De Leesuitdaging van Hebban – April 2017

Geplaatst 18 april 2017

Voor de leesuitdaging van Hebban heb ik nu in totaal zeven boeken gelezen van de 25 te lezen boeken voor dit jaar. Aan boek acht ben ik bezig.

De eerste drie boeken stonden in het blog van januari, nummer vier en vijf kwamen in maart aan de beurt, dus dan nu nummer zes en zeven.

6 – Fyrrlannor – Boek 2van een tweeluik – Femke Dekker – Uitgeverij Zilverspoor – Fantasy.

7 – Een schip van bloed en barnsteen – Boek 1van een tweeluik – Tais Teng – Uitgeverij Zilverspoor – Fantasy.

Zoals u ziet allebei boeken uit een serie van twee.

6 – Fyrrlannor – Boek 2van een tweeluik – Femke Dekker – Uitgeverij Zilverspoor – Fantasy.

3 sterren recensie.

Dit is het tweede deel van Bloed van Aldych. De hoofdpersoon is Ferr’han, de zoon van Argadwyn. Hij is vijftien en ontvangt zijn Klearách. Zijn krachten beginnen zich nu goed te ontwikkelen. Niet alleen zijn Aldych kracht maar ook die andere kracht, zijn Wyddych kracht. Hij droomwandelt steeds vaker naar die andere wereld, naar Fyrrlannor. En daarbij ontdekt hij dat de Aldych in Llychfyllyd en de Wyddych in Fyrrlannor eigenlijk bij elkaar horen, dat ze elkaar nodig hebben. Maar is dat wel zo? Want waarom is iedereen zo bang voor de duistere magie die zou overheersen?

Dit boek geeft net als het eerste deel een strijd binnen de hoofdpersoon weer. Moet je je krachten onderdrukken en voor een kant van je zijn kiezen of moet je je hele wezen met zijn verschillende kanten omarmen? Wat is het gevaar als een van beide gaat overheersen en te machtig wordt?

Bij het vorige boek liep ik constant tegen vragen op, de wereld was voor mij niet concreet genoeg, te zweverig en te onwerkelijk. Dat had ik in dit boek weer, al vond ik het beter te volgen, misschien juist doordat ik deel 1 ook gelezen had. Er worden veel vreemde namen gebruikt voor rituelen en plaatsen, in beide werelden weer anders, maar toch is er een overeenkomst. Het was maar goed dat er een verklarende woordenlijst achter in het boek was opgenomen.

De familie komt in dit boek beter tot zijn recht, er worden verklaringen gevonden voor het feit dat de Wyddych in Fyrrlannor bijna geen macht meer bezitten. Welke macht dat was en waar de magie dan voor gebruikt wordt, blijft voor mij nog steeds onduidelijk. Toch heb ik het idee dat dit een goed verhaal is, hoewel ik er niet zoveel mee kan werd ik meegesleept door de gebeurtenissen.

7 – Een schip van bloed en barnsteen – Boek 1van een tweeluik – Tais Teng – Uitgeverij Zilverspoor – Fantasy.

4 sterren recensie.

Het eerste deel van een tweeluik.

Jord is de zoon van een koopman in Deventer en zijn vader wil hem uithuwelijken. Hij ziet echter meer in Nadia, maar haar overgrootmoeder is de meest gevreesde heks van Rusland, Baba Yaga. Als Jords familie door een foutieve keus van zijn vader geruïneerd raakt, zit er maar één ding op: rijker worden dan de bisschop zelf.

Nu werd een Viking voorvader van Nadia ooit begraven in een drakenschip van buur barnsteen. Nadia en Jord krijgen hulp van Jords oom Alex en pikken een schip in. Ze varen naar Novgorod, maar onderweg hebben ze de hulp van Nadia’s familie hard nodig en dat kost bloed.

Of ze echt rijk zullen worden met de schat van het barnstenen Vikingschip? In elk geval zijn ze samen.

