Johanna Lime in de schijnwerpers bij Bookstamel

13 september 2019

Positief denken dag

13 september is Positief denken dag en dus begon ik vandaag met de affirmatie: “Vandaag is een goede dag!” Dat bleek te kloppen, want toen ik na het bezoek aan mijn vader terug kwam, vond ik een e-mail in mijn postvak van Bookstamel. Melanie Hoogvliet heeft vandaag een tweede blog geplaatst van Johanna Lime. Deze keer introduceert ze onze boeken. Het wordt steeds spannender, want de volgende blog van haar wordt denk ik een recensie van Sluimerend vuur. Ik ben vreselijk nieuwsgierig naar wat zij van dit boek zal vinden. Melanie leest heel veel en dus kan ze ook veel boeken vergelijken. Nu maar hopen dat het verhaal haar pakt en dat ze het wat vindt. Altijd weer spannend, als je weet dat mensen een boek van je aan het lezen zijn.

Een winnaar bij Qreative Minds recensies

Smeulend venijn deed pasgelden mee aan een winactie op Qreative Minds Recensies, dus heb ik het boek vandaag naar de pakketpost gebracht. Sophia, het komt eraan! Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt.

Saturnus Maan

Afgelopen woensdag kon ik niet verder komen met het verhaal van Saturnus Maan. Bijna had ik het opgegeven, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb mijn schouders eronder gezet en heb de hele plot van vierentwintig hoofdstukken rigoureus aangepakt. De eerste vijf hoofdstukken konden wel blijven staan, maar de rest is allemaal van plaats veranderd. Voor het plotschema heb ik zoals ik meestal doe gebruikt gemaakt van de indeling van Larry Brooks. Die werkt bij mij toch meestal het beste voor romans. Nu ben ik weer begonnen met een nieuwe versie van het verhaal. Ik noem het deze keer: De twaalfde Saturnusmaan. Nu ga ik het hele verhaal neerzetten en kijk ik daarna wel of er nog iets aan veranderen moet. Er is een interne motivatie om mijn autobiografische verhaal te schrijven, hoewel ik er een toch weer een science fictionverhaal van maak met aliens. Ik wil het luchtig houden.

En nu Bookstamel

Hier is de link met de introductie van de boeken van Johanna Lime op BOOKSTAMEL, met het originele bericht.

En hier de tekst, want die neem ik graag over op mijn blog.

Van eigen bodem: Johanna Lime 2

Geplaatst door BOOKSTAMEL op 13 SEPTEMBER 2019

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

We zijn alweer halverwege de maand en in de tweede week van de blogs van eigen bodem. Dat betekent dus dat we het heel veel over boeken gaan hebben deze maand. En dan natuurlijk vooral de boeken geschreven door de auteurs van eigen bodem (Nederland en Vlaanderen).

Vandaag is het de beurt aan Johanna Lime. We gaan het over haar boeken hebben. Dit zijn boeken voor de fantasyliefhebbers onder ons. Ik weet dat de meningen van mijn lezers over fantasyboeken enorm uiteen lopen. Eigenlijk is dat een goed teken, want als iedereen helemaal lyrisch was over hetzelfde genre, dan was het aanbod al snel erg saai.

Laten we beginnen met de serie De Vergeten Vloek. Deel 1 in deze serie heet Sluimerend vuur en deel 2 Smeulend venijn. Ik vind deze titels echt super goed gevonden. Als het goed is komt volgend voorjaar deel 3 uit. Van alle drie de boeken zullen jullie een recensie gaan vinden op Bookstamel.

Boek 1 gaat over het koninkrijk Laskoro dat bestaat uit vijf planeten in de Plejaden en bij de ster Atlas. Dit is de wereld waar de dynamiekmagiërs van weleer leven. Hoewel magiërs misschien een groot woord is in de wereld waar de techniek vergevorderd is. Door een dreiging van buitenaf wordt het echter noodzaak om de magie terug te krijgen.

