De omslagen van mijn boeken op een rij

12 mei 2022

BIJ UITGEVRIJ ZILVERBRON

Ons debuut SCHIMMENSCHUW (2015)

Deel 1 van trilogie DE VERGETEN VLOEK

SLUIMEREND VUUR (2017)

Deel 2 van trilogie DE VERGETEN VLOEK

SMEULEND VENIJN (2018)

Deel 3 van trilogie DE VERGETEN VLOEK

SCHAMEL VERBOND (2020)

BIJ UITGEVERIJ AQUAZZ

DE TWAALFDE SATURNUSMAAN (2020)

BIJ UITGEVERIJ ZILVERBRON

INTERPLANETAIR BOEK 1

RUIMTESTAD (2021)

INTERPLANETAIR BOEK 2

GEESTENPOORT (2022)

Geestenpoort

12 mei 2022

Geestenpoort is het tweede boek van trilogie Interplanetair. Irene en Daniël proberen meer Interplanetaire Relaties aan te gaan met andere volkeren in hun deel van het universum. Ze willen dat zowel Laskoro als Berinyi een zetel krijgt in de Galactische Vereniging van Planeten die is gevestigd in de Ruimtestad. Maar door Daniëls werk als priester is hij gebonden aan Berinyi. totdat de tweeling van Ming hem te hulp komt. Als zij er zijn kunnen Daniël en Irene er even tussenuit. Bij een archeologische opgraving op Chyndyro, waar Irenes broer Corwin mee bezig is, vinden ze belangrijke artefacts van Morane die een ander licht werpen op de veranderingen in hun magie die sinds het opheffen van de vloek in gang gezet is. Wanneer Irene en Daniël naar Berinyi terug willen voor het Geestfeest, stapelen de problemen zich op. Geesten overspoelen Bengalostad. Wat is er in Avatarsnaam aan de hand?

Flaptekst van Geestenpoort

Johanna Lime

Marjo schrijft sinds 2011 fantasy/sciencefictionromans onder het pseudoniem Johanna Lime. Eerst samen met Dinie, maar daar zij in 2018 is gestorven, gaat Marjo alleen verder. Na hun voorloper Schimmenschuw volgde de trilogie De vergeten vloek. In diezelfde verbeeldingswereld speelt de trilogie Interplanetair.

Geestenpoort

Daniël en Irene moeten na hun huwelijk naar Berinyi terug. Zolang Daniël priesters opleidt, is het lastig om bondgenoten te zoeken die hen voor willen dragen voor het lidmaatschap van de Galactische Vereniging van Planeten. De opleiding van Seckel verloopt niet zonder problemen, waardoor Daniël zich genoodzaakt voelt om Laskoriaanse priesters om hulp te vragen.

Irene krijgt de kans haar familie te bezoeken en neemt een cyborg van Terra102 mee naar Laskoro. Misschien kan CI-9-DY hen aan een zetel helpen. Haar broer Corwin heeft een naar voorgevoel. Hij geeft Daniël en Irene een artefact mee, waarmee ze de toekomstige problemen hopelijk aan kunnen pakken. In de ruimtestad wordt Daniël bedreigd door meneer Gekro, een draakman van Kilama UZ54.

Op dezelfde dag als waarop Seckel het tegen zijn Animalis op moet nemen, vindt het ritueel van het Geestfeest plaats. Irene merkt dat er met de Geestenpoort iets mis is. De geestenwereld en hun gewone wereld vloeien samen. Geesten overspoelen Bengalostad.

Paperback, 377 pagina’s

Uitgegeven op 12 mei 2022

Interplanetair, boek 2, Geestenpoort

ISBN: 978-94-6308-440-6

Nederlands

Leeftijd: volwassenen.

De prijs van het boek is € 24,95

Uitgeverij Zilverbron Boeken van Johanna Lime zijn o.a. hier te koop https://www.artbooksshop.com/search/?search=Johanna+Lime

Wilt u liever een gesigneerd exemplaar kopen bij Johanna Lime zelf?

Wanneer u een reactie plaats op deze website krijg ik een e-mail waarop ik kan reageren.
Bij Contact staat ook een e-mail adres dat u kunt gebruiken.
Graag uw naam en e-mailadres vermelden zodat ik contact op kan nemen.
Een chat via Messenger van de openbare pagina Johanna Lime op Facebook kan ook.

Groeten van Johanna Lime

De hoofdredactie van Geestenpoort is klaar

8 april 2022

Vandaag, 8 april 2022, hebben Tamara Geraeds en ik de laatste hand gelegd aan de hoofdredactie van Interplanetair boek 2 Geestenpoort. Het manuscript kan terug naar de uitgever die ervoor gaat zorgen dat het boek kan worden uitgegeven. Ik hou jullie op de hoogte wanneer het komt, in 2022.

