Niet perfect is ook goed

30 april 2020

Niet perfect is ook goed

Achteraf gezien heb ik de maand april 2020 goed besteed. Misschien ging het schrijven niet helemaal perfect, maar dat hoefde wat mij betreft ook niet. Het was mijn doel om drie nieuwe, korte verhalen te schrijven voor de themawedstrijd Waterloper 2020. Dat is mij gelukt!

Ik heb werkelijk geen idee wat de jury van deze drie verhalen vinden zal. Natuurlijk niet, dat krijg ik pas te weten tijdens of na de prijsuitreiking. Ik heb voor mezelf besloten dat ik het helemaal goed ga vinden, zelfs wanneer de verhalen onder aan de ranglijst komen te staan. Ik ga me er niet langer om verbijten als ik de tweede ronde niet eens haal. Zelfs niet als mijn verhalen gediskwalificeerd worden. Het is goed. Perfectionisme kan soms ook te ver gaan.

Ik hoop natuurlijk wel op meer, maar weet ook dat ik de dingen vaak anders bekijk dan een jury of een lezer. Ik pas moeilijk in een hokje, daar heb ik mijn hele leven al moeite mee.

Zelf ben in tevreden met wat ik in april geschreven heb. Ik vind de drie verhalen goed geworden. Het was in het begin een beetje zwoegen. Maar het schrijven met een summier verhaalschema lukte wonderbaarlijk goed. Het was een leerzaam proces waar ik plezier in kreeg. Het was leuk om de verhalen dag na dag te zien groeien. Om alinea’s die de ene dag geschreven waren, beter te zien worden omdat ik ze de dag erna eerst weer ging redigeren. Na dat redigeren schreef ik weer verder. Het stuk dat ik die dag nieuw geschreven had, redigeerde ik de volgende dag weer, enzovoorts. De woordkeus werd beter, zinnen liepen anders, fouten werden er al schrijvende uitgehaald. Het verhaal paste bij mijn logica.

In tegenstelling tot mijn boeken, had ik van tevoren geen plot bedacht. Ik schreef deze korte verhalen spontaan, als een pantser. Broek op de stoel en schrijven! Maar al gauw vulde ik toch wel een summiere planning in. Een schema dat tijdens het proces intuïtief weer alle kanten op vloog, omdat er nieuwe inspiratie kwam. Wat een nachtje slapen met je geest doet, is echt te gek voor woorden! Verhalen worden geboren in het onderbewuste van een mens, dat heb ik inmiddels wel geleerd. Daar zit alles opgeslagen wat je ooit zintuiglijk ervaren hebt, wat je ooit bedacht hebt, wat je ooit gelezen of gezien hebt. Daar komen de associaties tot stand die een verhaal doen opwaaien. Daar begint de brainstorm. Zelfs, of misschien juist wel, met idioot lastige thema’s als van een schrijfwedstrijd die Waterloper heet.

Ik ga ze in mei opsturen en dan zie ik wel wat ervan komt. Wat ik nu al weet, is dat deze verhalen het ooit waard worden om gepubliceerd te zijn. (Het liefst na herschrijven aan de hand van een deugdelijk juryrapport, natuurlijk, als de wedstrijd weer voorbij is).

De CampNaNoWriMo van april heb ik gewonnen. Het wordt natuurlijk enorm spannend als mijn verhalen straks zijn opgestuurd en door een jury beoordeeld worden. Maar perfect hoeft niet, ik hoef die wedstrijd niet te winnen. Zo krampachtig als ik er vorige jaren in stond, daar doe ik niet meer aan. Ik heb er meer vertrouwen in. Dat ik een goede schrijver ben, hebben vijf gepubliceerde boeken me nu inmiddels wel geleerd. Dat heeft de redactie van manuscripten die steeds beter waren me intussen wel geleerd. Ik hoef met niet te bewijzen met korte verhalen. Daar ben ik gewoon minder sterk in dan in dikke boeken schrijven. Mijn prijs heb ik al gewonnen. Ik heb genoten van het schrijfproces, dat gaf me plezier. Er staan weer echte gekke dingen in deze drie verhalen, dingen die alleen Johanna Lime bedenken kan. Ik ben er nu al trots op. Kom maar op met die wedstrijd. Ik heb er zin in om mijn collega-schrijvers te ontmoeten. Om te horen hoe het hen vergaan is. Nu nog hopen dat het aan het einde van dit jaar wel weer mogelijk zal zijn.

Onverwachte herschreven inzendingen

Wat ik ook heel fijn vond, was herschrijven voor Edge Zero. Twee verhalen die vorig jaar meegedaan hadden aan Waterloper 2019 onder handen nemen. Sommige adviezen uit de juryrapporten ter harte nemen, omdat ze me mogelijkheden boden om de verhalen te verbeteren. Andere opmerkingen naast me neer leggen omdat ik me niet laat vertellen wat ik schrijven moet. Ook in dat soort beslissingen ben ik sterker geworden. Ik volg mijn eigen inzichten, al neem ik goede raad graag aan. Wat er met de verhalen gaat gebeuren die naar Edge Zero zijn gestuurd weet ik natuurlijk ook nog niet. Maar daarvoor geldt hetzelfde. Het is goed. Ik weet dat ze beter zijn geworden in de herschrijfronde. Ze kunnen de kritiek weerstaan.

Wat ik heel leuk vond is het herschrijven van ‘Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp’. Dat was een verhaal uit 2015, wat in 2019 was herschreven en nu dus weer herschreven is. Het is een verhaal voor tieners, dat erg humoristisch werd gevonden en daarom heb ik het als e-book op Smashwords gepubliceerd. Ook daarbij heb ik elementen uit het juryrapport ter harte genomen, waardoor er iets meer spanning ingekomen is. Ik hoop dat veel lezers vanaf 10 jaar het met plezier zullen lezen. (Kijk in Publicaties NL voor de link).

Op het eind van de CampNaNoWriMo ben ik begonnen aan een sciencefiction verhaal voor HSF. Of dat me gaat lukken? Ik weet het niet. Ik ben bang dat ik me laat intimideren door de eisen. Science fiction (harde waarschijnlijk) in minder dan 3000 woorden. Kan ik dat wel?

Ik twijfel er nog over, hoewel ik inmiddels wel een geniale titel heb bedacht. In mei nog maar eens verder sleutelen aan dit verhaal.

