NaNoWriMo 2019 week 4 en nu even rust

29 november 2019

Week 4 van NaNoWriMo

Ik schreef het vorige week al, ik heb de National Novel Writing Month van november 2019 weer gewonnen. Doel gehaald. Het verhaal over Daniël & Irene, versie 1 ervan, is voor de helft geschreven. Tot en met 25 november werden het in totaal 52.816 woorden met het afkomen van hoofdstuk 14 van de 27 hoofdstukken die het moeten worden.

Daarna heb ik uitstelgedrag vertoond. Ik was moe van NaNoWriMo en ik heb er geen woord meer bijgeschreven.

Hoe kwam dat? Ik had een depressieve bui. Met mijn gedachten zat ik steeds weer bij vorig jaar toen Dinie zo ziek was dat ze niets meer at. We moesten naar de internist en daarna ging ze door de scan. We kregen te horen dat de kanker door haar hele lichaam was uitgezaaid. Ze at al een hele maand niets meer, dat kon zo niet. Maar er was geen houden aan. Op 23 december stierf ze.

Nu gaan we weer naar de decembermaand toe. Ik voel me erg alleen.

Ik ben op de helft van het verhaal en ontdek dat ik te weinig weet. Wie lopen er allemaal in die ruimtestad, hoe zien ze eruit, wat doen ze, wie, wat, waar, waarom en hoe?

Ik moet eerst weer even aan het brainstormen. De vragenlijsten van de personages die ik erbij gehouden heb zijn al schrijvende alweer aangevuld met namen van volksgenoten en uiterlijke kenmerken zijn beter opgeschreven. Maar daarmee ben ik er nog niet. De wereldbouw vraagt om meer details, om meer beschrijvingen, om sfeer en spanning.

Daar heb ik op het moment geen zin in. Ik mis Dinie om mee te brainstormen. Ik schuif het naar het volgende jaar.

Ik ga in december eerst weer een planning maken voor 2020, zoals ik altijd doe. De korte verhalen van Waterloper moeten herschreven worden, ik moet nog een keer naar Brugge voor De Avonturensteen, De twaalfde Saturnusmaan vraagt om een volgende versie en de trilogie Interplanetair vraagt om veel meer ideeën en een chronologie voor boek 1,2 en 3 zodat ik verder kan. Dus freewriten, brainstormen, plotten en meer.

Voor dat meer heb ik al bedacht dat ik weer eens wil gaan tekenen. Een plattegrond van een ruimtestad maken bijvoorbeeld. De plattegrond die ik heb van Biarrastad moet omgekeerd worden, want tijdens het schrijven zijn oost en west verwisseld. Dan heb ik nog geen plattegrond van Bengalostad en die zou ook wel handig zijn.

Ik wil gaan werken met mijn tekenprogramma’s op de computer en weer nieuwe covers maken. En tussendoor komen er nog bergen praktische dingen op me af, zoals behangen en alle kasten in huis eens op gaan ruimen. Weg doen wat ik nooit meer gebruik.

Met dat laatste was ik pas ook bezig. Dat kan ertoe hebben bijgedragen dat ik me zo rot voelde. Spullen van Dinie opruimen omdat ik er niets aan heb. Overal zitten herinneringen aan. Dat valt dus nog niet mee.

Ik gun mezelf nu dus even een paar dagen rust door 0 woorden te schrijven. In december gaan Natascha en ik verder werken aan de redactie van Schamel verbond. Daar kijk ik nu naar uit. We gaan ons best doen om het verhaal zo mooi mogelijk te krijgen voor het boek dat in april 2020 wordt verwacht.

Het andere schrijfwerk zie ik volgend jaar dan wel weer.

 

Zes jaar op rij – ruim 700.000 woorden, of een miljoen?

In de vorige blog over week 3 van NaNoWriMo had ik een plaatje opgenomen waarop stond dat ik al 631.457 woorden had geschreven vanaf 1 november 2014 tot nu. Daarbij zijn alle NaNoWriMo en CampNaNoWriMo projecten meegeteld. Maar het klopte niet.

De organisatoren kregen het niet voor elkaar om op de nieuwe website de woordenaantallen van CampNaNoWriMo van april 2019 en juli 2019 erin te zetten. Daardoor miste ik dus twee maanden schrijfwerk. Het eigenlijke woordentotaal dat ik gehaald heb in de zes jaar dat ik meedoe is 784.839. Kijk maar op onderstaand plaatje. Ik houd de stand zelf in Excel bij en hier heb ik alles van de afgelopen zes jaar bij elkaar staan.

In die tijd heb ik aan korte verhalen geschreven voor de Paul Harland Prijs, Fantastels, Waterloper, onze e-books op Smashwords en aan de trilogie De vergeten vloek. Ook De twaalfde Saturnusmaan en Interplanetair kwamen aan bod.

Tussen de NaNoWriMo en CampNaNoWriMo maanden door hebben Dinie en ik natuurlijk ook geschreven. Schimmenschuw begon als manuscript al op 1 maart 2012, en daarvoor (vanaf 1 november 2011) waren we ook al bezig aan deel 1 van De vergeten vloek. Dus al met al is de stand misschien wel miljoen woorden?

Mijn leraar tekenen op de Pedagogische Academie, waar ik ook les kreeg voor de LO akte tekenen, zei altijd dat ik een eigen stijl had met mijn schilderijen. Maar om echt een kunstenaar te worden moest ik wel 100 schilderijen maken.

Misschien ben ik dan nu eindelijk zo ver dat ik me na miljoen woorden schrijver kan noemen. In elk geval heb ik in die tijd erg veel geleerd over schrijven en dat houdt ook nooit meer op. Ik begin te merken, aan het redactiewerk en aan het lezen van debuutromans, dat ik geen beginner meer ben. Alleen vraag ik me af waarom het zo moeilijk blijft om bij korte wedstrijdverhalen hoger te scoren. Misschien ben ik gewoon beter in het schrijven van romans? Wat denken jullie?

