2 – De teller voor Smeulend venijn staat op twee

Geplaatst 21 juli 2018

De hoofdredactie voor ons volgende boek gaat gestaag voort. We zijn alweer voorbij hoofdstuk 20 gekomen, op tweederde van het verhaal. Nog even doorwerken en ronde twee zal klaar zijn.

In de tussentijd werkt het creatieve proces op de achtergrond gewoon door. We lezen het verhaal nog eens goed en realiseren ons dat we beloftes hebben gedaan aan de lezer. Beloftes die consequenties hebben voor het derde deel dat hierna geschreven zal worden en waar alles bij elkaar komt. Bepaalde scènes waar we bij het plotten rekening mee moeten houden, verschijnen ons nu al voor de geest. We denken er over na wanneer we in ons bed wakker liggen vanwege de hitte. En als we dan in slaap gevallen zijn, laat ons onderbewuste het naar boven komen in een droom. Maar goed, zover is het nog niet. Het plotten van boek 3 zal pas gebeuren nadat deel 2 in september is verschenen.

Nog maar twee maanden en dan is het zover!

SMEULEND VENIJN staat gepland voor de Elfia in Arcen, september 2018. Dus dan kunt u het volgende deel van onze trilogie DE VERGETEN VLOEK gaan lezen.

Het koninkrijk Berinyi ligt in de Rosettenevel, in Monoceros, de eenhoorn. Voor het mensenras dat door de vloek van de Avatars hierheen verbannen is, bestaan veel problemen. De samenstelling van hun bevolking is in disbalans, zoals dat in Sluimerend vuur op Laskoro ook het geval was. Berinyi kan in dat opzicht gezien worden als een spiegel van Laskoro.

Waren er op Laskoro intriges in verband met de politiek, op Berinyi zijn er ook van dat soort problemen. Er zijn vier mensenrassen, waarvan er drie pas later in dit planetenstelsel terecht gekomen zijn. Het oudste ras is samen met de vijf planeten van Berinyi geschapen door de Zwarte Draak, Chimaera. Zij werkte pas met de Avatars mee aan de verbanning van de elementenmagiërs van Chyndyro, nadat ze uitgeroepen werd als godin van Berinyi. Haar bedoelingen zijn raadselachtig en staan open voor verkeerde interpretatie.

De rassen op Berinyi bestaan uit grotere en kleinere mensen. De grotere mensen zijn te vergelijken met onszelf. De taicapry die geschapen zijn door de Zwarte Draak zijn lang, hebben hoorns, hoeven en klauwen. De taikeiyi zijn de families die van Chyndyro kwamen. De shoiaviony kwamen mee met de familie Lyoncourt, het zijn de kleine mensjes met vlindervleugels waarover voor het eerst te lezen was in Schimmenschuw. Dan heb je nog de shoikeiyi, met hun grote kattenogen en vleermuisoren, waar Baksy voor zorgen moet.

Tot zover alvast deze informatie over Smeulend venijn. Koop ons boek en lees het hele verhaal.

We zien het verhaal zoals we dat ingeleverd hadden met de redactie opknappen, want Tamara Geraeds wijst ons op dingen die voor een lezer onduidelijk kunnen zijn. Dat krijg je als je al jaren in de verbeeldingswereld van Eibor Risoklany zit met je gedachten. Alles lijkt vanzelfsprekend, maar wie hier nog niet leeft, kan ons misschien moeilijk volgen. Die barrière haalt de redactrice eruit. Smeulend venijn is echt weer een verhaal naar ons hart, net als de twee vorige boeken. We lezen ze zelf steeds opnieuw met veel plezier en hopen er nog veel andere lezers mee te bereiken die er ook van genieten kunnen.

Iedere anderhalf jaar komt er een deel van de trilogie uit bij UITGEVERIJ ZILVERBRON. Deel 1 kwam in april 2017 uit, deel 2 komt in september 2018 en deel 3 in april 2020.

Laat het weten wanneer je een van onze boeken via ons wilt kopen, dan zorgen wij ervoor dat het na betaling naar je toe komt. Schimmenschuw kost €19,95 (358 pagina’s), Sluimerend vuur kost €24,95 (492 pagina’s). Smeulend venijn wordt bijna net zo dik als Sluimerend vuur. We signeren de boeken graag voor je.

 

Groeten van Johanna Lime.