Dit is een boek dat een kijkje geeft in de historie van de Hanzesteden en het leven in vroeger tijden. Het is een fantasierijk verhaal over Baba Yaga, Ran, piraten en schurken. Soms humoristisch, soms griezelig. Een verhaal uit het fantastische genre dat geschikt is voor jeugdige lezers.

Wat ik nu aan het lezen ben

Ik lees nu mijn achtste boek van 2017, dit is deel 2 van de kronieken van de magie – De zieke magiër – van Ian Laverman. Hier komt een recensie van als ik hem uit heb.

Boeken gekocht

Op Tomocon in Oss kocht ik twee nieuwe boeken die ik aan mijn leeslijst heb toegevoegd.

Dit zijn de boeken Portaal – De vrije wereld deel 1 – van Mathijs Hulster en De boeken van Terra Fabula deel 2 – Het zilveren labyrint – van Peter DeWillis.

Op de verlanglijst

Op de Elfia van 29 en 30 april komen er weer nieuwe boeken uit bij Zilverspoor en Zilverbron, waaronder ons boek De vergeten vloek deel 1 – Sluimerend vuur.

We hebben een paar boeken van collega-schrijvers op onze verlanglijst staan en zullen zeker weer nieuwe boeken aanschaffen aan het einde van deze maand. Lekker lezen en wegdromen in de wereld van fantasy!

Johanna Lime

 

Imagicon, Elvenar en voorbereiding voor NaNoWriMo

Geplaatst 20 oktober 2016

Imagicon

Op zaterdaimagicon-logog 15 oktober gingen we naar Imagicon, in de Reehorst in Ede. We waren wel eerder op dit jaarlijks terugkerende evenement geweest, maar nu stonden we er om Schimmenschuw te verkopen.

Zilverspoor stond er met een flink aantal auteurs. Het was heel gezellig om iedereen weer te ontmoeten. Imagicon had behalve de normale verkoop ook gezorgd voor twee mass signings. Schrijvers van onze uitgever gingen daarom om de beurt naar de eerste of tweede gelegenheid om hun boeken gesigneerd aan de man of vrouw te brengen.

Wij waren ingedeeld bij de tweede ploeg en verkochten een boek aan Elise Melanie, een oude bekende van onze schrijfcursus fantasy schrijven bij Martijn Lindeboom. Zij wilde Schimmenschuw nog altijd eens kopen en deze keer lukte dat gelukkig.

Een Elvenar vriend

Kopers komen via verschillende (onverwachte) kanalen naar ons toe. Want wie schetst onze verbazing toen er ineens een nieuwe vriend van het online computerspel Elvenar speciaal naar ons vroeg. Rob had in een bericht van Dinie op Elvenar gelezen dat wij op Imagicon zouden staan en kwam expres langs om zijn goede Elvenar buur nu in levenden lijve te zien en om ons boek te kopen. Hij is een fervent fantasy lezer, dus dat zit wel goed. We hebben even met hem staan praten en kennis gemaakt.

Dit is een screenshot van Elvenar, dat wij tussen de bedrijven door spelen:

elvenar-20161008e-marjohe

Natuurlijk hebben Dinie en Marjo gekozen om als elfen dit spel te doen en niet als mensen. In het midden staat een boekrolfabriek die wij als schrijvers natuurlijk niet willen missen.

Voorbereidingen voor de NaNoWriMo

Nadat we onze verhalen voor Fantastels Verhalenwedstrijd alle drie af hadden, zijn we begonnen om een project aan te maken voor november 2016 bij NaNoWriMo.

Ons manuscript voor deel 1 van De vergeten vloek ligt bij de uitgever, dus gaan wij (als echter rebellen) tijdens de NaNoWriMo (her)schrijven aan deel 2.

We hebben eerder al enkele hoofdstukken geschreven, maar dat was in een tijd dat we nog een ander opzet voor onze trilogie hadden, dus er is heel wat aan te veranderen, te herschrijven en nieuw te schrijven voordat deel 2 van de trilogie zijn uiteindelijke vorm zal hebben.