 

Groeten van Johanna Lime

NaNoWriMo 2019 week 3, Winnaar

23 november 2019

Week 3 van NaNoWriMo

In de derde week van de National Novel Writing Month dacht ik elke dag wel weer lekker door te kunnen schrijven aan mijn verhaal. Dat bleek nog niet zo gemakkelijk te zijn. Allereerst had ik last van uitstelgedrag en deed ik er van alles omheen, maar schreef ik urenlang niets. Daarnaast kreeg ik nog vier nieuwe hoofdstukken binnen van het redactiewerk voor deel 3 van De vergeten vloek, en die wilde ik eerst af hebben voordat ik aan het verhaal voor NaNoWriMo begon. Gelukkig bleek ook nu weer dat het met de te wijzigen scènes eigenlijk wel meeviel met die redactie. Natuurlijk ben ik ook niet alleen maar hele dagen aan het schrijven en moest er daarnaast van alles in de huishouding gedaan worden. Dan heb ik mijn koolhydraatarme dieet waar ik rekening mee moet houden. En de fysiotherapie met de oefeningen en het fietsen op de hometrainer. Dat is allemaal al drukte genoeg, zou je zeggen.

Toch wilde ik echt meters maken, maar het viel nog lang niet mee. In deze derde week begon ik vaak pas om drie uur ’s middags te schrijven voor de NaNoWriMo. Dan was ik even bezig en merkte tot mijn schrik dat het tijd was om het eten klaar te maken. Meestal at ik dat op bij het kijken naar het nieuws en ‘de wereld draait door.’ Gek, ik keek daar vroeger nooit naar maar de laatste tijd vind ik het wel leuk. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik alleen ben nu. Als het journaal van acht uur dan voorbij was, ging ik pas weer verder schrijven. Ik zat helemaal in het verhaal en het werd snel elf uur ’s avonds. Een paar keer in de afgelopen week ben ik pas ver na middernacht naar bed gegaan. Dat moet niet te vaak gebeuren, want dan slaat de vermoeidheid toe.

Het duurde deze week wat langer om aan de woordenaantallen te komen. Ik zat in het middenstuk van het plot. Om het verhaal goed op te schrijven was er meer onderzoek nodig. Sommige scènes vereisten dat ik er nog iets nieuws bij moest verzinnen, want ongemerkt had ik de informatie al eerder gebruikt in het verhaal. Dat bedenken duurt meestal wel even. Gelukkig lukt het me telkens weer om iets te vinden waarmee ik verder kan.

Vanaf dag 1 tot afgelopen donderdag was het me gelukt om, met in week 2 het slim over de dagen verdelen van de woordenaantallen, elke dag precies 1667 woorden of meer toe te voegen. Donderdag lukte dat niet. Ik had er 1319. Geen ramp natuurlijk want er was al een flinke buffer opgebouwd. Op vrijdag rond een uur of 11 ’s avonds is het me gelukt om over de 50.000 woorden heen te gaan. Ik heb de NaNoWriMo van november 2019 weer gewonnen!

 

Zes jaar op rij.

Ik houd van de National Novel Writing Month. Het is voor mij een geweldige manier om aan een flink deel van een boek te werken. In de drie weken van november 2019 ben ik gekomen tot halverwege hoofdstuk 14 voor Interplanetair deel 1, Daniël en Irene. Dit moet uiteindelijk het eerste deel van een nieuwe trilogie worden die na De vergeten vloek gaat komen. Het manuscript is voor de helft af. Dat wil zeggen, versie 1 ervan. Want dit jaar heb ik echt volgens de NaNoWriMo traditie een eerste versie geschreven. Ik ben er nog niet klaar mee, ik moet nog verder totdat ik het hele verhaal voor mezelf heb uitgewerkt. En dan komen er nog een aantal herschrijfrondes. Een boek is nu eenmaal niet zomaar klaar, het schaven en nog beter maken begint later pas.

Op de nieuwe website van NaNoWriMo staat tegenwoordig alles bij elkaar. Niet alleen van de schrijfmaanden van november (NaNoWriMo), maar ook van april en juli (CampNaNoWriMo). Bij CampNaNoWriMo kun je zelf een doel stellen, daar mag je ook 10.000 of 20.000 woorden in een maand schrijven. Het is maar een keer voorgekomen dat ik het woordenaantal niet gehaald heb in zo’n maand. Daardoor heb ik nu in zes jaar tijd 631.457 woorden geschreven. Het zijn woorden die horen bij De vergeten vloek, bij korte verhalen en bij De twaalfde Saturnusmaan. Nu dus ook bij Interplanetair.

Dat er zoveel woorden zijn geschreven door mij, betekent niet dat al die woorden ook in boeken en verhalen staan. Toch is ongeveer de helft ervan wel in boeken en e-books terecht gekomen.

Ik ben soms een traditionele NaNoWriMo deelnemer, dan schrijf ik versie 1 van een verhaal. Maar vaak ook ben ik een rebel. Dat houdt in dat ik dan bezig ben met een herschrijfronde. Het is wel leuk om te zien hoe de titels van de manuscripten door de jaren heen steeds weer veranderd zijn. Ik merk ook dat ik door onder andere hieraan mee te doen een routine in het schrijven heb opgebouwd. Ooit hoop ik die toch ook nog eens voor tekenen te krijgen.

De intrinsieke motivatie voor verhalen schrijven is er, ik heb nog genoeg ideeën die ik ooit ook nog eens wil uitwerken voor een roman. NaNoWriMo maanden helpen me telkens weer om de routine van het elke dag aan een verhaal bezig zijn vast te houden.

 

Winnaar

Alles is relatief. Ik ben een winnaar! Ik heb een pdf bestand gekregen waar ik mijn pseudoniem op in kan vullen en de naam van het manuscript waaraan ik heb gewerkt.

Ik weet ook dat dit een prestatie is waar ik nog weinig mee kan. Ik heb iets op mijn computer staan waar ik lange uren in gestoken heb, maar wat heeft het voor zin?