Lekker veel geschreven en redactiewerk gaat goed

14 juli 2018

Positief nieuws over CampNaNoWriMo

Lekker veel geschreven

Het Camp NaNoWriMo van juli 2018 gaat lekker. Het gemiddelde per dag ligt op 2.173 woorden. Na de tweede week zijn er in totaal 30.434 woorden her- of geschreven. Twee verhalen zijn helemaal af en aan vijf anderen is Marjo bezig. Elke dag een stukje verder werken aan een verhaal dat eerder aan een schrijfwedstrijd meegedaan heeft, om er een serie verhalen van te maken die na elkaar gelezen kunnen worden, lukt goed. Zelfs als er dagelijks ook nog eens redactiewerk voor onze volgende roman te doen is. We hebben een goed project gekozen om deze zomer aan te werken. We zien het helemaal zitten.

Als het zo doorgaat, krijgen we eind juli de zeven verhalen wel herschreven. Dan kunnen we er e-books van gaan maken voor Smashwords.

 

Ons volgende boek: Smeulend venijn

Het redactiewerk gaat goed

De tweede hoofdredactieronde voor Smeulend venijn, ons tweede deel van De vergeten vloek trilogie, gaat ook goed. We krijgen iedere dag een aantal pagina’s van Tamara Geraeds met opmerkingen om door te nemen. Ze heeft het hele verhaal nu al een keer onder de loep gehad en weet wat er gaat komen. Dat werkt weer anders dan bij ronde 1.

We kunnen hier en daar nog iets verbeteren zodat alles van het verhaal voor een lezer goed duidelijk zal zijn wanneer het boek af is. We zijn al weer voorbij hoofdstuk 15 gekomen, dus over de helft, want dit boek telt ook weer 30 hoofdstukken, net als Sluimerend vuur.

 

Feedback ontvangen op ons verhaal kan best confronterend zijn. We hebben ons best gedaan om een mooi verhaal te schrijven en we hebben er nog een paar herschrijfrondes aan gewaagd voordat het manuscript naar de uitgever ging. Dan komt de redactie en krijgen we allerlei kritische reacties van de redactrice.

De kunst voor ons als schrijfster is dan om ons niet te laten demotiveren en om de kritiek te zien als een kans om het verhaal nog beter te krijgen. Zo goed dat het voor een lezer nog duidelijker wordt wat we werkelijk bedoelden, op zo’n manier dat de zinnen op de juiste wijze zijn geschreven, dat goed verwoord is wat er precies waar en wanneer en waarom gebeurt. Wie wat waarom doet of zegt. Want omdat we het verhaal zelf hebben verzonnen, kan het zelfs na een aantal keren nog steeds gebeuren dat we dingen als vanzelfsprekend zien en dat een toekomstige lezer hierin niet mee kan gaan, omdat er bepaalde informatie mist uit de wereldbouw die wij vanzelfsprekend vinden.

Bij ieder redactieproces leren we weer iets. Dat hebben we ook direct weer toegepast op het herschrijven van de korte verhalen voor de CampNaNoWriMo. Dingen die beter kunnen worden eerder opgemerkt, zinnen die anders moeten worden eerder ontdekt. Wat is het geweldig om zo’n prachtig cadeautje te krijgen van een redactrice!

Dat we verder komen met de techniek van het schrijven, heeft ook een andere kant. Bij ons volgende boek zijn we aan onszelf verplicht om het direct al weer beter op te zetten en de eerder gemaakte fouten niet langer meer te maken. Dat kan een drempel opwerpen om aan een nieuw verhaal te beginnen. De onschuld door onwetendheid van een beginneling zijn we kwijtgeraakt, we hebben nu een rugtas met technieken bij ons, met gereedschappen die we gebruiken moeten.

Het wordt belangrijk om ons te realiseren dat we bij de eerste versie voor ons volgende boek niet te kritisch moeten zijn, anders wordt het creatieve proces gesmoord. We moeten het verhaal een sportieve kans geven om eerst eens opgeschreven te worden. Pas bij versie twee gaan we kritisch kijken naar wat er nu precies staat en dan kunnen we gaan sleutelen om het allemaal weer zo goed mogelijk te krijgen. Met duidelijk taalgebruik en goede verwoording, logisch en beeldend. Net zoals we nu met de herschreven korte verhalen van de schrijfwedstrijden doen.

 

We lezen het manuscript van Smeulend venijn tijdens de redactie hardop voor nadat de gedeelten met opmerkingen zijn aangepast. Wat fijn om te merken dat het verhaal steeds beter wordt, precies zoals we het bedoeld hadden.

