De kracht van verbeelding in fantasyverhalen

4 september 2021

Een van de vragen die mij gesteld werden tijdens mijn opleiding in Neuro Linguïstisch Programmeren was deze: ‘Stel je eens voor dat je oog in oog kwam te staan met een wilde tijger. Zou je hem dan aaien?’

Mijn antwoord was: ‘Ja!’

In werkelijkheid zou zoiets natuurlijk erg gevaarlijk zijn. Ik zou trillen van angst en proberen zo snel mogelijk weg te vluchten.

Een tijger is een roofdier, hij zou me kunnen bespringen en dat zou heel goed fatale gevolgen voor mij kunnen hebben.

Misschien een leuk feitje. Bovenstaande afbeelding had ik uitgekozen voor mijn boek Ruimtestad, voordat ik het plaatje van de ruimtestad vond die nu op de cover staat. Het stelt het hoofdpersonage Irene Morane voor met de tijger die symbool staat voor Daniël Muir-Attholred.

Hoe ik op deze gedachte over de tijger te durven aaien kom? Nou, ik ben intussen aangekomen bij hoofdstuk 20 van mijn verhaal. Ik zit bij het laatste keerpunt, bij de climax waar alles naar toegewerkt is.

Ik realiseer me dat ik mijn personages dingen laat doen die ik zelf nooit zou durven. Dat ik ze gruwelijke dingen mee laat maken die ik zelf nooit mee zou willen maken. Het moet echt verschrikkelijk zijn om zoiets mee te moeten maken, om zulke vijanden tegen te komen die ik in mijn verhalen op laat draven.

Ik vraag me af of ik niet te ver gegaan ben.

Terzelfdertijd ben ik trots dat ik deze gruwelijke situaties heb uitgewerkt. Dat ik het mijn personages moeilijk heb gemaakt. In een situatie als in een fantasyverhaal, waar de verbeelding een grote rol speelt, kun je over de grenzen gaan van wat er in het echte leven mogelijk is.

Juist dat zet lezers hopelijk aan het denken.

Ik gebruik bewust magie, voorwerpen en gereedschappen die in het werkelijke leven niet bestaan. Die niet die uitwerking zullen hebben, ook al waren ze er wel. Ik wil namelijk niet dat de voorbeelden uit mijn verhalen nagedaan kunnen worden in het werkelijke leven.

Dat is de kracht van fantasy. Je kunt een tijger aaien. Je kunt personages dingen mee laten maken die in het werkelijke leven onmogelijk zijn.

Die zaken staan symbool voor overtuigingen, vaardigheden en gedrag, die iedereen in zich heeft.

Een lezer kan er zelf de betekenis aan geven die hij of zij nodig heeft om weer nieuwe moed, hoop en kracht te krijgen om de gruwelijkheden in het echte leven het hoofd te bieden.

Ik voel me trots op wat ik heb geschreven.

Of het echt lezers helpt nadat ze mijn verhaal gelezen zullen hebben, zal ik misschien nooit weten. Maar het helpt mij in ieder geval nu wel om me weer wat zekerder te voelen over mezelf. Ik heb dit voor elkaar gekregen, niemand doet me dit na (niet zoals ik dat nu heb gedaan). Ik ben uniek en mag er zijn.

Nu moet ik alleen nog de laatste 20% van mijn verhaal afschrijven. Dan staat het er helemaal.

Daarna wordt het alleen maar gemakkelijker. Dan kan ik eraan gaan schaven, bijschrijven en wegschrappen totdat het de vorm krijgt die ik goed genoeg vind om op te sturen naar mijn uitgever.

Ik ben er tamelijk vroeg mee deze keer. Dit wordt pas begin 2023 het derde boek van trilogie Interplanetair. Dat is alleen maar fijn. Het geeft me de tijd om nog een paar versies te herschrijven en om mee te doen aan de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor, zodat ik zelfs daarvoor misschien op tijd voor de deadline klaar kan zijn.

Groeten van Johanna Lime

Op de helft van CampNaNoWriMo juli 2021

15 juli 2021

De schrijfmaand juli is ongeveer op de helft, op de 15de dag van de maand. Het schrijven gaat af en toe wat lastiger, dan heb ik meer tijd nodig om over bepaalde scènes na te denken. Ik zoek naar plaatjes die mij kunnen helpen en ga daarna weer verder.

Over het algemeen ben ik heel blij dat het me tot nu toe telkens weer is gelukt om meer dan het vereiste aantal van 1667 woorden per dag te schrijven.

Het laagste aantal woorden per dag dat ik heb gehaald is 1.772, het hoogste aantal woorden per dag is 3.283.