Waar deel 2 over gaat dat ga ik natuurlijk nog niet zeggen, want dan zou ik dingen gaan verklappen en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Schimmenschuw is het debuut van Johanna Lime. Ik vind een debuut altijd heel bijzonder omdat het de eerste keer is dat een auteur haar werk showt aan de buitenwereld. Ik denk dat het dan ook voor een auteur de meest bijzondere dag moet zijn om dan eindelijk je allereerste boek in handen te houden.

Schimmenschuw gaat over Kamilia. Als het zomercircus van Droam in Tulle komt, speelt Kamilia voor waarzegster, maar als ze voor zichzelf de toekomst wil zien, wordt ze meegenomen door Avatars en valt door een tijdpoort. Al gauw blijkt dat Kamilia in een ver verleden terecht is gekomen, op Chyndyro, een zusterplaneet van Laskoro. Ze wordt naar de matriarch gebracht en krijgt in de tempel te horen dat ze door zeven landen moet reizen om zeven punten van een ster te verzamelen. De zevenster vormt de sleutel van de enige tijdpoort die hier is. Er liggen onmogelijke opdrachten op haar te wachten. Dan krijgt ze ook nog eens te maken met geesten van draken die haar tegenwerken. Kamilia wordt bij haar zoektocht geholpen door een groepje trouwe vrienden en ontdekt dat ze een speciale magische gave bezit. Maar is het genoeg om de opdrachten te vervullen en naar huis terug te keren?

Zijn jullie al nieuwsgierig geworden naar de boeken van Johanna Lime? Kom dan volgende week weer terug voor mijn recensie van sluimerend vuur.

Heel veel liefs, Melanie

 

Ik wens jou een hele fijne positief denken dag, Melanie. Dank je wel voor deze leuke introductie van mijn boeken.

Groetjes van Johanna Lime

Johanna Lime in september – en Bookstamel

6 september 2019

De maand september

In een vorig bericht (dat ik op 25 augustus 2019 plaatste in het menu Berichten), schreef ik dat er een spannende maand aan kwam. Ik weidde er nog niet zo over uit en dat is maar goed ook, want het spannende was dat de redactie van De vergeten vloek deel 3 zou gaan beginnen op 9 september. Dit gebeurt echter voorlopig nog niet omdat er iets over het hoofd gezien was in de planning, wat voorrang krijgt. Nu begint het redactiewerk op 2 december. Hopelijk ruim op tijd om het redactiewerk goed af te krijgen, zodat deel 3 van de trilogie echt op de Elfia in Haarzuilens in april 2020 uitgebracht zal worden, volgens de planning van Zilverspoor.

Bezig met schrijven

Voorlopig ben ik met ander schrijfwerk bezig. Ik ben achteraf toch weer aan Saturnus Maan begonnen (hoe veranderlijk kan een mens zijn?), ook al zag ik er in eerste instantie tegenop. Het verhaal heeft een hele tijd stil gelegen en toen ik het weer oppakte, dacht ik dat het niet goed genoeg was. Maar nadat ik er toch weer aan begon te werken, viel het achteraf erg mee. Ik hoefde alleen hier en daar de zinnen iets anders te verwoorden.

De twaalf hoofdstukken die ik al eerder had geschreven, zijn inmiddels weer herschreven en ze zijn nu een stuk beter. Nu kan ik verder gaan schrijven aan de tweede helft van dit verhaal. Het ziet ernaar uit dat het een minder dik boek wordt dan de boeken uit De vergeten vloek of Schimmenschuw. Er staan autobiografische gedeelten in, maar het gaat ook over aliens. Noem het autobiografische science fiction, historie en fantasy tegelijk. Ik ben bij het tweede keerpunt aanbeland en vanaf nu wordt het steeds spannender omdat de hoofdpersonages erachter zijn gekomen wat er met hen gebeurd is. Ze gaan nu actief meewerken aan de onderzoeken van de aliens, die op de twaalfde maan van Saturnus een onderzoeksstation hebben neergezet. Meer verklap ik voorlopig niet.