En dan weer gauw verder aan mijn manuscript voor mijn zesde boek, het eerste deel van de Interplanetair trilogie bij Zilverbron.

Groeten van Johanna Lime

Een nieuw E-book waarbij de lezer de prijs bepaalt

26 april 2020

Nieuw e-book uitgebracht na Waterloper van 2019

Ik heb eindelijk weer eens een e-book gepubliceerd op Smashwords. Het heeft na de uitslag van de Waterloper Verhalenwedstrijd van 2019 even stil gelegen, maar ik ben er weer aan gaan sleutelen! In april 2020 schreef ik ook weer korte verhalen voor de Waterloper Verhalenwedstrijd van 2020 en ik herschreef er twee voor Edge Zero. Na een week of drie zat de vaart er goed in. Ik was bezig aan CampNaNoWriMo en dacht, laat ik dit verhaal ook maar herschrijven. Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp is geschikt voor lezers vanaf 10 jaar. Ik heb het zo ingesteld dat je zelf de prijs mag bepalen die je ervoor betalen wilt, daarna is het te downloaden.

Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp

(Het is na het herschrijven een tamelijk lang kortverhaal, van 10.520 woorden geworden. En dan heb ik de titels van de hoofdstukjes voor het e-book nog niet eens meegeteld).

E-book 2020 – Copyright Johanna Lime

Geschreven door Johanna Lime

Voor de jeugd (10+)

Redactie door Johanna Lime

Kaft getekend door Marjo Heijkoop

Afbeeldingen die ik gebruikt hebt voor het bewerken van de kaft: Lightspring, DM7, NextMarsMedia, Macrovector/shutterstock.com

Directe link naar het e-book: https://www.smashwords.com/books/view/1018074

Prijs door de lezer te bepalen.

Beschrijving verhaal:

De aardmannen van Faunaardland worden door vliegende saffraanslakken met een bijtend zuur belaagd. Dat komt door Dhan, een magiër uit Bruinaardland, die in de oorlog werd verslagen. Zijn vloek kan niet gekeerd worden, tenzij Stibs en zijn groep een oger in Geoglurk vinden die verzot is op slakkensoep.

Dit schreef de jury van Waterloper 2019 over het verhaal:

Gerard van den Akker:

Het land van de aardmannen is vervloekt: om de haverklap komen er vliegende saffraanslakken die zuur spuiten en iedereen verwonden. Geen magie of geweld lijkt te helpen. Daarom worden de aardmannen Stibs en kapitein Zret samen met de elf Hagmar erop uit gestuurd om een oger die slakken eet te vinden. Die vinden ze, en nadat hij met zijn vlindernet alle slakken heeft gevangen en opgegeten, kan iedereen opgelucht verder leven.

Dit is een heerlijk ongecompliceerd fantasyverhaal dat zeer geschikt is voor de jongere lezers. Het laat zien dat je een rijke fantasie hebt, en ook nog eens goed kunt schrijven, zeker voor die jongere doelgroep. En zelfs als volwassene heb ik met plezier je verhaal gelezen.

Rianne Lampers:

Er zit niet echt een boodschap of een diepere laag in het verhaal, wel humor. En de schrijver heeft duidelijk een levendige fantasie!

J. Sharpe:

Een goed geschreven fantasieverhaal, met een origineel gegeven. Ik ben geïntrigeerd. De schrijfstijl is goed. Show don’t tell is iets wat je aan jou niet meer hoeft uit te leggen. Ook staan er nauwelijks type- of tikfouten in.

Steven Wekdam:

Zelden ben ik zo enthousiast geweest over een verhaal dat ik nota bene voor diskwalificatie heb voorgedragen, omdat het niet aan de eisen van het thema van de wedstrijd voldeed. Wat heb je een prachtige vertelling ingezonden. Iets dat zo door een speelman bij een knapperend kampvuur gebracht had kunnen worden. Spanning, humor, leuke verhaalwendingen, alles zit erin. Ik vind je verhaal zeer geschikt voor de leeftijdscategorie 9 – 12 jr. Ik weet niet of het met deze doelgroep in gedachten is geschreven, maar ik hoop dat je dit soort dingen vaker schrijft en ook publiceert. Ik weet zeker dat mijn zoon ervan zou genieten.

 

Dit is waarom ik het als e-book aan lezers aanbieden wil:

Ik vond het natuurlijk jammer dat het in de wedstrijd gediskwalificeerd werd, maar ergens had ik dat ook wel verwacht. In 2019 had ik er veel moeite mee om verhalen te schrijven die aan de thema’s van de Waterloper Verhalenwedstrijd voldeden. Dit verhaal, dat als ‘Saffraanslakkensoep’ in 2015 als eens meegedaan had aan de Harland Awards voor korte verhalen, kon ik als ‘veteranenverhaal’ insturen, met een andere titel: ‘Hoe een oger uit Glelogurk de aardmannen hielp’. Ik had er een geheim in verwerkt vanwege het thema, maar dat paste niet echt goed en bij het herschrijven zijn ze nu weer geschrapt. Maar door de commentaren van de jury heb ik er wel een nieuwe spannende scène bijgemaakt, die de ogers minder vriendelijk maken, waardoor het nogal bijzonder wordt dat Cagrud de aardmannen en de elf wil helpen. Maar ja, Cagrud is dan ook verzot op Saffraanslakkensoep!

Steven Wekdam had volkomen gelijk om mijn inzending voor diskwalificatie aan te merken. Maar omdat hij er zo enthousiast over was en vond dat het een prachtverhaal was voor tieners, besloot ik het te herschrijven voor dit e-book, met weer een net iets andere titel. Geoglurk in plaats van Glelogurk. Ik hoop dat jullie van dit verhaal genieten!

(NL)

SMASHWORDS EDITIE

Dit e-book is uitsluitend voor uw persoonlijke plezier. Het mag niet worden doorverkocht of doorgegeven aan iemand anders. Als u dit boek wilt delen met iemand anders, koop dan alstublieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als u dit boek leest en u hebt het niet gekocht, of het was niet gekocht voor uitsluitend uw gebruik, ga dan alstublieft naar Smashwords.com en schaf uw eigen exemplaar aan. Dank u voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Let a.u.b. op het Copyright bij e-books en koop een exemplaar per lezer. Ze mogen niet gekopieerd worden!

