Mijn passie voor ‘De twaalfde Saturnusmaan’

16 september 2019

Het verhaal dat er moet komen

Dinie heeft mij eens verteld dat ze droomde over een nieuwe maan bij Saturnus.

Ze woonde toen nog in haar vrijgezellenappartement in Krimpen aan den IJssel. In die tijd reed ze met een collega mee naar haar werk Terwijl ze op weg waren naar hun kantoor stond de autoradio aan. De nieuwslezer vertelde dat er een nieuwe maan ontdekt was bij Saturnus, de twaalfde maan die rond die planeet ontdekt werd.

Een droom die uitkomt, kan gewoon geen toeval zijn. Dit betekent iets. En dat is ook de reden waarom ik dit heb meegenomen in de voorbereidingen op dit verhaal.

Saturnus Maan heette het eerst, nu heb ik het ‘De twaalfde Saturnusmaan’ genoemd.

Ik heb nu al in een paar blogs laten zien hoezeer ik twijfelde over dit verhaal. Er waren twaalf hoofdstukken af en ik was daarmee op de helft. Het heeft een hele tijd aan de kant gelegen omdat de trilogie eerst klaar moest zijn. Toen ik het pasgeleden weer oppakte, stond het me tegen om er mee door te gaan. Het eerste hoofdstuk had niet de kwaliteit die ik na veel redactiewerk wilde zien. Ik heb het toch opgepakt omdat ik diep van binnen weet dat dit verhaal er komen moet, omdat ik het al heel lang wilde schrijven. Nadat ik eenmaal bezig was, viel het me alles mee. Sommige zinnen moesten alleen wat anders worden verwoord, de essentie was gewoon goed. Toch was er wel iets anders mee aan de hand. De spanningsboog klopte niet.

Ik ben opnieuw gaan plotten en nu staat er een prima indeling voor vierentwintig hoofdstukken, met een beginsituatie, een blinde vlek, een conflict, vier keerpunten, een climax en een einde.

 

Facebookvrienden

Ik heb de hulp ingeroepen van mijn Facebookvrienden en heb hen mijn twijfels voorgelegd over de uitleg waarvan ik dacht dat die nodig was voor dit verhaal. Het wordt een autobiografische roman waarin ik mijn eigen mening over de ontwikkeling van de mensheid, religie, de positie van de vrouw die al dan niet een aspergersyndroom heeft (in elk geval nogal introvert is) opschrijf op mijn manier.

Om bepaalde dingen duidelijk te maken kom ik er niet onderuit dat ik iets uit ga leggen, bijvoorbeeld dat Saturnus weerstand betekent en dat de Maan over gevoeligheid gaat. Ik probeer de informatie die de lezer nodig heeft natuurlijk zo te doseren dat er steeds maar een beetje van vrij komt tussen de ervaringen van onze vakantiereizen over de wereld en onze ervaringen op het werk door.

Het verhaal gaat over twee vrouwen die het onderwerp van een studie worden en daarvoor steeds worden vervoerd naar een ruimteschip met onderzoeksfaciliteiten dat op de twaalfde maan van Saturnus staat. De aliens onderzoeken de herinneringen van de vrouwen, zonder dat die het door hebben dat dit gebeurt. Uiteindelijk komen de vrouwen erachter en dan is het hek van de dam.

Het is een serieus maar ook komisch verhaal en natuurlijk is het grotendeels fictie met alleen maar een paar autobiografische ervaringen die erdoorheen verweven zijn.

 

Ik kreeg hele fijne reacties en tips van mijn Facebookvrienden, waaronder ook een aantal schrijvers. De belangrijkste die mij echt over de streep getrokken heeft, was: ‘Waarom schrijf je het niet gewoon? Het schrijven doe je tenslotte voor jezelf! En als je het helemaal geschreven hebt, kun je altijd nog kijken wat je er mee doet.’

Een andere was: ‘In een nawoord schrijven hoe je ertoe gekomen bent en uitleggen wat sommige belangrijke elementen zijn. De informatie die er in moet kun je misschien verwerken in de dialogen.’