We gaan voor november het verhaal nog plotten, maar als we eerlijk zijn en antwoord moeten geven op de vraag van NaNoWriMo of wij nu planners zijn of pantsers (schrijvers die alles in een schema uitwerken van tevoren of schrijvers die gewoon maar beginnen en kijken waar het schip strandt), dan moeten we eerlijk toegeven dat het er vaak op neerkomt dat we wel een schema maken en dus plannen, maar dat we zodra we bezig zijn ook vaak van het schema afwijken als we tijdens het schrijven andere inspiratie opdoen. We zijn dus plantsers.

Heel benieuwd naar hoe we de eerste 50.000 woorden in november zullen opschrijven en waar het verhaal ons heen voert. We hopen het tweede deel van de trilogie na NaNoWriMo lekker op gang gebracht te hebben zodat we daar mee door kunnen later.

nanowrimo-project-novel-2016

Hier een afbeelding van ons project.

 nanowrimo-banner-2016

Johanna Lime doet in november mee aan NaNoWriMo

 

Boekpresentatie van collega schrijvers

1 september 2016

Het is alweer even geleden, maar beter laat dan nooit. Op 14 augustus gingen wij naar Dordrecht. Daar ligt De Logeerboot in het Wantij. Op dat schip hielden vier van onze schrijfcollega’s workshops en boekpresentaties. Dat moesten we natuurlijk eens meemaken!

Logeerboot 14-8-2016

De workshop die gegeven werd door J. Sharpe ging over ‘show don’t tell’, het beschrijven van zintuiglijke waarnemingen in teksten, dialogen, vermijden van te veel bijvoeglijke naamwoorden, het aanhouden van een logische volgorde, actief en passief schrijven.

Heel interessant!

Voor het schrijven van verhalen heb je een conflict nodig, zonder conflict is een verhaal weinig interessant. Een directe manier van vertellen houdt de aandacht van de lezer vast, te passieve zinnen verslappen die aandacht.

Er kwam een discussie over hoe je een writers block kunt opheffen. Onze manier is: associëren, brainstormen, een boek pakken waar je ideeën in kunt vinden en ondanks dat je vastzit toch blijven schrijven. Als je weer een aantal zinnen papier hebt, komt het wel weer terug. Vraag je onderbewuste om hulp die werkt altijd voor je door.

Het ging ook over hoe je jouw verhaal spannend kunt maken. Ondanks dat we dit allemaal al eens hadden gehoord, was het een interessante lezing. Zelfs zo, dat onze kapper die langs kwam varen met haar jacht niet durfde roepen. Wij luisterden zo geconcentreerd dat we haar niet hebben langs zien varen.

Voorbeeld van een verhaalbegin dat wij ter plekke verzonnen:

  1. Ze voelde de hitte oplopen en trok gespannen aan de leidingen van haar zuurstoffles.
  2. De gekken zijn in mijn huis. Het papier houdt hun gevouwen gezicht tegen het tapijt gedrukt. Elke dag brengt de nieuwe krant er weer een paar binnen.

 

De tweede workshop werd gegeven door Cocky van Dijk en Kelly van der Laan. Hij ging over het beschrijven van wat je proeft en daarbij werd nog dieper op ‘show don’t tell’ ingegaan. Er werden mooie voorbeelden aangedragen.

Na de workshops kwamen er boekpresentaties en werden er stukjes tekst voorgelezen. We kregen een goed idee over de boeken die pas waren uitgebracht. Peter van Roermund las geweldig mooi voor.

Uiteindelijk gingen we na een goedbestede middag met twee prachtboeken die ook nog eens waren gesigneerd, naar huis.

Leuk om mee te maken.

Hier zijn de prachtige boeken te koop: http://www.artbooksshop.com/

En als je daar toch bent: Kijk ook eens maar Schimmenschuw!

Cocky en Kelly signeren

Cocky van Dijk en Kelly van der Laan.

Deze dames hebben allebei een trilogie geschreven die nu compleet is.

 

In de tent van Zilverbron op Keltfest 2016 in de Merwelanden

Ons verslag.

Geplaatst 30 mei 2016

Keltfest 2016

Het persoonlijke record werd weer verbroken.

