Niemand heeft de leiding over jouw geluk, behalve jijzelf

18 november 2022

Waterloper verhalenwedstrijd – de uitslag

Niemand heeft de leiding over jouw geluk, behalve jijzelf.

Dat heb ik op zaterdag 12 november wel ervaren. Ondanks de heftige pijn aan mijn benen, omdat ik twee weken geleden ineens door mijn rechter knie heen zakte, ben ik toch naar de uitslag van de Waterloper verhalenwedstrijd gegaan. Het viel met de nodige ingenomen pijnstillers gelukkig niet tegen, ik kon het redden om er de hele middag bij te zijn.

Het was denk ik een kwestie van “mind over matter” om het maar eens in het Engels op te schrijven, ik had het voor geen goud willen missen.

En wat was het leuk!

Eerst kregen de juryleden een lunch aangeboden en natuurlijk hebben we gesproken over alle verhalen die we mochten lezen. Ik kwam erachter dat ik nog niet eens alle verhalen had gelezen die waren ingestuurd, want bij de eerste ronde waren de verhalen over alle juryleden verdeeld en sommigen kwamen niet in ronde 2 terecht. Ook hadden andere juryleden voor de verhalen van ronde 3 een andere rangorde dan ik en werd het toch nog heel verrassend wie er hadden gewonnen.

Wat ik wel vervelend vond, was dat de organisator, Roos, het zich erg aantrok dat een derde van de ingezonden verhalen moest worden gediskwalificeerd, omdat de regels om documenten anoniem in te sturen niet waren opgevolgd door een flink aantal deelnemers. Ik vind het echt de verantwoordelijkheid van de inzenders zelf, om zich aan de regels van de wedstrijd te houden. Er waren wat dat betreft ook fouten gemaakt met de vormgeving van de verhalen, die ik veelal maar over het hoofd heb gezien. De volgende keer wordt alles nog eens duidelijker uitgelegd in de reglementen en dan hoop ik dat de competitie nog spannender wordt en dat er nog meer schrijvers meedoen aan deze leuke themawedstrijd in ons genre.

Wat ik in ieder geval heb geleerd is, dat ik het heel leuk vind om jurylid te zijn voor Waterloper en dat ik beter niet kan gaan gokken wie de schrijvers achter de verhalen zijn. Wat dat betreft zat ik er helemaal naast. En dat was goed, want daarvoor is het ook een wedstrijd waarbij de auteur anoniem moet blijven, om een zo objectief mogelijke beoordeling te kunnen geven. Er wordt echt alleen gejureerd op de kwaliteit van de verhalen, en het was goed om te zien dat die kwaliteit er was, of er in ieder geval met wat oefening zou kunnen komen.

Het was bovendien heel leuk om te zien dat de meeste verhalen die ik hoog op mijn ranglijst had gezet ook hoog scoorden bij de andere juryleden.

De verhalen van Django Mathijsen en Anaïd Haen, van wie ik toch al heel wat heb gelezen, herkende ik zelfs ook niet. Als jurylid heb ik heel wat verhalen van hen mogen lezen, want ze hadden best veel ingestuurd, alleen herkende ik hun schrijfstijl niet. Ik verdenk hen ervan me expres te hebben misleid door ‘anders’ te gaan schrijven, nadat ze wisten dat ik jurylid zou zijn.

Dat het verhaal dat ik het beste vond, ‘Het is wat het is’, geschreven was door Brenda Hingstman, had ik niet verwacht. Dat maakt het juist zo leuk.

En dat ‘De legende van Latigo Barton’ door Django geschreven zou zijn, had ik net zomin verwacht. Wie verwacht er nou dat iemand die over robots schrijft een cowboy en indianenverhaal zal gaan schrijven met een geraamte in een grot?

Het verhaal van Anaïd Haen, dat de eerste prijs won, ‘Voor geen gat te vangen’, en dat ik op de tweede plaats op mijn rangorde had staan omdat ik geen twee verhalen op de eerste plaats mocht zetten, vond ik grandioos geschreven. Ik ben het er dus wel mee eens dat het uiteindelijk, na alle rangordes van juryleden bij elkaar, de winnaar werd.