Ik ben nu bezig aan hoofdstuk 9 van het verhaal en heb in de 15 dagen dat ik aan versie 1 van Interplanetair, boek 3, Schakelmagie werk, een totaal van 35.868 woorden gehaald. Dat komt al aardig in de richting van een half manuscript voor mijn boek.

Nu de rest nog verdere schrijven. Ik heb nog een halve maand en wil proberen om mijn doel (50.000 woorden) ruimschoots voorbij te gaan. Dat zal mij goed uitkomen, want er liggen nog een paar wedstrijden te wachten op een verhaal van mij.

Hoe het ook afloopt, het resultaat tot nu toe is goed. CampNaNoWriMo helpt mij telkens weer om mijn routine op te pakken. Meedoen zet me ertoe aan om iedere dag een bepaald aantal uren achtereen aan mijn volgende boek te werken.

Ik ben blij dat ik in 2015 begonnen ben met het meedoen aan NaNoWriMo en CampNaNoWriMo en probeer het vast te houden.

P.S. Hebben jullie nog erg in mijn Summer Sale actie op Smashwords?

Deze hele maand kunnen jullie nog steeds profiteren van korte verhalen die ik gratis weggeef, zodat je wat te lezen hebt in de zomervakantie.

Veel plezier!

Castlefest, het festival waar uitgeverij Zilverspoor vier dagen lang met twee grote pagodetenten zou staan aan het begin van augustus, gaat helaas niet door vanwege de hernieuwde risico’s van de coronapandemie. Het blijkt dat het openen van nachtclubs, restaurants en dansfestivals een slecht idee was. Veel mensen dachten namelijk, dat ze de basisregels als ze weer aan het uitgaansleven deel mochten nemen wel aan hun laars konden lappen. Ondanks dat ervoor gewaarschuwd was altijd anderhalve meter afstand te houden, zag je ze weer knuffelen en zoenen en tegen elkaar aan staan. Daar heeft de Engelse variant van het virus weer mooi gebruik van gemaakt. En nu loopt het risico om besmet te raken met deze vreselijke ziekte weer helemaal uit de klauwen en zijn we terug bij af.

Ik leef mee met al die mensen die hier zieke longen door krijgen. Met mijn astma weet ik hoe het voelt om het erg benauwd te hebben. Dat is vreselijk pijnlijk en zorgt voor paniek, je denkt namelijk dat je zult stikken.

Gelukkig kun je mijn boeken allemaal online kopen en mijn korte verhalen ook. De links staan boven aan mijn pagina. Of ga naar Mesenger en stuur een chat naar mij.

Groeten van Johanna Lime.

De eerste dag van CampNaNoWriMo juli 2021

01 juli 2021

De schrijfmaand juli is nog maar net begonnen. Na een dag schrijven ben ik best tevreden. Ik heb de proloog van mijn volgende manuscript af. 1844 woorden vandaag, 114% van het aantal dat ik halen moest bij CampNaNoWriMo. Het doel is weer 50.000 (nieuwe) woorden schrijven voor een nieuw manuscript, zoals het aloude NaNoWriMo doel luidt. Als ik zo lekker door kan gaan en elke dag dit aantal haal, moet het me gaan lukken.

Ik ben blij met de woorden die vandaag tevoorschijn kwamen. De Proloog geeft goed aan wat er in het verhaal te verwachten valt. Het boekje ‘Storytelling in 12 stappen’ dat ik aan het lezen ben, gaf me precies het steuntje in de rug om de proloog zo op te schrijven dat hij aan de voorwaarden voor een goede proloog voldoet. Het was wel weer een dingetje, gisteren heb ik mijn plotschema voor de proloog er alweer voor aangepast. Maar het werkte dus goed.

Morgen begin ik aan hoofdstuk 1.

Het is me gelukt om alle personages uit te schrijven en het plot in schema te zetten. Ik heb de kapstok die het verhaal in grote lijnen vasthoudt dus als leidraad. Dat geeft me steun. Gaandeweg hoop ik dat alle details, woorden zinnen en alinea’s netjes op zijn plaats vallen.

De kop is eraf, dag 1 zit erop.

Hoe het verder gaat, laat ik in een volgend blog weer weten.

P.S. Hebben jullie mijn Summer Sale actie gezien bij Publicaties NL?

Deze hele maand kunnen jullie profiteren van korte verhalen die ik gratis weggeef, zodat je wat te lezen hebt in de zomervakantie.

Veel plezier met mijn verhalen!

Groeten van Johanna Lime.