Ik had hier een nieuw project voor de NaNoWriMo van november 2019 van willen maken, maar daar moet ik waarschijnlijk iets anders voor verzinnen. Tegelijk ben ik begonnen aan een kort science fiction verhaal voor de schrijfwedstrijd Zonderlingen (een bekende naam voor een groepje schrijvers dat net als ik meedeed aan Magic Tales in 2012, maar nu toch wat anders). Hopelijk krijg ik twee sciencefictionverhalen voor de deadline af.

 

Ongeduld en jaloezie

Soms ben ik erg ongeduldig. Vooral wanneer er afspraken zijn gemaakt en die worden dan niet op tijd nagekomen. Dan voel ik me weer net zo onzichtbaar als vroeger op school. Ik werd compleet weggepest en eindelijk, na veel geïncasseerd te hebben, ging ik er tegenin. Ik sloeg van me af en achteraf is dat mijn redding geweest, al was het op dat moment minder fraai. Het resultaat was echter wel dat ik vanaf die tijd overal buiten gehouden werd. Niemand zag mij staan, ik had net zo goed helemaal onzichtbaar kunnen zijn.

Er zijn na winacties afspraken gemaakt voor het schrijven van recensies, maar daar is er meer tijd voor nodig en ik moet geduld oefenen. Er was ook een misverstand waardoor iets een maand later kwam dan ik had verwacht. Ik schroom te lang om contact te zoeken met mensen en zit dan in onzekerheid, terwijl het makkelijk opgelost kan worden. Ik denk ook altijd maar dat iedereen zo plant als ik en dat blijkt niet zo te zijn.

Ik moet zeker ook eens afleren om jaloers te zijn op andere schrijvers die om de haverklap op Facebook in de schijnwerpers staan en daar elke week wel met een nieuw boek verschijnen. Ik kan daar moeilijk tegen en voel me steeds weer buitengesloten. Maar ja, dat is het verhaal van mijn leven. Ik moet er maar aan wennen en afleren om mezelf met anderen te vergelijken, want daar word ik alleen maar ongelukkig van.

 

September en oktober worden leuke maanden

Ik richt me nu op de leuke dingen die eraan komen. Eerder had ik contact met Django Mathijsen en binnenkort komt er een YouTube interview dat op Castlefest is opgenomen. Daar verheug ik me op. Bookstamel kwam vandaag met een blog waarbij Johanna Lime geïntroduceerd wordt en dat is reuze leuk! Gelukkig weet ik dat er meer komt in september en ook nog in oktober. Ik heb bewondering voor Melanie, die ondanks de zorgen om haar gezondheid een geweldig leuke blog heeft waar Nederlandstalige auteurs in het zonnetje worden gezet. In september komt er nog een recensie en een interview. Ik kijk daar echt naar uit. Bookstamel is een geweldig initiatief!

 

Hier de link met de introductie van Johanna Lime op BOOKSTAMEL, met het originele bericht. http://bookstamel.com/2019/09/06/van-eigen-bodem-marjo-heijkoop/

 

En hier de tekst, want die neem ik graag over op mijn blog.

Van eigen bodem: Johanna Lime

Geplaatst door BOOKSTAMEL op 6 september 2019

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

Vandaag is het alweer tijd om jullie voor te gaan stellen aan een nieuwe auteur voor de blogs van eigen bodem. Een van de leukste dingen aan het begin van de maand is toch wel om deze auteurs bekend te maken aan jullie. Ik weet namelijk zelf al minstens 3 maanden tot een half jaar van te voren welke auteurs er welke maand mee gaan doen. Dit dan nog zoveel maanden geheim moeten houden vind ik echt super lastig. (Want ik ben niet zo goed in het bewaren van geheimpjes). Daarom is het altijd weer een feestje als ik dan eindelijk aan jullie mag verklappen wie er mee gaan doen.