Dit e-book is te koop bij Smashwords.

Mijn Smashwords profiel pagina vindt u hier: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

Winnaar van CampNaNoWriMo april 2020

23 april 2020

Mijn CampNaNoWriMo doel is behaald

Ik heb volgehouden en daar ben ik blij om. De laatste week ging het ineens een stuk soepeler met het schrijven, ik had er veel zin in en kreeg veel meer plezier in de verhalen. Ze werden goed, ik was er dik tevreden mee.

Mijn doel om drie nieuwe korte verhalen voor de Waterloper Verhalenwedstrijd te schrijven, is gehaald. Ik had 25.000 woorden als streefgetal op de website van CampNaNoWriMo gezet, maar ik schreef meer. Op 22 april werd ik WINNAAR met 33.972 woorden.

In een week een verdubbeling van het aantal geschreven woorden.

Van 16 april tot 22 april kwam er een verdubbeling van het aantal woorden.

Het is me gelukt om bij de thema’s van de Waterloper Verhalenwedstrijd drie nieuwe verhalen te verzinnen. Nadat ik eenmaal op gang was, paste alles ineens perfect. Ik redigeerde elke dag een stukje dat ik de vorige dag geschreven had en ging daarna verder om er een nieuw stuk bij schrijven. Zo werd het verhaal steeds verbeterd tijdens het schrijfproces. Op het laatst heb ik het nog eens helemaal doorgenomen en er nog wat foutjes uit kunnen halen. Ze zijn nu helemaal naar mijn zin en staan klaar voor de wedstrijd die in mei begint.

Bovendien heb ik ook nog twee verhalen herschreven, die vorig jaar aan Waterloper meegedaan hebben. Ik heb de juryrapporten erbij gepakt en deze twee verhalen aan de hand van de commentaren van de juryleden verbeterd. Aan het ene verhaal moest wat meer veranderen dan aan het tweede. Maar ook dat lukte goed. Daarna heb ik ze nog eens helemaal doorgenomen en in orde gemaakt, zodat ze opgestuurd konden worden naar Edge Zero. Ik was bijna vergeten dat die mogelijkheid er ook nog was, om verhalen die aan wedstrijden van een vorig jaar hadden meegedaan in te sturen naar Edge Zero van dit jaar. Gelukkig werd ik erop gewezen in een bericht op Facebook.

Eerder deed ik ook al eens mee aan Edge Zero, maar de laatste jaren had ik daar geen geschikte verhalen voor. Nu dus wel, omdat ik in 2019 meegedaan had aan Waterloper. Dus nu doe ik in 2020 ineens aan twee wedstrijden mee.

De verhalen die naar Edge Zero konden, zijn vandaag opgestuurd. En nu maar afwachten wat ze ervan vinden.

Boeken voor bloggers en recensenten

Afwachten wat ze ervan vinden, dat moet ik ook doen voor mijn boeken. Gisteren stuurde ik de recensie-exemplaren naar de bloggers en recensenten op, die ik had gevraagd of ze de boeken wilden lezen en er een recensie over wilden schrijven. Het waren er best veel, maar dat is ook wel goed, want dan kan ik de recensies op mijn boekensite plaatsen, wanneer ze komen.

Schamel verbond, het derde deel van trilogie De Vergeten vloek, had ik al ontvangen en op 22 april kwamen ook de boeken van De twaalfde Saturnusmaan binnen. Exemplaren die via mij (gesigneerd) gekocht kunnen worden.

Er komt een spannende tijd aan. Ik hoop dat veel lezers gaan genieten van mijn boeken.

Mijn nieuwe boeken zijn vanaf vandaag ook te vinden op Goodreads en Hebban. Ik houd me aanbevolen voor jullie leeservaringen of recensies.

Kijk voor meer informatie of een voorproefje van de boeken op mijn website waar de boeken staan, hier.

Groeten,

Johanna Lime

Te veel afleiding in de virtuele tent

17 april 2020

CampNaNoWriMo april 2020, week 3

Ik zit alweer in week 3 van CampNaNoWriMo en het voelt een beetje onwezenlijk aan dat het alweer half april is geweest. Zoals jullie vast wel van mij weten, gebruik ik de maanden voor CampNaNoWriMo (april en juli) en NaNoWriMo (november) graag om kilometers te maken met mijn schrijfwerk. Niet dat ik in de maanden tussendoor niets schrijf, maar in deze maanden heb ik een virtuele stok achter de deur. Ik maak er meestal goed de tijd voor vrij om me te concentreren op het schrijven en stel niet-urgente afspraken veelal uit.

Ik ben er trots op dat ik nu eindelijk het complete overzicht heb, waarop te zien is hoeveel woorden ik al heb geschreven tijdens dit Online Schrijfevenement, waaraan de hele wereld mee kan doen. Bij maar één project heb ik het doel niet gehaald, doordat er andere dingen tussen kwamen zodat ik het niet af kon krijgen. Totaal staan er nu al 801.087 woorden van mij geregistreerd, voor langere en kortere versies van verhalen. Het is niet allemaal in de geest van het traditionele NaNoWriMo, niet alles is een eerste draft. Ik heb de schrijftijd ook als een rebel gebruikt, voor het herschrijven van bepaalde versies van mijn manuscripten. Of voor het herschrijven van korte verhalen, nadat het jurycommentaar binnen was. Toch ben ik echt supertrots dat ik dit al zes jaar volgehouden heb. Ik ben ook gemotiveerd om vast te blijven houden, want voor de toekomst staan er weer nieuwe verhalen op mijn wenslijst, om te schrijven en daarna te publiceren.

Ik heb mijn bezigheden binnenshuis gevonden, om zo maar te spreken. Schrijven houdt mij vanzelf al veel binnen en dat vind ik helemaal niet erg. Het geeft dat ik lekker bezig kan zijn met fantasy en alles daaromheen. Het is het soort werk dat ik mijn hele leven al had willen doen en stond heel lang nummer één op mijn bucketlist, al snel gevolgd door tekenen, schilderen of de tegenwoordige beeldbewerking op de computer. En als u graag mijn verhalen leest, doe ik het ook niet alleen maar voor mezelf. Dat maakt me blij.