Nog een andere was: ‘De informatie er nu tussen schrijven en later uitwerken in spannende monologen.’

Er kwamen nog meer hele goede reacties. Wat is het fijn dat mensen zo positief reageren en je willen helpen. Social media is zo gek nog niet, het kan echt een hulpbron zijn. Bedankt allemaal!

Schrijven met passie

Ik ben aan versie 7 begonnen nadat het plot veranderd was. Twaalf hoofdstukken waren min of meer al klaar maar moesten vanwege de nieuwe indeling ergens anders terecht komen. Ze moesten dus weer herschreven worden.

Twaalf andere hoofdstukken waren helemaal nog niet geschreven en moeten dus nog vanaf het begin uitgewerkt worden. Ik heb alleen een idee over welke onderwerpen ze moeten gaan en hoe ze in het totaalplaatje passen.

Ik ben gaan herschrijven en kwam in een ‘flow’ terecht. Zaterdag begon ik aan een heel nieuw hoofdstuk. Sommige dingen zijn autobiografisch maar veel ervan is pure fictie. Er kwam een zwaar conflict in voor dat voor flinke problemen zorgde bij de personages. Ik heb er zondagavond nog laat aan doorgewerkt en ging pas na middernacht naar bed. Vandaag, op maandag, ben ik vijf uur achter elkaar aan het schrijven geweest aan hoofdstuk 10. De hoofdstukken worden niet al te lang, ongeveer de helft van wat ik normaal per hoofdstuk gewend ben. Hoofdstuk 10 gaat over eigen ervaringen met mijn werk, al zijn ze wel een beetje verdraaid naar de kant van fictie. Ik zat echt ‘in the flow’, de tijd ging helemaal aan mij voorbij. Voordat ik het wist moest ik alweer het eten gaan koken.

Ik was in mijn herinnering weer bij de situaties die ik heb beschreven. En het leuke van alles was dat ik in het verhaal dingen verwerk waardoor ik nog zekerder van mijn zaak geworden ben. Wat anderen er ook van zeggen, ik weet dat ik er goed aan heb gedaan om met Dinie samen een huis te kopen. Dat we als twee vrouwen samen 36 jaar bij elkaar gebleven zijn en lief en leed gedeeld hebben. Ook al vonden andere mensen dat maar vreemd, het was de beste keuze.

Vandaag ben ik dus alweer zover dat ik morgen verder kan gaan schrijven aan hoofdstuk 11 van de roman. Dit gaat echt met heel veel passie. De woorden en zinnen komen achter elkaar naar boven. Ik hoef het alleen maar uit te typen en het staat er, precies zoals het moet.

Het leuke van alles is, nu ik eenmaal bezig ben, dat de uitleg heel natuurlijk in het verhaal verweven wordt in monologen en dialogen. Ik hoef me dus geen zorgen meer te maken over te veel infodump. Door de weerstand die telkens overwonnen moet worden door de personages, ontstaan er natuurlijke conflicten en die zijn de motor voor elk verhaal. Het vloeit als een onstuimige waterval. Als ik het al zo ervaar, denk ik dat een lezer er ook wel vlot doorheen zal komen.

 

Vandaag voel ik me helemaal geweldig doordat ik dit van me af heb kunnen schrijven.

Groetjes van Johanna Lime

(Marjo)

Keuzes maken

11 augustus 2019

Op 6 augustus plaatste ik een blog op de website van De vergeten vloek, waarin ik schreef dat het manuscript van deel 3, Schamel verbond, naar uitgeverij Zilverbron is opgestuurd. Vanaf nu kan de redactie beginnen en daarna kan alles worden klaargemaakt zodat het derde deel van de trilogie net als de eerste twee delen gedrukt wordt en als boek wordt uitgegeven.

Ik schreef daar ook dat ik voor de NaNoWriMo van november al een projectidee had, dat ik weer verder zou gaan schrijven aan mijn autobiografische verhaal over twee eigenwijze vrouwen en twee aliens. Het is immers al voor de helft geschreven en hoeft alleen nog afgemaakt te worden.

