NaDeWriMo voortgang – het wordt weer lastiger vol te houden

19 december 2020

Het wordt lastiger vol te houden

Ik heb het stuk, dat ik eerder al geschreven had voor Versie 1 van dit verhaal, weer herschreven. Nu ben ik aan het doorschrijven aan een nieuw gedeelte, een stuk van het verhaal waarover ik nog flink moet nadenken, ondanks dat ik het heb geplot. Tijdens het schrijfproces gebeurt het, dat het verhaal net anders wordt dan ik in het plothokje in Excel had opgeschreven. Dat werk ik dan later weer bij. Het blijft flexibel, maar ik weet waar ik uit wil komen op het eind. Ik ben nu bezig met hoofdstuk 9, dus het duurt nog wel een maand of langer voordat het hele verhaal van Interplanetair deel 2 Geestenpoort af zal zijn. Dat verhaal zal wel meer woorden omvatten dan de 50.000 voor het project. Toch is het leuk om elke dag het aantal woorden in te vullen, zelfs als het er maar 337 op een dag zijn. Alle beetjes helpen.

Interplanetair deel 1 Ruimtestad komt in januari 2021 uit.

Ik schreef in een vorige blog dat ik bezig was met het tekenen van een sterrenkaart voor dit nieuwe boek, zo’n kaart als er ook in Schamel verbond is geplaatst. Dat is me gelukt. Ik heb hem getekend en opgestuurd naar Zilverbron. Bovendien heb ik een mooie auteursfoto opgestuurd, die tijdens een fantastisch leuke fotoshoot van mij gemaakt is door Kim van Gent Photography. Dus er komt een kaart in het boek Ruimtestad en op de achterkaft komt een nieuwe foto van mij. Nadat de woordredacteur klaar zal zijn, verwacht ik dat ik de flaptekst bij moet werken en daarna moet ik de proefdruk doornemen. Het komt steeds dichterbij!

Groeten van Johanna Lime

 

Na 7 dagen schrijven 28273 woorden verder en mijn nieuwe boek komt bijna!

10 december 2020

Na 7 dagen schrijven 28273 woorden verder

Ik ben lekker bezig met het schrijven en herschrijven van Interplanetair deel 2 Geestenpoort. Vanaf 4 december tot vandaag ben ik 28273 woorden verder gekomen. De proloog en de hoofdstukken 1 t/m 6 zijn af. Ik heb nog een paar hoofdstukken die ik aan moet passen en daarna kan ik weer door met creatief schrijven aan dit verhaal. Echt heel fijn dat ik de routine teruggevonden heb. In het begin schreef ik tot ver na middernacht en was ik nog een nachtuil, maar inmiddels is de schrijftijd gestabiliseerd en schrijf is ’s middags. Nu kreeg ik weer het plaatje van de flamingo op de website van de NaNoWriMo te zien. ’s Middags schrijven werkt voor mij het beste. Inmiddels ben ik ’s avonds aan het tekenen geslagen, want voor het nieuwe Science-fiction-fantasyboek dat in januari uit zal komen bij uitgeverij Zilverbron, wil ik graag een nieuwe sterrenkaart maken. Zo’n soort kaart als er ook in het boek Schamel verbond zit. Daar was ik zo geconcentreerd aan bezig dat het alweer ver voorbij middernacht werd voordat ik er erg in had. Maar het goede nieuws is dat de kaart vast nog op tijd afkomt.

Nog een maand ongeveer en dan komt er weer een nieuw boek van Johanna Lime.

Ik schreef in een vorige blog dat de hoofdredactie van mijn nieuwe manuscript klaar was. De uitgever vertelde me dat het nu bij de woordredacteur ligt. Zij verwacht dat Interplanetair deel 1 Ruimtestad ongeveer half januari van de drukker komen kan. Dus het nieuwe boek komt toch volgens de planning in januari 2021 uit.

Eerst dus de feestdagen van 2020 nog en dan start januari van 2021 met een gloednieuw boek!

Ik kijk er alweer  naar uit! Mijn zesde pennenvrucht, wat romans betreft.