Op 28 en 29 april stonden we met veel andere schrijvers uit de Zilverfamilie op Keltfest, in de tent van Zilverspoor en Zilverbron, voor ons aan de overkant van de rivier de Merwede, dus het was nagenoeg een thuiswedstrijd. Weer lagen er stapels boeken van Schimmenschuw om te verkopen.

We waren er een half uur voor openingstijd, maar ondanks dat we vroegen of we eerder naar binnen mochten om mee te helpen de stand op te bouwen, konden we toch weer wachten tot de poort open ging om tien uur. Ook voor dit evenement hadden we een passe-partout gekocht via internet. Het voordeel bij Keltfest is, dat het parkeren er gratis is en omdat we vroeg waren hadden we een goede plek op het parkeerterrein, dat nog een beetje in de buurt van de ingang lag. We kregen een bruin Keltfestbandje om dat wederom twee dagen als armband gedragen moest worden.

Cocky en Barry en de rest van de Zilverfamilie waren blij om ons te zien en op zaterdag was het zonnig en warm weer. Het was zelfs benauwd en door de ervaring op Elfia hadden we te veel kleding aan. Het is lastig in te schatten welk weer je krijgt en wat je aan moet trekken, hier in Nederland.

Er kwamen veel bezoekers langs en het was fijn om te merken dat sommige mensen ons nu herkenden van eerdere beurzen of van Facebook. Worden we langzamerhand bekende schrijvers?

We zouden het bijna denken, want we hebben ons record alweer verbeterd!

En Cocky vertelde dat Schimmenschuw het goed doet in de verkoop. Daar zijn we wel trots op.

Weer kwam er iemand die gevraagd had naar ons boek, speciaal terug om het te kopen. En dat geeft ons als auteurs zo’n geweldig fijn gevoel. Het is een zetje in de rug om door te schrijven. Want tenslotte doe je het voor lezers. Als die er niet waren, had het weinig zin om boeken te schrijven.

Zaterdag duurde erg lang, van tien uur ’s morgens tot tien uur ’s avonds. We hadden een logé omdat Natascha van Limpt bij ons bleef overnachten. Gezellig!

 

Onze eigen boekenplanken aanvullen.

Op zondag gingen we met ons drieën weer naar Keltfest terug. Helaas was het weer ’s middags niet zo goed vanwege de regen. Toch hebben ook op zondag nog aardig wat boeken verkocht.

Natuurlijk moet je als schrijver behalve schrijven ook veel lezen. We hadden al stiekem op zaterdag een paar boeken opgepakt om te lezen wat er op de achterkant stond en op zondag hebben we dus toch maar weer drie boeken van collega-auteurs gekocht. Natascha die de boekenplank gezien heeft waar in ons huis de al eerder gekochte boeken staan, was jaloers op onze reeds aangelegde verzameling. Maar er moesten er toch nog een paar bij. We kunnen dat gewoon niet laten. Lezen is essentieel voor schrijvers, leuk om te doen en vaak is het heel verrassend wat anderen voor origineels verzinnen voor hun verhalen. We zijn dus heel nieuwsgierig naar deze boeken.

Keltfest 2016 boeken

Nederlandse fantasy in de lift?

Zilverspoor en Zilverbron worden als uitgeverijen steeds beter bekend. Meer en meer lezers ontdekken dat Nederlandse schrijvers net als Engelse schrijvers originele verhalen kunnen bedenken. Het voordeel is dan wel dat deze verhalen in de oorspronkelijke Nederlandse taal geschreven zijn en dat er nog niets verloren is gegaan in een vertaling. En wat is er nou fijner dan een boek lezen in je eigen moedertaal? Heerlijk om mee te nemen op vakantie en eens lekker in een verbeeldingswereld te verdwijnen.