Het creatieve proces

Iedereen die iets creatiefs doet kent het waarschijnlijk.
Je hebt een geweldig plan, een super goed idee en gaat vol enthousiasme aan de slag.
Maar om het precies en in details goed uit te werken is best lastig.
Soms slaat de twijfel toe en vind je het maar niks, je interne criticus heeft commentaar.
Je zit in de put en denkt dat je het (niet meer) kunt.
Dan krijg je een opleving en komen er nieuwe ideeën bij.
Het wordt weer geweldig.
En uiteindelijk is het product van je creativiteit er dan.

In mijn geval dit tweede boek van trilogie Interplanetair.
Ik ben alweer bezig aan boek 3 en daar gaat het net zo.
Intussen weet ik dat het op deze manier werkt en kan ik erop vertrouwen dat alles uiteindelijk wel goed zal komen. Zoals met veel dingen in het leven.

Mijn CampNaNoWriMo van april 2022 gaat gestaag vooruit. Elke dag redigeer ik een hoofdstuk. Ik ben bezig aan de derde versie van het manuscript voor Interplanetair boek 3 Schakelmagie. Versie 3 wordt net iets anders dan versie 2, het wordt zo langzamerhand steeds beter, logischer, duidelijker.

Heerlijk als je je werk door redactie of zelf redigeren op ziet knappen.

Groeten van Johanna Lime

Geluk is een mok koffie en goede verhalen

31 maart 2022 (en 2 april 2022)

Geluk is een mok koffie en een goed verhaal

Mijn werk als schrijver gaat rustig door. Ik krijg iedere dag een stuk tekst van mijn redactrice toegestuurd om door te nemen en hier en daar wat aan te passen, heb iedere dag iets te schrijven of te herschrijven, of ben aan het studeren voor mijn volgende boekenserie, of aan het proeflezen voor een ander.

Met een mok koffie en mijn laptop kom ik er wel.

Maar jullie zitten maar te wachten op boek 2 van Interplanetair, dat eigenlijk in januari 2022 uit had moeten komen… Er was vertraging door de jeweetwel periode met die ziekte die ik niet zal noemen. De redactie startte daardoor later en de hoofdredactie neemt maanden in beslag. Maar er is goed nieuws, het eind van het redactiewerk komt eindelijk in zicht. Nog even geduld bewaren, graag. Eind volgende week verwacht ik dat de hoofdredactie klaar zal zijn. Geestenpoort wordt weer een mooi verhaal en door de gezamenlijke inspanningen van Tamara Geraeds en mij is het manuscript in zijn uiteindelijke vorm weer mooier geworden dan het al was toen ik het naar de uitgever opstuurde.

Die scène waarbij ik zelf huilen moest, is nog steeds erg ontroerend. Ik leef met de personages mee en hoop dat jullie, als het boek er eindelijk is, dat ook kunnen. Dat jullie heerlijk mee kunnen gaan op zoektocht naar artefacts op Chyndyro en met het oplossen van de problemen rond de Geestenpoort van Berinyi5.

Donderdagen voor mijn blogs worden vaak vrijdagen of zaterdagen

Elke week staat het in mijn bujo: Blogs schrijven op donderdag.

Maar helaas, meestal zet ik die taak achter in de wachtrij en dan is de koffie koud en is de klok al verder doorgetikt voordat ik eraan beginnen kan. De plaatjes krijg ik meestal wel af, maar de tekst laat soms op zich wachten.

Vooral de afgelopen week, nadat die verdraaide zomertijd weer was ingegaan in het laatste weekend van maart. Ik mis iedere dag een uur, kom later uit bed en ga er later in. Ik kan er nooit aan wennen en ben altijd ontzettend blij als de klok weer terug kan eind oktober.

Wie dat ooit bedacht heeft, om de zon te willen foppen? Grrrr, ik vind het echt heel vervelend ieder jaar. En als het nou nog wat op zou leveren aan energiebesparing? Niet dus! Mijn biologische klok wordt voor niets ontregeld. Geef mij maar de gewone zonnetijd.

April is de maand van CampNaNoWriMo

Ik ben begonnen aan mijn project. Dit jaar heb ik ervoor gekozen om april te gebruiken om mijn manuscript voor deel 3 van Interplanetair te redigeren. Ik ga dus een versie 3 maken van wat ik al geschreven had. Bij versie 2 zijn er heel wat zinnen veranderd, dus nu ben ik benieuwd of ik met een versie 3 de geloofwaardigheid van de gebeurtenissen en de logica in het verhaal nog wat beter aan kan pakken. En ik ga letten op de personages en hun wilsverlangen en angsten en of die goed verwerkt zijn. Misschien kan ik zelf gaan kijken of de dingen die ik pas heb bestudeerd, over hoe verhalen traditioneel zijn opgebouwd, erin herken. Op zich staat het verhaal er al, maar ik ben nu eenmaal een perfectionist en wil het zo goed mogelijk insturen naar de uitgever, in de zomer van 2022. Hoe minder fouten er in zitten voordat het naar de redactie gaat, hoe beter het verhaal zal zijn als het door de redactierondes heengegaan is.