Het anderhalve meter afstand jaar 2020

Dit jaar loopt het allemaal wat anders. Ik heb veel moeite om mijn aandacht bij het schrijven te houden en er komt van alles tussendoor. Behalve dat ik me veel laat afleiden door sociale media, is het gewoon een rare tijd. Iedereen is bezig met de gevolgen van het coronavirus. Met het nieuws over al die zieke mensen en al die doden. Met de vraag hoe we de ziekte in kunnen perken en hoe we zelf zo weinig mogelijk risico lopen om het ook te krijgen of anderen met het covid-19 virus te besmetten. Dat speelt steeds door mijn hoofd. Ik kijk veel meer naar het nieuws dan anders, want ik wil op de hoogte zijn.

Door wat er om mij heen gebeurt, had ik bijvoorbeeld geen goede voorbereiding uitgeschreven voor het nieuwe project: Minstens drie korte verhalen schrijven in een maand, onder andere voor de Waterloper Verhalenwedstrijd van mei 2020. Ik begon als een pantser, dat betekent: broek in de stoel en schrijven voor de vuist weg. Vanuit je pants, dus. (Die Amerikanen toch, hoe verzinnen ze zo’n term?)

Verder vertoon ik uitstelgedrag, een soort positieve faalangst waarbij ik de spanning hoog op laat lopen en dan alles er in een keer uit probeer te krijgen. Laat in de avond dus meestal pas.

Al twee keer had ik in april 0 woorden gescoord.

Nu heb ik wel voor ieder nieuw verhaal een kort schema ingevuld voor wat er moet gebeuren, maar als ik dan ga schrijven schiet het lichte plot alle kanten uit. Tijdens het schrijven ontstaan ideeën die beter zijn dan wat ik had bedacht en hups daar gaat ‘hij dan. Ik vraag me nu al af wat de jury hiervan gaat vinden en eerlijk gezegd heb ik met het idee rondgelopen om de korte verhalen maar op te geven. Maar ja, ik ben er toch weer aan begonnen. Want die Waterloper wedstrijd is natuurlijk wel weer een kans voor een schrijver uit mijn genre. En het is heel gezellig om gelijkgestemde mensen te ontmoeten, al vraag ik me nu af of dat tegen die tijd wel mag.

Maar het is niet alleen dat waardoor het dit jaar anders gaat dan gewoonlijk. Het is ook de themawedstrijd, waar ik moeite mee heb. Vorig jaar had ik dat ook al. Maanden heb ik erover gedaan om iets te bedenken dat bij het thema passen zou. Het herschreven verhaal dat ik ervoor had aangepast werd erom gediskwalificeerd, wat wel logisch was want ik had het thema er niet echt goed in verwerkt. Dus zoiets mocht nu niet weer gebeuren. Ik heb dus verhalen verzonnen die bij de thema’s passen. Maar lastig is dat wel.

Goed, dan zit ik nog in een periode dat er twee boeken van mij op de markt verschijnen. Van de twaalfde Saturnusmaan kwam de proefdruk naar mij toe op 10 april. Dat moest ik dus grondig controleren en dat was maar goed ook, want ik heb er nog een paar fouten uit kunnen halen, samen met uitgeverij aquaZZ. De definitieve druk wordt echt grandioos leuk! Alleen, het kostte aandacht en tijd en die kon ik niet in mijn schrijfwerk stoppen, op de camping.

Van Zilverbron kwam er ook nieuws. De cover van het boek verscheen in de sociale media, verder ook een speciale aanbieding voor de hele trilogie van De vergeten vloek. Dus was het tijd om deze website te voorzien van de nieuwe informatie en ook mijn Boekenwebsite moest worden aangepast. Flapteksten en informatie van de nieuwe boeken, leesfragmenten, links naar onlinewinkels en ga zo maar door. Dat kostte dus wel weer twee lange middagen werk.

Gisteren kwamen er drie contracten binnen voor de volgende trilogie bij Zilverbron, Interplanetair. Dat werd dus lezen en scannen en op de post doen na ondertekenen. Filmpje voor Facebook (ik weet eindelijk hoe ik dat moet doen op mijn smartphone) en al gauw was het weer tijd voor het journaal. Nou, dat werd dus alweer pas schrijven na half negen.

Vandaag kwamen al vroeg de boeken binnen van Schamel verbond. Geweldig fijn en echt fantastisch dat ik ze nu fysiek in handen kan houden. De hele trilogie compleet. Wat zou Dinie er blij mee zijn geweest, wat ben ik er trots op dat we dit toch maar mooi afgekregen hebben samen. Ik heb weer een filmpje gemaakt, want ja, nu de smaak te pakken natuurlijk!

Het volgende is dat De twaalfde Saturnusmaan geleverd wordt, volgende week woensdag of in die buurt verwacht ik. En dan de pakketpost regelen, want ik heb fijne recensenten/bloggers bereid gevonden om de boeken te lezen en daarbij een recensie te schrijven.

Ik wil helemaal niet klagen, want dit zijn leuke dingen! Alleen de concentratie lukt dit jaar iets minder goed. Het kamperen in een virtuele tent is in een tijd van binnen blijven ook wel een beetje weird.

Nog even volhouden

Aan de grafiek te zien valt het nog wel mee. Ik had gisteren, 16 april, 16.248 woorden geschreven en de verhalen voor de wedstrijd komen er wel. Gelukkig heb ik mijn doel op 25.000 woorden staan en niet op 50.000, anders had ik dat toch wel tussentijds aan moeten passen. Dat kan bij CampNaNoWriMo ook wel. Maar ik zie er nu de noodzaak nog niet van in. Ik heb nog ruim 12 dagen te gaan voordat het afgelopen is. Het gaat me nog wel lukken.

En dan nog even heel kritisch lezen voordat het naar Waterloper kan. Spannend weer.

 

Trilogie De vergeten vloek

Hij is nu compleet, dus wil je wat te lezen hebben tijdens de lock-down? Koop hem dan! Het kan gesigneerd (via een chat of reactie op dit blog bij mij), of  hier.

Of kijk eerst voor meer informatie op mijn Boeken website, de link staat rechts bovenaan tussen de andere links.