Alle schrijvers die hebben meegedaan wil ik hierbij feliciteren. Jullie hebben toch maar mooi een verhaal ingestuurd en ik weet uit ervaring dat een themaverhaal voor Waterloper niet gemakkelijk is om te schrijven. Het is een hele uitdaging om aan het thema te voldoen. Ik hoop ook dat jullie iets hebben aan mijn juryrapport en dat jullie volgend jaar ook weer mee zullen doen. Een tip die ik je dan wel wil meegeven: lees de voorwaarden voor insturen goed door en volg ze ook op, voordat je op de verzendknop drukt. Neem de leiding over je eigen geluk en leg de verantwoordelijkheid niet bij de organisator maar houd hem bij jezelf.

Ik doe volgend jaar weer graag mee als jurylid, als Roos me vraagt.

NaNoWriMo november 2022

Dag 18 van de NaNoWriMo maand en ik ben bezig aan hoofdstuk 14 van Magische Alliantie boek 1 Woest water. Tjonge jonge het is me het verhaal wel. Ik moest er weer eens iets nieuws van maken van mezelf. Natuurlijk heb ik het mezelf daardoor weer eens niet gemakkelijk gemaakt. Een ander plot dat een beetje gebaseerd is op een thriller, maar niet helemaal. Een verhaal waarbij ik eens een ander soort oerkarakter voor storytelling heb uitgewerkt. Een nieuwe planeet met heel veel eilandjes en veel water. En een crimineel als antagonist, die op een wel heel moeilijk toegankelijke plek zijn basis heeft. Doe daarbij nog een groep schakelmagiërs, een pleegmoeder en een paar hybride mensenrassen en je hebt denk ik wel een idee wat ik mezelf heb aangedaan. Bij hoofdstuk 13 stokte het verhaal en zelfs mijn plotschema trok het niet meer verder. Maar vandaag, bij hoofdstuk 14, lukte het met toch weer om door te schrijven. Ik moest gewoon wat dingen in mijn plotschema van plaats veranderen en ik zat weer in ‘the flow’. En nu ga ik proberen om eerst het hele verhaal tot het einde toe verder uit te werken. De spannendste scènes komen er zoals altijd nog aan, dus ik ben benieuwd hoe ik er weer meer vaart in krijg en hoe ik de spanning nog verder op kan voeren, totdat de grootste wens van de protagonist vervuld zal zijn (hopelijk voor hem).

Verhaalredactiecursus

De verhaalredactiecursus die ik online volg gaat ook gewoon door. De derde les was afgelopen dinsdag. We hebben een leuke ploeg en zijn druk bezig aan een redactie. Echt heel leerzaam en daarnaast hebben we er veel plezier bij. Leuk om te volgen dus.

In About Books kwam de aankondiging van de Bootcamp verhalenbundel ter sprake

Met de Bootcamp van Zilverspoor, de eerste die bij de manuscriptenwedstrijd hoorde, ben ik met Marco, Arjen en Mirjam samen bezig aan korte verhalen in een verbeeldingswereld die tijdens de Bootcamp is bedacht. Echt heel fijn dat we elkaar zo goed hebben geholpen met redigeren van de verhalen, dat Cocky heeft besloten er een verhalenbundel van uit te willen geven. Doordat we allemaal een eigen inbreng hebben maar een gezamenlijke wereldbouw en doordat we de verhalen bij elkaar aan laten sluiten, zal het een toffe bundel worden voor liefhebbers van fantasyverhalen.

Redactieronde 2 gaat volgende week beginnen

Aanstaande maandag begint de redactieronden voor Interplanetair boek 3 Schakelmagie. Dan ga ik dus weer samen met Tamara Geraeds aan het werk om bij dit manuscript nog een keer alles goed door te nemen en het nog een beetje bij te schaven.

En volgende week is het alweer tijd voor de Zilverdag en krijgen we te horen wie de manuscriptenwedstrijd gewonnen heeft.

Spannend allemaal en ook best wel druk.

Het fijne is dat ik me er gelukkig bij voel. Bij het jureren, het schrijven van manuscripten en korte verhalen en het doen van de redacties. Dus het is een keuze waarvoor ik graag de leiding op me neem.

Groeten van Johanna Lime

Als ik minder denk, kan ik meer dan ik dacht

13 oktober 2022

Redactieronde 1 is over de helft

Sinds 26 september ben ik iedere werkdag samen met redacteur Tamara Geraeds bezig met het onder handen nemen van mijn manuscript. Ja, Interplanetair boek 3, Schakelmagie, komt er over een paar maanden aan! De planning van begin 2023 gaan we halen.