Storing op de website

Het zal een 1 april grap zijn geweest, maar op de eerste dag van CampNaNoWriMo kreeg ik met geen mogelijkheid mijn woordenaantal voor de eerste dag geüpload op hun website. Zat er een blocker in de weg, had mijn anti-virusprogramma iets gevonden wat niet deugde? Waarom ging het allemaal zo ontzettend traag en lukte het helemaal niet? Ik heb het vijf keer geprobeerd, want ja, om een bepaalde badge te halen moet je iedere dag een woordenaantal plaatsen. Maar het ging gewoon niet, dus ben ik ermee gestopt. Het was zinloos. Dan maar geen badge voor 30 dagen uploaden, dan maar een keizer zonder baard.

Gelukkig houd ik alle gegevens zelf ook bij in Excel en kan ik dus zelf tabellen maken, maar het is leuker om plaatjes als beloning te krijgen op de website van NaNoWriMo.

Na een nachtje slapen lukte het wel op 2 april. De fout zat blijkbaar aan hun kant van de lijn, concludeer ik, al weet ik dat natuurlijk ook niet zeker. De wegen van het internet zijn nu eenmaal ondoorgrondelijk (ik hoor het Dinie zeggen in mijn hoofd).

Het is wel leuk om te zien dat, nu ik mijn woordenaantal ’s morgens upload er een ‘vroege vogel’ als plaatje verschijnt, terwijl ik meestal een flamingo krijg, die blijkbaar volgens de Amerikanen bij de middag past. Ik heb één keer een uil gekregen, toen ik heel laat in de avond was met het doorgeven van mijn woordenaantallen. Ik vind die badges en plaatjes ontvangen gewoon leuk, omdat het altijd fijn is om complimentjes te krijgen voor je werk, of niet soms?

De rebel in mij

Traditioneel is de NaNoWriMo ervoor om een nieuw verhaal te beginnen en dan een woordenaantal proberen te krijgen van 50.000 woorden. Maar dat komt bij mij zelden van pas. Ik ben wat dat betreft volgens de organisatie heel vaak een rebel. Ik schrijf precies daaraan waar ik op dat moment van het jaar aan verder wil werken. Op die manier heb ik al mijn boeken al geschreven en herschreven, met een goede stok achter de deur. NaNoWriMo zorgt ervoor dat ik elke dag een flink aantal woorden schrijf, en daar ben ik hen dankbaar voor. Meedoen aan CampNaNoWriMo in april en juli en aan NaNoWriMo in november is een goede gewoonte geworden. Het helpt mij om door te schrijven.

Welke goede gewoontes heb jij?

Groeten van Johanna Lime

En door

11 februari 2022

Druk, druk, druk (met de redactie van mijn volgende boek)

Het is een drukke tijd en ik vind het zalig! Iedere dag heb ik lekker veel te doen, kan ik over mijn verhalen nadenken en ze heerlijk vervolmaken. Zoals bij een ruwe edelsteen die mooi gaat glimmen wanneer hij gepolijst wordt.

Zo gaat dat met de samenwerking tussen Tamara Geraeds en mij met de redactie Ronde 1 van Interplanetair 2 Geestenpoort. Ik lees het verhaal aandachtig en zie het verbeteren. Bij de ene scène moet ik huilen, bij een andere wordt in onnoemelijk blij. Het verhaal gaat leven.

De creativiteit begint weer te stromen, ik krijg zin om door te gaan.

Klaar (met versie 3 van het wedstrijdmanuscript)

Mijn verhaal met werktitel “Het geheim van Shiloh” heb ik nu drie keer helemaal uitgeschreven en bijgewerkt. Ik heb besloten dat het klaar is. Goed genoeg om in te sturen naar de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor.

Voor zover ik dat zelf beoordelen kan is het een mooi rond verhaal geworden en zijn alle personages aan bod gekomen. Op de achtergrond spelen rampzalige gebeurtenissen een rol. Zowel de protagonisten als de antagonist hebben in hun leven traumatische ervaringen beleefd. En dan is er de geschiedenis van de magie en de stroming die daar tegenin gaat.

Met versie 3 heb ik de ruwe steen nog net wat glanzender gepolijst. Ik ben er tot nu toe tevreden mee en heb besloten dat ik alleen nog de benodigde zaken ga verzorgen die samen met dit verhaal meegestuurd moeten worden naar de uitgever. Een tekening had ik al, maar ook die ga ik nog proberen te verbeteren. Ik wil er een tekenproject van maken zodat het meer mijn eigen stijl wordt dan zoals nu met gekochte elementen van Shutterstock.