Groeten,

Johanna Lime

CampNaNoWriMo april 2020 al 12 dagen bezig

12 april 2019

CampNaNoWriMo tijdens de lockdown voor covid-19

Vandaag kwam ik erachter dat ik nog geen blog geschreven had voor CampNaNoWriMo van april 2020. Maar ik had vast al eerder ergens op deze blogsite aangekondigd dat ik weer korte verhalen wilde gaan schrijven. Ik probeer dat, vanaf de start van Waterloper vorig jaar, elk jaar te doen in de maanden april en mei. Eind mei is namelijk de deadline voor die wedstrijd. Dus dan komt het goed uit dat CampNaNoWriMo in april gehouden wordt. Ik heb een project aangemaakt en doe weer mee. Ik zit in een virtuele tent op een camping om te schrijven. Gewoon in huis achter mijn laptop, betekent dat, dus ik houd me aan de regels om het coronavirus te beperken en hoop met jullie mee dat het niet heel erg lang gaat duren. Het schrijven voor CampNaNoWriMo is voor mij een soort routine geworden, al viel het op sommige dagen nog lang niet mee.

Ik was heel druk met de redactie en allerlei andere zaken voor de twee boeken van Johanna Lime die in april/mei op de markt verschijnen. Het laatste deel uit de De vergeten vloek trilogie, deel 3 Schamel verbond, komt 22 april uit bij Zilverbron. Er komt een mooie sterrenkaart in, een opdracht voor in het boek, een nawoord en de cover met de flaptekst moest natuurlijk nagekeken worden. Bovendien had ik veel te doen om, samen met Angélique Kersten van uitgeverij aquaZZ, de opmaak voor De twaalfde Saturnusmaan klaar te krijgen voor de drukkerij. Inmiddels heb ik de proefversie van dat laatste boek binnen en ben ik het aan het doorlezen om het nog eens heel goed te controleren. Maar als het goed is komt dat boek dus binnenkort ook uit. Daarnaast probeer ik om elke dag ongeveer 850 woorden te schrijven aan korte verhalen voor de wedstrijd Waterloper en misschien ook nog aan andere korte verhalen. Het is een hele klus, maar daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Het schrijven leidt me namelijk af van alle nare berichten op het en in sociale media die steeds verschijnen over het coronavirus. Ik volg het nieuws nu meer dan ooit, want ik wil op de hoogte blijven, maar angstig maakt het wel. Dus dan kan ik maar beter iets te doen hebben dat me een beetje afleiding bezorgt.

Het is me gelukt om in twaalf dagen 11.417 woorden te schrijven. Er zaten twee dagen bij waarop het niet gelukt is, toen had ik 0 woorden per dag. Ik ben pas nog druk bezig geweest om mijn websites bij te werken voor de nieuwe boeken die binnenkort verschijnen. Hebben jullie de berichten van 9 en 11 april al ontdekt? Maar behalve dat ik tussendoor andere dingen te doen had, ging het korte verhalen schrijven redelijk goed. Ik heb expres het doel voor deze CampNaNoWriMo niet al te hoog gesteld. Het staat op 25.000 woorden voor 30 april. Ik hoop het te kunnen halen. Voorbereidingen heb ik voor de verhalen niet kunnen doen. Ik had alleen een paar ideeën van een brainstorm opgeschreven, die al lang weer van tafel geveegd zijn. Nu werk ik met een globaal schema en tijdens het schrijven verandert er steeds meer aan het plot. Het valt me erg mee dat ik op deze manier ook kan schrijven, als een pantser, dus met je broek op de stoel gaan zitten en gewoon schrijven wat er in je opkomt. Altijd dacht ik dat ik een planner was, maar blijkbaar kan ik het allebei.

Ik hoop dat mijn inzendingen voor Waterloper dit jaar beter zijn dan die van vorig jaar. Misschien haal ik dan een hogere notering, dat zou niet gek zijn.

Intussen heb ik al weer veel plannen voor de trilogie Interplanetair, voor nog meer nieuwe korte verhalen en voor het herschrijven van de verhalen die nog in mijn computer bewaard zijn. Ik benijd de mensen niet die zichzelf niet kunnen vermaken met een leuke hobby. Gelukkig heb ik dat altijd al goed gekund. Ik ben bezig met dit schrijven en met beeldbewerking, ik lees en schrijf recensies en verder speel ik Elvenar en kijk ik soms een filmpje. Mijn dagen kom ik wel door. Ik telefoneer zelf nog meer dan voor de pandemie, al vind ik het wel eenzaam. Maar dat verschilt niet zoveel van wat tegenwoordig normaal is in mijn situatie.

Ik heb dus een soort van schrijfvakantie in mijn eigen huis.

Het is niet veel anders dan in de vorige jaren.

Ik maak me alleen wel zorgen om de gezondheid van mensen in het algemeen, en over onze toekomst. Het voordeel daarvan, voor een genreschrijver, is dan weer, dat zulke tijden een bron van inspiratie oplevert.

Groeten van Johanna Lime.

Schrijven zonder plan, een doel, een wens

03 april 2020

CampNaNoWriMo

Het is april 2020 en traditiegetrouw heb ik een project aangemaakt om de hele maand mee te doen aan het schrijven van verhalen, dat over de hele wereld bezig is. Mijn doel heb ik gezet op 25.000 woorden. Dus ongeveer 850 woorden per dag. Het is nu de derde dag van de maand en eerlijk gezegd heb ik vandaag geen enkel woord geschreven.

Een doel zonder plan is nog maar een wens

Ik voel me lusteloos en eenzaam in deze tijd, met het voortdurende slechte nieuws over de pandemie en het covid-19 virus. Bij CampNaNoWriMo hebben ze ook al een “StayHomeWriMo”. Ik word er door het journaal te kijken steeds met mijn neus op gedrukt dat het slecht gaat in Nederland, dat duizenden mensen in het ziekenhuis zijn opgenomen en dat de IC afdelingen meer dan verdubbeld moeten worden, omdat er zoveel ernstig zieken zo lang aan de beademing liggen.

Verder denk ik dat het moeizaam gaat met het schrijven omdat ik geen goed plan gemaakt heb. Met korte verhalen ga ik meestal toch anders van start dan met romans. Van een van de drie verhaalideeën heb ik nu een globaal schema ingevuld en ik ben eraan begonnen. Maar ik kwam er na 1181 woorden achter dat het perspectief niet deugde. Ik ben dus op dag 2 van Camp alweer aan het veranderen geslagen. De woorden van 1 april zijn alweer omgezet en op 2 april konden er maar 604 woorden bij. De teller staat pas op 1.785 woorden, want vandaag had ik helemaal geen lust om ook maar iets te typen.