We kijken ernaar uit om op zondag bij Castlefest geïnteresseerde lezers te ontmoeten die Schimmenschuw of Sluimerend vuur gesigneerd willen kopen. Voor Smeulend venijn moeten jullie nog even wat langer geduld hebben, tot september op Elfia Arcen. Maar het boek komt eraan!

Tot ziens, lieve mensen.

Groeten van Johanna Lime.

Zomer op een fictieve camping en smeulend redactiewerk

7 juli 2018

Zomer op een fictieve camping

Het is zomer en Camp NaNoWriMo juli 2018 is alweer een week aan de gang. Marjo zit in een hutje op de fictieve camping, samen met vier vrienden die ook voornemens waren om deze maand weer eens flink door te schrijven. Ons project is een serie korte verhalen, fantasy/science fiction, over Randsteden op de Maan, Mars en op exoplaneten. Het zijn zes verhalen die aan schrijfwedstrijden meegedaan hebben en die we nu weer herschrijven. De bedoeling is om er zeven verhalen van te maken die in een serie passen en te zijner tijd uitgegeven kunnen worden als e-books op Smashwords.

Dat we weer meedoen aan CampNaNoWriMo betekent dat we de hele maand juli weer elke dag 1667 woorden moeten schrijven om er aan het einde van de maand 50.000 te hebben. Dat gaat vast lukken! Zelfs wanneer deze zeven verhalen minder dan 50.000 woorden opleveren, hebben we nog wel een ander verhaal dat we nog eens onder de loep moeten nemen, of beginnen we alvast aan een nieuw wedstrijdverhaal.

We zitten mooi op schema na de eerste week, een van de zeven verhalen is al af.

Nu de andere zes nog.

Smeulend redactiewerk

Naast het schrijven voor CampNaNoWriMo zijn we bezig met de tweede ronde van de hoofdredactie voor Smeulend venijn, ons tweede deel van De vergeten vloek trilogie.

We hebben dan ook expres voor herschrijven gekozen op de camping, want met het redactiewerk zaten we al in de redigeermodus. Iets heel nieuws schrijven houden we dan maar voor de (echte) NaNoWriMo van november, dan kunnen we door met deel 3 van De vergeten vloek.

Het redactiewerk samen met Tamara Geraeds gaat goed. Het is zelfs nu in ronde 2 nog flink puzzelen en we schieten van boven naar beneden en weer terug door het verhaal, maar het is zo ontzettend leuk om te zien dat alle stukjes informatie die het verhaal nodig heeft op de juiste plaats valt. Op dingen die later terugkomen, wordt eerder op bepaalde plaatsen gehint. Informatie die nodig is om alles goed te begrijpen wordt in het juiste hoofdstuk in het verhaal gezet. Er wordt gedacht aan het in stand houden van relaties, dat is iets dat wij als nerds gewoon over het hoofd zien.

We zijn er druk mee, maar het geeft een geweldig gevoel dat het verhaal helemaal op zijn pootjes terecht komt, dat alles klopt zoals het moet. Zelfs na een aantal keren herschrijven blijkt een goede redactie onontbeerlijk.

Wat we van Tamara leren, smeult ondergronds verder en zal onbewust of bewust weer tevoorschijn komen wanneer we aan andere verhalen schrijven, daar zijn we van overtuigd. We horen ook steeds weer de stemmen van anderen die ons de weg gewezen hebben en maken nog steeds grapjes over beginnersfouten. We zijn dus weer dankbaar met een redactrice die ons nog van alles over het schrijven leren kan en we hopen natuurlijk dat dit de leeservaring ten goede komt. We zijn nu al heel trost op ons volgende boek, zelfs al hebben we het nog niet in handen, omdat het nog gedrukt moet worden.

We kijken ernaar uit om op zondag bij Castlefest geïnteresseerde lezers te ontmoeten die Schimmenschuw of Sluimerend vuur wel zouden willen hebben. Voor Smeulend venijn moeten jullie nog even wat langer geduld hebben, tot september op Elfia Arcen, maar het boek komt eraan!