Het is leuk om te zien hoe dit manuscript sinds oktober 2021 is gegroeid. Als ik eraan twijfel of lezers hier wel op zitten te wachten, probeer ik mezelf moed in te spreken. De enige die dit verhaal op deze manier heeft kunnen schrijven ben ik. Ik ben nu eenmaal anders dan andere schrijvers in mijn genre. Anders is niet meer en ook niet minder, het is wat bij mij hoort.

De dingen die mij anders maken zijn de dingen die mij mij maken.

Dank aan Piglet uit Winnie the Pooh.

En door (met het volgende manuscript)

De drang om Interplanetair 3 Schakelmagie aan te gaan pakken werd steeds sterker, naarmate versie 3 van Het geheim van Shiloh af kwam en de redactie van Interplanetair 2 Geestenpoort vorderde.

Door de redactie neemt het verhaal van boek 2 steeds vastere vormen aan. Ik zie hoe het eindproduct eruit gaat zien, hoe het verhaal gaat lopen. Welke zinnen er worden geschrapt en wat er in het verhaal allemaal aan bod gekomen is.

Dat gaf me een hernieuwde motivatie om er mee door te willen. Ik begon aan versie 2 van Interplanetair 3 Schakelmagie. Ik zit tot over mijn oren in de Interplanetaire Relaties, onzichtbare vijanden die de zaken weer op scherp zetten, in een ruimtejager die op weg naar de planeet van de Boselfen wordt aangevallen. Met een draakman die een speciaal talent bezit. En ga zo maar door. Ik heb een grote glimlach om mijn mond. Ook dit verhaal wordt nu geredigeerd, de rode strepen schieten over het beeldscherm, maar het wordt zo lekker spannend, zo fantastisch en zo’n Johanna Lime verhaal. Dit ben ik als ik geniet. De inspiratie stroomt, de creativiteit bloeit op en met wat inspanning vind ik de juiste zinnen en woorden om mijn verhaal te vertellen.

Dit zijn de verhalen die ik vroeger zelf had willen lezen. Ik geniet.

Mededeling

Het zit niet mee met de HSFCon. Voor 2 en 3 april probeerde ik een hotelkamer te boeken in het Van der Valk Hotel in Sneek, nadat ik de kamer van de keer ervoor (november 2021) had moeten annuleren. Wat bleek? Het hotel zat al vol! O, nee! Wat nu? Gelukkig kon ik een kamer krijgen in een ander hotel in Sneek, anderhalve kilometer verderop. Ik vond het eigenlijk maar niks. Ik zag me al twee dagen sjouwen met al mijn spullen. Ik ga twee lezingen geven. Twee dagen lang met mijn laptop en andere bagage aan de sleep. En dan in het donker weer naar dat andere hotel. Het ging alleen niet door.

Vandaag kreeg ik een e-mail waarin verklaard werd waardoor het hotel zo vol zat. HSFCon werd uitgesteld. Ik heb direct dat andere hotel geannuleerd en een nieuwe kamer geboekt. Nu wel bij Van der Valk, op de plek waar de conferentie plaats zal vinden. Ik heb er weer zin in! In mei zal het weer misschien ook net wat beter zijn, zullen we hopelijk al aardig verlost zijn van die nare zoönose en hebben we vast hele gezellige mensen uit het science fictiongenre om lekker mee te babbelen. Mijn boeken aan te presenteren en te vertellen hoe ik zo aan die verhalen ben gekomen. En de panels worden vast ook erg interessant. Ik krijg er nu een vakantiegevoel bij. Laat maar komen die HSFCon.

Komen jullie ook?

In mei zal Interplanetair boek 2 Geestenpoort er hopelijk al zijn, dan neem ik die ook mee daarnaartoe.

Groeten van Johanna Lime

Auteur Johanna Lime – 2011 tot 2021

28 oktober 2021

In 2011 besloten Dinie Boudestein en Marjo Heijkoop dat het tijd werd om in de openbaarheid te treden met hun schrijfwerk, waar ze sinds hun tiende jaar samen aan bezig waren. De directe aanleiding tot dat besluit was het overlijden van Marjo’s jongste broer Maarten, op 47-jarige leeftijd. Dinies vader Henk was 69, zus Joke 43, broer Arie 53, broer Piet 56 en moeder Adriana 88 toen zij in de periode van de vijftien jaren daarvoor ook al waren heengegaan. Het leven was maar kort. Voor ons gold de aanname dat mensen steeds maar ouder werden echt niet. De meesten haalden de pensioengerechtigde leeftijd niet eens! Ons kringetje naaste familieleden werd alsmaar kleiner.

Stel dat ons dat zou gebeuren. Dan ging alles wat we bedacht hadden aan verhaal, wereldbouw en personages zo de prullenbak in. Niemand zou van het bestaan ervan afweten. We hadden er nooit met anderen over gesproken, hielden het geheim en voor onszelf.