Dit keer ga ik jullie voorstellen aan Johanna Lime ( het pseudoniem van Marjo Heijkoop). Marjo Heijkoop is geboren op 29 september in het jaar 1956. Ze is geboren in Krimpen aan den IJssel en de oudste van een gezin met drie kinderen. Marjo studeerde aan de mavo en de havo, ging naar de pedagogische academie en werkte daarna 25 jaar als groepsleerkracht in het basisonderwijs. Ze werd intern begeleider en volgde een opleiding voor remedial teacher, studeerde daarna voor NLP Practitioner en NLP Master Practitioner. Ze had vijf jaar lang naast haar baan als lerares een eigen praktijk aan huis als NLP Counselor. Door problemen in verband met de fusies in het onderwijs kwam ze in een tweede spoor re-integratie terecht. Marjo is omgeschoold voor werkvoorbereider in de bouw (MBO BOL4 in een jaar gehaald). Na een paar moeilijke jaren kwam ze als intern projectleider bij een schildersbedrijf terecht waar ze alleen verantwoordelijk was voor alle klein onderhoud klussen voor glaszetten en schilderwerk. Maar na zes jaar werd haar functie opgeheven vanwege de economische crisis.

Na weer een lastige periode besloot ze met pensioen te gaan. Marjo Heijkoop was al heel haar leven bezig met schrijven en tekenen en besloot om haar passie te gaan volgen. Ze maakt digitale tekeningen voor haar blogs met o.a. Paint Shop Pro ze houdt een bullet journal bij, speelt games en leest natuurlijk boeken. En ze is natuurlijk boeken gaan schrijven.

Dit schrijven begon in 1966 met het winnen van een opstellenwedstrijd. Fantasy en Science fiction vond Marjo Heijkoop altijd al geweldig. Toen ze op 19 november 1982 ging samenwonen met Dinie Boudestein schreven de twee dames verschillende dagboeken van personages. Deze personages waren het waard om in boeken terecht te komen. De dames begonnen samen te schrijven onder het pseudoniem Johanna Lime. Helaas overleed Dinie op 23 december 2018 aan kanker. Marjo besloot daarna om alleen verder te gaan schrijven onder de naam Johanna Lime, maar natuurlijk is Dinie in gedachten altijd bij haar. Volgende week ga ik uitgebreid in op de boeken van deze dames.

Maar voor nu wens ik jullie een hele fijne dag.

Liefs, Melanie

 

Ik wens jou ook een hele fijne dag, Melanie, en beterschap na je operatie. Hopelijk kun je snel weer met twee handen boeken vasthouden om te lezen.

Groetjes van Johanna Lime

 

Tevreden met 15000 woorden voor CampNaNoWriMo

21 april 2018

In het vorige bericht schreef ik nog, dat ik superblij zou zijn met 25.000 woorden, maar de dag erna heb ik mijn aantal alweer bijgesteld naar 15.000. Vandaag werd ik winnaar, want voor CampNaNoWriMo hoef je niet de volle 50.000 woorden in een maand te halen. Je mag de score bijstellen en dat is precies wat ik deed, tot twee keer toe.

Waarom?

Saturnus Maan is een ambitieus en complex project, dat schreef ik eerder ook al. Tijdens het schrijven moet ieder woord, moeten iedere zin en alinea gewogen worden. Ik heb er boeken bij nodig om onderzoek te doen naar de Egyptenaren, de Romeinen, de Vikingen, archeologische vondsten en dergelijke. Ik moet er flink bij nadenken. Niet alleen moet alles kloppen met de werkelijkheid, ook als het fictie is, zullen de gebeurtenissen heel geloofwaardig over moeten komen. De essentie van wat ik aan de lezers wil vertellen dient duidelijk aanwezig te zijn in de tekst.

Het verhaal wordt op plaatsen komisch en op andere gedeelten bloedserieus.

Ik heb in april 2018 geschreven aan hoofdstuk 5 toto en met 12 van Saturnus Maan. Totaal 16.199 woorden. Het manuscript is ongeveer op de helft. Nu laat ik het even rusten. Ik weet in grote lijnen hoe het verder moet, maar tijdens het schrijven gebeuren er ook mooie dingen. Personages laten van zich horen, willen een groter aandeel in het verhaal en actief meedoen met wat er staat te gebeuren. De wereld breidt uit, een ruimteschip komt tot leven, er ontstaan interacties tussen de verschillende personages.