Ik heb het verhaal weer opgezocht op mijn laptop en ben het van voren af aan gaan lezen. En wat bleek? Het stond me nu helemaal niet meer aan!

Ik wil wel verder gaan met dit autobiografische project, omdat het de maatschappij een spiegel voorhoudt. Maar er is nu zoveel dat mij aan nare voorvallen herinnert die ik samen met Dinie heb meegemaakt, dat ik me er niet goed bij voel.

Als Dinie er nog geweest was, zou ze er grappen over gemaakt hebben. Dan zou ik erom kunnen lachen en alles lekker relativeren. Maar ik zit anders in elkaar dan zij zat. Op het moment zie ik alleen de ellendige dingen erin.

En als mij dat al overkomt als schrijver, kan ik het beter nog wat langer aan de kant leggen en het later op gaan pakken. Misschien moet ik het hele verhaal maar anders op gaan schrijven. Ik heb al een optie bedacht om het vanuit het gezichtspunt van de aliens te gaan herschrijven. Dat geeft mij de mogelijkheid om het van een heel andere kant te bezien. Het zou een ontzettend humoristisch verhaal kunnen worden. Lekker luchtig en niet te zwaar.

Maar hoe ik dat aan moet pakken, daar moet ik dan nog eens heel goed over denken. Want wat gaat er verloren bij een veranderd standpunt en wat komt er juist bij? Blijven de autobiografische elementen die ik aan de kaak wil stellen dan wel overeind staan? Het zou jammer zijn als alles wat ik tijdens de Cursus Schrijf Je Verhaal van Marjon Sarneel geschreven heb in de prullenbak verdwijnt.

Het is natuurlijk wel zo dat ik misschien te kritisch ben. Want ik ken het verhaal al en weet dingen die de lezer nog helemaal niet weet. Dus het zou toch best interessant kunnen zijn. Allemaal overwegingen waarmee ik de afgelopen tijd geworsteld heb. Ik moest keuzes maken. En voorlopig ligt dit verhaal weer aan de kant te wachten.

Maar ik ben niet voor een gat te vangen. Er ligt tenslotte nog een leuke cursus op de plank. Dus ben ik daar maar weer eens in gaan lezen. De cursus van Fantasy Schrijven die ik als verjaardagscadeau gekregen heb van Dinie en waarvan ik alle opdrachten nog moest maken, lonkte weer.

Het is de cursus: Fantasy in vogelvlucht: een reis door de genres, waarvan Tais Teng de docent is. De lessen had ik al eens doorgelezen en ze staan er in de heerlijke sarcastisch-humoristische stijl van Tais. Geweldig om op die manier kennis te maken met alle verschillen in de genres.

Alleen heb ik ook hier lange tijd tegen de uitwerkingen aan zitten hikken, want die begonnen direct al met het vinden van een magische plaats.

In Sliedrecht, Tais? Meen je dat echt? Ik heb me rotgezocht en wel wat verwaarloosde achtertuinen en smalle doorgangetjes gevonden, maar magie krijgt in mijn woonplaats echt geen kans met al die kerken die hier staan. Of het zou juist in zo’n gebouw verstopt moeten zitten, maar daar kom ik al lang niet meer.

Ik heb dus mijn toevlucht genomen tot Pinterest en een heel enge deur gevonden in een donker bos. Direct kwamen er zwarte elfen, dryaden, ogers, demonen, heksen en vechtlustige mensen tevoorschijn. In plaats van bij hoofdstuk 1 een korte beschrijving te maken en de magie van een Hindoegod op te roepen, heb ik nu vaag een fantasywereld bedacht met een donker Woudland. Ik heb het ritueel met de Naga’s wel uitgewerkt maar het omgebouwd voor een demon die ik verzonnen heb via de Fantasy Names Generator. Er zijn inmiddels zes pagina’s van het verhaal geschreven die het begin kunnen worden van een kort fantasyverhaal. Of als het uitgebreider wordt (en daar zijn wel mogelijkheden voor) zelfs het begin van een nieuwe fantasyroman.

En dan heb ik de opdrachten van Les 1 alleen nog maar gemaakt.