Dat er nooit iets mee gedaan zou worden, wilden we niet. Daarvoor beleefden we er te veel plezier aan. We moesten het delen met de wereld om ons heen. Dus besloten we om van de dagboeken van personages die we tot dan toe geschreven hadden, echte verhalen te gaan schrijven. Verhalen die uitgegeven konden worden.

We begonnen te schrijven aan “De vergeten vloek”. Maar net toen we na drie maanden zoveel op papier hadden staan dat we eens uit gingen zoeken of we een uitgever konden vinden, zagen we op het internet de manuscriptenwedstrijd van Magic Tales en Luitingh Fantasy. Zij wilden een manuscript voor een op zichzelf staand verhaal. We besloten om daaraan mee te doen. Dus pasten we ons aan en haalden een bijpersoon tevoorschijn uit het tot dan toe geschreven manuscript. Kamilia Arras werd de hoofdpersoon van ons nieuwe manuscript. We bedachten een verhaal over een tijdreis, naar de oorsprong van onze verbeeldingswereld. Dat werd “Schimmenschuw”.

Schimmenschuw kwam als het debuut van Johanna Lime, ons pseudoniem, in 2015 uit bij Zilverbron. Wij waren echte schrijvers geworden. Behalve romans schreven we ook korte verhalen voor schrijfwedstrijden in het fantastische genre. Drie korte verhalen werden in 20215 opgenomen in bundels bij Annibo. We kregen bij Zilverbron contracten voor het verhaal dat onze uitgebreide wereldbouw recht zou doen. Dat werd trilogie “De vergeten vloek.” Van 2012 tot 2018 deden we aan allerlei wedstrijden mee met onze korte verhalen en daar maakten we vanaf november 2015 e-books van voor Smashwords.

We waren lekker bezig met schrijven en ontmoetten onze collega’s en lezers op beurzen en festivals.

We lazen ook de boeken van collega-auteurs en leerden veel over het schrijven van korte verhalen en romans, tijdens cursussen en van de redactie op ons werk, uit juryrapporten en uit verschillende bronnen op het internet. Schrijven was niet meer uit ons leven weg te denken.

In 2018 ging het mis. Bij Dinie was de kanker teruggekomen, waarvoor ze tien jaar eerder was behandeld. En nu was er geen redden meer aan. Op 23 december 2018 overleed ze na een kort ziekbed, nog voor we naar de afspraak met de oncoloog konden gaan.

We hadden het derde deel van Schamel verbond nog niet helemaal geschreven. Het plot stond in een schema en met het schrijven zaten we ongeveer op de helft.

Zou de trilogie nu toch niet uitkomen? Bleef het maar bij twee delen? Dat kon natuurlijk niet.

Het blijft vreselijk dat Marjo haar beste maatje, grootste vriendin, liefste nicht en trouwe geestverwant is kwijtgeraakt aan die rottige K-ziekte. In de jaren die volgden na 2018 stierven ook haar moeder (88) en haar vader (94), voor wie Marjo de mantelzorg gedaan had. Dat was ook een groot gemis, maar zij hadden al een heel eind verder kunnen reizen op de levensweg dan Dinie, die met 65 haar pensioenleeftijd niet gehaald heeft, net als haar broers en zus. Het is erg eenzaam geworden zonder deze mensen, al leven ze door in Marjo’s herinnering.

De boeken waaraan Dinie meegeschreven heeft, zijn het tastbare bewijs van haar bestaan. Haar stem is daarin terug te vinden. Sinds Dinies overlijden besloot Marjo om alleen door te schrijven. Hoe kon ze anders? Het was haar grote passie en dat is het nog steeds. Meer zelfs. Het schrijven neemt een belangrijke plaats in, in haar leven. Het houdt door de dimensies heen de banden met Dinie in stand.

Bovenstaande boeken zijn inmiddels uitgebracht door Johanna lime. En behalve deze romans zijn er de korte verhalen op Smashwords.

Degenen die dit blog volgen, weten dat er meer aan komt. Na tien jaar is Johanna Lime nog lang niet uitgeschreven. Er komen nog korte verhalen aan. Trilogie Interplanetair waaraan hard gewerkt wordt om hem verder af te krijgen. Een nieuwe manuscriptenwedstrijd. Plannen voor nieuwe romans daarna. Meedoen aan korte verhalen schrijven.

Marjo hoopt dat zij haar ouders achterna mag gaan en nog heel lang van haar (pré)pensioen mag genieten. Dat we de klimaatproblemen zo goed aanpakken dat ze geen gevaar meer vormen voor alle leven op aarde. Dat ze nog lang gezond en sterk en slim kan blijven om het schrijven vol te houden. Maar vooral dat er nog veel lezers de weg naar de boeken van Johanna Lime zullen vinden en mee mogen genieten van de verhalen uit de wereldbouw die Dinie en zij verzonnen hebben, al wordt die de laatste jaren ook verder uitgebreid met nieuwe ideeën.