Het wordt pas echt leuk als de verhalen die ik schrijf als een boek of een e-book gepubliceerd worden.

Korte verhalen schrijf ik meestal om ze aan een schrijfwedstrijd mee te laten doen. Als ik ze daarna voorzien van een juryrapport terug krijg, ga ik ze herschrijven en helemaal ideaal laat ik ze door een gedegen redactie gaan. Dat ik het kostenplaatje daarvan nooit meer terugverdien, interesseert me de laatste tijd minder dan vroeger, al blijft het krom dat je als fantasy/scifi-schrijver nauwelijks betaald krijgt voor al je werk. Ik vind het leuk om voor zo’n verhaal een leuke kaft te tekenen, het van een lay-out te voorzien en het op Smashwords uit te kunnen geven als e-book. Het alternatief is dat het op de computerschijf blijft staan en daar nooit meer af komt. Aan gratis weggeven doe ik niet meer, dat geeft een verkeerd signaal af. In sommige maanden verdien ik zelfs een paar centen aan mijn gepubliceerde e-books, als iemand een verhaal bij Smashwords of via Kobo of Bol heeft gekocht. Dan kan ik wel een gat in de lucht springen, zo blij ben ik dan. Gelukkig hoef ik van het geld niet te leven. Wat dat betreft is het eerder een hobby, want het kost me meer dan het oplevert.

Het wordt nog veel mooier als mijn langere verhalen echte paperbacks worden met een prachtige kaft, een foto en een flaptekst. Ik ben dan ook blij met uitgeverij Zilverbron. Daar kan ik ook echt andere schrijvers ontmoeten en daar voel ik me gewaardeerd. Bovendien ben ik nu op Facebook al ongeveer een jaar bezig als een van de beheerders van de Zilverboekenclub, waar ik samen met de auteurs hun personages en werelden uit de boeken voorstel aan de lezers. Zilverauteurs zijn auteurs die boeken hebben uitgegeven bij Zilverspoor of Zilverbron. De Zilverboekenclub gaat over hun boeken. U kunt er bijvoorbeeld ook recensies plaatsen bij de foto’s van de boeken, op Facebook dus.

Op het moment kan ik helaas niet zo gemakkelijk meedoen bij het verkopen van de boeken op de verschillende festivals zoals Comic Con, Elfia, Castlefest, Keltfest en dergelijke. Ik houd het staan geen weekend vol met mijn versleten heup en knie. Maar in april hoop ik toch wel op de Elfia in Haarzuilens te staan. Het afvallen lukt met het dieet dat ik van de diëtiste kreeg goed, al is er nog een lange weg te gaan voordat ik weer zo slank zal zijn als eigenlijk het beste voor me is. De oefeningen van de fysiotherapeut helpen ook, al heb ik sommige dagen best veel pijn. Ik hoop zonder operatie zover op te knappen dat ik weer helemaal fit word.

Op de Elfia van Haarzuilens in april 2020 kunt u dan de hele trilogie van De vergeten vloek kopen. Het schrijven en herschrijven daarvan besloeg een paar jaar van de NaNoWriMo, maar de boeken in handen hebben en ze echt kunnen lezen geeft me pas het gevoel een winnaar te zijn.

En de mooiste prijs om te winnen is als lezers laten blijken dat ze mijn boeken gelezen hebben en dat ze ervan genoten hebben. Want daar doe ik alles voor.

 

Groeten van Johanna Lime

 

NaNoWriMo week 1

7 november 2019

Ik doe voor het zesde jaar op een rij mee aan de National Novel Writing Month. Het doel is om in de maand november een routine vast te houden en om 50.000 woorden van een nieuw verhaal te schrijven.

In 2019 schrijf ik ook echt de eerste versie van een heel nieuw verhaal, wat eigenlijk de opzet is van NaNoWriMo. Voorheen heb ik de novembermaand ook wel gebruikt om delen van een manuscript te redigeren en te herschrijven. Toen was ik een zogenaamde Rebel, maar nu dus niet. Ik werk aan deel 1 van een nieuwe trilogie die na De vergeten vloek moet komen en die ik de naam Interplanetair gegeven heb.

De website waar ik elke dag mijn geschreven aantal woorden moet invoeren, is vernieuwd. Het is even wennen aan de lay-out, maar ik vind hem wel mooier geworden. Hopelijk halen ze alle kinderziektes er nog uit. Dan werkt hij voor NaNoWriMo in november, maar ook voor CampNaNoWriMo in april en juli. Alles staat dan netjes bij elkaar.

Het leuke van de nieuwe website is dat er een stopwatch en een timer op staat, zodat je een woordsprint kunt maken. Je kunt ook invoeren van hoe laat tot hoe laat je geschreven hebt. Ik heb de timer al eens op een uur gezet. Tussen 10.00 uur ’s morgens en 11.00 ’s morgens kreeg ik een plaatje van een ‘vroege vogel’.

Vandaag voerde ik in dat ik tussen 12.00 uur en 15.00 uur geschreven had, en kreeg ik een flamingo.

Ik werk thuis op mijn laptop. Deze gegevens kun je invoeren en dan krijg je plaatjes op je webpagina te zien. Bovendien zijn er grafieken. Ik vind de staafgrafiek waarop te zien is hoeveel er per dag is geschreven wel handig.

De afgelopen week ben ik goed van start gegaan, er zijn nu 19.240 woorden geschreven.

Vandaag begon de vermoeidheid toe te slaan, dus het is wel fijn dat ik alvast een buffer heb voor als het niet zo lukken wil. 1667 woorden per dag zijn nodig om 50.000 aan het eind van de maand te halen. Ik hoop de 50.000 woorden te kunnen halen, maar liever nog meer.

Het is altijd weer een stimulans om te weten dat schrijvers van over de hele wereld eraan meedoen.

