Advies uit de kosmos

14 juli 2022

Ooit heb ik me laten verleiden tot de impulsaankoop van een horoscoop, waar ik eigenlijk niks mee heb gedaan, behalve dan dat ik nog steeds elke dag een e-mail ontvang met een goedbedoeld advies uit de macrokosmos. Ik lees het door en klik het daarna meestal gewoon weer weg. Het is vaak zo algemeen en het gaat ook alleen maar uit van de zon in mijn sterrenteken, dat het meestal te vaag blijft om er iets concreets uit te kunnen halen. Op sommige dagen kloppen de gegevens best aardig. Het is maar wat je zien wilt, denk ik dan.

Meestal ga ik gewoon mijn eigen weg en besteed ik geen aandacht meer aan wat Astrology Answers mij uit wil leggen. Horoscopen hebben volgens mij alleen maar zin als ze iets kunnen bijdragen aan het begrijpen van bepaalde psychologische invloeden op je karakter, het beter begrijpen van jezelf. Wat dat betreft vind ik beschrijvingen van hoe bepaalde sterrenbeelden zich gedragen interessant bij het ontwikkelen van personages voor verhalen. Niet dat ik ze daarvoor tot nu toe trouwens ook bewust heb ingezet. Met Dinie samen heb ik vroeger wel onze dagboekpersonages voorzien van sterrentekens en ze op grond daarvan karaktertrekken meegegeven. Vermoedelijk sijpelde dat nog een beetje in onze eerste boeken door.

Het verband tussen de macrokosmos en de microkosmos intrigeert me. ‘Zo boven zo beneden’ – de wet van Hermes Trismegistos – komt zelfs in het Onze Vader voor, in de zin: ‘gelijk in de hemel alzo ook op aarde’. De klemtoon wordt er alleen altijd verkeerd gelegd, waardoor het net lijkt of hemel en aarde niet met elkaar verbonden horen te zijn. Het zijn van die dingen die nooit bespreekbaar waren in mijn familie, maar waar ik met Dinie wel heel goed over kon filosoferen. Het is een van de redenen waarom onze verhalen zich in het heelal afspelen, op andere planeten, denk ik vaak.

Vandaag kreeg ik deze tekst in de e-mail voor ogen en die beviel me wel.

Laat je vandaag leiden door je creativiteit.

De intuïtieve Maan beweegt door je 5e huis van zelfexpressie en artistieke passie, dus als er ooit een dag is geweest om van je passies je beroep te maken, dan zou dat vandaag het geval zijn.

Je hoeft er natuurlijk niet in één keer een heel manuscript uit te pompen of een oeuvre aan schilderijen te maken; concentreer je gewoon op het nastreven van wat je gelukkig maakt en voel je nu vervuld.

Vooral de laatste zin gaf me het gevoel dat ik gewoon moet doen waar ik zin ik heb vandaag. Zoals jullie weten ben ik deze maand aan het schrijven voor CampNaNoWriMo. Op 11 juli had ik mijn woordenaantal voor de hele maand juli 2022, het doel van 20.000 woorden, al gehaald. De proloog en de hoofdstukken 1 en 2 waren geschreven, en ook een kortverhaal.

Daarom heb ik mezelf een nieuw doel gesteld bij CampNaNoWriMo, voor de rest van deze maand. Waarom zou ik niet gewoon doorschrijven aan mijn nieuwe manuscript, dacht ik. Waarom geen 30.000 woorden erbij proberen te halen, zodat ik toch nog aan de gebruikelijke 50.000 woorden per maand kan komen? Daar ben ik op 12 juli dus aan begonnen en in twee dagen tijd schreef ik weer 4.999 woorden. Het houdt wel in dat ik ’s morgens het stuk van de vorige dag nog even redigeer en dan de hele middag bezig ben met schrijven. Het lijkt net werken voor je beroep, al ben ik dan gepensioneerd.

Wanneer ik zo met tekst bezig ben en met het verwoorden van zinnen en alinea’s voor een nieuw verhaal, begint mijn passie voor tekenen ook weer heel erg te kriebelen. Precies vandaag dacht ik: ‘Ik kan best een dag wat minder woorden schrijven en weer eens verder gaan met het tekenen van mijn personages. Dat moet toch ook kunnen?’

En zie: het advies van de sterren past precies bij mijn gevoel.

Dus ik denk dat ik maar gewoon ga doen wat mij gelukkig maakt. Een paar honderd woorden schrijven en dan verder met de tekeningen van de personages. Het manuscript hoeft toch pas over ruim een jaar opgestuurd te worden naar Zilverbron. Ik heb nog geen haast. En zo rigide hoef ik niet te voldoen aan CampNaNoWriMo doelen, want die bepaald ik ook gewoon zelf.