Dank jullie wel voor het volgen van Johanna Lime.

Het schrijven aan trilogie Interplanetair – de voortgang

10 september 2021

Het schrijven van Schakelmagie

In juli 2021 had ik het schrijven aan boek 3 als project genomen voor de CampNaNoWriMo. Ik was tot in hoofdstuk 17 gekomen, weliswaar nog maar met versie 1, maar dat was alvast een hele prestatie. In augustus ging ik een kort verhaal schrijven voor de Harland Awards, waardoor het manuscript even aan de kant lag.

Eind augustus en begin september besloot ik verder te gaan met het verhaal van dit derde boek. Want wanneer het verhaal eenmaal helemaal uitgeschreven zou zijn, zou ik weer wat meer ruimte krijgen voor andere verhalen in mijn hoofd.

Gisterenavond, 9 september 2021, heb ik versie 1 af kunnen ronden. Het verhaal van boek 3 Schakelmagie is nu dus helemaal uitgewerkt. Daarmee heb ik weer een doel bereikt, de hele trilogie is in ieder geval geschreven. Goed op tijd volgens de planning.

Ik moet versie 1 van Schakelmagie natuurlijk later nog wel een paar keer oppakken om er nog wat aan te schaven en te verbeteren. Zo gaat het schrijfproces bij mij tegenwoordig steeds. Eerst schrijf ik het hele verhaal uit. Dat kost me soms één maar vaak ook meer versies. Als ik op een kwart van het plot ben, of op de helft, heb ik vaak nieuwe ingevingen. Ik ben dan niet tevreden met het begin en ga er met een nieuwe versie weer van voren af aan doorheen, net zolang totdat het verhaal er staat.

Bij Schakelmagie wist ik van tevoren beter en preciezer wat er in het plot stond. Het was meer in detail uitgewerkt. Daardoor heeft dit verhaal schrijven mij slechts een versie gekost. Toch moet ik er nog een paar keer doorheen om het te redigeren. Sommige stukjes zijn waarschijnlijk te kort door de bocht, andere zijn niet logisch genoeg en hebben iets meer uitleg nodig. Dat wordt een kwestie van kritisch beoordelen en de tekst oppoetsen. Het doet een beroep op een andere kant van mijzelf dan de creatieve kant die ik tot nu toe heb gebruikt. Het is meer de pet van de criticus die ik dan opzet in plaats van dat mijn creatieve deel de volle aandacht krijgt.

In ieder geval heb ik weer een mijlpaal bereikt. Deze serie heeft vastere vormen aangenomen en komt er zeker aan!

Personages

Als u Interplanetair boek 1 Ruimtestad hebt gelezen, is het u misschien opgevallen dat dit boek vanuit twee perspectieven is geschreven.

Het ene perspectief is dat van Daniël Muir-Attholred, de oudste zoon van koningin en Eerwaarde Moeder Sylviana Attholred van het koninkrijk Berinyi. Op het bovenstaande plaatje wordt hij afgebeeld als een tijger en als u het verhaal kent, weet u wel waarom. Die tijger speelt in de volgende boeken uit de serie nog steeds een rol, het principe ervan wordt in boek 2 nog het meest belicht.

Het tweede perspectief is van Irene Morane, de oudste dochter van koning Jima Revaldesh-Morane van Laskoro. Irene is misschien af en toe net iets te nieuwsgierig dan goed voor haar is. Daardoor komt ze in de problemen, maar daardoor leert ze ook haar nieuwe vrienden kennen.

Vandaag kreeg ik een fijne recensie van Nakita’s Library, waarin ze schreef dat deze trilogie wat bondiger geschreven en wat moderner is dat de vorige. Ook dat de ze meer empathie voelde voor de personages. Dat vind ik fijn, wat daaruit blijkt dat ik mijn doelen met deze serie waarschijnlijk wel ga halen. Minder perspectieven gebruiken, de informatie in het verhaal verwerken op de juiste plaatsen en het net iets spannender proberen te maken. Ik hoop dat u dat als lezer ook opgevallen is, na het lezen van Schimmenschuw en De vergeten vloek.

De redactie van Geestenpoort

Het manuscript voor boek 2 Geestenpoort is in augustus naar de uitgever opgestuurd. Ik wacht nu op de redactie.

Tijdens dit wachten werd ik opgebeld door mijn uitgever, Zilverbron. Cocky vertelde mij dat de planning iets gewijzigd is, omdat de redacteur die ik in eerste instantie had toegewezen gekregen het erg druk had.

Mijn manuscript gaat nu naar een mij welbekende redacteur met wie ik al eerder heb samengewerkt, namelijk: Tamara Geraeds. Zij heeft ook de redactie gedaan van Smeulend venijn. Ik heb er zin in om weer met haar samen aan dit boek te werken!

De redactie begint pas in januari 2022.

