Een maand met cadeaus voor lezers

7 december 2019

Hebben jullie de WINTERWINACTIES op mijn pagina van Schimmenschuw en op de pagina van De vergeten vloek al opgemerkt?

(Kijk op de pagina’s van de boeken onder het menu ACTIES voor meer details)

 

Ik ben in een gulle bui in december 2019 en geef maar liefst drie boeken weg. (En als je de Zilverboekenclub op Facebook volgt, komen er daar nog eens twee te staan op 20 december).

Waarom ik dit doe?

Omdat ik volgend jaar in april op de Elfia in Haarzuilens wil staan, met Schimmenschuw en de hele trilogie van De vergeten vloek. Als het goed is, is de hele trilogie namelijk eind april 2020 klaar.

Om jullie alvast de kans te geven om de eerder uitgebrachte boeken van mij te lezen, doe ik deze acties. Dan kun je in mei 2020 gewoon verder lezen in Schamel verbond.

De trekking voor deze WINTERWINACTIES is eerste kerstdag. Daarna maak ik de winnaars bekend.

Ik wil er wel iets voor terug. Als je een boek wint, zie ik graag een recensie of lezerservaring verschijnen. Liefst voordat Schamel verbond op de markt verschijnt.

Reageer op mijn Facebookpagina Johanna Lime (en/of in Zilverboekenclub op 20 december) als je mee wilt doen.

 

Succes!

Johanna Lime

 

NaNoWriMo 2019 week 4 en nu even rust

29 november 2019

Week 4 van NaNoWriMo

Ik schreef het vorige week al, ik heb de National Novel Writing Month van november 2019 weer gewonnen. Doel gehaald. Het verhaal over Daniël & Irene, versie 1 ervan, is voor de helft geschreven. Tot en met 25 november werden het in totaal 52.816 woorden met het afkomen van hoofdstuk 14 van de 27 hoofdstukken die het moeten worden.

Daarna heb ik uitstelgedrag vertoond. Ik was moe van NaNoWriMo en ik heb er geen woord meer bijgeschreven.

Hoe kwam dat? Ik had een depressieve bui. Met mijn gedachten zat ik steeds weer bij vorig jaar toen Dinie zo ziek was dat ze niets meer at. We moesten naar de internist en daarna ging ze door de scan. We kregen te horen dat de kanker door haar hele lichaam was uitgezaaid. Ze at al een hele maand niets meer, dat kon zo niet. Maar er was geen houden aan. Op 23 december stierf ze.

Nu gaan we weer naar de decembermaand toe. Ik voel me erg alleen.

Ik ben op de helft van het verhaal en ontdek dat ik te weinig weet. Wie lopen er allemaal in die ruimtestad, hoe zien ze eruit, wat doen ze, wie, wat, waar, waarom en hoe?

Ik moet eerst weer even aan het brainstormen. De vragenlijsten van de personages die ik erbij gehouden heb zijn al schrijvende alweer aangevuld met namen van volksgenoten en uiterlijke kenmerken zijn beter opgeschreven. Maar daarmee ben ik er nog niet. De wereldbouw vraagt om meer details, om meer beschrijvingen, om sfeer en spanning.

Daar heb ik op het moment geen zin in. Ik mis Dinie om mee te brainstormen. Ik schuif het naar het volgende jaar.

Ik ga in december eerst weer een planning maken voor 2020, zoals ik altijd doe. De korte verhalen van Waterloper moeten herschreven worden, ik moet nog een keer naar Brugge voor De Avonturensteen, De twaalfde Saturnusmaan vraagt om een volgende versie en de trilogie Interplanetair vraagt om veel meer ideeën en een chronologie voor boek 1,2 en 3 zodat ik verder kan. Dus freewriten, brainstormen, plotten en meer.

Voor dat meer heb ik al bedacht dat ik weer eens wil gaan tekenen. Een plattegrond van een ruimtestad maken bijvoorbeeld. De plattegrond die ik heb van Biarrastad moet omgekeerd worden, want tijdens het schrijven zijn oost en west verwisseld. Dan heb ik nog geen plattegrond van Bengalostad en die zou ook wel handig zijn.

Ik wil gaan werken met mijn tekenprogramma’s op de computer en weer nieuwe covers maken. En tussendoor komen er nog bergen praktische dingen op me af, zoals behangen en alle kasten in huis eens op gaan ruimen. Weg doen wat ik nooit meer gebruik.

Met dat laatste was ik pas ook bezig. Dat kan ertoe hebben bijgedragen dat ik me zo rot voelde. Spullen van Dinie opruimen omdat ik er niets aan heb. Overal zitten herinneringen aan. Dat valt dus nog niet mee.

Ik gun mezelf nu dus even een paar dagen rust door 0 woorden te schrijven. In december gaan Natascha en ik verder werken aan de redactie van Schamel verbond. Daar kijk ik nu naar uit. We gaan ons best doen om het verhaal zo mooi mogelijk te krijgen voor het boek dat in april 2020 wordt verwacht.

Het andere schrijfwerk zie ik volgend jaar dan wel weer.

 

Zes jaar op rij – ruim 700.000 woorden, of een miljoen?

In de vorige blog over week 3 van NaNoWriMo had ik een plaatje opgenomen waarop stond dat ik al 631.457 woorden had geschreven vanaf 1 november 2014 tot nu. Daarbij zijn alle NaNoWriMo en CampNaNoWriMo projecten meegeteld. Maar het klopte niet.

De organisatoren kregen het niet voor elkaar om op de nieuwe website de woordenaantallen van CampNaNoWriMo van april 2019 en juli 2019 erin te zetten. Daardoor miste ik dus twee maanden schrijfwerk. Het eigenlijke woordentotaal dat ik gehaald heb in de zes jaar dat ik meedoe is 784.839. Kijk maar op onderstaand plaatje. Ik houd de stand zelf in Excel bij en hier heb ik alles van de afgelopen zes jaar bij elkaar staan.

In die tijd heb ik aan korte verhalen geschreven voor de Paul Harland Prijs, Fantastels, Waterloper, onze e-books op Smashwords en aan de trilogie De vergeten vloek. Ook De twaalfde Saturnusmaan en Interplanetair kwamen aan bod.

Tussen de NaNoWriMo en CampNaNoWriMo maanden door hebben Dinie en ik natuurlijk ook geschreven. Schimmenschuw begon als manuscript al op 1 maart 2012, en daarvoor (vanaf 1 november 2011) waren we ook al bezig aan deel 1 van De vergeten vloek. Dus al met al is de stand misschien wel miljoen woorden?