De badges die je krijgt, vind ik leuk. Ik zie ze als een soort beloning. Twee dagen achtereen je woordenaantal invoeren, 3 dagen, 7 dagen, leveren een badge op. 1667 woorden per dag geschreven, 5.000 woorden gehaald, 10.000 woorden gehaald ook. Vanaf nu wordt het lastiger om nog nieuwe beloningen te krijgen en uiteindelijk gaat het er natuurlijk om dat ik een winnaar word.

Ik heb nu van het nieuwe verhaal in een week tijd vijf hoofdstukken geschreven en daar ben ik erg blij mee. Het is het begin van een nieuw avontuur, een nieuwe serie boeken.

 

Wie van jullie doet er ook mee aan NaNoWriMo?

 

Groeten van Johanna Lime

NaNoWriMo 2019 begint

31 oktober 2019

Ik had het al eerder aangekondigd op deze website, maar hier dan nog een keer. Morgen is het 1 november en dan ga ik weer meedoen aan de NaNoWriMo. De hele maand november 2019 zal ik druk bezig zijn met het schrijven van het begin van de eerste versie van deel 1 van een nieuwe trilogie: ‘Interplanetair’.

De verhalen van deze nieuwe trilogie zullen zich in dezelfde verbeeldingswereld afspelen als Schimmenschuw en De vergeten vloek, alleen een generatie later. De hoofdpersonages zijn Irene Morane en Daniël Muir-Attholred, de kinderen van Jima Revaldesh-Morane en van Sylviana Attholred.

Ik ben de laatste week bezig geweest met voorbereidingen.

Prinses Irene Morane die Interplanetair Recht studeert, gaat stage lopen in de ruimtestad waar de Galactische Rechtbank zich bevindt. Ze komt erachter dat er bewijsmateriaal van een vorige rechtszaak wordt ontvreemd. Hun vijanden zouden daardoor een nieuwe rechtszaak kunnen beginnen tegen haar volk. Ze zouden Laskoro en Berinyi kunnen dwingen om de Neutrale Zone op te geven. Dat zal enorme consequenties hebben voor het prille verbond dat haar volk is aangegaan met het volk van prins Daniël Muir-Attholred.

Daniël moet op een andere planeet vrienden van Berinyi te hulp snellen. Zij worden aangevallen door oude vijanden. Maar wanneer Daniël daar is ontdekt hij nog iets anders.

Afijn, het is een ingewikkeld verhaal waarin heel veel gebeurt. Er komen ook wezens in voor die van verschillende planeten afkomstig zijn.

Ik heb het plot al helemaal in een schema staan, dus morgen kan ik starten. Ik heb ook al een idee waar deel 2 en 3 over moeten gaan en welke personages daar een hoofdrol moeten krijgen.

Ik heb er veel zin in. Het lijkt me een geweldige nieuwe uitdaging om fantasy (magie) science fiction (ruimtetechniek) en een vleugje romantiek in een nieuwe trilogie samen te brengen.

Ik hoop dus dat ik tijdens de maand november de eerste 50.000 woorden kan schrijven. Als dat me lukt heb ik een fijn begin en kan ik er in 2020 aan verder werken.

 

Aangezien het wel een aantal uren per dag in beslag zal nemen, moet ik andere dingen laten staan. Sociale media bijvoorbeeld. Daar zal ik minder op te vinden zijn.

Maar als het tussen de bedrijven door lukt, hou ik u van de voortgang op de hoogte.

 

Groeten van Johanna Lime

 

De twaalfde Saturnusmaan is geschreven

21 oktober 2019

 

Het verhaal dat er moest komen is af

Op 16 september schreef ik over mijn passie voor het verhaal ‘De twaalfde Saturnusmaan’. Deze titel heb ik nu gekozen omdat een droom die Dinie ’s nachts had over de ontdekking van een nieuwe maan bij Saturnus, werkelijk uitkwam. ‘s Morgens kwam in het nieuws op de radio dat de twaalfde maan van Saturnus ontdekt was. Ik vind dit een mooie herinnering aan haar. In het boek landen er aliens op de twaalfde maan van Saturnus. Daarvandaan doen ze onderzoek naar de ontwikkeling van de mensheid op aarde. Dat gebeurt aan de hand van herinneringen en ervaringen van twee eigenwijze vrouwen, die anders zijn dan de meeste mensen.

Ik heb veel getwijfeld tijdens het schrijven van dit gedeeltelijk autobiografische verhaal. Uit de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’ die ik volgde bij Marjon Sarneel bleek dat autobiografisch schrijven specifieke vaardigheden vereiste. Ook maak je als schrijver bepaalde overwegingen omdat je uit persoonlijke ervaringen put. Je wilt niet dat degenen die zich in jouw verhaal herkennen zich gekwetst zullen voelen. Toch wil je met je verhaal je boodschap kwijt, want je hebt als schrijver iets te melden. Iemand die de noodzaak voelt om met een autobiografisch verhaal naar buiten te komen, heeft dingen meegemaakt waar een lezer iets van kan leren. Al was het alleen maar om aandacht te vragen voor bepaalde zaken die in onze maatschappij nodig eens van meerdere kanten bekeken moeten worden. Ik ben over dit verhaal zo gepassioneerd omdat er in mijn leven heel wat conflictsituaties waren. En zoals u misschien weet is een conflict de motor voor een verhaal. Daarom moest ik dit wel schrijven.

Maar een zwaar deprimerend verhaal met schrijnende problemen is niet geschikt om te lezen en bovendien schrijft het helemaal niet fijn. Daarom heb ik er toch weer een fantasy en sciencefictionachtig verhaal van gemaakt. En daar komen de aliens tevoorschijn. Ze waren al eerder op de Aarde, bij de bouw van de Egyptische piramiden. En nu keren ze terug. Ze zijn op zoek naar specifieke hersengolven bij mensen. En als ze die gevonden hebben, starten ze een onderzoek op de twaalfde maan van Saturnus. Maar dat levert problemen op voor de twee vrouwen die ze voor hun onderzoek hebben uitgekozen. Afijn, u merkt het misschien al. Daar komt het verhaal tevoorschijn.