Het tweede boek van de trilogie zal daarom wat later dan in de eerder geplande maand januari 2022 uitkomen. Het wordt misschien wel maart.

Ik vind het niet zo heel erg dat het wat uitloopt. Het gaat er mij natuurlijk om dat er een kwalitatief goed boek op de markt komt. Als ik daarvoor iets meer geduld moet hebben, heb ik dat er graag voor over.

Ik hoop dat u ook geduldig blijft wachten op boek 2 van deze serie.

Het verhaal speelt zich op verschillende planeten af en op de achtergrond blijft de Ruimtestad een rol spelen.

Meer verklap ik nu nog niet.

Groeten van Johanna Lime

De kracht van verbeelding in fantasyverhalen

4 september 2021

Een van de vragen die mij gesteld werden tijdens mijn opleiding in Neuro Linguïstisch Programmeren was deze: ‘Stel je eens voor dat je oog in oog kwam te staan met een wilde tijger. Zou je hem dan aaien?’

Mijn antwoord was: ‘Ja!’

In werkelijkheid zou zoiets natuurlijk erg gevaarlijk zijn. Ik zou trillen van angst en proberen zo snel mogelijk weg te vluchten.

Een tijger is een roofdier, hij zou me kunnen bespringen en dat zou heel goed fatale gevolgen voor mij kunnen hebben.

Misschien een leuk feitje. Bovenstaande afbeelding had ik uitgekozen voor mijn boek Ruimtestad, voordat ik het plaatje van de ruimtestad vond die nu op de cover staat. Het stelt het hoofdpersonage Irene Morane voor met de tijger die symbool staat voor Daniël Muir-Attholred.

Hoe ik op deze gedachte over de tijger te durven aaien kom? Nou, ik ben intussen aangekomen bij hoofdstuk 20 van mijn verhaal. Ik zit bij het laatste keerpunt, bij de climax waar alles naar toegewerkt is.

Ik realiseer me dat ik mijn personages dingen laat doen die ik zelf nooit zou durven. Dat ik ze gruwelijke dingen mee laat maken die ik zelf nooit mee zou willen maken. Het moet echt verschrikkelijk zijn om zoiets mee te moeten maken, om zulke vijanden tegen te komen die ik in mijn verhalen op laat draven.

Ik vraag me af of ik niet te ver gegaan ben.

Terzelfdertijd ben ik trots dat ik deze gruwelijke situaties heb uitgewerkt. Dat ik het mijn personages moeilijk heb gemaakt. In een situatie als in een fantasyverhaal, waar de verbeelding een grote rol speelt, kun je over de grenzen gaan van wat er in het echte leven mogelijk is.

Juist dat zet lezers hopelijk aan het denken.

Ik gebruik bewust magie, voorwerpen en gereedschappen die in het werkelijke leven niet bestaan. Die niet die uitwerking zullen hebben, ook al waren ze er wel. Ik wil namelijk niet dat de voorbeelden uit mijn verhalen nagedaan kunnen worden in het werkelijke leven.

Dat is de kracht van fantasy. Je kunt een tijger aaien. Je kunt personages dingen mee laten maken die in het werkelijke leven onmogelijk zijn.

Die zaken staan symbool voor overtuigingen, vaardigheden en gedrag, die iedereen in zich heeft.

Een lezer kan er zelf de betekenis aan geven die hij of zij nodig heeft om weer nieuwe moed, hoop en kracht te krijgen om de gruwelijkheden in het echte leven het hoofd te bieden.

Ik voel me trots op wat ik heb geschreven.

Of het echt lezers helpt nadat ze mijn verhaal gelezen zullen hebben, zal ik misschien nooit weten. Maar het helpt mij in ieder geval nu wel om me weer wat zekerder te voelen over mezelf. Ik heb dit voor elkaar gekregen, niemand doet me dit na (niet zoals ik dat nu heb gedaan). Ik ben uniek en mag er zijn.

Nu moet ik alleen nog de laatste 20% van mijn verhaal afschrijven. Dan staat het er helemaal.

Daarna wordt het alleen maar gemakkelijker. Dan kan ik eraan gaan schaven, bijschrijven en wegschrappen totdat het de vorm krijgt die ik goed genoeg vind om op te sturen naar mijn uitgever.

Ik ben er tamelijk vroeg mee deze keer. Dit wordt pas begin 2023 het derde boek van trilogie Interplanetair. Dat is alleen maar fijn. Het geeft me de tijd om nog een paar versies te herschrijven en om mee te doen aan de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor, zodat ik zelfs daarvoor misschien op tijd voor de deadline klaar kan zijn.

Groeten van Johanna Lime

CampNaNoWriMo juli 2021 – De laatste loodjes

29 juli 2021

Schrijven aan Versie 1 van Interplanetair boek 3 Schakelmagie.