Mijn leraar tekenen op de Pedagogische Academie, waar ik ook les kreeg voor de LO akte tekenen, zei altijd dat ik een eigen stijl had met mijn schilderijen. Maar om echt een kunstenaar te worden moest ik wel 100 schilderijen maken.

Misschien ben ik dan nu eindelijk zo ver dat ik me na miljoen woorden schrijver kan noemen. In elk geval heb ik in die tijd erg veel geleerd over schrijven en dat houdt ook nooit meer op. Ik begin te merken, aan het redactiewerk en aan het lezen van debuutromans, dat ik geen beginner meer ben. Alleen vraag ik me af waarom het zo moeilijk blijft om bij korte wedstrijdverhalen hoger te scoren. Misschien ben ik gewoon beter in het schrijven van romans? Wat denken jullie?

 

Groeten van Johanna Lime

NaNoWriMo 2019 week 3, Winnaar

23 november 2019

Week 3 van NaNoWriMo

In de derde week van de National Novel Writing Month dacht ik elke dag wel weer lekker door te kunnen schrijven aan mijn verhaal. Dat bleek nog niet zo gemakkelijk te zijn. Allereerst had ik last van uitstelgedrag en deed ik er van alles omheen, maar schreef ik urenlang niets. Daarnaast kreeg ik nog vier nieuwe hoofdstukken binnen van het redactiewerk voor deel 3 van De vergeten vloek, en die wilde ik eerst af hebben voordat ik aan het verhaal voor NaNoWriMo begon. Gelukkig bleek ook nu weer dat het met de te wijzigen scènes eigenlijk wel meeviel met die redactie. Natuurlijk ben ik ook niet alleen maar hele dagen aan het schrijven en moest er daarnaast van alles in de huishouding gedaan worden. Dan heb ik mijn koolhydraatarme dieet waar ik rekening mee moet houden. En de fysiotherapie met de oefeningen en het fietsen op de hometrainer. Dat is allemaal al drukte genoeg, zou je zeggen.

Toch wilde ik echt meters maken, maar het viel nog lang niet mee. In deze derde week begon ik vaak pas om drie uur ’s middags te schrijven voor de NaNoWriMo. Dan was ik even bezig en merkte tot mijn schrik dat het tijd was om het eten klaar te maken. Meestal at ik dat op bij het kijken naar het nieuws en ‘de wereld draait door.’ Gek, ik keek daar vroeger nooit naar maar de laatste tijd vind ik het wel leuk. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik alleen ben nu. Als het journaal van acht uur dan voorbij was, ging ik pas weer verder schrijven. Ik zat helemaal in het verhaal en het werd snel elf uur ’s avonds. Een paar keer in de afgelopen week ben ik pas ver na middernacht naar bed gegaan. Dat moet niet te vaak gebeuren, want dan slaat de vermoeidheid toe.

Het duurde deze week wat langer om aan de woordenaantallen te komen. Ik zat in het middenstuk van het plot. Om het verhaal goed op te schrijven was er meer onderzoek nodig. Sommige scènes vereisten dat ik er nog iets nieuws bij moest verzinnen, want ongemerkt had ik de informatie al eerder gebruikt in het verhaal. Dat bedenken duurt meestal wel even. Gelukkig lukt het me telkens weer om iets te vinden waarmee ik verder kan.

Vanaf dag 1 tot afgelopen donderdag was het me gelukt om, met in week 2 het slim over de dagen verdelen van de woordenaantallen, elke dag precies 1667 woorden of meer toe te voegen. Donderdag lukte dat niet. Ik had er 1319. Geen ramp natuurlijk want er was al een flinke buffer opgebouwd. Op vrijdag rond een uur of 11 ’s avonds is het me gelukt om over de 50.000 woorden heen te gaan. Ik heb de NaNoWriMo van november 2019 weer gewonnen!

 

Zes jaar op rij.

Ik houd van de National Novel Writing Month. Het is voor mij een geweldige manier om aan een flink deel van een boek te werken. In de drie weken van november 2019 ben ik gekomen tot halverwege hoofdstuk 14 voor Interplanetair deel 1, Daniël en Irene. Dit moet uiteindelijk het eerste deel van een nieuwe trilogie worden die na De vergeten vloek gaat komen. Het manuscript is voor de helft af. Dat wil zeggen, versie 1 ervan. Want dit jaar heb ik echt volgens de NaNoWriMo traditie een eerste versie geschreven. Ik ben er nog niet klaar mee, ik moet nog verder totdat ik het hele verhaal voor mezelf heb uitgewerkt. En dan komen er nog een aantal herschrijfrondes. Een boek is nu eenmaal niet zomaar klaar, het schaven en nog beter maken begint later pas.

Op de nieuwe website van NaNoWriMo staat tegenwoordig alles bij elkaar. Niet alleen van de schrijfmaanden van november (NaNoWriMo), maar ook van april en juli (CampNaNoWriMo). Bij CampNaNoWriMo kun je zelf een doel stellen, daar mag je ook 10.000 of 20.000 woorden in een maand schrijven. Het is maar een keer voorgekomen dat ik het woordenaantal niet gehaald heb in zo’n maand. Daardoor heb ik nu in zes jaar tijd 631.457 woorden geschreven. Het zijn woorden die horen bij De vergeten vloek, bij korte verhalen en bij De twaalfde Saturnusmaan. Nu dus ook bij Interplanetair.

Dat er zoveel woorden zijn geschreven door mij, betekent niet dat al die woorden ook in boeken en verhalen staan. Toch is ongeveer de helft ervan wel in boeken en e-books terecht gekomen.

Ik ben soms een traditionele NaNoWriMo deelnemer, dan schrijf ik versie 1 van een verhaal. Maar vaak ook ben ik een rebel. Dat houdt in dat ik dan bezig ben met een herschrijfronde. Het is wel leuk om te zien hoe de titels van de manuscripten door de jaren heen steeds weer veranderd zijn. Ik merk ook dat ik door onder andere hieraan mee te doen een routine in het schrijven heb opgebouwd. Ooit hoop ik die toch ook nog eens voor tekenen te krijgen.

De intrinsieke motivatie voor verhalen schrijven is er, ik heb nog genoeg ideeën die ik ooit ook nog eens wil uitwerken voor een roman. NaNoWriMo maanden helpen me telkens weer om de routine van het elke dag aan een verhaal bezig zijn vast te houden.

 

Winnaar

Alles is relatief. Ik ben een winnaar! Ik heb een pdf bestand gekregen waar ik mijn pseudoniem op in kan vullen en de naam van het manuscript waaraan ik heb gewerkt.