Dat heb ik ermee gewonnen.

Ik kreeg bericht van de uitgever, Cocky van Dijk van uitgeverij Zilverspoor, dat de redactie van deel 2 van onze trilogie ‘De vergeten vloek, Angst en Venijn’, op 23 april van start gaat. U kunt hierover lezen bij het menu ‘Informatie’.

Ik ga nu dus aan ons andere boek verder werken, maar dat Saturnus Maan ooit af zal komen, daar heb ik goede hoop op.

Groeten van Johanna Lime.

Halverwege april met CampNaNoWriMo

15 april 2018

Saturnus Maan is een ambitieus en complex project, hoorde ik van mijn vader toen ik hem het een en ander uitlegde over waar ik mee bezig was met schrijven. We kregen er zelfs weer een verschil van mening over, dat hebben we steeds. Mijn vader en ik, iedere keer botsen we. En dat is nou juist ook een van de drijfveren van mij die achter dit verhaal zitten.

Ik heb vanuit mijn ervaringen kritiek op de maatschappij, ik wil iets duidelijk maken waardoor mensen die na mij leven niet in dezelfde val trappen als waarin ik ben getrapt gedurende mijn leven. Daarom wil ik nu juist autobiografisch schrijven, maar dan wel zonder mensen te kwetsen die dicht bij mij staan. Zij zijn ook een product van hun opvoeding en hebben de voor hen, op dat moment en met de mogelijkheden die voorhanden waren, beste keuzes gemaakt in hun leven, zoals ik dat ook heb gedaan.

Dat mijn vader gelijk heeft, als hij zegt dat ik ambitieus bezig ben met dit verhaal, heb ik echter wel gemerkt. Gezien wat er deze week speelde bij de Harland Awards Boekprijs is ambitieus zijn natuurlijk niet zo gek, al pretendeer ik niet de neiging te hebben literair te willen zijn. (Degenen die de discussie hebben gevolg op Facebook weten waar ik het over heb). Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en dan het liefst op een manier dat ik toch genreschrijver kan zijn. Dus als ik schrijf over waargebeurd in combinatie met science fiction, is het al gauw duidelijk dat dit project erg complex is.

Om in die complexiteit de weg te vinden en alle elementen die daardoor in het verhaal komen op de juiste plaats te krijgen, is me aardig opgebroken. Ik heb mijn doelstelling aan moeten passen. Ik ga geen 50.000 woorden halen deze maand. Als ik 25.000 woorden haal, zal ik al superblij zijn.

Het schrijven van dit technisch lastige verhaal gaat langzaam. Ik moet er veel moeite voor doen om het juist te verwoorden. Op een gegeven moment, tussen 9 en 14 april, lukte het niet meer. Ik wist niet hoe ik verder moest en alle lust om door te gaan was even helemaal verdwenen. De inspiratie was weg.

Gelukkig is er dan Facebook en heb ik daar in de loop van de tijd veel vriendjes gekregen. Zij hebben me door te antwoorden op een vraag om hulp weer op gang geholpen. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik doe dit niet alleen, er zijn anderen die met mij meedenken en laten blijken dat ze nieuwsgierig zijn naar een verhaal over twee vrouwen en twee aliens.

Zelf ben ik net zo nieuwsgierig naar hoe het verder zal gaan met de personages, want bij iedere alinea die geschreven wordt kan het de andere kant opspringen. Is er dan toch een muze die stiekem over mijn schouder meeleest? Of is dat gewoon Dinie die meedenkt en schaaft aan wat er tijdens het proces gebeurt? In elk geval ben ik nu bij hoofdstuk 12 aanbeland, terwijl ik bij hoofdstuk 5 begon op 1 april. (De eerste vier hoofdstukken zijn geschreven voor de cursus Schrijf Je Verhaal, bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel). Er zit voortgang in dit verhaal en hoewel de diverse keerpunten en het eindpunt vaststaan, kan er in de tussenliggende hoofdstukken nog aardig wat gestuurd worden. Dat doet het creatieve proces en daar geniet ik van.