Het is de 29e dag van de schrijfmaand van CampNaNoWriMo in juli 2021. Nog maar twee dagen en dan is het 31 juli, het einde van de schrijfmaand.

Op 22 juli won ik CampNaNoWriMo met 50.310 woorden aan dit nieuwe project.

Maar ik ging door.

Versie 1 van het manuscript voor het derde boek van trilogie Interplanetair was nog niet helemaal geschreven, daar zijn veel meer woorden voor nodig. Het is trouwens nu, een week later, ook nog niet af en dat zal het over twee dagen nog niet zijn. Ik probeer gewoon om in ieder geval de schrijfroutine tot het einde van deze maand juli vast te houden. Alle woorden die ik nu al geschreven heb, zijn een mooi begin. Voordat dit boek uitgegeven wordt, zal ik het verhaal nog minstens drie keer herschrijven. Zo gaat dat nu eenmaal.

Ik ben trost op mezelf. Vandaag kwam hoofdstuk 15 af en begon ik aan hoofdstuk 16. Dat betekent dat 60% van het hele verhaal er alvast staat. Ik ben over het moeilijke middenstuk heen en kan naar de climax toe gaan werken. Dat scheelt enorm. Dit boek komt er wel, daar heb ik veel vertrouwen in!

Nu dus nog twee dagen volhouden voor de laatste twee badges.

Het woordenaantal staat op 64.835. Dit boek wordt vermoedelijk net zo dik als de vorige delen. Een gemiddelde van rond de 2.000 woorden per dag vind ik een mooie prestatie.

Ik kan nog een badge halen voor iedere dag een woordenaantal invoeren en voor iedere dag het minimale aantal woorden invoeren. Het lijkt me leuk om die ook te pakken zien te krijgen op de website, dus ik ga nog even door. Zaterdag hoop ik ze op te halen, al is het digitaal.

Mijn plannen voor de komende maanden.

Nu ik mijn CampNaNoWriMo project bijna heb afgerond in juli, stop ik daar per 1 augustus weer mee en laat ik het even liggen om het later verder af te krijgen.

  1. Eerst komt nu Versie 5 van Interplanetair boek 2 Geestenpoort weer aan de beurt. Ik ga dit manuscript weer redigeren en volgens de eisen van de uitgever indelen. Dan stuur ik het als het klaar is op naar Zilverbron en kan ik de redactie ervan afwachten.
  2. Ik wil graag twee verhalen schrijven voor de Harland Awards, voor twee nieuwe korte verhalen, dus dat ga ik in augustus ook nog doen. Ik verwacht dat het me wel zal gaan lukken.
  3. In september ga ik iets anders doen, want ik ben te GAST bij HSFCon op 20 en 21 november in Sneek. Daarvoor ga ik lezingen uitwerken.
  4. Als ik daar dan nog tijd voor heb, ga ik in september en oktober een plot uitwerken en aan een manuscript schrijven voor de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor, die een deadline heeft op 1 mei 2022.
  5. In november, tijdens NaNoWriMo wil ik dan weer verder met het manuscript waar ik nu aan bezig ben geweest. Ik zal voor het HSFCon weekend een eind vooruit moeten werken, anders win ik NaNoWriMo dit jaar weer niet. Dat moet ik dus incalculeren.

U ziet het al, er is genoeg te doen.

Science fiction liefhebbers (ook fantasy), weten jullie al van HSFCon?

Er komt een mooi programma waar ik dus aan meewerk. Misschien een goed idee om langs te komen?

Groeten van Johanna Lime.

Winnaar van CampNaNoWriMo juli 2021

22 juli 2021

Het is de 22e dag van de schrijfmaand van CampNaNoWriMo in juli 2021. Ik had mezelf als doel gesteld om voor Versie 1 van mijn manuscript voor het derde boek van trilogie Interplanetair 50.000 woorden te schrijven deze maand. Dat is me vandaag gelukt! Ik ben opnieuw WINNAAR van CampNaNoWriMo.

YES! Doel gehaald. Ik schreef 50.310 woorden in 22 dagen, gemiddeld 2.286 woorden per dag. Hoofdstuk 12 van de 26 of 27 hoofdstukken voor dit verhaal is af.

Wat nu?

12 hoofdstukken is nog lang niet het hele manuscript, om dat af te krijgen heb ik twee maanden zoals CampNaNoWriMo nodig. Dus ik ga proberen om dit schrijfritme de rest van de maand juli ook nog vol te houden.

Ik ben erg blij dat het plotten van dit verhaal goed ging en dat het schrijven ook goed blijft gaan.

Voor de komende maanden heb ik trouwens nog andere schrijfplannen. Zoals Versie 5 van Interplanetair boek 2 herschrijven en opsturen naar de uitgever. Ook korte verhalen voor de Harland Awards staan op het programma. Bovendien wil ik meer tijd gaan besteden aan tekenen op de computer. Ik vermaak me dus wel.

Groeten van Johanna Lime.