Ik weet ook dat dit een prestatie is waar ik nog weinig mee kan. Ik heb iets op mijn computer staan waar ik lange uren in gestoken heb, maar wat heeft het voor zin?

Het wordt pas echt leuk als de verhalen die ik schrijf als een boek of een e-book gepubliceerd worden.

Korte verhalen schrijf ik meestal om ze aan een schrijfwedstrijd mee te laten doen. Als ik ze daarna voorzien van een juryrapport terug krijg, ga ik ze herschrijven en helemaal ideaal laat ik ze door een gedegen redactie gaan. Dat ik het kostenplaatje daarvan nooit meer terugverdien, interesseert me de laatste tijd minder dan vroeger, al blijft het krom dat je als fantasy/scifi-schrijver nauwelijks betaald krijgt voor al je werk. Ik vind het leuk om voor zo’n verhaal een leuke kaft te tekenen, het van een lay-out te voorzien en het op Smashwords uit te kunnen geven als e-book. Het alternatief is dat het op de computerschijf blijft staan en daar nooit meer af komt. Aan gratis weggeven doe ik niet meer, dat geeft een verkeerd signaal af. In sommige maanden verdien ik zelfs een paar centen aan mijn gepubliceerde e-books, als iemand een verhaal bij Smashwords of via Kobo of Bol heeft gekocht. Dan kan ik wel een gat in de lucht springen, zo blij ben ik dan. Gelukkig hoef ik van het geld niet te leven. Wat dat betreft is het eerder een hobby, want het kost me meer dan het oplevert.

Het wordt nog veel mooier als mijn langere verhalen echte paperbacks worden met een prachtige kaft, een foto en een flaptekst. Ik ben dan ook blij met uitgeverij Zilverbron. Daar kan ik ook echt andere schrijvers ontmoeten en daar voel ik me gewaardeerd. Bovendien ben ik nu op Facebook al ongeveer een jaar bezig als een van de beheerders van de Zilverboekenclub, waar ik samen met de auteurs hun personages en werelden uit de boeken voorstel aan de lezers. Zilverauteurs zijn auteurs die boeken hebben uitgegeven bij Zilverspoor of Zilverbron. De Zilverboekenclub gaat over hun boeken. U kunt er bijvoorbeeld ook recensies plaatsen bij de foto’s van de boeken, op Facebook dus.

Op het moment kan ik helaas niet zo gemakkelijk meedoen bij het verkopen van de boeken op de verschillende festivals zoals Comic Con, Elfia, Castlefest, Keltfest en dergelijke. Ik houd het staan geen weekend vol met mijn versleten heup en knie. Maar in april hoop ik toch wel op de Elfia in Haarzuilens te staan. Het afvallen lukt met het dieet dat ik van de diëtiste kreeg goed, al is er nog een lange weg te gaan voordat ik weer zo slank zal zijn als eigenlijk het beste voor me is. De oefeningen van de fysiotherapeut helpen ook, al heb ik sommige dagen best veel pijn. Ik hoop zonder operatie zover op te knappen dat ik weer helemaal fit word.

Op de Elfia van Haarzuilens in april 2020 kunt u dan de hele trilogie van De vergeten vloek kopen. Het schrijven en herschrijven daarvan besloeg een paar jaar van de NaNoWriMo, maar de boeken in handen hebben en ze echt kunnen lezen geeft me pas het gevoel een winnaar te zijn.

En de mooiste prijs om te winnen is als lezers laten blijken dat ze mijn boeken gelezen hebben en dat ze ervan genoten hebben. Want daar doe ik alles voor.

 

Groeten van Johanna Lime

 

NaNoWriMo week 2, Waterloper en redactie

17 november 2019

De tweede week van de National Novel Writing Month staat bekend als ‘Hell Week’. Dat komt doordat de vermoeidheid toeslaat bij veel schrijvers die in de eerste week fris van start gegaan zijn. Ook begint de inspiratie van het begin op te raken en komen sommigen niet zo veel verder op een dag. Dat geldt denk ik dan het meest voor schrijvers die niet plotten en op dag een van november gewoon ergens beginnen en wel zien waar het verhaal hen heen leidt. Ik heb daar niet zoveel last van, al heb ik het zelfs met een schematische planning nog wel eens dat dingen tocht uitgebreider moeten worden en anders lopen dan gepland. Gelukkig had ik een paar goede invallen en kon ik weer verder als ik het even niet goed wist.

Ik had meer een ‘Hell Week’ doordat ik steeds werd onderbroken in mijn schrijfwerk. Om ruim tweeduizend woorden per dag vol te kunnen houden is het nodig om vier tot vijf uur per dag te schrijven, anders gaat het niet. Nu moest ik maandag de deur uit om bloed te prikken voor een controle bij de huisarts. Afijn, dat duurde niet zo lang dus de rest van de dag kon ik wel schrijven. Dinsdag had ik een afspraak bij de kapper en was ik een groot deel van de morgen kwijt. Donderdag was het helemaal druk en die hele dag kwam ik niet aan schrijven toe. Naar de huisarts voor de uitslag van het bloedonderzoek, tanken en auto wassen, boodschappen halen, met mijn vader naar de oogarts in het ziekenhuis in Zwijndrecht en ook nog eens zelf naar de fysiotherapeut. Tussendoor opletten dat ik mijn koolhydraatarme dieet goed opvolgde en mijn oefeningen deed voor mijn heup en knieën. Ik haat het echt als mijn dagen grotendeels opgaan aan allerlei verplichtingen die me de deur uit sturen. Het heeft er, denk ik, mee te maken dat ik dan dingen doen moet waar ik zelf niet voor gekozen heb. Ik heb er geen leiding over en word gedreven door omstandigheden.

Vrijdag mantelzorg voor mijn vader en ’s middags naar een begrafenisdienst voor de vader van mijn schoonzus. Zondagmiddag was dan weer leuk, de prijsuitreiking van Waterloper. Maar toch, de meeste tijd van week 2 van NaNoWriMo moest ik me in allerlei bochten wringen om mijn woordenaantallen te halen. Ik geef het toe, ik heb gesmokkeld. De ene dag schreef ik wat meer woorden, de andere wat minder. Ik heb er zo mee geschoven dat ik het kon regelen dat ik elke dag 1667 of meer woorden bij kon schrijven.

Ik ben er erg gelukkig mee dat het verhaal me nog steeds boeit en dat ik vandaag hoofdstuk 11 af kon ronden. Het eerste deel van de nieuwe trilogie, Interplanetair, belooft een goed verhaal te worden. Ik ben bijna op de helft en de rest wordt alleen maar spannender. Daarom hoop ik de komende week weer wat meer woorden te kunnen maken op een dag.