 

Jaar van het boek 2016 – de Reading Challenge van Hebban – 3

Geplaatst 16 maart 2016

Lezer 7

In de leesuitdaging van 2016, het jaar van het boek, staat de teller bij Hebban op dit moment op twaalf gelezen boeken van de dertig die ik moet lezen dit jaar. Dat is al 40%. In mijn vorige blog van 11 februari 2016 schreef ik dat ik zeven boeken uit had, waarvan het zevende boek een eerste deel was van een trilogie. Ik ga hier verder doortellen.

Deel 1 van de trilogie “De boeken van de Varulven”, geschreven door Roselynd Randolph, heette: “De zilveren wolvin”. Omdat dit slechts een boek van de categorie “Een trilogie” op de afvinklijst van Hebban was, ben ik daarna het tweede deel en het derde deel gaan lezen. Op de afvinklijst staat ‘een trilogie” aangegeven als 1 categorie, maar het zijn wel 3 boeken.

Boek 8 had de titel “De zilveren poort”. Dit is het vervolg van deel 1 over de Varulven en speelt zowel in Nederland als in Canada. In het drukbevolkte Nederland, weliswaar later in de buurt van een natuurgebied, en in de drukke Canadese stad Toronto. Daardoor lijkt het de kant van urban fantasy op te gaan. De hoofdpersonen uit deel 1 ontwikkelen zich verder en er blijkt in het Grienderbosch in Nederland een kasteel in de bodem te zitten, dat wordt opgegraven. Het legt iets van de geschiedenis bloot. Ook wordt er een wandkleed in een kerk gevonden waarop historische gebeurtenissen staan over de Varulven en hun herkomst. Uiteindelijk ontstaat er een zilveren poort en verdwijnen Judith en haar broer daardoor naar een andere wereld. Bij deze trilogie bleef ik doorlezen en na deel 2 wilde ik weten hoe het verder zou gaan, dus begon ik snel aan deel 3.

Boek 9 was dus deel 3 met de titel “De zilveren raaf”. Het verhaal speelt zich voornamelijk af in de dimensie Älysium, in een andere wereld, maar soms ook weer in Canada of Nederland. In die andere dimensie zijn Judith en Justin terecht gekomen door de zilveren poort en ze hebben het er niet zo best omdat ze in gevangenschap leven. Jesse probeert hen samen met enkele vrienden te redden. Uiteindelijk komt er een eindstrijd met de voorouders en moeten er nieuwe wegen gevonden worden voor de Varulven om zich te kunnen handhaven op onze wereld. Daarin spelen Justin en Judith weer een belangrijke rol. De trilogie als totaal is een verhaal dat veel aspecten van de fantasy laat zien, dat een originele kijk op weerwolven geeft en logisch in elkaar zit. Het verhaal voert langs verschillende wegen van het begin naar het eind. Ik las het met veel plezier.

Boek 10 kwam weer uit de serie Splinters, het was een kort verhaal uit de categorie “Een verhaal dat je in een avond uitleest”. Deze keer een klein boekje dat geschreven is door Anaïd Haen en Django Mathijsen, met de titel Malika’s Schildplicht. Malika heeft verplichtingen en zal uitgehuwelijkt worden, maar ze heeft een vriend en met hem samen vindt ze een oplossing om reuzen te verslaan zodat ze onder haar schilplicht uit kan komen en met Karolus mag zijn. Ik vind het heel knap hoe de schrijvers zoveel hebben kunnen vertellen in een kort verhaal en daarin verschillende thema’s in verwerkt hebben. Echt een plezier om te lezen.

Boek 11 had ik in mijn vorige blog al aangekondigd en ik heb het met veel moeite eindelijk uitgelezen. Iedereen schijnt “De kleur van Toverij” door Terry Pratchett helemaal geweldig te vinden en het wordt zelfs aan beginnende fantasy lezers aangeraden om met het lezen van dit boek kennis te maken met fantasy. Ik ben het daar niet mee eens. Als ik dit boek als eerste had gelezen in mijn tienerjaren waarin ik kennis maakte met fantasy en science fiction, was ik gillende weggerend. Als ik nu zou beginnen met het lezen van fantasyboeken, zou ik heel graag een kijkje nemen bij de door Nederlandse schrijvers uitgebrachte nieuwe fantasyboeken van de laatste jaren. Bij Zilverspoor en Zilverbron bijvoorbeeld. Dan heb je niet het probleem van vertalingen waarbij de grappige dingen uit een andere taal niet goed vertaald kunnen worden naar onze moedertaal. En je steunt Nederlandse uitgevers en auteurs waardoor er kans is op meer goede boeken in het genre in ons eigen land. Want waarom altijd maar uit het Engels vertaalde boeken kopen die pas worden uitgebracht als ze in een ander land bestsellers zijn?