Het wordt een verhaal waarin er van alles bij elkaar komt en weer uit elkaar gaat. Er zit beweging in. Wat dat betreft lijkt het veel op het echte leven. Ik hoop alleen dat als het klaar is, ik er een manier voor vind om het de wereld in te brengen. Maar goed, tot die tijd blijf ik lekker schrijven en spin ik mijn draden zodat de boodschap uit het daarna geweven kleed tevoorschijn komt. Nog een halve maand te gaan. Met een score van 15.130 woorden moet 25.000 woorden ook te halen zijn.

Groeten van Marjo.

In een ‘Campeerhut’ in een fictief bos

4 april 2018

Camp NaNoWriMo April 2018 is begonnen. Dat betekent dat we de hele maand april weer elke dag 1667 woorden kunnen schrijven om er aan het einde van de maand 50.000 te hebben. Of dat gaat lukken, weten we nog niet, want er komt ook een redactieronde aan voor ‘Angst en Venijn’ die voorrang heeft. Maar wanneer het niet lukt om 50.000 woorden te halen, kunnen we het einddoel voor deze maand gewoon bijstellen. Het is in elk geval een goede stimulans om het elke dag schrijven ook daadwerkelijk te doen.

Het project dat we onder handen nemen deze maand is dat van Saturnus Maan en tot vandaag loopt het lekker. De 1667 woorden per dag zijn tot nu toe in ieder geval al gehaald.

Kamperen heeft zo zijn voordelen, vooral in een gebied waar weinig straatverlichting is. Dan gaat onze blik naar de sterren en zien we zelfs ufo’s voorbij vliegen.

Dit is de samenvatting voor ons project ©:

‘Saturnus Maan is het verhaal over twee eigenzinnige vrouwen die als onderzoeksobjecten worden uitgezocht door twee doldwaze aliens die willen weten hoe de mensheid op aarde ervoor staat, sinds hun laatste bezoek bij de bouw van de grote Egyptische piramides. Zijn de mensen al zo ver geëvolueerd dat ze zich aan kunnen sluiten bij de bevolking en het samenwerkingsverband uit de Spiraal van de Galaxis?

De aliens verbergen zich op de twaalfde maan van de planeet Saturnus, waar ze hun onderzoek beginnen. Maar Saturnus en de Maan spelen als archetypische oerprincipes ook een belangrijke rol in de ontwikkeling van Dalmar en Maud.

Wat zal het onderzoek van Sokaris en Kek uitwijzen?’

 

Het is best lastig om een science fiction verhaal te combineren met waargebeurd, maar er is een drang om bepaalde zaken recht te zetten en daarom is het ook weer heel fijn om hierover te kunnen schrijven. We hebben het soms moeilijk tijdens het schrijfproces, maar af en toe moeten we er ook heel erg om lachen en dan worden we er vrolijk door. Bij de cursus Schrijf Je Verhaal die Marjo volgde bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel, zijn de voor en nadelen van autobiografisch schrijven besproken en wij denken dat het lukken gaat om van dit verhaal een interessant iets te maken waar universele thema’s in verwerkt worden, zodat de lezers zich in de personages en gebeurtenissen kunnen inleven.

We gaan ons best doen om alle elementen die we erin willen verwerken zo goed mogelijk te verwoorden. En of dat nu in april 2018 al zal lukken of dat we er meer tijd voor nodig hebben, maakt niet uit. Als het verhaal maar geschreven wordt.

Het is wel iets anders dan de trilogie van De vergeten vloek waaraan we ook bezig zijn, maar werken aan meerdere projecten bevalt ons prima.

Groeten van Johanna Lime.