Uiteindelijk gaat het mij erom dat ik de eerste versie van deel 1 geschreven krijg, voor mezelf, zodat ik er later aan kan gaan sleutelen om er een manuscript van te maken dat naar de uitgever kan worden opgestuurd. Wat een boek kan worden.

Tot nu toe heb ik 40.489 woorden geschreven en het is nog lang geen 30 november, dus het gaat geweldig goed. Die 50.000 woorden moeten weer te halen zijn (en ook de rest, want voor het hele manuscript is 50.000 te weinig – maar die rest hoeft dus niet meer in de maand november af te komen, want voor NaNoWriMo ben je al winnaar als je de 50.000 haalt)

Ik houd u op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.

Prijsuitreiking van Waterloper

Nu is het 17 november en ben ik teruggekomen van de prijsuitreiking van de schrijfwedstrijd Waterloper. Dat is een nieuwe themawedstrijd van de maand mei 2019. Ik had er drie korte verhalen voor ingestuurd. Van de 36 verhalen zijn er zeven gediskwalificeerd.

Voor de wedstrijd heb ik erg veel na moeten denken over verhalen die bij de drie thema’s zouden passen. Uiteindelijk heb ik twee nieuwe verhalen geschreven en een verhaal dat al eens eerder aan een wedstrijd meegedaan had als zogenaamd ‘veteranenverhaal’ herschreven en ingestuurd.

Mijn veteranenverhaal gaf ik de titel: ‘Hoe een oger uit Glelogurk de aardmannen hielp.’

Het jurylid, Steven Wekdam, kwam erachter dat ik het thema wel twee keer benoemd had, maar dat het niet een geïntegreerd onderdeel vormde van het verhaal zelf. Daardoor moest het worden gediskwalificeerd voor deze themawedstrijd. Maar hij vond het een heel leuk en grappig verhaal. Ook Gerard van de Akker vond het een leuk verhaal. Dus zo erg vind ik het eigenlijk niet eens. Dat er door twee juryleden wordt gezegd dat ze het leuk vonden, bewijst voor mij dat ik het gewoon nog eens door kan nemen en dan net als de rest uit kan gaan geven als e-book. Dat ben ik er dan ook mee van plan.

Met ‘De Piet Hein en de pratende hond’ kwam ik op plaats 27 terecht. Het was een beetje langdradig. Ik begin me af te vragen of ik wel korte verhalen moet blijven schrijven, want romans gaan mij denk ik veel beter af. Maar ik heb toch maar weer beloofd de volgende editie van Waterloper weer mee te doen. Dan komen er zes thema’s om uit te kiezen, wat het misschien wat makkelijker maakt om een verhaal bij een thema te zoeken.

Met ‘Die duivelse koeien’ kwam ik op plaats 21. Het was een leuk en luchtig verhaal over een inquisiteur op heksenjacht en koeien waar vlekjes aan zaten.

Ik heb net het volledige juryrapport binnen gekregen en ga het met veel belangstelling doorlezen. Eens kijken wat er beter kan worden door mijn verhalen nog eens te herschrijven.

Het was heel fijn om weer bij andere schrijvers samen bij de prijsuitreiking te zijn. De organisator en de juryleden hadden weer heel erg hun best gedaan. Lieve collega’s wonnen mooie certificaten. Ik heb zelfs ook een certificaat gewonnen: De ‘Eerste druppel senior prijs’, als oudste debutant van de Waterloper Verhalenwedstrijd. Maar het beste verhaal was van Debby Willems. Zij won met ‘Paardenbloemen” de eerste prijs en de trofee.

Gefeliciteerd, Debby!

 

Redactie van De vergeten vloek deel 3 Schamel verbond

Wat kan ik hierover zeggen? Natascha ven Limpt en ik zijn al druk bezig met ronde 1 van deze redactie en er zijn al negen hoofdstukken doorgenomen. Dat het in november al begonnen is, in de NaNoWriMo maand, maakt het voor mij extra druk. Maar we hebben wel ontdekt dat ik door de vorige redacties van boeken al heel wat geleerd heb. Tot nu toe vallen de te wijzigen scènes reuze mee. Ik heb het verhaal een poosje niet meer aangekeken en geniet er weer van als ik het tijdens de redactie teruglees. Dus ik heb er een goed gevoel over. Dat boek, het derde deel van de trilogie, wordt weer een boek waar ik volkomen achter kan staan. Alle draadjes uit de twee vorige boeken worden aan elkaar geknoopt.

 

Groeten van Johanna Lime

Recensie voor Smeulend venijn bij Bookstamel

24 oktober 2019

Er kwam een mooie recensie voor Smeulend venijn bij Bookstamel.

Lees hem  hier.

Of bij recensies deel 2 op de website van De vergeten vloek.

Ik ben er heel blij mee dat Melanie meeleeft met Sylviana en dat ze schrijft dat haar vriendinnen stuk voor stuk een mooie persoonlijkheid hebben. Ook dat ze dit boek spannender vond dan deel 1, hoewel ik toch ook in dit boek de wereld van Berinyi weer helemaal moest neerzetten.

Ik heb wel gemerkt dat het erg afhankelijk is van degene die het verhaal leest, wat ervan gevonden wordt. Wendy Koedoot vond dit boek juist weer langzaam op gang komen. Toch gebruik ik voor deze verhalen dezelfde plotschema’s en indeling.

Misschien komt het doordat de wereld van Berinyi meer fantasywezens heeft. Er zijn taikeiyi, taicapry, shoikeiyi en shoiaviony op Berinyi terwijl er op Laskoro alleen maar mensen leven (die op Berinyi taikeiyi worden genoemd). Dinie en ik hebben in deel twee wel meer aandacht gegeven aan de opbouw van de spanning. De redactrice heeft daar ook aandacht voor gehad. En dat werkt blijkbaar goed uit.

In elk geval ben ik blij dat Melanie graag fantasy boeken leest. En ik hoop dan ook dat wanneer de trilogie helemaal compleet zal zijn, alle draadjes echt bij elkaar komen en dat het een mooi afgerond geheel zal vormen. Ik heb er erg mijn best op gedaan om alles in het derde deel goed bij elkaar te laten komen en het af te ronden. Ik hoop ook dat de redactie van Schamel verbond in december nog wat zal helpen, want met zo’n uitgebreide wereldbouw denk ik af en toe weleens dat ik teveel hooi op mijn vork neem. Maar aan de andere kant geniet ik juist daar zelf ook enorm van. Dus ik kan niet beloven dat daar in de toekomst veel aan zal veranderen. Wel dat ik minder hoofdpersonages wil gaan gebruiken voor mijn volgende trilogie. Hoewel. Laat ik niet te hard van stapel lopen. Ik ben nu voor het eerste deel van een tweede trilogie (Interplanetair, dat in de volgende generatie op Laskoro en Berinyi speelt) de personages aan het uitwerken en heb alweer tien ondersteunende personen uitgewerkt bij twee hoofdpersonen. En die heb ik ook echt nodig voor het verhaal.