Ondanks de ervaring die ik tijdens het redactieproces met eerdere boeken al heb opgedaan, blijft dit altijd nogal confronterend. Ik ontdek zwakheden in het manuscript die mij tijdens het schrijven, en zelfs na een aantal keer herschrijven, niet opgevallen zijn. Opnieuw worden er stopwoorden uit de tekst gehaald en worden bewoordingen van zinnen ten goede verbeterd. Gedeeltes tekst die herhalend zijn, worden uit het verhaal geschrapt.

Het aantal pagina’s krimpt, er zijn er al negen minder. Het valt mij op dat er deze keer meer alinea’s geschrapt worden dan dat ik er nieuwe gedeeltes bij moet verzinnen, al gebeurt het nog steeds allebei.

Schakelmagie wordt voor mij een bijzonder boek. Ik heb met het schrijven hiervan bewust de grenzen opgezocht en vind het spannend om te zien wat daar tijdens deze redactie van overeind blijft staan. Het moeilijkste gedeelte moet nog komen, de climax zit tenslotte aan het eind. De personages hebben het in dit verhaal moeilijker dan in mijn vorige boeken, er komen heftige gebeurtenissen in voor. Dingen die ethisch niet verantwoord zijn en waar ik vroeger met Dinie samen flink over gediscussieerd zou hebben. Dat ging nu helaas niet, want ze is al bijna vier jaar dood. Ook het proeflezen is het bij dit manuscript deze keer niet gelukt om feedback te krijgen. Ik heb het dus alleen gedaan en hoop dat alle overwegingen die ik had tijdens het schrijven de vorm krijgen die ik voor dit verhaal als doel had gesteld.

Omdat dit het laatste deel wordt van de trilogie Interplanetair en mijn volgende serie hierop verder bouwt, zij het bij een volgende generatie, vind ik het erg spannend om te zien of de fundering voor Magische Alliantie na de redactie nog steeds zal kloppen.

In ieder geval zijn de eerste twaalf hoofdstukken weer lekker strak getrokken en heeft de redactie een goede invloed op het verhaal. Het wordt weer echt een boek waar ik nu al verliefd op ben, dus wat dat betreft past het prima bij mijn vorige boeken.

Ik zit te veel in mijn hoofd

Dat heb ik in mijn leven vaak gehoord. Maar wat moet ik anders doen, als denker?

Tijdens de redactie van Schakelmagie merk ik het weer: ik ben soms overdreven bezig met denken om de controle over mijn verhaal niet te verliezen. Daarom kom ik soms terug op dingen die eerder in het verhaal zijn gebeurd. Zelf heb ik geen probleem met herhalingen, het maakt de dingen voor mij alleen maar extra duidelijk. Maar ik kan me voorstellen dat het voor een lezer saai kan worden om dezelfde gebeurtenissen nog eens te zien in een boek. Het is dus maar goed dat de redactie ze eruit haalt.

Ik moet ook toegeven dat de beste ideeën voor verhalen een wisselwerking zijn tussen denken en voelen, tussen vasthouden en loslaten. Helaas ben ik door te grote openheid en kwetsende ervaringen in mijn leven iemand geworden die de controle op latere leeftijd moeilijk los kan laten. Wellicht dat ik me daarom ook prettiger voel bij het werken met een systeem, zoals het in schema zetten van het plot.

Gelukkig geeft het schrijven mij de vrijheid om met de personages mee te bewegen en met mijn gevoel mee te gaan. Als ik in mijn verbeeldingswereld duik, bestaat de gewone wereld niet langer en voel ik me helemaal vrij. Misschien is dat ook waarom ik zo graag schrijf. Ik kan de controle los laten en kom op plaatsen waarvan ik niet had gedacht dat ik er komen kon. Als ik minder denk, kan ik dus meer dan ik dacht. Die tekst op het plaatje klopt eigenlijk wel.

Wanneer ik weer een nieuw verhaal wil gaan schrijven, duurt het meestal even voordat ik een idee krijg waarmee ik echt iets kan. Meestal komen die ideeën als ik er niet bewust over nadenk, als ik het de vrijheid geef. Ze moeten even rijpen en dan komen ze na een tijdje ineens naar boven. Zo heb ik pas ook weer een idee gevonden voor een kort verhaal voor de Bootcamp, het derde verhaal dat ik hiervoor nog wilde schrijven. Het komende weekend wil ik dit uit gaan werken.