 

Jullie mogen het best weten. Eerlijk gezegd denken wij weleens dat onze wereld te ingewikkeld is, met al die families, soorten magie, Avatars en nieuwe technologie. En dan wijst Tamara ons erop dat ze van zoiets als twee delen van een trilogie die naast elkaar lopen, met twee koninkrijken die elkaars spiegelbeeld zouden kunnen zijn, nog nooit gehoord heeft. Het is misschien een troost om te weten dat alles in deel 3 bij elkaar zal komen (* we piekeren ons rot hoe al die draadjes in een mooi tapijt geweven kunnen worden – maar dat maakt het ook heel boeiend en mooi*). Wie zich waagt aan ons oeuvre, (*ugh, ugh*), zo lezen we uit enthousiaste reacties van lezers die fan van ons geworden zijn (hoe geweldig is dat?), zal zich kunnen onderdompelen in een fantastische wereld die wij niet zomaar even hebben bedacht. Daar zit ruim dertig jaar ontwikkeling in en die gaat zelfs nu nog verder, of juist nu terwijl we er boeken over schrijven. We hebben nog genoeg ideeën over voor meer verhalen uit Eibor Risoklany en we schrijven gewoon door. Vastbesloten, volhardend, eigenwijs.

Al zal het misschien decennia duren voordat we een beetje bekend worden (*droom lekker verder*), zolang er leven is, is er hoop.

Tot gauw ziens, lieve mensen.

 

Groeten van Johanna Lime.

3 – De teller voor Smeulend venijn staat op drie

Geplaatst 23 juni 2018

Nog maar drie maanden wachten!

SMEULEND VENIJN staat gepland voor de Elfia in Arcen, september 2018. Dus over drie maanden is het zover, dan kunt u het volgende deel van onze trilogie DE VERGETEN VLOEK gaan lezen.

Maandag 25 juni begint voor Tamara Geraeds en voor ons redactieronde 2. We hebben even vakantie genomen maar gaan er nu weer volop tegenaan.

Wie zowel Schimmenschuw als Sluimerend vuur gelezen heeft, viel het misschien al op dat van de zeven magische dynastieën van Chyndyro er maar drie overgebleven waren in het moderne koninkrijk Laskoro, namelijk die van de dynamiekmagiërs. Wat is er met de vier families van de elementenmagiërs gebeurd? Dat vroeg Kamilia zich ook al af.

Op die vraag geeft Smeulend venijn het antwoord. Want dit boek speelt zich af in het koninkrijk Berinyi waar de elementenmagiërs naartoe verbannen zijn door de vloek die door de Avatars is uitgesproken, vijf jaar nadat Kamilia haar reis over Chyndyro maakte in Schimmenschuw.

We hebben het in een eerdere blog al eens gehad over de rode lijnen die door onze verhalen lopen. Nou, bij deze trilogie lopen die op een bijzondere manier. Deel 1 en deel 2 lopen namelijk parallel naast elkaar en de lijnen komen pas weer samen in deel 3.

Nadat de vloek over de Chyndorianen uitgesproken was, gaat er een lijn naar het koninkrijk Laskoro. En er gaat een lijn naar het koninkrijk Berinyi.

Enkele jaartallen:

0 – Dit is het jaar dat de godenplaneet Eibor Risoklany explodeert en er een nieuw begin is op Chyndyro, in Taurus bij de ster Atlas en de Plejaden. Er zijn dan vijf planeten geschapen door zes draken.

225 – Dit is het jaar waarin Kamilia op Chyndyro door de zeven landen reist en kennis maakt met zeven magische dynastieën, haar trouwe groep vrienden, enkele Klawiccys en waarin ze ook de kleine mensenrassen ontdekt van shoiaviony en shoikeiyi. Haar eigen ras wordt ook wel taikeiyi genoemd.

230 – Dit is het jaar dat er weer oorlog is op Chyndyro en deze keer grijpen de Avatars in door een vloek over de bevolking uit te spreken. Hierdoor ontstaat een situatie waarbij het voor de magiërs onmogelijk wordt gemaakt om weer met elkaar in gevecht te komen. De dynamiekmagiërs blijven bij Chyndyro en het grootste deel van het volk vertrekt naar de planeet Laskoro, waar opnieuw begonnen wordt. Door de disharmonie in het volk zijn er drie keer zoveel vrouwen als mannen.

2730 – Dit is het jaar waarin Marcel Morane op Laskoro tot koning wordt gekroond door het volk, nadat hij daarvoor een test heeft afgelegd en de liscend, een grote roofvogel met magische kwaliteiten, heeft getemd.

2730 – Is ook het jaar waarop er op Laskoro een nieuwe jaartelling begint.  Het jaar 0 van de Laskoriaanse Telling. Op Berinyi is dit jaar 2730 want daar tellen ze nog gewoon verder.