 

Maar ik hou het nog even vast

Ik heb het verhaal opnieuw geplot. Het heeft vierentwintig hoofdstukken gekregen en het is niet al te lang, nog net geen 55.000 woorden.

Mijn Facebookvrienden hebben me het advies gegeven om het in elk geval helemaal uit te schrijven. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan.

Nu het helemaal geschreven is, hou ik het toch nog even vast. Ik ga het zelf helemaal doorlezen en redigeren. Bovendien wil ik uitzoeken of de hoofdstukken duidelijker zullen worden als ik er citaten boven zet. Als ik dat doe, wil ik een literatuurlijst achter in het boek zetten. In elk geval wil ik nog een nawoord schrijven waarin ik uitleg hoe ik ertoe gekomen ben om dit verhaal te schrijven.

Uiteindelijk moet ik gaan bepalen hoe ik het uit wil geven. Een uitgeverij zoeken die er iets in ziet, uitgeven in eigen beheer of net als mijn korte verhalen als een e-book op Smashwords.

 

Eerst in november NaNoWriMo

Ik leg ‘De twaalfde Saturnusmaan’ even aan de kant. Later kan ik de laatste versie schrijven van dit verhaal.

Nu ga ik snel verder met de voorbereidingen voor mijn project van NaNoWriMo van november. Ik wil die 50.000 woorden graag halen voor deel 1 van een trilogie die na ‘De vergeten vloek’ komt. Het eerste deel gaat over Irene Morane en Daniël Muir-Attholred, de volgende generatie na Jima Revaldesh-Morane en Sylviana Attholred. Laskoro en Berinyi moeten samenwerken om het evenwicht in de bevolking te kunnen herstellen. Maar er dreigt een gevaar. Daar gaat dit boek over. De hoofdpersonages komen in een ruimtestad terecht en op een planeet van hun handelspartner. Als titel voor de volgende trilogie gebruik ik ‘Interplanetair.’

Voordat het 1 november is moet ik nog het een en ander voorbereiden aan de antagonisten en aan de wereldbouw. Bovendien wil ik een plot uitwerken. Daar heb ik niet veel tijd meer voor, maar als het niet op tijd af is, begin ik gewoon met schrijven. Het liefst ben ik een planner, maar schrijven als een pantser lukt ook vaak. Dus: ‘no worries.’

 

Groeten van Johanna Lime

(Marjo)

Een interview met Johanna Lime op Castlefest 2019

2 oktober 2019

Op 4 augustus heeft Django Mathijsen mij gefilmd en is er een interview afgenomen.

Hier is de link naar het interview van 2019 op YouTube.

In dit interview vertel ik iets over Schimmenschuw en de tijdreis van Kamilia. Ik vertel ook over trilogie De vergeten vloek. Deel 1 Sluimerend vuur speelt zich af op Laskoro, daar zijn de dynamiekmagiërs terecht gekomen. Deel 2 Smeulend venijn speelt zich af op Berinyi, waar de elementenmagiërs heen verbannen zijn door de Avatars. Verder vertel ik dat deel 3 Schamel verbond geschreven is en dat daarin een oorlog plaatsvindt tussen Laskoro en Berinyi, maar dat is een oorlog die de Avatars niet willen. En aangezien er een disharmonie in de bevolking is, is het ook niet handig om steeds maar weer met elkaar te gaan vechten. Want om het evenwicht in de bevolking ooit in de toekomst terug te vinden is nu juist samenwerking nodig.

Op het eind vertel ik nog iets over mijn toekomstplannen om na De vergeten vloek nog een trilogie te schrijven die zich dan bij een volgende generatie afspeelt in dezelfde verbeeldingswereld.

 

TIP: Wil je interviews met Nederlandstalige schrijvers in het fantasy, science fiction en horrorgenre volgen? Abonneer je dan op het YouTube kanaal van Django Mathijsen!

 

Groetjes van Johanna Lime

 

Star Trek Dag – 8 september

“Ik heb de dood niet onder ogen gezien. Ik heb de dood bedrogen. Ik heb me een weg uit de dood geslagen en mezelf op de rug geslagen voor mijn vindingrijkheid; Ik weet niets.”

James T. Kirk, Star Trek II: The Wrath of Khan

Star Trek Dag

Lang geleden, in de tijd van de koude oorlog, kwam de Amerikaan Gene Roddenberry met zijn visie op de toekomst. Hij sprak niet over de afschuwelijke gevolgen van een atoomoorlog, maar gaf ons in plaats daarvan een visie op een hoopvolle toekomst. Die was zo overtuigend, dat het sindsdien onuitwisbaar de verbeelding van de mensheid heeft beïnvloed. Op 8 september wordt Star Trek Dag gevierd om de missie van Gene Roddenberry uit te dragen.

De geschiedenis van Star Trek Dag

Voor het publiek van vandaag die het door een modernere bril bekijkt, kan de originele Star Trek serie oubollig en zelfs ongelooflijk racistisch lijken. Maar je moet bedenken dat er vanaf de tijd waarin deze serie werd geproduceerd ongelooflijke stappen zijn gemaakt. Sommige elementen die in deze films voorkomen waren in die tijd nog nagenoeg ondenkbaar. Neem bijvoorbeeld luitenant Pavel Andreievich Chekov, die een officier van Russische afkomst was en aan boord van een Amerikaans ruimteschip zat. In de dagen van de ‘Rode Communistische Dreiging’ was dit concept ondenkbaar. Maar Gene Roddenberry droomde van een dag waarop dit mogelijk zou zijn.

Dan had je luitenant Nyota Uhura, die niet alleen opviel doordat ze een vrouwelijke officier op de brug van het marineschip was, maar ook vanwege haar Afro-Amerikaanse afkomst. Beide elementen creëerden een geweldig verhaal. Ze was de vierde in lijn van het bevel over de USS Enterprise en was tegelijkertijd een geweldige telefoniste.