Voorbereiden voor NaNoWriMo

Voor de serie van zes boeken, die volgen na Interplanetair, (Magische Alliantie) ben ik nu al een paar maanden aan het voorbereiden. Het goede nieuws is, dat ik alle personages heb getekend en dat ik van alle personages een uitgebreid profiel heb uitgewerkt. Ik weet hoe ze eruit zien, waar ze wonen, wat hen drijft, wat het achtergrondverhaal is en waarom ze in het volgende verhaal een rol moeten spelen. Het hoofdpersonage kampt met een prangende vraag en probeert uit te vinden hoe het precies zit met zijn afkomst. Hij gaat op onderzoek uit en dan gebeuren er allerlei gevaarlijke dingen die hem tot het uiterste drijven en hem tegelijkertijd het antwoord geven op zijn vraag. Tezelfdertijd kampen de schakelmagiërs met een eigen vraag die ze graag op willen lossen.

Het is Preptober (de maand oktober om je verhaal voor te bereiden) bij NaNoWriMo en ik ben er klaar voor. Laat november maar komen, dan ga ik weer proberen om 50.000 woorden in een maand te schrijven. Dat is natuurlijk nog geen heel manuscript, dus in december zal ik verder moeten werken. Het doel is om voor het einde van het jaar versie 1 van mijn volgende boek af te krijgen. Tegelijkertijd speelt dan ook nog de redactie voor Schakelmagie, dus ik weet wat me te doen staat. Schrijven en redigeren, zorgen dat er nieuwe boeken komen van Johanna Lime. Ik heb er zin in.

FACTS in Gent

Waar ik ook zin in heb, is lezers te ontmoeten. Het volgende evenement waar ik aan mee mag doen is FACTS in Gent. Zilverspoor staat daar weer met een grote kraam. Ik ben nog niet eerder op deze Belgische Comic Con geweest, dus voor mij wordt het een nieuwe ervaring. Op 22 en 23 oktober hoop ik er te staan, in de Flanders Expo. Dus als je boeken van mij op je verlanglijstje hebt, of je bent er nieuwsgierig naar? Kom erheen, dan kunnen we elkaar spreken. Ik signeer mijn boeken graag en heb er ook boekenleggers bij en plattegronden van Biarrastad en Bengalostad.

Groeten van Johanna Lime.

De eerste redactieweek voor Schakelmagie

30 september 2022

Ronde 1 van de hoofdredactie

Het is altijd weer spannend, de redactie op mijn volgende manuscript. Ik weet intussen hoe het werkt, maar toch verrast Tamara Geraeds me altijd weer. Ze heeft een strakke planning en stuurt iedere dag een aantal pagina’s op, die ik dan doorneem en weer terugstuur. Meestal accepteer ik de wijzigingen die in het document staan aangegeven, omdat ik zie dat ze gewoon gelijk heeft: het verhaal wordt net iets duidelijker en vlotter, het te veel aan woorden gaat eruit. Vaak verbaas ik me erover dat het me toch weer niet gelukt is om die herhalingen eruit te houden, die zinnen die dubbelop zijn, met stukken tekst die er eerder ook al stonden. Net iets anders verwoord, maar toch. Blijkbaar heb ik dat tijdens het schrijven nodig om alles voor mezelf duidelijk en logisch te houden. Zelfs bij een vierde versie nog. Ben ik even blij dat er redactrices zijn! Door Tamara’s wijzigingen wordt het verhaal lekker vlot getrokken. Ik word hier vrolijk van en denk bij mezelf: dit gaat vast mijn beste boek tot nu toe worden.