120 – Op Laskoro is er geen mannelijke troonopvolger uit de Morane dynastie te vinden. Irene Morane wordt koningin. Ze trouwt met een ruimtepiraat, Pecryan Revaldesh. Vanaf nu heet de Koninklijke familie van Laskoro Revaldesh-Morane. Jongens krijgen de dubbele naam, meisjes blijven de naam Morane houden. De oudste zoon volgt de koning op.

153 – Op Laskoro wordt Picre Revaldesh-Morane koning. Hij is degene die de wet op de Clans schrijft en in de districten bepaalde families aanstelt als leider. De Clanhoofden zijn vanaf nu de leiders van de districten en hun families vervullen speciale taken voor het koninkrijk.

968 – Dit is het jaar waarin Kamilia Arras 16 jaar is en Jima Revaldesh-Morane is 13 jaar oud. Dit is het begin van Schimmenschuw en ook het begin van Sluimerend vuur.

3701 Berinese jaartelling (971 op Laskoro) Hier begint het verhaal van Smeulend venijn op Berinyi.

3711 Berinese jaartelling of 981 Laskoriaanse jaartelling – dit is het einde van zowel boek 1 als boek 2 van DE VERGETEN VLOEK en het begin van boek 3.

De chronologie van de verhalen loopt dus zoals op onderstaande afbeelding te zien is.

Iedere anderhalf jaar komt er een deel van de trilogie uit bij UITGEVERIJ ZILVERBRON. Deel 1 kwam in april 2017 uit, deel 2 wordt verwacht in september 2018 en deel 3 in april 2020.

Laat het weten wanneer je een van onze boeken via ons wilt kopen, dan zorgen wij ervoor dat het na betaling naar je toe komt. Schimmenschuw kost €19,95 (358 pagina’s), Sluimerend vuur kost €24,95 (492 pagina’s). We signeren de boeken graag en hebben nog enige exemplaren over.

Wil je op de intekenlijst komen voor Smeulend venijn? Geef het dan even door met een reactie op onze website of een bericht via onze Facebook pagina.

We zijn van plan weer een cadeaubon voor een nieuw kort verhaal te geven aan degenen die het nieuwe boek bij ons kopen. Dit wordt: ‘De nevelkinderen van Hary Rud’.

Groeten van Johanna Lime.

Redactieronde 1 klaar en ander nieuws

Geplaatst 14 juni 2018

Redactieronde 1 klaar

Op 23 april begon de hoofdredactie voor het tweede deel van De vergeten vloek. Deze redactie zal bestaan uit twee rondes. Ronde 1 is nu klaar.

We hebben wekenlang iedere dag gewerkt aan het vervolmaken van ons verhaal. De werktitel Angst en venijn is gewijzigd in Smeulend venijn. Het verhaal loopt lekker soepel, overbodige zinsdelen zijn geschrapt. Op plaatsen zijn er stukjes tekst bijgeschreven die een aanwijzing geven naar wat er later in het verhaal gebeuren kan. Twee langere gedeelten die niets toevoegden, zijn uit het verhaal gehaald. Er zijn ons weer wat dingen over schrijven duidelijk geworden. Behalve het serieuze werk hebben we ook heerlijk kunnen lachen om onszelf. Wat is het toch vreemd dat je na een aantal keer herschrijven nog steeds overbodige herhalingen gebruikt of dingen uitlegt die niet uitgelegd hoeven te worden. We lazen het uiteindelijke resultaat van deze redactieronde hardop samen en genoten van ons verhaal. Het staat er nu zoals we het graag wilden.

We houden even vakantie en daarna beginnen we vol goede moed aan ronde 2.

Ander nieuws

De samenwerking met Tamara Geraeds heeft ons aan het denken gezet. We hebben het besluit genomen om een flink aantal van onze korte verhalen ook aan een hoofdredactie te laten onderwerpen. Dit zijn de verhalen die op Smashwords staan. We verwachten dat ze hierdoor allemaal nog beter zullen worden en zijn van plan om ze daarna te vertalen naar het Engels.

Onze planning wordt uitgebreid. Onze aandacht gaat allereerst natuurlijk uit naar Smeulend venijn dat in september moet verschijnen. Dan gaan we verder werken aan deel 3 van De vergeten vloek en aan Saturnus Maan, maar intussen zijn we dan ook bezig met de redactie van korte verhalen. We willen die na de redactie gaan vertalen en er staat ook nog een te herschrijven serie andere korte verhalen op stapel. Misschien zelfs nog nieuwe verhalen voor wedstrijden, maar of dat ook nog lukken zal? We zullen het zien.