Vandaag zit ik met mijn gedachten bij mijn vader van 94. Hij zit echt in de grootste risicogroep. Ik hoop maar dat hij niet besmet wordt, dat alle maatregelen helpen.

Ik hoop het komende weekend een stukje verder te komen met het verhaal. Eerlijk gezegd geeft de situatie om ons heen erg veel om over na te denken en heb ik er wel inspiratie uit gehaald. De wens om drie verhalen te schrijven voor de wedstrijd Waterloper 2020 moet worden vervuld. Ik hoop mezelf ertoe te kunnen zetten om de 25.000 nieuwe woorden deze maand toch te halen. En stiekem hoop ik ook nog wat te kunnen schrijven aan mijn nieuwste manuscript, het eerste deel van de volgende trilogie. Gelukkig is de deadline voor Waterloper pas eind mei, dus als het spaak loopt heb ik toch nog wel een beetje ruimte om de schade in te halen.

De uitgeverijen gaan door

Van Zilverbron kreeg ik een e-mail, waaruit bleek dat de woordredactie voor Schamel verbond klaar is. Ik vermoed dat het manuscript binnenkort naar de drukker kan. Op Facebook zie ik dat collega’s hun nieuwste boeken al binnen hebben gekregen. Het is best spannend, ik kijk er erg naar Schamel verbond, daarmee is trilogie De vergeten vloek, die Dinie en ik samen hebben geschreven, compleet.

Hier het volgende puzzelstukje van de sterrenkaart die in het boek zal staan.

Uitgeverij aquaZZ is ook heel hard bezig, maar dan met De twaalfde Saturnusmaan.

Het manuscript heeft een correctieronde ondergaan en wordt opgemaakt om naar de drukker te gaan. Direct wordt de cover ontworpen. Ik verwacht dat ik dit boek binnenkort ook tegemoet kan zien.

Hier een nog niet complete gepuzzelde voorkant van dit boek.

Ziet u al wat het voor moet stellen?

Blijf gezond en veilig

Groeten,

Johanna Lime

Vooruitblik op het jaar 2020

17 januari 2020

Op 23 december 2019 had ik al een terugblik gegeven op 2019, nu dan maar een paar dingen om alvast naar uit te kijken voor 2020.

Allereerst ben ik erg blij dat ik schrijf. Ik ben iemand die altijd wel iets te doen moet hebben en ik kan mijn creativiteit mooi in het schrijven kwijt. Ideeën bedenken, brainstormen over wezens en planeten ergens in de ruimte, of over allerlei andere onderwerpen waar een verhaal van te maken is. Als ik een verhaalidee met personages en de nodige conflicten heb uitgewerkt, kan ik het gaan plotten en het daarna op gaan schrijven. Dan weer herschrijven, nog eens verbeteren en nog eens, totdat ik er helemaal tevreden over ben. Ik weet al dat de volgende drie manuscripten voor boeken weer een fijn thuis zullen krijgen bij uitgeverij Zilverbron. Met een goede redactie, een mooie omslag en professioneel drukwerk zullen de verhalen hun weg kunnen vinden naar lezers. Leuk, dan hebben we weer iets om naar uit te kijken, ook voor 2021, 2022 en 2023. Hoe geweldig fijn is dat?

De vergeten vloek deel 3, Schamel verbond

Dit laatste deel van trilogie De vergeten vloek krijgt momenteel redactie. Natascha en ik hebben ronde 1 af en ronde 2 begint. Ik heb een conceptontwerp voor de omslag gezien en het wordt weer prachtig. Echt heel mooi hoe Zilverbron het steeds weer voor elkaar krijgt om de covers zo goed passend bij het verhaal te maken.

Ik ben vandaag voor controle bij de orthopeed geweest en een operatie is voorlopig van de baan. De fysiotherapie helpt, ik doe mijn oefeningen trouw. Bovendien ben ik flink afgevallen met het koolhydraatarme dieet van de diëtiste. Daar ga ik nog wel even mee door en het is helemaal geen straf. Ik voel me er veel fitter bij.

Mijn hoop is dan ook dat ik op de Elfia in Haarzuilens in april het hele weekend erbij kan zijn om Schimmenschuw en de drie boeken van De vergeten vloek te kunnen signeren. Wat een feest wordt dat als de hele trilogie compleet zal zijn!

De twaalfde Saturnusmaan

Voor mijn autobiografische verhaal over twee vrouwen en twee aliens heb ik een contract gekregen bij uitgeverij aquaZZ. Hiervoor volgt ook een redactie en de verwachting is dat het verhaal als paperback wordt uitgegeven in 2020. Dus in plaats van een boek, komen er dit jaar twee boeken van Johanna Lime uit. Ik ben er erg blij mee dat ik aquaZZ hiervoor gevonden heb.

Schrijven aan deel 1 van Interplanetair

Zodra ik de eerste veertien hoofdstukken weer doorgelezen heb en terug in het verhaal zit, ben ik van plan om verder te schrijven aan versie 1 van dit manuscript. Ik was ermee begonnen tijdens de NaNoWriMo van november en moet er nog een paar vreemde wezens bij verzinnen om het wat beter uit de verf te laten komen. Maar dan kan ik weer verder. Hier heb ik lekker wat werk aan in 2020.

Waterloper Verhalenwedstrijd

Ook korte verhalen wil ik nog schrijven in 2020. Aan de wedstrijd Waterloper meedoen, hoewel ik net als vorig jaar weer zit te dubben op verhalen die bij de thema’s passen. Ik krijg de gekste ideeën, maar vind ze niet geschikt voor een verhaal. Vreselijk bizar en vergezocht. Hopelijk vind ik op tijd iets voor CampNaNoWriMo van april, want ik wil er wel weer aan meedoen.

Ook herschrijven van korte verhalen staat op mijn lijst. En er is mij gevraagd een verhaal in te sturen, maar daarvoor heb ik op dit moment ook nog geen goed idee gevonden. Misschien moet ik maar weer een poosje gaan freewriten?