Voorbereidingen voor NaNoWriMo 2017

29 oktober 2017

Het is wintertijd, het bioritme komt langzamerhand weer in zijn normale modus terecht en de verhalen dringen zich op. Nog een paar dagen, dan begint de NaNoWriMo maand: november.

Tussen 1 en 30 november gaan we er weer flink tegenaan! Er staan verschillende projecten op het programma. Ja, u leest het goed, wij zijn rebels! We gebruiken deze maand niet voor één boek, maar voor twee. Zolang we de 50.00 woorden in november maar halen, vinden wij dat we winnaars zullen zijn, ook als we ons niet aan de traditie houden van het schrijven aan één roman. Ons doel is namelijk om het schrijfritme voor de komende winter weer te pakken te krijgen door elke dag te schrijven.

Project 1: We zijn over de helft van versie 6 van ons manuscript, voor het tweede deel van trilogie ‘De vergeten vloek’ voor Zilverbron. Tijdens de NaNoWriMo willen we weer een flink aantal hoofdstukken verder komen. Dit tweede deel krijgt de titel ‘Angst en Venijn.’ Het speelt zich grotendeels af in de wereld van Berinyi5, in de Rosettenevel. Dit tweede deel is geschreven vanuit de vijand van Laskoro, vanuit diegenen die in Sluimerend vuur onzichtbaar bleven maar wel de dreiging vormen voor de oorlog.

Project 2: Dit project zal bestaan uit allerlei oefeningen voor de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’, waarvoor we een geheel nieuw verhaalschema hebben gemaakt. Het manuscript voor deze nieuwe science fiction roman zal, door de technieken die we met deze cursus leren, stap voor stap groeien. Aan de hand van de feedback die we krijgen, gaan we het manuscript steeds onder handen nemen, totdat het verhaal helemaal naar onze wens is. Het wordt een verhaal waarin aliens voorkomen en zal naar onze mening veel verrassingen bevatten voor lezers. Dit verhaal, waarmee we al jaren rondlopen, krijgt de titel Saturnus Maan.

Al schrijvende blijkt dat we zowel planners zijn als pantsers. Planners maken een schema, pantsers schrijven intuïtief. Of zijn we nu volgens NaNoWriMo begrippen eigenlijk plantsers? Plantsers wisselen schrijven volgens een planning en intuïtief schrijven af. Wij plannen de indeling van het verhaal, zetten de hoofdstukken op en tekenen hokjes in een Excelblad voor alle belangrijke scènes. Maar terwijl we ze schrijven, veranderen die steeds maar weer. Dan wordt de planning daarna aangepast aan wat er is geschreven. Soms komt er intuïtief een deel van het verhaal los en worden er tussendoor nieuwe ideeën uitgewerkt. Dus bij ons staat eigenlijk niets helemaal vast, behalve dan de keerpunten van een verhaal. Alles wat daaromheen gebeurt, is constant in beweging. Vandaar dat we nu alweer aan versie 6 bezig zijn van het tweede deel van ‘De vergeten vloek’. Dat boek moet in september 2018 op de markt komen en dat gaat ons vast lukken.

Over de cursus ‘Schrijf Je verhaal’ van de Online Schrijfschool Van Marjon Sarneel, stond in onze vorige blog ook al iets. Kijk hiervoor even naar de blog van 17 oktober.

Oktober is de maand van de Fantastels Verhalenwedstrijd. We kunnen nu melden dat we daaraan hebben meegedaan, want het aantal inzendingen stijgt op het ogenblik redelijk snel. Dat is te verwachten, want de eindstreep komt in zicht. Het wordt voor de deelnemers, en dus ook weer voor ons, een spannende tijd van wachten op de juryrapporten. Het leuke hiervan is het vooruitzicht op een gezellige avond, wanneer we bij de prijsuitreiking in 2018 aanwezig kunnen zijn.

Als er in november weinig nieuws komt van onze kant, weet u waaraan het ligt. We moeten flink doorschrijven om de 50.000 woorden te halen voor de NaNoWriMo.

Groeten van Johanna Lime