Groeten van Johanna Lime

De kracht van verbeelding in fantasyverhalen

4 september 2021

Een van de vragen die mij gesteld werden tijdens mijn opleiding in Neuro Linguïstisch Programmeren was deze: ‘Stel je eens voor dat je oog in oog kwam te staan met een wilde tijger. Zou je hem dan aaien?’

Mijn antwoord was: ‘Ja!’

In werkelijkheid zou zoiets natuurlijk erg gevaarlijk zijn. Ik zou trillen van angst en proberen zo snel mogelijk weg te vluchten.

Een tijger is een roofdier, hij zou me kunnen bespringen en dat zou heel goed fatale gevolgen voor mij kunnen hebben.

Misschien een leuk feitje. Bovenstaande afbeelding had ik uitgekozen voor mijn boek Ruimtestad, voordat ik het plaatje van de ruimtestad vond die nu op de cover staat. Het stelt het hoofdpersonage Irene Morane voor met de tijger die symbool staat voor Daniël Muir-Attholred.

Hoe ik op deze gedachte over de tijger te durven aaien kom? Nou, ik ben intussen aangekomen bij hoofdstuk 20 van mijn verhaal. Ik zit bij het laatste keerpunt, bij de climax waar alles naar toegewerkt is.

Ik realiseer me dat ik mijn personages dingen laat doen die ik zelf nooit zou durven. Dat ik ze gruwelijke dingen mee laat maken die ik zelf nooit mee zou willen maken. Het moet echt verschrikkelijk zijn om zoiets mee te moeten maken, om zulke vijanden tegen te komen die ik in mijn verhalen op laat draven.

Ik vraag me af of ik niet te ver gegaan ben.

Terzelfdertijd ben ik trots dat ik deze gruwelijke situaties heb uitgewerkt. Dat ik het mijn personages moeilijk heb gemaakt. In een situatie als in een fantasyverhaal, waar de verbeelding een grote rol speelt, kun je over de grenzen gaan van wat er in het echte leven mogelijk is.

Juist dat zet lezers hopelijk aan het denken.

Ik gebruik bewust magie, voorwerpen en gereedschappen die in het werkelijke leven niet bestaan. Die niet die uitwerking zullen hebben, ook al waren ze er wel. Ik wil namelijk niet dat de voorbeelden uit mijn verhalen nagedaan kunnen worden in het werkelijke leven.

Dat is de kracht van fantasy. Je kunt een tijger aaien. Je kunt personages dingen mee laten maken die in het werkelijke leven onmogelijk zijn.

Die zaken staan symbool voor overtuigingen, vaardigheden en gedrag, die iedereen in zich heeft.

Een lezer kan er zelf de betekenis aan geven die hij of zij nodig heeft om weer nieuwe moed, hoop en kracht te krijgen om de gruwelijkheden in het echte leven het hoofd te bieden.

Ik voel me trots op wat ik heb geschreven.

Of het echt lezers helpt nadat ze mijn verhaal gelezen zullen hebben, zal ik misschien nooit weten. Maar het helpt mij in ieder geval nu wel om me weer wat zekerder te voelen over mezelf. Ik heb dit voor elkaar gekregen, niemand doet me dit na (niet zoals ik dat nu heb gedaan). Ik ben uniek en mag er zijn.

Nu moet ik alleen nog de laatste 20% van mijn verhaal afschrijven. Dan staat het er helemaal.

Daarna wordt het alleen maar gemakkelijker. Dan kan ik eraan gaan schaven, bijschrijven en wegschrappen totdat het de vorm krijgt die ik goed genoeg vind om op te sturen naar mijn uitgever.

Ik ben er tamelijk vroeg mee deze keer. Dit wordt pas begin 2023 het derde boek van trilogie Interplanetair. Dat is alleen maar fijn. Het geeft me de tijd om nog een paar versies te herschrijven en om mee te doen aan de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor, zodat ik zelfs daarvoor misschien op tijd voor de deadline klaar kan zijn.

Groeten van Johanna Lime

Op de helft van CampNaNoWriMo juli 2021

15 juli 2021

De schrijfmaand juli is ongeveer op de helft, op de 15de dag van de maand. Het schrijven gaat af en toe wat lastiger, dan heb ik meer tijd nodig om over bepaalde scènes na te denken. Ik zoek naar plaatjes die mij kunnen helpen en ga daarna weer verder.

Over het algemeen ben ik heel blij dat het me tot nu toe telkens weer is gelukt om meer dan het vereiste aantal van 1667 woorden per dag te schrijven.

