De kracht van verbeelding in fantasyverhalen

4 september 2021

Een van de vragen die mij gesteld werden tijdens mijn opleiding in Neuro Linguïstisch Programmeren was deze: ‘Stel je eens voor dat je oog in oog kwam te staan met een wilde tijger. Zou je hem dan aaien?’

Mijn antwoord was: ‘Ja!’

In werkelijkheid zou zoiets natuurlijk erg gevaarlijk zijn. Ik zou trillen van angst en proberen zo snel mogelijk weg te vluchten.

Een tijger is een roofdier, hij zou me kunnen bespringen en dat zou heel goed fatale gevolgen voor mij kunnen hebben.

Misschien een leuk feitje. Bovenstaande afbeelding had ik uitgekozen voor mijn boek Ruimtestad, voordat ik het plaatje van de ruimtestad vond die nu op de cover staat. Het stelt het hoofdpersonage Irene Morane voor met de tijger die symbool staat voor Daniël Muir-Attholred.

Hoe ik op deze gedachte over de tijger te durven aaien kom? Nou, ik ben intussen aangekomen bij hoofdstuk 20 van mijn verhaal. Ik zit bij het laatste keerpunt, bij de climax waar alles naar toegewerkt is.

Ik realiseer me dat ik mijn personages dingen laat doen die ik zelf nooit zou durven. Dat ik ze gruwelijke dingen mee laat maken die ik zelf nooit mee zou willen maken. Het moet echt verschrikkelijk zijn om zoiets mee te moeten maken, om zulke vijanden tegen te komen die ik in mijn verhalen op laat draven.

Ik vraag me af of ik niet te ver gegaan ben.

Terzelfdertijd ben ik trots dat ik deze gruwelijke situaties heb uitgewerkt. Dat ik het mijn personages moeilijk heb gemaakt. In een situatie als in een fantasyverhaal, waar de verbeelding een grote rol speelt, kun je over de grenzen gaan van wat er in het echte leven mogelijk is.

Juist dat zet lezers hopelijk aan het denken.

Ik gebruik bewust magie, voorwerpen en gereedschappen die in het werkelijke leven niet bestaan. Die niet die uitwerking zullen hebben, ook al waren ze er wel. Ik wil namelijk niet dat de voorbeelden uit mijn verhalen nagedaan kunnen worden in het werkelijke leven.

Dat is de kracht van fantasy. Je kunt een tijger aaien. Je kunt personages dingen mee laten maken die in het werkelijke leven onmogelijk zijn.

Die zaken staan symbool voor overtuigingen, vaardigheden en gedrag, die iedereen in zich heeft.

Een lezer kan er zelf de betekenis aan geven die hij of zij nodig heeft om weer nieuwe moed, hoop en kracht te krijgen om de gruwelijkheden in het echte leven het hoofd te bieden.

Ik voel me trots op wat ik heb geschreven.

Of het echt lezers helpt nadat ze mijn verhaal gelezen zullen hebben, zal ik misschien nooit weten. Maar het helpt mij in ieder geval nu wel om me weer wat zekerder te voelen over mezelf. Ik heb dit voor elkaar gekregen, niemand doet me dit na (niet zoals ik dat nu heb gedaan). Ik ben uniek en mag er zijn.

Nu moet ik alleen nog de laatste 20% van mijn verhaal afschrijven. Dan staat het er helemaal.

Daarna wordt het alleen maar gemakkelijker. Dan kan ik eraan gaan schaven, bijschrijven en wegschrappen totdat het de vorm krijgt die ik goed genoeg vind om op te sturen naar mijn uitgever.

Ik ben er tamelijk vroeg mee deze keer. Dit wordt pas begin 2023 het derde boek van trilogie Interplanetair. Dat is alleen maar fijn. Het geeft me de tijd om nog een paar versies te herschrijven en om mee te doen aan de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor, zodat ik zelfs daarvoor misschien op tijd voor de deadline klaar kan zijn.

Groeten van Johanna Lime

Op de helft van CampNaNoWriMo juli 2021

15 juli 2021

De schrijfmaand juli is ongeveer op de helft, op de 15de dag van de maand. Het schrijven gaat af en toe wat lastiger, dan heb ik meer tijd nodig om over bepaalde scènes na te denken. Ik zoek naar plaatjes die mij kunnen helpen en ga daarna weer verder.

Over het algemeen ben ik heel blij dat het me tot nu toe telkens weer is gelukt om meer dan het vereiste aantal van 1667 woorden per dag te schrijven.

Het laagste aantal woorden per dag dat ik heb gehaald is 1.772, het hoogste aantal woorden per dag is 3.283.

Ik ben nu bezig aan hoofdstuk 9 van het verhaal en heb in de 15 dagen dat ik aan versie 1 van Interplanetair, boek 3, Schakelmagie werk, een totaal van 35.868 woorden gehaald. Dat komt al aardig in de richting van een half manuscript voor mijn boek.

Nu de rest nog verdere schrijven. Ik heb nog een halve maand en wil proberen om mijn doel (50.000 woorden) ruimschoots voorbij te gaan. Dat zal mij goed uitkomen, want er liggen nog een paar wedstrijden te wachten op een verhaal van mij.

Hoe het ook afloopt, het resultaat tot nu toe is goed. CampNaNoWriMo helpt mij telkens weer om mijn routine op te pakken. Meedoen zet me ertoe aan om iedere dag een bepaald aantal uren achtereen aan mijn volgende boek te werken.

Ik ben blij dat ik in 2015 begonnen ben met het meedoen aan NaNoWriMo en CampNaNoWriMo en probeer het vast te houden.

P.S. Hebben jullie nog erg in mijn Summer Sale actie op Smashwords?