Star Trek spreekt van een hoopvolle toekomst waarin nationaliteit er niet meer toe doet. Toch blijft onze persoonlijke afkomst ook dan nog steeds iets waar we trots op mogen zijn. We zijn allemaal burgers met verschillende achtergronden maar we komen uit hetzelfde universum. Uiteindelijk is dat het enige dat telt.

Hoe Star Trek Dag te vieren

De beste manier om Star Trek Dag te vieren is om er lekker voor te gaan zitten naar een Star Trek dvd te kijken op je tv. Stel wat themasnacks samen en haal je cosplay uniform uit de kast. Er is geen betere manier om in de sfeer van Star Trek Dag te komen!

Dit YouTube filmpje is inmiddels pure nostalgie, het laat de openingsbeelden en de eindaftiteling zien van Star Trek: The Original Series van 1966-1969.

https://www.youtube.com/watch?v=LIQsrvW6Ji4

 

Ik verheugde me er iedere keer weer op als het op de tv kwam. Ik was toen tussen de 10 en 13 jaar, dus ik zat precies in mijn pubertijd en dat was natuurlijk een periode waarin zulke series veel impact hadden. Ik was verliefd op Spock en hij is tot op de dag van vandaag nog steeds mijn favoriete personage. Reikhalzend keek ik altijd uit naar de avonden waarop deze afleveringen op tv werden uitgezonden. Ik heb ervan genoten, want behalve dat het iets nieuws was, waren dit ook de gezellige momenten waarbij het hele gezin gezellig bij elkaar zat. Hoewel ik me nu realiseer dat ik toen minder kritisch was en het allemaal geweldig vond, zou ik er nu wel anders tegenover staan, nu ik op het internet sommige scènes terug zie in YouTube filmpjes van Mojo. De wat amateuristische elementen van toen zijn in de loop der jaren gelukkig uit de films verdwenen. De gevechten hebben achteraf gezien veel weg van Westerns, waar je toen ook veel tv series van had.

Vergeleken met het aanbod dat we tegenwoordig hebben op dit gebied, was dit echt nog maar het allereerste begin van de science fiction films. Gene Roddenberry was wat dat betreft een echte pionier.

 

Star Trek is een van de redenen waardoor ik van fantasy en science fiction ben gaan houden. Vanaf hier heeft de filmindustrie een grote ontwikkeling doorgemaakt en zijn de films alleen maar mooier geworden. Ik kan me de vreemde wezens uit deze serie niet zo goed meer herinneren maar de serie van 8 films die hierna over deze bemanning van de USS Enterprise is gemaakt, heb ik vaak bekeken.

Dit waren:

  1. Star trek The Motion Picture
  2. Star Trek The Wrath of Khan
  3. Star Trek The Search for Spock
  4. Star Trek The Voyage Home
  5. Star Trek The Final Frontier
  6. Star Trek The Undiscovered Country

 

Star Trek The Next Generation met captain Picard vond ik later nog veel beter dan de serie met James T. Kirk. Tegenwoordig kijk ik graag de dvd’s, daar was in 1966 nog helemaal geen sprake van. Je zat voor de tv en keek afleveringen die de omroep uitzond. In die tijd was er nog niet eens video. Wat zijn we in een halve eeuw vooruit gekomen. Was dat op alle gebieden van onze menselijke vermogens maar zo gegaan. Op andere terreinen, zoals wereldvrede en het in hun waarde laten van mensen, armoedebestrijding en zorg voor het milieu, vind ik vaak dat we nog steeds als apen in Rolls Royces zijn. Dat is een term die ik voor het eerst hoorde toen ik studeerde en hij komt soms weer op, vooral bij ontwikkelingen die lijken stil te staan of juist steeds slechter worden. Helaas. Hopelijk kunnen we ooit in de toekomst eens werkelijk zo vrij zijn dat we met een gerust hart de aarde achter ons kunnen laten om als ontdekkingsreizigers de rest van het heelal te gaan verkennen. Of zoals dat bij Star Trek zo mooi klinkt: “To boldly go where no man has gone before!” (En laten we woman ook niet vergeten, dan).

Jammer voor William Shatner, die kapitein James Tiberius Kirk speelde, maar de oude Star Trek serie heeft bij mij inmiddels plaats gemaakt voor modernere versies die zich in dit universum afspelen.

De films op dvd die ik dit komende weekend ga bekijken, zijn:

  1. Star Trek (2009)
  2. Star Trek Into Darkness
  3. Star Trek Beyond

 

Veel plezier met Star Trek Dag!

Johanna Lime

E-book Randsteden serie deel 7 De urn

29 juni 2019

Nieuw e-book

Het zevende verhaal uit de serie Randsteden

Deel 7, De urn

E-book 2019 – Copyright Johanna Lime

Geschreven door Johanna Lime

Voor Young Adults (15+)

Hoofdredactie Tamara Geraeds

Kaft getekend door Marjo Heijkoop

Directe link naar het e-book: https://www.smashwords.com/books/view/946477

Directe link naar de Randsteden serie: https://www.smashwords.com/books/byseries/39033

Prijs $ 1.99

Beschrijving verhaal:

Drie astronauten van de European Space Agency onderzoeken twee planeten waarop leven is ontdekt. Anasztazia gaat op verkenning uit en overtreedt daarbij de regels. Ze moet en zal de wezens vinden. Bij de grot waar ze naar binnen gaat is een krachtveld en een adembare atmosfeer. Ze filmt de urnen op de vloer en doet haar onderzoek. Op de terugreis krijgt ze een flinke berisping van Sergei. Door Commando Almere wordt ze op non-actief gezet. Ze besluit vakantie op te nemen. Vanaf dat moment zit het ongeluk haar op de hielen.