Dit elfde boek stond op mijn lijst in de categorie “Een humoristisch boek” en de film “The color of Magic” die ik al gezien had, vond ik heel grappig. Maar het boek viel daarna erg tegen door de schrijfstijl, het uitleggen, de idiote zinsbouw en de informatie die heel droog overkomt. De wereld van de schildpad met olifanten en een schijf land, zoals ik die al kende van een tekening, vind ik goed gevonden als fantasywereld, maar werkelijk: ik begrijp niet dat je die in een voetnoot als dictaat uitlegt aan de lezers. Dit vind ik een voorbeeld van hoe moeilijk het is om een verzonnen wereld duidelijk neer te zetten als schrijver, zonder dat je vervalt in een opsomming aan informatie. Jammer, ik heb me meer geërgerd aan dit boek dat dat ik eens lekker kon lachen. De perenhouten kist op pootjes was wel grappig en ook het fototoestel waarin een mannetje al mopperend schilderijtjes maakt en kwaad wordt als de kleur roze op is. Ook het idee van een toerist die overal wil gaan kijken, is leuk gevonden en een tovenaar die beheerst wordt door een spreuk en daardoor niet kan toveren ook, maar verder vond ik er weinig leuks aan.

Boek 12 dat ik nu uitgelezen heb stond op de lijst in de categorie “Een boek met een titel van maar één woord”. Het was “Prooi” dat geschreven is door Kim ten Tusscher en dit is het tweede deel van het tweeluik Jager & Prooi. Kim schrijft uitgebreid over en door haar personages, over hun gevoelens en gedachten en over wat ze doen en waarom ze iets doen. Je leeft met hen mee. Ik leefde zo met hen mee dat ik op een gegeven moment gewoon zat te huilen. Dus emoties worden wel opgewekt bij een lezer.

Prooi is als boek nog dikker geworden dan Jager en ik begrijp hoe dat komt. Voordat je als lezer met de personages zo hebt meegeleefd dat je weet waar de twijfels over of ze het nu wel goed gedaan hebben vandaan komen, ben je vele pagina’s verder. Dat vond ik direct ook een punt van kritiek, want ik ben meer een lezer die afwisseling en veel actie wil zien. In de tweede helft van dit boek werd dat wel goedgemaakt. Ik heb nu alle boeken van Kim gelezen en kan vertellen dat zij een van die Nederlandse schrijvers is die je zou moeten kennen. Ik raad haar boeken aan, ze heeft een originele fantasywereld die je vast wel wilt leren kennen.

 

Op het moment ben ik bezig met een studieboek, noem het maar “een vrije keuze”. Het is “Aspergirls” van Rudy Simone. Het gaat over vrouwen die autistische trekjes hebben en al dan niet zijn gediagnosticeerd als lijdend aan het syndroom van Asperger. Ik gebruik dit boek als onderzoek voor een autobiografisch verhaal, want hoewel ik niet gediagnosticeerd ben als Aspergirl, herken ik er wel een aantal dingen uit die bij een autobiografisch boek zouden passen. Ik volg op het moment een cursus, genaamd: “Van herinnering naar verhaal” bij de schrijfschool van Marjon Sarneel en hoop gaandeweg een goed plot te kunnen bedenken voor een nieuw boek, waarschijnlijk wordt het science fiction.

Verder ben ik aan het lezen in de Hebban Challenge categorie “Een boek geschreven door iemand die jonger is dan dertig” en dat is: “Verslaving” van Patricia Bonilla.

Hierover in de volgende blog meer.

Johanna Lime