Ik ben dus erg benieuwd naar die vogelvlucht door de genres, want bij 16 hoofdstukken zouden dat dus weleens 16 nieuwe verhalen kunnen worden. Fantastisch, Tais! Ik heb er zin in!

Met een schrijftacker, die ik aanhoud om bij te houden hoeveel uren per dag ik schrijf, en met de cursus Fantasy in vogelvlucht, ben ik nu dus bezig om nieuwe schrijfoefeningen te doen. Ik volg de lessen, doe onderzoek naar verschillende onderwerpen, maak lijstjes voor personages en bedenk een wereldbouw. Lekker creatief experimenteren. Korte verhalen schrijven en misschien later van de uitwerkingen nieuwe romans maken.

Een paar verhalen die ik nog wil doen en waar ik de cursus misschien ook goed bij kan gebruiken, zijn die voor de wedstrijd ZONDERLINGEN van Godijn Publishing. Ik hoop twee verhalen af te krijgen voor de deadline.

En voor Marjon Sarneel. Dat verhaal komt er wel, al duurt het misschien wel net zo lang als jij erover deed om Maidentrip te schrijven. Het staat nog steeds op mijn lijst van dingen die ik graag wil doen. Sommige zaken hebben gewoon meer tijd nodig dan verwacht.

 

Als de redactie van De vergeten vloek deel 3, Schamel verbond, van start gaat, krijgt die natuurlijk voorrang.

Voor 2020, als het boek verschenen zal zijn, krijg ik alweer plannen voor een nieuwe trilogie die zich in de verbeeldingswereld van Laskoro en Berinyi af zal spelen. In de toekomst, bij de volgende generatie. Van de meeste personages heb ik nog dagboeken liggen. Toch zal het verhaal van een volgende trilogie veel nieuwe aspecten krijgen. De keuzes die voor De vergeten vloek gemaakt zijn, hebben nu eenmaal bepaalde consequenties voor de toekomst van de verbeeldingswereld. Dat heb je bij een ontwikkeling die door blijft werken als je schrijft. Ik hoop nog veel mooie verhalen en boeken te kunnen maken.

 

Groetjes van Johanna Lime

(Marjo)

Lente, een nieuwe impuls aan ons schrijven.

Geplaatst 20 maart 2018

Tijdens ons bezoek aan Aviodrome in Lelystad kregen we 3D brillen om naar een 4D film te gaan kijken over vliegtuigen. We voelden tijdens dit ruimtelijke gebeuren de wind door onze haren waaien en de regen op ons gezicht vallen. We waren daar in een schoolvakantie met ons neefje Charly die ervan droomt om piloot te worden. Behalve over vliegtuigen was er in het museum ook een tentoonstelling over ruimtevaart, maar helaas vonden we daar weinig inspiratie voor een ruimtegevecht in de buurt van Orion, zoals dat in ons volgende boek voorkomt. Daar moesten we thuis dus weer flink over brainstormen. We hebben ook heel wat rekenwerk achter de rug.

Het verhaal van deel 3 van de trilogie De vergeten vloek, Vuur en Zwaard, begint voor ons met veel horten en stoten. Versie 2 is (na de eerste poging van een paar jaar geleden tijdens NaNoWriMo) nu nog maar tot halverwege hoofdstuk 1 gekomen. Misschien dat we met CampNaNoWriMo nog wat verder kunnen gaan. Hoewel we het in april met de redactie van deel 2, Angst en Venijn, natuurlijk ook heel druk zullen krijgen. Daar kijken we vol spanning naar uit!

Het bezoek aan Aviodrome was een dagje uit, tijdens een moeilijke periode van tien maanden mantelzorg voor Marjo’s moeder die leed aan Alzheimer en in een verpleeghuis werd verzorgd. Ze overleed op 3 maart. Met groot verdriet omdat we haar nu los moeten laten, maar ook met blijdschap omdat ze uit haar lijden is verlost, proberen we nu de draad weer op te pakken en meer aan onszelf toe te komen. Dat uit zich onder andere in de zin om de routine van het elke dag schrijven weer op te pakken.

