk eerst helemaal goed genoeg vinden om uit te laten geven voordat we het opsturen naar de uitgever. Uw geduld en dat van ons wordt flink op de proef gesteld. Maar ooit…

 

Groeten van Johanna Lime.

 

10 – Het aftellen begint

Geplaatst 07 november 2014

10

We tellen af: Nog 10 maanden geduld, dan wordt Schimmenschuw uitgegeven bij Zilverbron.

 

Voordat het verhaal van het boek Schimmenschuw begint, is er al veel gebeurd.

Mensen met een hele hoge psi gevoeligheid, voelden grote rampen aankomen op de Aarde.

Zij wilden iedereen waarschuwen, maar hun verhalen werden niet geloofd.

Ze kregen zelfs de schuld van allerlei onverklaarbare fenomenen en werden opgesloten.

Dat hielp natuurlijk niet, want de natuurrampen bleven komen.

Uiteindelijk kwam het zover, dat de groep mensen werd gezien als een soort magiërs met vreemde krachten, die de wereld wilden vernietigen.

Andere mensen, zoals familieleden en journalisten, kwamen erachter dat de onheilsprofeten vastgehouden en zelfs gemarteld werden, dat ging tegen alle regels in.

Er kwamen processen van en daaruit kwam naar voren dat deze mensen moesten worden verbannen van de planeet. Degenen die hen de schuld gaven van alle rampen wonnen, want de angst voor magie regeerde.

De psi gevoelige mensen werden met een ruimteschip weggestuurd en dat bleek niet zo’n goed schip te zijn. Ze crashten op een planeet en moesten daarop zien te overleven.

De planeet waarop ze geland waren, bleek de planeet te zijn van Avatars, van goden en godinnen. EIBOR RISOKLANY.

 

Kijk, dit is een stukje van onze brainstorms over het ontstaan van onze werelden.

Misschien vind je het wel wat al te fantastisch en het is ook helemaal niet uitgewerkt.

We moesten een paar verklaringen zien te vinden op vragen.

Hoe kwamen er mensen op Laskoro en Chyndyro?

Waar kwamen die vandaan?

Hoe komen ze aan hun magie?

Waarom zijn sommige families daar beter in dan andere?

Hoe zijn die planeten bij de ster Atlas ontstaan?

 

Nog niet zo lang geleden zag je natuurramp na natuurramp op de televisie.

Vulkaanuitbarstingen, aardbevingen, de tsunami, overstroomde rivieren, orkanen.

Denk aan wat er gebeurde in Iran, Florida, de Filippijnen, Japan, de overstromingen in Limburg, de Bommelerwaard, de aardbevingen in Groningen.

Wat als er mensen zouden zijn die dat allemaal konden voelen aankomen, die ervoor gewaarschuwd hadden. Zouden we er dan eerder iets tegen hebben kunnen doen? Zouden er minder slachtoffers zijn geweest, minder schade?

Zouden die mensen geloofd zijn als ze alarm geslagen hadden?

Hoe zit dat bij ons? Luistert de overheid naar ons als wij aangeven dat er gevaar is?

Helaas niet is onze ervaring. Als wij de politie bellen omdat er in de straat een lantaarnpaal is afgebroken waarbij alle elektriciteitsdraden bloot zijn komen te liggen en we melden dat, omdat we het gevaarlijk vinden: wat gebeurt er dan?

‘Wat is uw achternaam?’

‘Lime’ (Het was natuurlijk een andere naam maar we nemen deze even als voorbeeld).

‘O, dat is geen naam die in deze plaats (onze woonplaats) veel voorkomt, hè?’

‘Wat heeft dat met de lantaarnpaal te maken?’

‘Waar bent u geboren?’

‘Eh, wij komen (daar en daar = geboorteplaats) vandaan. Maar we wonen hier al dertig jaar.’

‘En u weet niet hoe die paal is gebroken?’

‘Nee, we zagen het pas toen we vanmorgen uit bed kwamen.’

‘Weet u zeker dat u het zelf niet hebt gedaan?’