Ik ben wel heel blij dat het een constant gegeven blijkt te zijn in alle recensies tot nu toe dat de boeken van Johanna Lime vlot weg lezen. Daar ben ik echt heel blij om en daar zal ik mijn uiterste best voor blijven doen.

 

Groeten van Johanna Lime

Een interview met Johanna Lime op Castlefest 2019

2 oktober 2019

Op 4 augustus heeft Django Mathijsen mij gefilmd en is er een interview afgenomen.

Hier is de link naar het interview van 2019 op YouTube.

In dit interview vertel ik iets over Schimmenschuw en de tijdreis van Kamilia. Ik vertel ook over trilogie De vergeten vloek. Deel 1 Sluimerend vuur speelt zich af op Laskoro, daar zijn de dynamiekmagiërs terecht gekomen. Deel 2 Smeulend venijn speelt zich af op Berinyi, waar de elementenmagiërs heen verbannen zijn door de Avatars. Verder vertel ik dat deel 3 Schamel verbond geschreven is en dat daarin een oorlog plaatsvindt tussen Laskoro en Berinyi, maar dat is een oorlog die de Avatars niet willen. En aangezien er een disharmonie in de bevolking is, is het ook niet handig om steeds maar weer met elkaar te gaan vechten. Want om het evenwicht in de bevolking ooit in de toekomst terug te vinden is nu juist samenwerking nodig.

Op het eind vertel ik nog iets over mijn toekomstplannen om na De vergeten vloek nog een trilogie te schrijven die zich dan bij een volgende generatie afspeelt in dezelfde verbeeldingswereld.

 

TIP: Wil je interviews met Nederlandstalige schrijvers in het fantasy, science fiction en horrorgenre volgen? Abonneer je dan op het YouTube kanaal van Django Mathijsen!

 

Groetjes van Johanna Lime

 

Een interview met Johanna Lime door Bookstamel

27 september 2019

Melanie, de boekenblogger van Bookstamel heeft mij geïnterviewd!

Lees het originele bericht hier.

Op Facebook plaatste Melanie vandaag het interview. Ze schreef er dit boven: Ik had een zeer openhartig interview met Marjo Heijkoop die samen met Dinie het gezicht achter Johanna Lime is. Helaas is Dinie overleden en moet Marjo alleen door. We hebben het o.a. over hoe het is om nu alleen verder te moeten schrijven, maar ook over hoe het was om samen een boek te schrijven.

Super bedankt voor je openhartigheid Marjo Heijkoop. Ik heb je vragen met heel veel bewondering gelezen.

Ik plaats het interview ook hieronder op mijn website.

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

Vandaag is het weer tijd voor een nieuw interview. Deze keer met niemand minder dan Johanna Lime. Een fantasy auteur. Houden jullie eigenlijk van het fantasy genre? Volgens mij is het namelijk echt een genre waar je van houdt of juist helemaal niet. Ik vind het zelf heerlijk om me helemaal te verliezen in een andere wereld en wezens te ontdekken die normaal helemaal niet zouden kunnen bestaan. Maar goed, tijd om naar het interview te gaan. Zitten jullie er klaar voor? Daar gaan we dan.

Hoe zijn jullie ooit bij het fantasy genre terecht gekomen?

Als kind hielden wel al veel van sprookjes en ik herinner me goed het boekje over Arretje Noff die een draak verslaat (mijn eerste boekje over een draak).
We gingen met een tante naar de Efteling toen het sprookje van de Indische Waterlelies er pas was. Dat vonden we prachtig, net als het sprookjesbos.
Verder speelden Dinie en ik samen allerlei rollenspellen uit als we bij elkaar kwamen.
Dinie ontdekte science fiction het eerst, ze las boeken uit de bieb. Ik volgde haar voorbeeld en ging ook op zoek. Ik vond de boeken van Clifford D. Simak, A.E. van Vogt en Zelazny mooi. Veel keus was er in die tijd nog niet en alles was vertaald.
Dinie en ik verzonnen een eigen fantasywereld met verschillende personages. We hadden al gauw een heel planetenstelsel bedacht.
Natuurlijk vonden we ook tv series als The Thunderbirds, Star Trek, Blakes 7 en films als Star Wars geweldig.
En we speelden RPG spellen op de computer.
Fantasy en science fiction vonden we fascinerend, spannend, anders dan normaal.

 

Waar haalde je de inspiratie voor de vergeten vloek vandaan?

De zeven soorten magie die we in onze boeken gebruiken komen bij RPG spellen vandaan. We hebben ze aangepast en er een magisch systeem voor onze boeken van gemaakt.
De Avatars zijn ontstaan doordat we gingen filosoferen over religie en verre reizen maakten. We bezochten boeddhistische en hindoetempels in Azië. We lazen veel over andere goden en godinnen en gebruikten die voor in onze dagboeken. Later werden het onze eigen verzonnen Avatars.
We studeerden astrologie en lazen over paranormale zaken. De magiërs die wij in onze boeken hebben, komen oorspronkelijk van de aarde. Maar omdat wij vaak als buitenstaanders werden gezien, verzonnen we een verhaal waarbij mensen die konden voorvoelen wat voor rampen er zouden komen, verbannen werden met een ruimteschip. Ze crashten op de godenplaneet Eibor Risoklany, waar de Avatars leefden, samen met de draken. Daar kregen de mensen hun magie van de goden. Maar ze hadden helaas een al te menselijke eigenschap, namelijk machtshonger. Daardoor ontstonden er steeds gevechten tussen de verschillende magische families. Toen de goden dat beu werden, spraken ze de vloek uit.
In Schimmenschuw leven de zeven magische dynastieën nog bij elkaar op een planeet, maar in de De Vergeten Vloek trilogie zijn ze door de vloek uit elkaar gehaald. Er is een disharmonie in de bevolking ontstaan en de magie in het koninkrijk Laskoro is bijna vergeten. Op Berinyi waar de elementenmagiërs heen verbannen zijn, is het er nog wel, maar daar is weer een probleem met zonen van de hogepriesteressen die vroeg sterven.
Afijn, het is een verhaal dat in de loop van de tijd steeds verder is uitgegroeid totdat het een hele wereldbouw omsloeg. En die breidt zich net als ons helaal steeds een stukje verder uit, want door erover te gaan schrijven kwamen er gaandeweg weer nieuwe ideeën bij. De personages waar we onze dagboeken van hebben geschreven zijn eigenlijk de vrienden die we in het gewone leven nooit gekregen hebben.