Op deze eerste lentedag komen de kriebels naar boven. We hebben grootse plannen. Angst en Venijn zal in september op de markt komen en aan het nieuwe manuscript voor Vuur en Zwaard gaan we weer flink doorschrijven. Bovendien is er nog een boek, over eigenwijze vrouwen en doldwaze aliens, waaraan we willen werken na de cursus Schrijf Je Verhaal waarvoor Marjo pas een prachtig certificaat ontving.

Op Facebook hebben we voor Pasen 2018 twee winacties neergezet, voor wie een boek van ons wil winnen. Zoek dus op onze Facebookpagina naar deze acties, wanneer u mee wilt doen

Groeten van Johanna Lime

Succes

9 december 2017

Ik weet niet of jullie jezelf hierin herkennen, maar ik heb van die dagen dat ik maar niet vooruit te branden ben. Ik zou deze week nog drie oefeningen moeten maken voor de schrijfcursus van Schrijf Je Verhaal, die van Marjon Sarneel. In module 3 ben ik nu bezig, met de lessen voor december. Ik zit naar mijn scherm te staren en er komt geen zinnig woord uit mijn vingers. Even weet ik niet meer hoe ik verder moet. Schrijven is geen succes vandaag.

Na ruim 65.000 woorden voor de NaNoWriMo van afgelopen november te hebben geschreven, is dit een flinke afgang.

Hoewel. Ik mag toch eigenlijk niet klagen, want de feedback die ik kreeg op de tweede module van de cursus, de eerste twee hoofdstukken van een heel nieuw boek, was zeer positief. Ik had prachtige, uitgebreide beschrijvingen van de personages gemaakt. En die zijn heel waardevol, was het commentaar, want met de personages staat of valt je verhaal. Bovendien had ik dapper zitten schrappen in de versie van de eerste module en had het verhaal nu veel meer vaart gekregen. In het nieuwe stukje dat er bijgekomen was, werden de personages goed geïntroduceerd en het verhaal smaakte naar meer. Ik moest maar snel door gaan schrijven. En van zulke feedback zit ik te glunderen van trots!

Toch ben ik vandaag in een mineurstemming. Er is een actie van onze uitgever op Facebook en lezers kunnen drie boeken winnen voor de kerst. Er worden veel lijstjes ingestuurd met boekenwensen die de volgers van deze Facebook groep graag willen hebben. Maar niemand schijnt het nieuwe boek van Johanna Lime te willen, terwijl we toch een heel stel goede recensies kregen. Waar zit hem dat nou in? Doen we dan nog niet genoeg ons best als schrijvers om ons boek te promoten? Een slecht boek kan het niet zijn. Van verschillende kanten lezen en horen we dat lezers Sluimerend vuur goed vinden, nog beter dan Schimmenschuw. De redactrice vond dat we erg vooruit gegaan waren met schrijven. We kregen ook van anderen te horen dat ze het mooi vonden.

Interesseert niemand zich voor onze boeken? Nee, dat kan ik echt niet zeggen. Er waren het afgelopen jaar ruim tweehonderd lezers alleen al in de bibliotheken. Op Keltfest kregen we te horen dat Rinske helemaal weg was van Schimmenschuw. Alyssa, de kleindochter van onze vriendin Anneke, is ook verzot op Schimmenschuw. En met haar meer leerlingen van de havo in haar woonplaats, zelfs haar meester vond het een geweldig boek. Niet te kinderlijk zoals veel jeugdboeken voor goede lezers, vindt Alyssa, maar een heel mooi verhaal over tijdreizen, een glazen bol en spannende avonturen. Ze was erg blij dat haar oma Sluimerend vuur had gekocht, want ze wil meer lezen van Johanna Lime. Dus bij de jeugd, de categorie waarvoor onze boeken zijn geschreven, hebben we succes. Maar ook bij volwassen lezers hebben we dat, aan de reacties te horen die we de afgelopen jaren kregen.