Het wordt lastiger wanneer er meer aan de hand blijkt te zijn. Hoe kan het nou dat ik ergens ineens een cliffhanger heb staan? Hij staat midden in de actie maar ook midden in een hoofdstuk. Tamara heeft natuurlijk groot gelijk om te vragen of ik daar nog iets achteraan kan schrijven, want de lezer zal willen weten hoe de personages dit probleem op gaan lossen. Pas daarna kunnen ze verder lezen na de witregel. Afijn, dat is even omschakelen en van redigeren ineens weer creatief gaan schrijven. Ik bedenk een paar nieuwe zinnen, iets met een personage dat de gevolgen van de actie op kan vangen, en zucht opgelucht als het me is gelukt. En dan weer verder. Ik zie dat er een heel stuk tekst is geschrapt, maar op deze plek kan dat niet. Het is een handeling die verderop in het verhaal erg belangrijk wordt, en als het hier dan weggehaald is, wordt er verderop verwezen naar iets dat niet langer bestaat. Ik zet een opmerking in de kantlijn en vertel mijn redactrice waarom dit gedeelte er niet uit mag. En zo gaan we verder, alle hoofdstukken door, elke dag een bepaald gedeelte van het manuscript. Het zal nog even duren voordat we helemaal bij het einde zijn. Voorlopig ben ik alweer dik tevreden met onze samenwerking. Het komt vast ook nu weer helemaal goed. Dat was bij de vorige boeken die Tamara onder handen nam ook zo, dus dit zal vast weer op zijn pootjes terecht komen. Ik kijk er vanaf afgelopen maandag iedere werkdag naar uit dat er een e-mail mijn kant op komt en ben nieuwsgierig naar wat ik daarin aan opmerkingen zal vinden. Net als Tamara plan ik redactietijd in mijn agenda. De rest van het jaar zijn we hier zoet mee.

Voorbereidingen voor NaNoWriMo

Het gaat echt stukje bij beetje deze keer, dat hadden jullie al gemerkt. Het voorbereiden van de verhalen van de volgende boekenserie, Magische Alliantie, vergt veel inspanning en tijd. Ik heb voor zes planeten een nieuwe wereldbouw en nieuwe sterrenkaarten en landkaarten nodig, er komen zes heel nieuwe personages bij, er zijn zes nieuwe conflicten nodig en een overkoepelend verhaal, andere situaties, een nieuw of compleet veranderd magiesysteem. Tekeningen van de personages heb ik al gemaakt, er is een opzet voor het eerste verhaal, ik weet wie de protagonist van het eerste boek wordt, wie de antagonist is en wat er precies speelt. Ik heb een mysterie bedacht dat opgelost moet worden, in een wereld die heel anders is dan de onze. Als dit me gaat lukken, wordt het een bijzonder boek.

De afgelopen week ben ik lessen van de “NaNo Prep 101” (voorbereiding op de National Novel Writing Month, 50.000 woorden schrijven in de maand november, met woordenaantallen per dag invullen op de website van de organisatie) zo’n beetje aan het volgen, zodat ik in november 2022 ook weer mee kan doen aan de NaNoWriMo.

Voor 1 november wil ik in ieder geval alle voorbereidende werk voor boek 1 van deze nieuwe serie helemaal af hebben, en een plot dat van het begin tot het eind in schema is gezet. Dat gaat me vast lukken, ik heb oktober nog. Voor boek 1 en 2 ben ik al een heel eind op weg met de ideeën voor de verhalen, voor de boeken 3, 4, 5 en 6 heb ik alleen voorlopige titels en verschillende verzamelde plaatjes voor een eventuele boekomslag. Het zal net wat anders worden dan ik gewend ben te schrijven, ik weet al ongeveer waarop ik de verhalen wil baseren, welk bekend verhaal ik wil gebruiken voor inspiratie. Maar het moet anders, ik wil het op z’n Johanna Limes, dat ben ik aan Dinie en mijzelf verplicht. Dus dat betekent nog heel veel brainstormen, scènes uitschrijven, wezens bedenken, flora en fauna, landschappen, problemen die te overwinnen zijn en vooral datgene wat de personages het liefst van alles willen, waar ze helemaal voor gaan… En dan de dingen bedenken die ze moeten overwinnen, zodat ze kunnen groeien en aan het eind van het verhaal er anders uitkomen dan hoe ze er in het begin voor stonden.

Heerlijk om dat allemaal te bedenken, te tekenen, uit te schrijven en in een schema te zetten, waarna ik die zes manuscripten zal kunnen schrijven. Iedere dag een beetje hieraan werken zorgt tenslotte ook voor vooruitgang. Ik moet gewoon af en toe even achteromkijken om te kunnen zien wat er al aan werk verzet is. Deze wereld begint alweer helemaal voor me te leven, ik moet doorzetten tot mijn doel bereikt zal zijn: een prachtige zesdelige serie schrijven, verdeeld over drie tweeluiken.

Er is nog meer waar ik naar uitkijk in de herfst en de komende winter, maar daarover schrijf ik later verder in mijn blogs.

Groeten van Johanna Lime