Dit is het zevende en laatste verhaal uit een serie van zeven korte sciencefiction verhalen over Randsteden uit de toekomst. In de Markerwaard, aan de rand van de Randstad ligt in Nederland een ruimtehaven van de European Space Agency, Commando Almere. Van hieruit wordt onderzocht of er op andere planeten Randsteden kunnen komen die in eerste instantie maar een klein oppervlak in beslag nemen. Pas als er voldoende onderzoek gedaan is, kan de Randstad zich uit gaan breiden. Anasztazia heeft een pittige studie achter de rug. Veel pleziertjes die haar leeftijdgenoten hadden, moest zij laten liggen. Ze wil dan ook koste wat het kost het leven vinden dat door de telescopen is waargenomen en neemt een groot risico. Thuisgekomen kan ze een carrière als astronaut wel vergeten. Maar is dat het ergste? De aanwijzingen liegen er niet om. Welk gruwelijk noodlot zit haar op de hielen?

De Randsteden serie bestaat uit een zevental korte sciencefictionverhalen, die zijn geschreven door Johanna Lime. Tussen 2012 en 2017 hebben deze verhalen stuk voor stuk meegedaan aan verhalenwedstrijden in het Fantasy- en Scifi- genre. Daarnaast zijn ze meerder keren door Marjo Heijkoop en Dinie Boudestein door middel van herschrijven verbeterd en kregen ze in 2019 een hoofdredactie door Tamara Geraeds van tekstbureau Charizma.

Randsteden zijn pionierssteden op de Maan, op Mars en op exoplaneten, die als een afspiegeling van Commando Almere gezien kunnen worden. Ze krijgen hun naam in Nederland omdat de Ruimtehaven van de European Space Agency in de Markerwaard langs de grens van de Nederlandse Randstad is gebouwd. Maar ook doordat meestal het woord ‘rand’ in de naam van zo’n pioniersstad is opgenomen. Door de kleine ruimte die de steden op een planeet innemen, staan er vaak alleen een paar hoge gebouwen bij elkaar met ernaast een vlakte waar ruimteschepen kunnen landen. Het woord ‘stad’ is dus eigenlijk meer toekomstgericht, voor als de pioniersfase voorbij is en er besloten wordt dat er meer mensen op de planeten kunnen gaan wonen.

Bij deze serie die in 2019 als e-book op Smashwords komt, horen de titels:

  1. Carrière maken
  2. Onnatuurlijk
  3. Defragmentatie
  4. Mensplanten van Mars
  5. Levende fantasie
  6. Robotrace
  7. De urn

(NL)

SMASHWORDS EDITIE

Dit e-book is uitsluitend voor uw persoonlijke plezier. Het mag niet worden doorverkocht of doorgegeven aan iemand anders. Als u dit boek wilt delen met iemand anders, koop dan alstublieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als u dit boek leest en u hebt het niet gekocht, of het was niet gekocht voor uitsluitend uw gebruik, ga dan alstublieft naar Smashwords.com en schaf uw eigen exemplaar aan. Dank u voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Let a.u.b. op het Copyright bij e-books en koop een exemplaar per lezer. Ze mogen niet gekopieerd worden!

De e-books zijn te koop bij Smashwords, Apple, Kobo, Tolino. Barnes & Noble, Bol.com en meer van dit soort adressen.

Mijn Smashwords profiel pagina vindt u hier: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

 

E-book Randsteden serie deel 6 Robot race

29 juni 2019

Nieuw e-book

Het zesde verhaal uit de serie Randsteden

Deel 6, Robotrace

E-book 2019 – Copyright Johanna Lime

Geschreven door Johanna Lime

Voor Young Adults (15+)

Hoofdredactie Tamara Geraeds

Kaft getekend door Marjo Heijkoop

Directe link naar het e-book: https://www.smashwords.com/books/view/946471

Directe link naar de Randsteden serie: https://www.smashwords.com/books/byseries/39033

Prijs $ 1.99

Beschrijving verhaal:

Booy van der Zee gaat op zoek naar een nieuw genie, want innovatie is nodig. Om iemand te kunnen selecteren voor een opleiding bij Commando Almere, organiseert hij een robotrace. In de Randstad Fabelrand op Flut leven wel heel vreemde wezens. Zou een van hen de race kunnen winnen?

Dit is het zesde verhaal uit een serie van zeven korte sciencefiction verhalen over Randsteden uit de toekomst. In de Markerwaard, aan de rand van de Randstad ligt in Nederland een ruimtehaven van de European Space Agency, Commando Almere. Van hieruit wordt onderzocht of er op andere planeten Randsteden kunnen komen die in eerste instantie maar een klein oppervlak in beslag nemen en bestaan uit een paar hoge flats. Pas als er voldoende onderzoek gedaan is, kan de Randstad zich uit gaan breiden. Op Flut wonen de wezens niet langer in flats. De wezens hebben heel andere woningen. Als Booy in Fabelrand aankomt, lijkt het wel of hij in een sprookjespark terecht is gekomen, zoals dat park in Nederland waar zijn oma hem vroeger mee naartoe nam. Er wonen ook drie soorten wezens zoals hij die nooit eerder heeft ontmoet. Zou hij hier een nieuwe student voor de ESA tussen zitten?

De Randsteden serie bestaat uit een zevental korte sciencefictionverhalen, die zijn geschreven door Johanna Lime. Tussen 2012 en 2017 hebben deze verhalen stuk voor stuk meegedaan aan verhalenwedstrijden in het Fantasy- en Scifi- genre. Daarnaast zijn ze meerder keren door Marjo Heijkoop en Dinie Boudestein door middel van herschrijven verbeterd en kregen ze in 2019 een hoofdredactie door Tamara Geraeds van tekstbureau Charizma.

Randsteden zijn pionierssteden op de Maan, op Mars en op exoplaneten, die als een afspiegeling van Commando Almere gezien kunnen worden. Ze krijgen hun naam in Nederland omdat de Ruimtehaven van de European Space Agency in de Markerwaard langs de grens van de Nederlandse Randstad is gebouwd. Maar ook doordat meestal het woord ‘rand’ in de naam van zo’n pioniersstad is opgenomen. Door de kleine ruimte die de steden op een planeet innemen, staan er vaak alleen een paar hoge gebouwen bij elkaar met ernaast een vlakte waar ruimteschepen kunnen landen. Het woord ‘stad’ is dus eigenlijk meer toekomstgericht, voor als de pioniersfase voorbij is en er besloten wordt dat er meer mensen op de planeten kunnen gaan wonen.