Ach, ik zit vandaag gewoon in een dip. Het valt allemaal niet mee om als Nederlandse fantasyschrijver voeten aan de grond te krijgen. Ik moet maar even wat anders gaan doen, zoals een tekeningetje maken in mijn nieuwe bullet journal. Wat een geweldige uitvinding is dat! Ik ontdekte het pasgeleden in een opmerking die voorbij kwam op Facebook en ben direct op zoek gegaan. Precies iets voor mij, bleek al gauw. Nu heb ik mijn agenda, planners en lijstjes netjes bij elkaar en kan ik ook af en toe op een andere manier creatief bezig gaan, zonder dat ik direct weer achter een computer of tv scherm zit. En voor wie het nog niet wist: In 2018 staat Angst en Venijn (het tweede deel van trilogie de vergeten vloek) op de planning en verder staat dit komende jaar ook in het teken van aliens. (Wel iets anders dan op deze tekening, maar toch).

En nu geef ik mezelf een schop onder mijn kont en ga ik er weer voor! Ik ben een schrijver, dus zal ik er aan moeten wennen om elke dag wat te schrijven. Een blog bijvoorbeeld.

 

Groeten van Johanna Lime

 

NaNoWriMo 2017 – de eerste week

Geplaatst 07 november 2017

De National Novel Writing Month, kortweg NaNoWriMo, is weer begonnen. Wij doen voor de vierde keer op rij mee. Het doel is zoals gebruikelijk om in november aan een aantal van 50.00 woorden te komen voor een bepaald project. Om dit te kunnen halen, moeten we elke dag minstens 1.667 woorden schrijven.

Ons doel voor dit jaar is om aan het tweede deel van onze trilogie van ‘De vergeten vloek’ verder te werken, vanaf hoofdstuk 16. We zijn inmiddels al bezig aan Versie 6 van ‘Angst en Venijn’ en omdat onze boeken in de regel rond de 150.000 woorden uitkomen, halen we dat niet met een NaNoWriMo maand. Dat is ook niet erg, want in de andere maanden schrijven we ook regelmatig. NaNoWriMo geeft ons echter wel weer een extra zet richting doel.

Omdat we dit jaar ook bezig zijn aan de cursus Schrijf Je Verhaal, waarvoor we een autobiografisch fictie verhaal willen schrijven, zullen we op sommige dagen ook oefeningen voor de cursus mee laten tellen voor deze NaNoWriMo maand. We zijn nu eenmaal Rebellen volgens NaNo begrippen. Wij beginnen niet traditioneel op 1 november met een nieuwe roman, wij schrijven gewoon door aan wat wij willen. Het maakt ons niet uit of dat korte verhalen zijn of romans, of we met iets nieuws beginnen of aan een bestaand project verder schrijven, of we net beginnen met een hoofdstuk of dat we een bestaand hoofdstuk herschrijven. Zolang we maar kilometers maken en verder komen in ons schrijfproces, zitten we goed.

In de eerste zeven dagen van november 2017 hebben we een record gehaald. We schreven vier hoofdstukken voor ‘Angst en Venijn’ met in totaal 17.487 woorden en we schreven 3.884 woorden voor de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’. Dat is in totaal alweer 21.371 woorden dichter bij onze doelen! We hopen het tempo vol te kunnen houden, maar eerlijk gezegd zat het in deze eerste week wel erg mee. We zaten heerlijk ‘in the flow’ en genoten van het verhaal dat uit het keyboard tevoorschijn kwam. Zoiets geeft ons echt vleugels!

Meedoen aan de NaNoWriMo is een goede manier om routine op te bouwen en om daadwerkelijk elke dag te schrijven. We merken ook elk jaar weer dat het ons op gang helpt wanneer we om welke reden dan ook wat afgeleid zijn geraakt van het schrijfproces. We zijn dus blij met NaNoWriMo en ook met CampNaNoWriMo in april en juli van elk jaar. Omdat het verder helemaal van onszelf afhangt of we ons doel gaan halen, zit er alleen maar een intrinsieke motivatie achter om mee te doen en weinig druk van buitenaf. Dat geeft ons een aangenaam gevoel van vrijheid, ook een reden waarom we dit graag doen.

Zo, en nu gaan we snel weer verder met ons manuscript.

Tot de volgende keer.