Deze hele maand kunnen jullie nog steeds profiteren van korte verhalen die ik gratis weggeef, zodat je wat te lezen hebt in de zomervakantie.

Veel plezier!

Castlefest, het festival waar uitgeverij Zilverspoor vier dagen lang met twee grote pagodetenten zou staan aan het begin van augustus, gaat helaas niet door vanwege de hernieuwde risico’s van de coronapandemie. Het blijkt dat het openen van nachtclubs, restaurants en dansfestivals een slecht idee was. Veel mensen dachten namelijk, dat ze de basisregels als ze weer aan het uitgaansleven deel mochten nemen wel aan hun laars konden lappen. Ondanks dat ervoor gewaarschuwd was altijd anderhalve meter afstand te houden, zag je ze weer knuffelen en zoenen en tegen elkaar aan staan. Daar heeft de Engelse variant van het virus weer mooi gebruik van gemaakt. En nu loopt het risico om besmet te raken met deze vreselijke ziekte weer helemaal uit de klauwen en zijn we terug bij af.

Ik leef mee met al die mensen die hier zieke longen door krijgen. Met mijn astma weet ik hoe het voelt om het erg benauwd te hebben. Dat is vreselijk pijnlijk en zorgt voor paniek, je denkt namelijk dat je zult stikken.

Gelukkig kun je mijn boeken allemaal online kopen en mijn korte verhalen ook. De links staan boven aan mijn pagina. Of ga naar Mesenger en stuur een chat naar mij.

Groeten van Johanna Lime.

De eerste acht dagen van CampNaNoWriMo juli 2021

08 juli 2021

De schrijfmaand juli is nu acht dagen bezig. Mijn conclusie: een goede voorbereiding is echt heel handig! Nu heb ik voor het derde boek van mijn trilogie Interplanetair een heel spannend verhaal bedacht en dat helpt ook.

Het begin, de proloog en de eerste vijf hoofdstukken zijn nu geschreven. Gemiddeld schreef ik in de afgelopen week 2.590 woorden op een dag. Ik moest er echt voor gaan zitten en was hele middagen bezig. Meestal zo’n vier tot zes uur aan een stuk door per dag. Dat is een strenge routine die veel concentratie kost en hij gaat wel ten koste van meer ontspannen zaken. Maar ik heb me nu eenmaal voorgenomen de hele maand hieraan te werken, dus voel ik me daar ook toe gedreven om het echt te doen.

Tot nu toe ben ik nog weinig scènes tegengekomen waarbij ik de dingen nog niet voldoende had uitgedacht. Over het begin van het verhaal ben ik erg tevreden. Het is precies geworden wat ik wilde.

20.275 woorden in acht dagen is een prachtige score. Ik zit al aan 41,4% van de 50.000 woorden die ik voor de CampNaNoWriMo van juli als doel heb gesteld. Nu is het natuurlijk wel zo dat het hele manuscript voor dit boek waarschijnlijk net als de vorige delen van deze trilogie ergens bij de 100.000 woorden in de buurt zal komen. Dus als het zo goed blijft lopen als nu, zal ik proberen om nog wat verder te komen dan het doel van CampNaNoWriMo. Dan heb ik het in de maanden erna wat makkelijker.

De vermoeidheid begint nu echter wel al een beetje toe te slaan. Bovendien is het nog maar de vraag of de volgende hoofdstukken even vlot gaan. Dan moet ik mijn tempo bijstellen.

Het viel me alles mee dat ik een aanval in de ruimte goed verwoord kreeg en ook een elfenceremonie lukte wonderwel.

Ieder woord dat ik in deze maand alvast geschreven heb, scheelt weer in de tijd. Het manuscript hoeft volgens de planning van Zilverbron nog lang niet klaar te zijn. Ik moet het volgens het contract voor september 2022 opsturen naar Zilverbron. Dus tijd genoeg om het te schrijven en daarna nog een paar keer te herschrijven.

Na juli ga ik het manuscript voor boek 2 Geestenpoort nog eens zorgvuldig doornemen. Als de uiteindelijke versie dan in orde is, stuur ik die voor september op. Boek 2 wordt namelijk een jaar eerder verwacht, aan begin 2022.

Verder heb ik me voorgenomen om, als dat achter de rug is, mee te doen aan de Harland Awards. Er staat weer een wedstrijd op Hebban aangekondigd, voor de maand oktober.

Maar ik wil zeker ook aan de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor meedoen. Alleen vind ik wel, dat de verhalen waarvoor ik al een contract getekend heb, voor moeten gaan.

Ik geniet. Mijn verhalen voor trilogie Interplanetair komen nu echt goed uit de verf en mijn gedachten zijn op de achtergrond alweer bezig met hoe ik het vervolg aan zal pakken. In dezelfde verbeeldingswereld is nog veel meer te ontdekken.

Ik hoop dat het er allemaal nog eens van komt dat ik nog veel meer boeken kan schrijven in dit leven. Stug vol blijven houden maar.

Volgende week probeer ik weer een update te plaatsen.

P.S. Hebben jullie mijn Summer Sale actie gezien bij Publicaties NL?

Deze hele maand kunnen jullie profiteren van korte verhalen die ik gratis weggeef, zodat je wat te lezen hebt in de zomervakantie.

Veel plezier met mijn verhalen!

Ik sta niet, zoals veel van mijn collega’s op Castlefest. Mijn gezondheid laat het op het moment helaas niet zo toe dat ik verwacht dat ik het daar twaalf uur achter elkaar vol kan houden in de tent. Maar als je mijn boeken gesigneerd wilt kopen kan dat altijd via mij. Ik stuur ze met liefde via de pakketpost naar je toe. En anders kun je ze misschien bij Cocky en Barry kopen op Castlefest of online in de artbooksshop.

Groeten van Johanna Lime.