 

Hoe is het om samen een boek te schrijven?

Dat is heel fijn want je kunt je gedachten met elkaar bespreken en Dinie en ik vulden elkaar perfect aan. Dinie wist veel over allerlei onderwerpen en was geïnteresseerd in astronomie. Ik ben weer meer geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen en de psychologie achter de dingen. Als we samen gingen brainstormen kwamen er altijd leuke nieuwe ideeën die we gebruiken konden. Ik schreef meestal en als er een hoofdstuk af was, las Dinie het hardop voor en keken we of alles klopte. Soms kwam er wat bij, soms vonden we iets toch niet zo passen en werd het weer geschrapt. Dinie deed de research als ik aan het schrijven was en ik maakte de planning. Dinie was meer van het overzicht en ik van de details.

 

Vind je het niet ontzettend moeilijk dat je nu alleen moet gaan schrijven?

Het is echt heel jammer dat Dinie er nu niet meer is. Nu moet ik alles alleen doen en soms kost het me even om weer genoeg moed te verzamelen om verder te gaan. Soms ben ik ook te kritisch en wil ik een eerste versie al perfect hebben. Ik moet mezelf inprenten dat ik creatief mag zijn en dat de fouten later worden rechtgezet, bij het herschrijven. Als ik echt in een ‘flow’ zit, waarin de ideeën stromen en het verhaal achter elkaar op het scherm verschijnt, vergeet ik alles om me heen. Dan geniet ik echt. Mijn koffie wordt dan koud en ik vergeet dat het tijd is om eten te gaan koken. Ik kan me geen leven voorstellen zonder schrijven of tekenen. Dat hoort gewoon bij mij.

 

Je boeken worden uitgegeven bij Zilverspoor hoe ben je bij deze uitgeverij terecht gekomen?

We zijn bij Zilverbron terecht gekomen nadat we in 2012 meegedaan hadden aan de manuscriptenwedstrijd van Luitingh Fantasy en Magic Tales. We hadden deel 1 van de trilogie geschreven en zochten een uitgever. Maar voor de wedstrijd moesten we een op zichzelf staand verhaal schrijven. Dat werd Schimmenschuw. En dat is maar goed ook, want als we het manuscript voor deel 1 van de trilogie toen hadden opgestuurd naar uitgevers, was het niets geworden.
Schimmenschuw hebben we op Keltfest gepitcht bij Cocky van Dijk en na het nog een aantal keren herschreven en verbeterd te hebben is het manuscript door Jos Weijmer geaccepteerd en konden we het bij Zilverbron uitbrengen. Wat waren we trots!
En nadat Schimmenschuw uitgekomen was, hebben we met Cocky op het muurtje bij het kasteel van Elfia Arcen vergaderd en kregen we de contracten voor drie boeken van trilogie De Vergeten Vloek. Deel 1 en 2 zijn al uit, deel 3 komt in april 2020. Geweldig fijn!

Heb je naast Dinie ook al eens samengewerkt met andere auteurs?

Nee, Dinie en ik voelden elkaar geweldig goed aan, soms zeiden we op precies hetzelfde moment hetzelfde. Ik heb tijdens mijn studies wel met anderen samengewerkt en dat ging vaak goed. Dus misschien is het een idee om ooit nog met een collega-auteur samen een boek te schrijven. Het lijkt me wel leuk om te doen.

 

Met welke auteur zou je graag eens samen willen werken?

Met Gaby Raaijmakers of Silvia Rietdijk lijkt me dat wel leuk. Met hen heb ik soms fijne gesprekken op de beurzen en ik vind hun boeken ook geweldig fijn om te lezen. In de Zilverfamilie zitten trouwens nog wel meer leuke collega’s met wie ik weleens samen wat zou willen schrijven. Op de Facebookpagina Zilverboekenclub werk ik ook al samen aan de posts daar, met Kim ten Tusscher, Sebastiaan Koen en Natascha van Limpt. Dat gaat ook prima.

 

Welke boeken lees je zelf graag?

Tegenwoordig zijn dat de boeken van Nederlandse en Belgische auteurs in het fantasy en science fictiongenre. Ik heb sinds 2012 steeds boeken gekocht bij Zilverbron en Zilverspoor en heb al heel wat gelezen van mijn collega’s. Echt geweldig om werk in oorspronkelijk Nederlands te lezen. Ik heb ook boeken gelezen van Adrian Stone en van andere collega-auteurs. Schrijvers die ik echt geweldig vind, zijn Mark Doornbos, Robert Bijman, Kim ten Tusscher, Cocky van Dijk, Kelly van der Laan, Peter van Roermund, Anaïd Haen en Django Mathijsen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik geniet echt van deze boeken.

 

Wie was je grote voorbeeld toen je jonger was?

Ik heb Een zomerzotheid van Cissy van Marxveld zo ongeveer stuk gelezen, maar dat was in een tijd dat ik op iedereen verliefd was. De boeken van Star Wars vond ik wel wat. Verder las ik vroeger bijna geen leesboeken maar meer semi-wetenschappelijke studieboeken. Ik volgde een serie met Joseph Campbell op Teleac, over mythe en bewustzijn, die vond ik echt helemaal te gek. Nu ben ik weer terug bij mijn voorkeur uit mijn tienerjaren en lees ik fantasy en science fictionboeken, maar dan van Nederlandstalige auteurs.

 

Welke boodschap zou jij de lezers van je boeken graag willen meegeven?

Laat je niet gek maken door wat anderen over je denken. Het is niet verkeerd om dingen aan te voelen en te dromen over andere werelden. Jij verdient net als iedereen een plek in de wereld. Je mag er zijn. En als je even wilt ontspannen, dan mag dat. Pak en boek en verruim je horizon.

 

Hoe lang doe je ongeveer over het schrijven van een boek?

Als ik me echt druk maak en het plot is al goed doorgedacht en in een schema terecht gekomen, kan de eerste versie er in drie tot zes manden staan. Maar dan komt het schaafwerk en volgen er nog een paar herschrijfronden. Als het manuscript is opgestuurd volgen er meerdere redactierondes, dus in totaal duurt het ongeveer anderhalf jaar voordat een boek uitgegeven is. Het ligt er ook aan met hoeveel projecten ik bezig ben, soms komen er korte verhalen tussendoor.