Het laagste aantal woorden per dag dat ik heb gehaald is 1.772, het hoogste aantal woorden per dag is 3.283.

Ik ben nu bezig aan hoofdstuk 9 van het verhaal en heb in de 15 dagen dat ik aan versie 1 van Interplanetair, boek 3, Schakelmagie werk, een totaal van 35.868 woorden gehaald. Dat komt al aardig in de richting van een half manuscript voor mijn boek.

Nu de rest nog verdere schrijven. Ik heb nog een halve maand en wil proberen om mijn doel (50.000 woorden) ruimschoots voorbij te gaan. Dat zal mij goed uitkomen, want er liggen nog een paar wedstrijden te wachten op een verhaal van mij.

Hoe het ook afloopt, het resultaat tot nu toe is goed. CampNaNoWriMo helpt mij telkens weer om mijn routine op te pakken. Meedoen zet me ertoe aan om iedere dag een bepaald aantal uren achtereen aan mijn volgende boek te werken.

Ik ben blij dat ik in 2015 begonnen ben met het meedoen aan NaNoWriMo en CampNaNoWriMo en probeer het vast te houden.

P.S. Hebben jullie nog erg in mijn Summer Sale actie op Smashwords?

Deze hele maand kunnen jullie nog steeds profiteren van korte verhalen die ik gratis weggeef, zodat je wat te lezen hebt in de zomervakantie.

Veel plezier!

Castlefest, het festival waar uitgeverij Zilverspoor vier dagen lang met twee grote pagodetenten zou staan aan het begin van augustus, gaat helaas niet door vanwege de hernieuwde risico’s van de coronapandemie. Het blijkt dat het openen van nachtclubs, restaurants en dansfestivals een slecht idee was. Veel mensen dachten namelijk, dat ze de basisregels als ze weer aan het uitgaansleven deel mochten nemen wel aan hun laars konden lappen. Ondanks dat ervoor gewaarschuwd was altijd anderhalve meter afstand te houden, zag je ze weer knuffelen en zoenen en tegen elkaar aan staan. Daar heeft de Engelse variant van het virus weer mooi gebruik van gemaakt. En nu loopt het risico om besmet te raken met deze vreselijke ziekte weer helemaal uit de klauwen en zijn we terug bij af.

Ik leef mee met al die mensen die hier zieke longen door krijgen. Met mijn astma weet ik hoe het voelt om het erg benauwd te hebben. Dat is vreselijk pijnlijk en zorgt voor paniek, je denkt namelijk dat je zult stikken.

Gelukkig kun je mijn boeken allemaal online kopen en mijn korte verhalen ook. De links staan boven aan mijn pagina. Of ga naar Mesenger en stuur een chat naar mij.

Groeten van Johanna Lime.

De eerste dag van CampNaNoWriMo juli 2021

01 juli 2021

De schrijfmaand juli is nog maar net begonnen. Na een dag schrijven ben ik best tevreden. Ik heb de proloog van mijn volgende manuscript af. 1844 woorden vandaag, 114% van het aantal dat ik halen moest bij CampNaNoWriMo. Het doel is weer 50.000 (nieuwe) woorden schrijven voor een nieuw manuscript, zoals het aloude NaNoWriMo doel luidt. Als ik zo lekker door kan gaan en elke dag dit aantal haal, moet het me gaan lukken.

Ik ben blij met de woorden die vandaag tevoorschijn kwamen. De Proloog geeft goed aan wat er in het verhaal te verwachten valt. Het boekje ‘Storytelling in 12 stappen’ dat ik aan het lezen ben, gaf me precies het steuntje in de rug om de proloog zo op te schrijven dat hij aan de voorwaarden voor een goede proloog voldoet. Het was wel weer een dingetje, gisteren heb ik mijn plotschema voor de proloog er alweer voor aangepast. Maar het werkte dus goed.

Morgen begin ik aan hoofdstuk 1.

Het is me gelukt om alle personages uit te schrijven en het plot in schema te zetten. Ik heb de kapstok die het verhaal in grote lijnen vasthoudt dus als leidraad. Dat geeft me steun. Gaandeweg hoop ik dat alle details, woorden zinnen en alinea’s netjes op zijn plaats vallen.

De kop is eraf, dag 1 zit erop.

Hoe het verder gaat, laat ik in een volgend blog weer weten.

P.S. Hebben jullie mijn Summer Sale actie gezien bij Publicaties NL?

Deze hele maand kunnen jullie profiteren van korte verhalen die ik gratis weggeef, zodat je wat te lezen hebt in de zomervakantie.

Veel plezier met mijn verhalen!

Groeten van Johanna Lime.