De komende anderhalf jaar hebben we in elk geval weer voldoende schrijfwerk.

Groeten van Johanna Lime

4 – De teller voor Smeulend venijn staat op de vier

Geplaatst 2 juni 2018

Hoe kan dat? De teller op 4? De vorige keer stond hij ook al op vier!

Dat heeft u goed gezien. Maar toch is er nu iets veranderd aan het plaatje. We hebben namelijk in opdracht van onze redactrice naar een betere titel gezocht, want de werktitel Angst en Venijn dekte net niet de lading van het verhaal. Dat gevoel hadden wij al langer. We gingen dus zoeken naar een titel die het boek echt nodig had. Onze vrienden op Facebook werden zelfs ingeschakeld en kwamen met mooie reacties die ons verder hielpen. Daarvoor onze dank!

De titel die we nu aan deel 2 van DE VERGETEN VLOEK mogen geven, (onze uitgever is het daarmee eens) is: SMEULEND VENIJN. Denk bij het woord smeulend aan een brand die ondergronds doorgaat, terwijl er alleen rookontwikkeling te zien is, zoals bij een veenbrand. Ineens kan hij weer opvlammen als hij op een plek komt waar voldoende zuurstof is. Venijn houden we als woord aan, want venijn is een synoniem van vergif en ook van boosaardigheid en dat past prima bij dit boek.

Verder is het mooi dat SMEULEND VENIJN dezelfde beginletters heeft als SLUIMEREND VUUR en dat is bovenal fijn omdat de verhaallijnen naast elkaar lopen. Op de kaft van het boek zullen deze beginletters ook weer mooi uitkomen. Dit hadden we niet expres zo verzonnen. Het is gewoon zo gelopen. Zonder opzet valt alles precies op zijn plaats. Het heeft zo moeten zijn en dat geeft ons een heerlijk voldaan gevoel.

De vorige keer schreven we dat we op 23 april waren begonnen aan de redactie van dit tweede deel van onze trilogie. Het is een flinke klus, maar het werk schiet lekker op. Nog een paar hoofdstukken en dan is de eerste redactieronde gedaan. Dan gaan we genieten van twee weken vakantie en kunnen we erna verder werken aan ronde 2. In september komt het boek dan uit.

Ook deze keer is er een scène geschrapt. Hij had weinig met het verhaal te maken en kon wel weg. Maar misschien is het voor nieuwsgierige lezers wel interessant om alvast een vooruitblik op onze verbeeldingswereld te krijgen, waar meerdere mensenrassen zijn. Zie deze scène a.u.b. als een schrijfoefening van ons. Het boek wordt veel interessanter!

We zullen het geschrapte gedeelte ter illustratie hieronder plaatsen.

VOOR DE DUIDELIJKHEID: DIT KOMT DUS NIET IN ONS BOEK.

————————————————————————————————-

Fragment uit het manuscript van Smeulend Venijn dat niet in het boek wordt opgenomen.