Groetjes!

Johanna Lime

Voorbereidingen voor NaNoWriMo 2017

29 oktober 2017

Het is wintertijd, het bioritme komt langzamerhand weer in zijn normale modus terecht en de verhalen dringen zich op. Nog een paar dagen, dan begint de NaNoWriMo maand: november.

Tussen 1 en 30 november gaan we er weer flink tegenaan! Er staan verschillende projecten op het programma. Ja, u leest het goed, wij zijn rebels! We gebruiken deze maand niet voor één boek, maar voor twee. Zolang we de 50.00 woorden in november maar halen, vinden wij dat we winnaars zullen zijn, ook als we ons niet aan de traditie houden van het schrijven aan één roman. Ons doel is namelijk om het schrijfritme voor de komende winter weer te pakken te krijgen door elke dag te schrijven.

Project 1: We zijn over de helft van versie 6 van ons manuscript, voor het tweede deel van trilogie ‘De vergeten vloek’ voor Zilverbron. Tijdens de NaNoWriMo willen we weer een flink aantal hoofdstukken verder komen. Dit tweede deel krijgt de titel ‘Angst en Venijn.’ Het speelt zich grotendeels af in de wereld van Berinyi5, in de Rosettenevel. Dit tweede deel is geschreven vanuit de vijand van Laskoro, vanuit diegenen die in Sluimerend vuur onzichtbaar bleven maar wel de dreiging vormen voor de oorlog.

Project 2: Dit project zal bestaan uit allerlei oefeningen voor de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’, waarvoor we een geheel nieuw verhaalschema hebben gemaakt. Het manuscript voor deze nieuwe science fiction roman zal, door de technieken die we met deze cursus leren, stap voor stap groeien. Aan de hand van de feedback die we krijgen, gaan we het manuscript steeds onder handen nemen, totdat het verhaal helemaal naar onze wens is. Het wordt een verhaal waarin aliens voorkomen en zal naar onze mening veel verrassingen bevatten voor lezers. Dit verhaal, waarmee we al jaren rondlopen, krijgt de titel Saturnus Maan.

Al schrijvende blijkt dat we zowel planners zijn als pantsers. Planners maken een schema, pantsers schrijven intuïtief. Of zijn we nu volgens NaNoWriMo begrippen eigenlijk plantsers? Plantsers wisselen schrijven volgens een planning en intuïtief schrijven af. Wij plannen de indeling van het verhaal, zetten de hoofdstukken op en tekenen hokjes in een Excelblad voor alle belangrijke scènes. Maar terwijl we ze schrijven, veranderen die steeds maar weer. Dan wordt de planning daarna aangepast aan wat er is geschreven. Soms komt er intuïtief een deel van het verhaal los en worden er tussendoor nieuwe ideeën uitgewerkt. Dus bij ons staat eigenlijk niets helemaal vast, behalve dan de keerpunten van een verhaal. Alles wat daaromheen gebeurt, is constant in beweging. Vandaar dat we nu alweer aan versie 6 bezig zijn van het tweede deel van ‘De vergeten vloek’. Dat boek moet in september 2018 op de markt komen en dat gaat ons vast lukken.

Over de cursus ‘Schrijf Je verhaal’ van de Online Schrijfschool Van Marjon Sarneel, stond in onze vorige blog ook al iets. Kijk hiervoor even naar de blog van 17 oktober.

Oktober is de maand van de Fantastels Verhalenwedstrijd. We kunnen nu melden dat we daaraan hebben meegedaan, want het aantal inzendingen stijgt op het ogenblik redelijk snel. Dat is te verwachten, want de eindstreep komt in zicht. Het wordt voor de deelnemers, en dus ook weer voor ons, een spannende tijd van wachten op de juryrapporten. Het leuke hiervan is het vooruitzicht op een gezellige avond, wanneer we bij de prijsuitreiking in 2018 aanwezig kunnen zijn.

Als er in november weinig nieuws komt van onze kant, weet u waaraan het ligt. We moeten flink doorschrijven om de 50.000 woorden te halen voor de NaNoWriMo.

Groeten van Johanna Lime