 

Wie heeft de covers van de vergeten vloek gemaakt?

Welke covers er op de boeken komen, wordt bepaald door de uitgeverij die ze opzoekt op Shutterstock. Daar staan mooie afbeeldingen van allerlei kunstenaars. Ik ben heel blij met de draken en heb die wel gevraagd. De Gouden Draak is de god van Laskoro, de Zwarte Draak (die op de kaft rood werd omdat het anders te knallerig werd voor een kaft als de Rosettenevel op de achtergrond had gemoeten) is de god van Berinyi. In boek 3 komen ze samen en hopelijk komen er dan twee draken op de kaft.

 

Voor de lezers die de boeken van Johanna Lime nog niet kennen wat kunnen ze verwachten van de boeken?

Ze kunnen verwachten boeken te lezen over een wereld die zich uitstrekt van het sterrenbeeld Taurus (Stier), door Orion en zo naar Monoceros( De Eenhoorn waarin de Rosettenevel zich bevindt). De verhalen gaan over mensen zoals jij en ik die in een koninkrijk leven met magie, tempels met goden, verschillende rassen, ruimtevaart en techniek, problemen met de samenstelling van de bevolking, politieke tegenstellingen enzovoorts. Het gaat over van alles wat er mis kan gaan, van jaloerse zussen tot een oorlog met een vreemd volk dat je energie wil stelen en onzichtbare ruimteschepen toe. De hoofdpersonen moeten oplossingen bedenken en beslissingen nemen die consequenties hebben voor het hele volk. Het is een fantasywereld maar hij lijkt veel op onze wereld. Ze zijn een stukje verder met sommige zaken, met andere misschien weer niet. Lees het als een avontuur.

 

Waar zou je nog graag eens een boek over schrijven?

Ik wil het boek waaraan ik bij een cursus over autobiografisch schrijven begonnen was verder af zien te krijgen, maar ik moet er nog eens heel goed over nadenken welke belangrijke thema’s ik daarin kwijt wil. Het gaat over twee eigenwijze vrouwen die als studiemateriaal dienen voor twee aliens die komen kijken hoe de mensen zich sinds de piramides van Egypte hebben ontwikkeld.

Verder wil ik het beginverhaal op aarde over de paranormaal begaafde mensen schrijven die vanwege hun profetische boodschappen worden verbannen en op een andere planeet crashen met hun ruimteschip.

 

Daar komen ze dan: de keuzevragen.

Welk antwoord kies jij en waarom?

 

Fantasy of werkelijkheid?

Fantasy, want daar heb ik vrije keuzes.

Alleen of Samen?

Op het moment alleen, misschien ooit weer eens samen.

Bestseller of Een boek geschreven uit je hart?

Een boek geschreven uit mijn hart met fijne mensen die het willen lezen.

Fietsen of Wandelen?

Fietsen met de wind langs je oren onder een typisch Hollandse wolkenlucht.

Recensie van je lezers of Recensie van een belangrijke pief?

Ik heb het niet zo op piefen, dus kies ik voor lezers met een eerlijke feedback, want daar kom ik als schrijver mee verder.

Avondeten of Ontbijten?

Avondeten, omdat het warm is, aangenaam ruikt en heerlijk smaakt.

Zoet of Hartig?

Het probleem is dat ik van allebei houd.

Lezen of Schrijven?

Dat gaat hand in hand, om te kunnen schrijven moet je ook veel lezen.

 

Bedankt voor het leuke interview! Ik heb er enorm van genoten.

Liefs, Melanie

En jij bedankt voor het interview, Melanie!

Groetjes van Johanna Lime

Recensie voor Sluimerend vuur bij Bookstamel

20 september 2019

Er kwam een mooie recensie voor Sluimerend vuur bij Bookstamel.

Lees hem hier

Of bij recensies deel 1 op de website van De vergeten vloek.

Ik ben er heel blij mee en kan me voorstellen dat het begin wat traag verloopt, want het is nogal een wereld die neergezet moest worden. Gelukkig gaat het na het eerste keerpunt wat sneller, dat zul je volgens mij vaker meemaken in boeken met de indeling die ik gebruik. Ik plot volgens het schema van Terry Brooks. In het begin worden de personages aan de lezer voorgesteld en komt de wereld in zicht. In de eerste helft van het boek overkomt de personages van alles waar ze zich niet bewust van zijn en waar ze dus nog weinig invloed op hebben. Pas na het midden leren ze ervan en nemen ze hun lot zo langzamerhand in eigen hand. Aan het einde zit de climax, dan wordt het erop of eronder. Misschien kan ik er nog eens wat meer over vertellen in een blog.

Melanie schrijft dat ze een Reading Challenge heeft van 100 boeken per jaar. Ze heeft al 71 boeken gelezen tot nu toe. Nou, petje af hoor.

Ik heb zelf voor 2019 als doel 25 staan en ik vraag me af of ik het ga halen. Ik ben nu bezig aan boek 18, dus hierna moet ik er nog 7. En het is al eind september….

Dat wordt doorlezen.

Johanna Lime in de schijnwerpers bij Bookstamel

13 september 2019

Positief denken dag

13 september is Positief denken dag en dus begon ik vandaag met de affirmatie: “Vandaag is een goede dag!” Dat bleek te kloppen, want toen ik na het bezoek aan mijn vader terug kwam, vond ik een e-mail in mijn postvak van Bookstamel. Melanie Hoogvliet heeft vandaag een tweede blog geplaatst van Johanna Lime. Deze keer introduceert ze onze boeken. Het wordt steeds spannender, want de volgende blog van haar wordt denk ik een recensie van Sluimerend vuur. Ik ben vreselijk nieuwsgierig naar wat zij van dit boek zal vinden. Melanie leest heel veel en dus kan ze ook veel boeken vergelijken. Nu maar hopen dat het verhaal haar pakt en dat ze het wat vindt. Altijd weer spannend, als je weet dat mensen een boek van je aan het lezen zijn.

Een winnaar bij Qreative Minds recensies

Smeulend venijn deed pasgelden mee aan een winactie op Qreative Minds Recensies, dus heb ik het boek vandaag naar de pakketpost gebracht. Sophia, het komt eraan! Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt.