Tatjana – Jacky’s Bakens

Tatjana stond op het punt om de tuinman en de stratenmaker net als gisteren maar weer naar huis te sturen, maar ze besloot nog even wat langer te wachten. Jacky had haar laten weten dat ze komen zou om instructies te geven voor de bouw van het Baken. Tatjana had er een mooie plek voor uitgezocht in de tuin naast haar tempel, een beetje uit het volle zicht van eventuele wandelaars. ‘Ze is er nog steeds niet. Wat zou er toch aan de hand zijn?’
Gurhan, de tuinman hief zijn klauw boven zijn ogen en tuurde het pad af richting de stad. Hij liep de hele tijd al rusteloos heen en weer tussen de ingang van het park en deze plek. Tatjana werd horendol van het geklos van zijn hoeven. Waarom stuurt Jacky geen bericht?
Xem, de blonde stratenmaker bekeek de op maat gehakte kalkstenen voor de plaat voor de twintigste keer en ging uiteindelijk maar bovenop de zakken roodzand zitten. Hij zuchtte diep.
Tatjana wilde net vragen of de twee mannen mee wilde gaan naar de keuken voor een kopje koffie, toen Gurhan begon te grommen, iets dat taicapry wel vaker deden als ze ergens over na moesten denken.
‘Is ze dat?’ wees Gurhan. ‘Ik zie daar twee priesteressen uit een kabats komen. Misschien heeft de Eerwaarde Toliano iemand anders meegebracht?’
Tatjana haalde opgelucht adem toen ze Jacky en Alicia herkende. ‘Je hebt gelijk, Gurhan. Die jongere vrouw is Alicia Toliano, een nichtje van Jacky.’
Xem kwam van zijn zandzakken af en liep naar haar toe. ‘We kunnen dus blijven vandaag?’
Tatjana knikte. ‘Het is wel iets later dan ik had gezegd, maar het lijkt erop dat het nu doorgaat.’ Ze zag dat Alicia een krat droeg met ananasplantjes, terwijl Jacky een schoudertas en een rond metalen voorwerp bij zich had.
‘Het spijt me dat we zo laat zijn,’ zei Jacky na de gebruikelijke begroeting. ‘We hadden wat problemen met het Baken in Deliyi. Het bleek dat het niet werkte zolang er geen specifieke verbinding bestond tussen de kalkstenen van de plaat en het grondwater. Ik moest zelfs dit speciale dekseltje laten maken bij een smid.’ Ze liet het ronde metalen voorwerp zien. Er zat een punt aan die er best gevaarlijk uit zag.
Alicia lachte toen ze haar gezichtuitdrukking zag. ‘Die punt steekt naar beneden, hij gaat de bodem in. Het is geen speer.’
Tatjana lachte nu ook. ‘Ik dacht al dat het gevaarlijk reizen zou worden met zo’n scherp uitsteeksel.’
‘Kunnen jullie beginnen?’ Jacky haalde de werktekening uit de schoudertas en wees aan waar de nieuwe onderdelen moesten komen.
Gurhan en Xem begonnen direct ijverig met de werkzaamheden. Alicia haalde voorzichtig de ananasplantjes uit de krat en zette ze op het grasveldje naast de plek waar het Baken gepland was.
‘Ik ga koffie halen,’ zei Tatjana. ‘Misschien is er nog van die heerlijke taart over. We hadden gisteren een gezellige bijeenkomst in de tempel en er waren weer een paar taicapryvrouwen die gebak meebrachten.’
‘Nou, dat lust ik wel!’ Alicia likte haar lippen bij voorbaat al af.

————————————————————————————————-

Schrijven is een proces, net als redactie dat is. We zien het verhaal opknappen. Op plaatsen wordt er geschrapt en op andere plaatsen wordt er nog iets bijgeschreven. Zo gaat dat. Onze redactrice, Tamara Geraeds, ziet dingen waar wij blind voor zijn geworden. We schaven en slijpen en als we de tekst hardop lezen, worden we blij. Het verhaal komt precies in de vorm die wij in gedachten hadden. Zo was het bedoeld. We hebben er alle vertrouwen in dat het helemaal goed komt. Wanneer het boek klaar zal zijn, is het ook echt af en dan zult u als lezers kunnen genieten.

Iedere anderhalf jaar komt er een deel van de trilogie uit bij UITGEVERIJ ZILVERBRON. Deel 1 kwam in april 2017 uit, deel 2 wordt verwacht in september 2018 en deel 3 in april 2020.

We hebben een intekenlijst voor iedereen die het voornemen heeft om Smeulend venijn via ons te kopen. We zijn van plan weer een cadeaubon voor een nieuw kort verhaal te geven aan degenen die het boek op de Elfia in Arcen kopen of via de intekenlijst. Dit wordt: ‘De nevelkinderen van Hary Rud’. Het verhaal staat al bijna helemaal klaar, alleen de kaft moet nog getekend worden.

Laat uw naam en e-mailadres achter als reactie op deze blog of laat het weten in een chat op onze Facebook pagina als u op onze intekenlijst wilt komen. Ook als u Schimmenschuw of Sluimerend vuur via ons aan wilt schaffen, kunt u dit hier aangeven. We signeren de boeken graag en hebben nog enige exemplaren over.

Groeten van Johanna Lime.

Winacties, festivals en fans.

Geplaatst 31 mei 2018

Winacties

Zowel met Pasen als in mei hadden wij voor beide boeken winacties op Facebook. Er kwamen echt heel leuke reacties, dus dat smaakt naar meer.

De Paasactie voor Schimmenschuw ging over (draken)eieren en wat kwamen er veel leuke afbeeldingen van eieren binnen op onze Facebookpagina. Ook de vraag over de vindplaats van het koninkrijk Laskoro werd goed beantwoord. Laskoro ligt bij de ster Atlas in de Plejaden in het sterrenteken Stier.