Uitgenodigd voor HSFCon in Nunspeet

Het Nederlands Contactcentrum voor Science Fiction heeft mij uitgenodigd om te komen spreken op de Holland SF Conferentie die op 14 en 15 november in Nunspeet wordt georganiseerd. Daar ga ik dan iets vertellen over de boeken van Johanna Lime. Dus dat wordt ook een voorbereiding waar ik even mee bezig zal zijn. Ik voel me zeer vereerd!

Komen jullie erheen?

Nou je ziet het wel. Samen met het moderator zijn in de Zilverboekenclub op Facebook waar ook altijd wel iets te doen is, heb ik het best druk dit jaar. Allemaal leuke dingen. Ik heb weer genoeg om naar uit te kijken.

Groeten van Johanna Lime

Terugblik op het jaar 2019 van Johanna Lime

23 december 2019

Een jaar alleen

Precies een jaar geleden stierf Dinie Boudestein aan de gevolgen van kanker. Wat heb ik haar het afgelopen jaar ontzettend gemist, wat voelde ik me vaak eenzaam en verlaten. Het is nog steeds niet te bevatten. In september 2018 op de Elfia in Arcen stond Dinie nog trots lachend op de foto met ons derde boek. Drie maanden later was ze dood. Wat een vreselijk verlies.

Verdriet vindt zijn weg

Ik had besloten dat ik in 2019 overal aan mee wilde doen. Aan conventies, festivals en beurzen waar ik onze boeken kon verkopen. Dus ging ik in januari al naar de Beneluxcon en Imagicon in Ede. Ik overnachtte er in het hotel. In maart, op het Fantasy Fest in Rijswijk, kwam echter het verdriet naar buiten. Dat was de verklaring die mijn huisarts eraan gaf. Ze vertelde dat het slapende mazelenvirus weer actief geworden was en ervoor gezorgd had dat ik gordelroos kreeg. Ik beschouwde het als een waarschuwing van mijn lichaam dat ik na het verlies van mijn moeder en van Dinie in 2018 te hard van stapel ging.

Met eten nam ik het in 2019 ook niet zo nauw meer. Ik snoepte veel voor troost. Natuurlijk werd ik daardoor weer zwaarder. Op het Keltfest en de Elfia hield ik  het fysiek niet lang genoeg vol. Het was te zwaar om daar de hele tijd te staan om boeken te verkopen en die op het eind weer in te pakken. Op Castlefest ging het al helemaal niet meer. Daar zakte ik door mijn been en kon ik nog net de auto halen om naar huis te rijden. Weken daarna bleef ik pijn houden in mijn benen.

Ik ging naar de orthopeed die concludeerde dat mijn heup versleten was. Maar een operatie zou vooralsnog niet nodig zijn. Ik ging naar fysiotherapie en naar de diëtiste. Gelukkig hielp dat, al zal het nog wel minstens een jaar duren voordat ik op mijn streefgewicht kan zijn.

Met het koolhydraatarme dieet ben ik sinds september 2019 toch al vijftien kilo afgevallen. Het vreemde van het dieet dat ik nu volg is, dat ik juist meer moet eten dan voorheen. Alleen het snoepen moet ik natuurlijk laten. Volgens de diëtiste at ik te weinig, waardoor ik juist niets afviel. Ik probeer nu zoveel gewicht kwijt te raken en zo goed te oefenen met de fysiotherapie dat ik zonder pijn toch weer op festivals kan staan.

 

De e-books op Smashwords

In 2018 waren Dinie en ik al druk bezig geweest met de redactierondes voor onze korte verhalen bij Tamara Geraeds. Ze werden vernieuwd of nieuw als e-books op Smashwords uitgebracht. De nieuwe versies hebben NL op de kaft. Of EN, voor de door Dinie naar het Engels vertaalde verhalen. Die werden gecontroleerd door een oom en een nicht van mij uit Australië. Helaas zijn ze daar weer mee gestopt.

In 2019 ging de redactie bij Tamara verder. Ik heb alle verhalen die we voor een redactie hadden opgestuurd verder vernieuwd en ook de serie van zeven Randstedenverhalen op Smashwords gepubliceerd. Die laatste verhalen spelen zich af op allerlei planeten waar ruimteschepen van ESA heen gaan. De steden hebben het woord rand in de naam, zoals bij Marsdurand.

Hier het overzicht van onze e-books.

Ik moet nu alleen nog steeds een keer naar Brugge om van De knuffelsteen een langer detectiveverhaal te maken dat De Avonturensteen gaat heten en dan ook NL op de kaft zal krijgen. Daar is nog steeds niet van gekomen in 2019. Hopelijk lukt het in 2020 wel.

 

Schrijfroutine

Wat ben ik blij dat ik schrijf! Als ik niets omhanden heb, word ik gek. Natuurlijk zijn er veel dingen die moeten gebeuren in het huishouden en ben ik ook nog steeds bezig met de mantelzorg van mijn vader. In 2019 was er vanwege Dinie’s overlijden ook veel te regelen met banken en verzekeringen. Ik ben het afgelopen jaar bovendien bezig geweest met het opruimen van de overbodige spullen in huis. Een vuilniszak per week was mijn doel. Dat is bijna gehaald. Maar het viel niet mee. Wat een rotklus is het. Overal zitten herinneringen aan.

Gelukkig is het me het afgelopen jaar vaak gelukt om een flink aantal uren per dag bezig te zijn met schrijven. Als ik in een verhaal zit, vergeet is alles om me heen. Schrijven is niet alleen goed voor afleiding, het werkt ook therapeutisch. Bovendien heb ik er als moderator voor de Zilverboekenclub op Facebook een leuke taak bij gekregen. Daar zorg ik voor de rubriek personages en wereldbouw, uit de boeken van Zilverauteurs. Zij vullen een vragenlijst in namens een personage uit hun boek of vertellen over de wereldbouw. Dat is erg leuk om te doen en ik kreeg ook meer contact met de andere moderators. Tegenwoordig heb ik er ieder dag wel een taak bij om de sociale media bij te houden, op Facebook en Instagram. Ik vind het wel een uitkomst dat er contacten op afstand zijn in mijn computer.

Dit zijn de schrijfprojecten waar ik, nadat de redactie voor de e-books klaar was, mee bezig ben geweest.

Iets wat bij mij elk jaar terugkomt, is de NaNoWriMo uitdaging, met CampNaNoWriMo in april en juli en NaNoWriMo in november. Daar probeer ik steeds aan mee te blijven doen.

Het is een fijne manier om de schrijfroutine vast te houden.