‘Nee, we willen alleen maar waarschuwen omdat we het gevaarlijk vinden dat die kabels bloot liggen. Kunt u er iets aan doen, zodat er geen ongelukken gebeuren?’

Ze beloofden langs te komen om te kijken. Gelukkig zijn we niet opgepakt omdat we als oplettende burgers anticipeerden op mogelijke ongelukken in de straat. Twee dagen later waren de draden pas weer bedekt, zodat niemand per ongeluk geëlektrocuteerd kon worden.

 

Nu hoeft het helemaal niet zo te lopen, maar we schrijven fantasy en dan ga je van alles bedenken. Als het nou eens zus en zo? Wat als dat gebeurde? Wat als koeien konden vliegen? Wat als de klimaatverandering voor steeds meer natuurrampen op Aarde zorgt? Als dat doorzet? Kunnen we dan wel op de Aarde blijven leven? Waar moeten we dan heen?

 

Nu gaat ons boek Schimmenschuw hier niet over, want we geven natuurlijk niet het verhaal van ons boek weg. Dat moet u zelf maar lezen. Over een maand of tien, als het er echt is.

Het is maar een voorbeeld van ons “Wat als…” gefantaseer.

Groeten van Johanna Lime.

 

Multiverhalentasken

18 oktober 2014

Multiverhalentasken

 

Wie kent het niet? In een impasse zitten omdat het ene klaar is, het andere onderweg en nog niet terug en nog iets anders komt over een poosje weer. Zo zaten wij deze week.

Versie 3 van het eerste deel van onze trilogie is geschreven. Het ligt nu bij een proeflezer. We wachten af wat hij er van vindt en gaan dan “Successie” waarschijnlijk weer helemaal herschrijven. Versie 4 dus. Ook omdat we het zelf nog denken te kunnen verbeteren.

Een gedeelte van ons manuscript voor ons debuut “Schimmenschuw” bij uitgeverij Zilverbron is weer teruggestuurd naar de redactrice, Cocky van Dijk. We hebben de proloog en hoofdstuk 1 aangepast en wachten op het vervolg van het redactiewerk. We moeten overigens zeggen dat deze manier van werken, om steeds een gedeelte aan te pakken, ons heel goed bevalt. We leren er weer veel van, het boek wordt er nog beter door.

In de tussentijd ligt Versie 1 voor het tweede deel van onze trilogie alweer naar ons te lonken. De synopsis met de grove verhaalindeling is al eerder door ons gemaakt. De indeling voor de hoofdstukken was nog niet helemaal in orde. Daarom zijn we vandaag aan de slag gegaan met het maken van briefjes voor de verschillende scènes die in dit verhaal moeten komen. Die hebben we op de vloer op volgorde gelegd.

Scenes voor Strjd

Op Facebook zagen we dat andere schrijvers ook met briefjes voor scènes werken. Dat wilden we weleens proberen. In plaats van ze op te hangen, hebben we ze toch weer in een document geplaatst, in een tabel. Bij “Successie” stonden de hoofdstukken en wat daarin moest komen al in een document uitgewerkt. Daar is nogal veel keer geknipt en geplakt. Terwijl de hoofdstructuur toch wel in het verhaal bleef zitten, werden de hoofdstukken waarin geen keerpunten zaten nogal eens verschoven. We hopen dit met de briefjesmethode te kunnen voorkomen. Misschien is het beter om eerst alle scènes te schrijven en dan pas de hoofdstukindeling te maken. Dat willen we ook uitproberen als we deel 1 weer gaan herschrijven.

We wachten ook nog steeds op de proefdrukken van de verhalen voor de drie Gentasia Awards Bundels. Die zouden in oktober komen. Als dat zo is, zijn we ineens met zes verhalen tegelijk bezig. We hopen toch wel dat die bundels in november 2014 gereed zullen zijn.

In elk geval is er nog genoeg te doen op schrijfgebied. Zoals ook het uploaden van de drie door ons geschreven verhalen voor de Fantastels Verhalenwedstrijd. Die moeten eind oktober bij de organisatie aangekomen zijn, daar werken we ook stap voor stap aan.