In mei zochten we naar ambassadeurs voor onze boeken. Ambassadeurs zijn de winnaars van de actie. Zij zullen binnen een paar maanden een recensie over het gewonnen boek plaatsen, want we willen natuurlijk graag dat ons boek een breed publiek bereikt.

Winacties op Facebook houden, is een van de manieren om onze boeken Schimmenschuw en Sluimerend vuur onder de aandacht te brengen van lezers.

We kijken dus vol verwachting uit naar de nieuwe recensies en hopen dat onze verhalen steeds meer lezers in Nederland en Vlaanderen gaan bereiken. Een mooie aanloop naar de lancering van ons derde boek, het tweede deel van trilogie De Vergeten Vloek, dat inmiddels een titelwijziging heeft ondergaan en in plaats van Angst en venijn, Smeulend venijn zal gaan heten. Dat past beter bij het verhaal en bovendien past het ook heel mooi naast Sluimerend vuur, wat dezelfde beginletters heeft. (Niet eens opzettelijk, het moest gewoon zo zijn. Het is heel wonderlijk hoe de dingen tijdens een schrijfproces en nu tijdens een redactieproces mooi op hun plaats vallen).

Festivals

In het begin van 2018 hebben wij vanwege familieomstandigheden verschillende festivals en beurzen voorbij moeten laten gaan. We stonden ook niet ingedeeld voor de Elfia in Haarzuilens in april. Maar doordat Marjo bij een winactie van Godijn Publishing een entreekaart en het boek De eerste wereld van Marc Lommert won, gingen we er toch heen, als bezoekers. We kwamen met zeven nieuwe leesboeken thuis, van Godijn en van Zilverspoor, dus zelf kunnen we ook weer verder met lezen en recenseren.

Keltfest was voor ons dit jaar de eerste kans om boeken te verkopen, in de tenten bij Zilverbron. Op 27 mei stonden we hier, in Vijfhuizen, op een nieuw terrein. We hadden prachtig weer, maar echt heel erg druk was het nog niet. Keltfest stond altijd vlak bij waar we wonen, aan de overkant van de Merwede. Nu moesten we ruim een uur rijden om het te vinden en een hele wandeling maken om bij Zilverbron te komen. Het festival is ruimer van opzet en de wegen zijn geasfalteerd, dus dat loopt wel veel beter dan door het gras, zoals vroeger. Voor de fans ook nog even wennen. We hoorden al van een paar van hen dat ze van plan zijn naar Castlefest te komen. Daar hebben we nog geen aanmeldingsmail voor gekregen van onze uitgever, dus we weten niet wanneer we daar zullen staan. We hopen dat we deze fans daar weer zien, of anders op de Elfia in Arcen voor de lancering van ons nieuwe boek in september, daar komen we zeker heen.

Fans

Soms schrikken we ons rot van fans. Dan staat er bijvoorbeeld dit bericht in ons Postvak In van Messenger, op onze Facebookpagina ‘Johanna Lime’:

Hoiii!
Ik ben de winnares van jullie boek, Sluimerend vuur.
Wat een verschrikkelijk rot boek! Bah bah bah.
Ik voelde mij gelijk genoodzaakt om Schimmenschuw ook te kopen. En nu ben ik ook nog verplicht om de verdere delen te kopen, omdat ik wil weten hoe het afloopt! Getver!
Sorry, ik kan het niet anders tikken… Maar jullie hebben er een fan bij !!!!!!!
Jullie krijgen van mij een positieve recensie, hoor!

In het begin denken we: ‘Hè? Wàt?’ Maar als we dan verder lezen, blijkt het heel erg mee te vallen en juist een heel fijn berichtje te zijn. Iets waar we van moeten lachen en weer nieuwe energie van krijgen om door te gaan met schrijven. Want ja, eerlijk gezegd twijfelen wij daar ook weleens aan. Maar zolang er zulke mensen zijn, die vanuit hun enthousiasme reageren op wat ze van ons gelezen hebben en er niet mee op kunnen houden, dan hebben wij een doel bereikt. Ons verhaal is uit de kast, we hebben het veel te lang geheim gehouden. Het ging de wijde wereld in en het vond een lezer die erdoor geraakt werd.

Deze vrouw, Crea Sissie, is door onze verhalen te gaan lezen, begonnen met het schrijven van recensies. Erg fijn.

Wij zijn geweldig trots op haar, vooral toen bij navraag bleek dat ze tobt met haar gezondheid en dat het lezen van onze boeken haar dagen en nachten draaglijk maken. Wij zijn blij dat onze verhalen dat effect hebben.

Groeten van Johanna Lime