Tijdens CampNaNoWriMo van april schreef ik twee nieuwe verhalen voor de themawedstrijd Waterloper. De thema’s waren lastig, het heeft een paar maanden geduurd voordat ik de ideeën voor de verhalen kreeg en er de juiste woorden bij kon vinden. Voor het derde verhaal heb ik een verhaal herschreven dat Dinie en ik eerder voor een andere wedstrijd hadden gebruikt. Het thema zat er niet echt doorheen geweven, bleek tijdens de prijsuitreiking. Ik moet er weer aan gaan schaven en slijpen. Het weer herschrijven met de kritieken van de jury ernaast. Op het moment heb ik daar nog niet veel zin in. Ik begin me steeds meer af te vragen of korte verhalen mijn ding eigenlijk wel zijn. Misschien dat het in 2020 toch weer lukt.

Bij Waterloper won ik deze keer zelfs een prijs, de eerste druppel seniorprijs voor de oudste debutant.

Bij CampNaNoWriMo in juli 2019 heb ik het hele manuscript voor De vergeten vloek deel 3 Schamel verbond herschreven. Geredigeerd eigenlijk. Dat waren 127.373 woorden.

Voor die tijd had ik de eerdere versie alleen af moeten maken, waar Dinie en ik samen aan bezig waren geweest. Verschillende keren zat ik in de put. Ik miste iets in het plot en dacht: ‘Hoe moet ik dit aanpakken?’

Ik kon er niet met Dinie over praten, zoals we altijd deden. Het duurde een tijd voordat ik de oplossing bedacht. Dinie zou me daar al lang op gewezen hebben, maar zij was er niet. En eigenlijk was het simpel: de Avatars moesten vaker in het verhaal terugkomen, tenslotte kwam de vloek door Hen! Nadat ik dat bedacht had kon ik het helemaal afmaken.

Ik kon het manuscript op tijd insturen naar Zilverbron.

 

Autobiografie met aliens

Een ander project dat af moest komen, was het autobiografische verhaal waaraan ik was begonnen tijdens de cursus Schrijf Je Verhaal bij Marjon Sarneel. Dat was een weerbarstig idee dat steeds maar weer de kop opstak. Het moest echt eens helemaal worden uitgeschreven. Dat verhaal moest ook af!

Op Facebook heb ik hulp gevraagd aan degenen die mijn pagina volgen. Ik zat met de vraag of ik citaten uit studieboeken moest gebruiken, een literatuurlijst en een nawoord. Maar waar ik het meest aan had was, dat ik het verhaal eerst voor mezelf helemaal uit moest schrijven. Dat heb ik gedaan en het werkte. Ik heb er nu een goed gevoel over. Het is helemaal af en er zitten allerlei onderwerpen doorheen geweven die het een gelaagd verhaal maken.

Inmiddels heb ik het nog een keer geredigeerd en ben ik tot de conclusie gekomen dat de citaten niet nodig zijn. De informatie uit de boeken heb ik in eigen woorden opgeschreven.

Hoe het verder moet, ben ik nu aan het uitzoeken. Dat De twaalfde Saturnusmaan er komt, staat nu wel voor me vast. Als het niet als boek uitgebracht wordt, dan toch zeker als een e-book.

Winacties en promotie

Om meer bekendheid te krijgen met mijn boeken, heb ik een paar keer per jaar winacties op mijn website van Schimmenschuw en op die van De vergeten vloek. In 2019 heb ik ook meegedaan met de Summer Sale en doe ik mee met de End of Year Sale op Smashwords. Dan zijn mijn e-books met korting te downloaden.

Bij de winacties voor mijn boeken, zoals nu de Winter Winactie op mijn Facebookpagina die nog tot 25 december loopt en de Cadeaumaand december in de Zilverboekenclub, vraag ik aan degenen die een boek winnen om een recensie.

Ik heb in 2019 een paar mooie recensies gekregen van de boeken van Johanna Lime. Daar ben ik blij mee. Dank jullie wel! Ik hoop dat het meer lezers over de streep zal trekken om mijn boeken te willen lezen.

Een nieuwe trilogie

In 2019 heb ik zoveel geschreven dat mijn project voor november klaar was voordat de NaNoWriMo zou beginnen. De twaalfde Saturnusmaan was al eerder helemaal uitgewerkt. Dat had eigenlijk mijn project voor november moeten zijn. Dus wat moest ik nu?

Ik zat er al een tijdje over te denken om na De vergeten vloek door te gaan met schrijven in de wereld van Eibor Risoklany (Laskoro en Berinyi). Tenslotte liggen er nog dagboeken in de kast, van Dinie en van mij, van personages uit de twee volgende generaties na Jima en Sylviana. Ik zou dus verder kunnen gaan met de kinderen van de Magii.

Voor Schamel verbond (deel 3 van De vergeten vloek) had ik een kaart getekend van een deel van de ruimte, waar Monoceros, Orion en Taurus op staan. Het is mijn bedoeling dat die in het boek wordt opgenomen.

Nu kan de wereld van Eibor Risoklany vanwege de handelsrelaties met andere volkeren ook wel groter worden. In De vergeten vloek wordt immers al gesproken over een Galactische Vereniging van Planeten. Dus kwam ik op het idee om Interplanetair te gaan.

De kinderen van Jima en Sylviana reizen naar andere plaatsen in de ruimte.

Afijn, u snapt het al. Ik ging brainstormen en bedacht weer nieuwe personages, vreemde planeten en vreemde wezens. Mijn nieuwe project voor NaNoWriMo werd deel 1 van de trilogie Interplanetair. Ik maakte een plot tijdens de voorbereidingen op NaNoWriMo, werkte de personages uit, beschreef een paar scènes met de wereldbouw en ging in november aan het werk. Inmiddels is de helft van het manuscript geschreven. Hoewel het nog maar een eerste versie is, wordt dit een interessant en spannend verhaal. Over wraak en liefde. Ik heb er reuze veel zin in om van deze trilogie weer iets moois te maken!

En het beste nieuws van alles is, dat Zilverbron Interplanetair in de planning heeft gezet. De boeken gaan er komen! Ik heb drie jaar werk. Heerlijk, ik heb er zin in! Dat zal me fijn bezighouden. Bedankt Cocky!

 

Johanna Lime (Marjo Heijkoop)