Saturnus Maan

Afgelopen woensdag kon ik niet verder komen met het verhaal van Saturnus Maan. Bijna had ik het opgegeven, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb mijn schouders eronder gezet en heb de hele plot van vierentwintig hoofdstukken rigoureus aangepakt. De eerste vijf hoofdstukken konden wel blijven staan, maar de rest is allemaal van plaats veranderd. Voor het plotschema heb ik zoals ik meestal doe gebruikt gemaakt van de indeling van Larry Brooks. Die werkt bij mij toch meestal het beste voor romans. Nu ben ik weer begonnen met een nieuwe versie van het verhaal. Ik noem het deze keer: De twaalfde Saturnusmaan. Nu ga ik het hele verhaal neerzetten en kijk ik daarna wel of er nog iets aan veranderen moet. Er is een interne motivatie om mijn autobiografische verhaal te schrijven, hoewel ik er een toch weer een science fictionverhaal van maak met aliens. Ik wil het luchtig houden.

En nu Bookstamel

Hier is de link met de introductie van de boeken van Johanna Lime op BOOKSTAMEL, met het originele bericht.

En hier de tekst, want die neem ik graag over op mijn blog.

Van eigen bodem: Johanna Lime 2

Geplaatst door BOOKSTAMEL op 13 SEPTEMBER 2019

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

We zijn alweer halverwege de maand en in de tweede week van de blogs van eigen bodem. Dat betekent dus dat we het heel veel over boeken gaan hebben deze maand. En dan natuurlijk vooral de boeken geschreven door de auteurs van eigen bodem (Nederland en Vlaanderen).

Vandaag is het de beurt aan Johanna Lime. We gaan het over haar boeken hebben. Dit zijn boeken voor de fantasyliefhebbers onder ons. Ik weet dat de meningen van mijn lezers over fantasyboeken enorm uiteen lopen. Eigenlijk is dat een goed teken, want als iedereen helemaal lyrisch was over hetzelfde genre, dan was het aanbod al snel erg saai.

Laten we beginnen met de serie De Vergeten Vloek. Deel 1 in deze serie heet Sluimerend vuur en deel 2 Smeulend venijn. Ik vind deze titels echt super goed gevonden. Als het goed is komt volgend voorjaar deel 3 uit. Van alle drie de boeken zullen jullie een recensie gaan vinden op Bookstamel.

Boek 1 gaat over het koninkrijk Laskoro dat bestaat uit vijf planeten in de Plejaden en bij de ster Atlas. Dit is de wereld waar de dynamiekmagiërs van weleer leven. Hoewel magiërs misschien een groot woord is in de wereld waar de techniek vergevorderd is. Door een dreiging van buitenaf wordt het echter noodzaak om de magie terug te krijgen.

Waar deel 2 over gaat dat ga ik natuurlijk nog niet zeggen, want dan zou ik dingen gaan verklappen en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Schimmenschuw is het debuut van Johanna Lime. Ik vind een debuut altijd heel bijzonder omdat het de eerste keer is dat een auteur haar werk showt aan de buitenwereld. Ik denk dat het dan ook voor een auteur de meest bijzondere dag moet zijn om dan eindelijk je allereerste boek in handen te houden.

Schimmenschuw gaat over Kamilia. Als het zomercircus van Droam in Tulle komt, speelt Kamilia voor waarzegster, maar als ze voor zichzelf de toekomst wil zien, wordt ze meegenomen door Avatars en valt door een tijdpoort. Al gauw blijkt dat Kamilia in een ver verleden terecht is gekomen, op Chyndyro, een zusterplaneet van Laskoro. Ze wordt naar de matriarch gebracht en krijgt in de tempel te horen dat ze door zeven landen moet reizen om zeven punten van een ster te verzamelen. De zevenster vormt de sleutel van de enige tijdpoort die hier is. Er liggen onmogelijke opdrachten op haar te wachten. Dan krijgt ze ook nog eens te maken met geesten van draken die haar tegenwerken. Kamilia wordt bij haar zoektocht geholpen door een groepje trouwe vrienden en ontdekt dat ze een speciale magische gave bezit. Maar is het genoeg om de opdrachten te vervullen en naar huis terug te keren?

Zijn jullie al nieuwsgierig geworden naar de boeken van Johanna Lime? Kom dan volgende week weer terug voor mijn recensie van sluimerend vuur.

Heel veel liefs, Melanie

 

Ik wens jou een hele fijne positief denken dag, Melanie. Dank je wel voor deze leuke introductie van mijn boeken.

Groetjes van Johanna Lime

Lees Een Boek Dag – 6 september

Op zoek naar inspiratie voor blogs vond ik een website met alle bijzondere dagen van het jaar. Ik schreef al iets over Ignaz en de nacht van de vleermuizen op de website van De vergeten vloek.  Hier

Nu zag ik dat 6 september de “Lees Een Boek Dag” is. Dus hier dan een blog over boeken lezen. Sinds ik boeken ben gaan schrijven, lees ik ook weer veel. Voornamelijk fantasy en science fiction boeken van Nederlandse en Belgische collega auteurs. Ik heb er plezier in, ik ontspan ermee voordat ik ga slapen en ik leer ervan. Boeken met mooie verhalen lezen is echt een verrijking van mijn leven.

De eerste viering van Lees-een-boek-dag was rond 2010 vrijwel zeker het idee van een bibliothecaris, of in elk geval van iemand die jongeren aanmoedigde om een boek te lezen.

Op Lees-een-boek-dag is het natuurlijk niet verplicht om een heel boek te lezen. De dag dient als inspiratie voor mensen om een gedeelte van een boek dat ze bijzonder leuk vinden te lezen. Of om met kinderen te lezen, of om een boek aan iemand te schenken, of om gastheer/gastvrouw van een boek-lees-feest te zijn.

Hoewel de dag waarschijnlijk werd bedacht met gedrukte boeken in het achterhoofd, zijn e-boeken even geschikt voor het vieren van Lees-een-boek-dag. Het belangrijkste doel is om het lezen aan te moedigen, omdat zowel fictie- als non-fictieboeken enorme onbekende vergezichten openen voor onderzoekende geesten.

De gelegenheid aangrijpen om wat tijd vrij te maken om te ontspannen en te lezen is goed voor de ziel en de geest.

Mijn aanraders zijn natuurlijk de drie boeken die ik heb geschreven en die zijn uitgebracht bij Zilverbron. Schimmenschuw, De vergeten vloek deel 1, Sluimerend vuur en De vergeten vloek deel 2, Smeulend venijn. Als u in een reactie of recensie wilt schrijven wat u ervan vond, ben ik helemaal blij. Mijn boeken zijn o.a. hier te koop. Naar de webwinkel van Zilverspoor

Veel leesplezier!

Johanna Lime