Bij deze serie die in 2019 als e-book op Smashwords komt, horen de titels:

  1. Carrière maken
  2. Onnatuurlijk
  3. Defragmentatie
  4. Mensplanten van Mars
  5. Levende fantasie
  6. Robotrace
  7. De urn

(NL)

SMASHWORDS EDITIE

Dit e-book is uitsluitend voor uw persoonlijke plezier. Het mag niet worden doorverkocht of doorgegeven aan iemand anders. Als u dit boek wilt delen met iemand anders, koop dan alstublieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als u dit boek leest en u hebt het niet gekocht, of het was niet gekocht voor uitsluitend uw gebruik, ga dan alstublieft naar Smashwords.com en schaf uw eigen exemplaar aan. Dank u voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Let a.u.b. op het Copyright bij e-books en koop een exemplaar per lezer. Ze mogen niet gekopieerd worden!

De e-books zijn te koop bij Smashwords, Apple, Kobo, Tolino. Barnes & Noble, Bol.com en meer van dit soort adressen.

Mijn Smashwords profiel pagina vindt u hier: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

 

E-book Randsteden serie deel 5 Levende Fantasie

29 juni 2019

Nieuw e-book

Het vijfde verhaal uit de serie Randsteden

Deel 5, Levende fantasie

E-book 2019 – Copyright Johanna Lime

Geschreven door Johanna Lime

Voor Young Adults (15+)

Hoofdredactie Tamara Geraeds

Kaft getekend door Marjo Heijkoop

Directe link naar het e-book: https://www.smashwords.com/books/view/946468

Directe link naar de Randsteden serie: https://www.smashwords.com/books/byseries/39033

Prijs $ 1.99

Beschrijving verhaal:

Rond Expansierand op de planeet Metope is het ionenscherm omlaag gehaald, want de pioniers hebben geen gevaarlijke inheemse wezens gevonden. Twan vindt de strenge regels van stadsdirecteur Rafer vreselijk. Alleen zijn vader gebruikt zijn creativiteit omdat hij als architect gebouwen ontwerpt. Voor Twan is tekeningen maken verboden, hij zou er zelfs voor in de gevangenis terecht kunnen komen. Toch gaat hij stiekem tegen de regels in en tekent actiefiguren. Dan gebeurt er iets waardoor alles in Expansierand verandert.

Dit is het vijfde verhaal uit een serie van zeven korte sciencefiction verhalen over Randsteden uit de toekomst. In de Markerwaard, aan de rand van de Randstad ligt in Nederland een ruimtehaven van de European Space Agency, Commando Almere. Van hieruit wordt onderzocht of er op andere planeten Randsteden kunnen komen die in eerste instantie maar een klein oppervlak in beslag nemen. Pas als er voldoende onderzoek gedaan is, kan de Randstad zich uit gaan breiden. Op Metope heet de Randstad Expansierand en de stad breidt zich snel uit. De vader van Twan tekent het ene nieuwe gebouw na het andere. Inheemse bevolking is niet gevonden waardoor het ionenscherm omlaag kon en de stad alsmaar groter werd. Geld schijnt het enige belangrijke te zijn. Totdat er iets gebeurt dat het hele leven van de kolonisten op zijn kop zet. De tekeningen van Twan komen tot leven en gaan een belangrijke rol spelen in het leven van de stadsbewoners.

De Randsteden serie bestaat uit een zevental korte sciencefictionverhalen, die zijn geschreven door Johanna Lime. Tussen 2012 en 2017 hebben deze verhalen stuk voor stuk meegedaan aan verhalenwedstrijden in het Fantasy- en Scifi- genre. Daarnaast zijn ze meerder keren door Marjo Heijkoop en Dinie Boudestein door middel van herschrijven verbeterd en kregen ze in 2019 een hoofdredactie door Tamara Geraeds van tekstbureau Charizma.

Randsteden zijn pionierssteden op de Maan, op Mars en op exoplaneten, die als een afspiegeling van Commando Almere gezien kunnen worden. Ze krijgen hun naam in Nederland omdat de Ruimtehaven van de European Space Agency in de Markerwaard langs de grens van de Nederlandse Randstad is gebouwd. Maar ook doordat meestal het woord ‘rand’ in de naam van zo’n pioniersstad is opgenomen. Door de kleine ruimte die de steden op een planeet innemen, staan er vaak alleen een paar hoge gebouwen bij elkaar met ernaast een vlakte waar ruimteschepen kunnen landen. Het woord ‘stad’ is dus eigenlijk meer toekomstgericht, voor als de pioniersfase voorbij is en er besloten wordt dat er meer mensen op de planeten kunnen gaan wonen.

Bij deze serie die in 2019 als e-book op Smashwords komt, horen de titels:

  1. Carrière maken
  2. Onnatuurlijk
  3. Defragmentatie
  4. Mensplanten van Mars
  5. Levende fantasie
  6. Robotrace
  7. De urn

(NL)

SMASHWORDS EDITIE

Dit e-book is uitsluitend voor uw persoonlijke plezier. Het mag niet worden doorverkocht of doorgegeven aan iemand anders. Als u dit boek wilt delen met iemand anders, koop dan alstublieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als u dit boek leest en u hebt het niet gekocht, of het was niet gekocht voor uitsluitend uw gebruik, ga dan alstublieft naar Smashwords.com en schaf uw eigen exemplaar aan. Dank u voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Let a.u.b. op het Copyright bij e-books en koop een exemplaar per lezer. Ze mogen niet gekopieerd worden!

De e-books zijn te koop bij Smashwords, Apple, Kobo, Tolino. Barnes & Noble, Bol.com en meer van dit soort adressen.

Mijn Smashwords profiel pagina vindt u hier: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2