Groeten van Johanna Lime

Geen NaNoWriMo 2020 in 2020, dan maar een NaDeWriMo

6 december 2020

Verder met schrijven na de redactie van Ruimtestad

Zoals ik in eerdere berichten heb vermeld, haalde ik door familieomstandigheden voor de NaNoWriMo van november 2020 slechts 10.682 woorden. De tijd voor creatief schrijven ontbrak, ik had andere prioriteiten. Gelukkig heb ik het nog wel voor elkaar gekregen om tussen alle werkzaamheden door de redactie van Interplanetair deel 1, Ruimtestad af te krijgen. Op 3 december van 2020 was de hoofdredactie helemaal klaar. Jippie!

Ik baalde ervan dat ik de NaNoWriMo in 2020 niet won, maar het is nu eenmaal niet anders. Soms komt er een plotselinge wending in je leven en loopt alles anders.

Tijdens het redactieproces van deel 1 kwam ik erachter dat ik met deel 2 terug moest naar de tekentafel. Ik moest de wijzigingen in het verhaal aanbrengen waarmee de aansluiting naar boek 2 beter verliep. Bovendien waren er nog een paar ideeën naar boven gekomen, die ik moest verwerken in het plot. De rest van 3 december heb ik dan ook gebruikt om mijn plotschema in Excel helemaal aan te passen, zodat ik kon beginnen aan een versie 2 van het verhaal. Daaraan begon ik laat op die avond ook nog.

Ik ging naar de website van de NaNoWriMo en ontdekte dat ik daar een heel nieuw project aan kon maken. Dat werd het project Versie 2 van Interplanetair 2, ofwel de NaDeWriMo. In de periode van 4 december tot 3 januari heb ik een nieuw schrijfdoel om 50.000 woorden te schrijven. Ik kan het aantal woorden net als anders tijdens de NaNoWriMo gewoon invullen op de website en daar kan ik de grafieken zien groeien zoals dat normaal ook het geval is. Ik krijg er zelfs de badges voor als ik een doel gehaald heb.

Op 4 december heb ik tot twee keer toe een aantal woorden ingevoerd, omdat ik, nadat ik op 3 december met het nieuwe project begon, pas na middernacht het eerste aantal woorden heb ingevoerd. In de avond van 4 december gebeurde dit voor de tweede keer.

Op het moment heb ik alweer drie dagen op rij geschreven aan versie 2 van Interplanetair deel 2, Geestenpoort. Ik ben ik weer lekker op weg! Zo ver zelfs dat het woordenaantal van november is ingehaald. Ik zit nu weer op de 10.876 woorden, net iets meer dan wat ik in november had geschreven.

Nu volhouden

De rest van de maand december wil ik dit tempo volhouden en iedere dag verder schrijven aan het tweede deel van mijn nieuwe trilogie bij Zilverbron. Ik vind het heel fijn dat ik gewoon een nieuw project aan kon maken, onder het project dat in november was gestart. Ik heb een tweede kans gekregen en kan toch proberen om de routine weer vast te houden en om elke dag ongeveer 2.000 woorden verder te schrijven. Er zullen nog wel wat dingen geregeld moeten worden op het persoonlijke vlak, maar in principe ben ik vanaf nu volledig de regisseur van mijn eigen tijd. Het enige nadeel is dat het aantal naaste familieleden steeds kleiner wordt, maar gelukkig heb ik er nog een paar.

Mijn doel om deze nieuwe trilogie te schrijven, in samenwerking met uitgeverij Zilverbron, blijft onverminderd bestaan. Bovendien wil ik vanaf 2021 ook weer meer gaan tekenen in Painter, dat heb ik al veel te lang nauwelijks nog gedaan. Ik hoop ook wat meer met andere mensen op te kunnen trekken en als het kan weer eens een mooie reis te maken. Plannen genoeg voor de toekomst, dus. In elk geval hoef ik me nooit te vervelen, ik vermaak me wel. Als het niet met schrijven en tekenen is, dan is het wel met boeken lezen. Daar heb ik ook weer een paar pareltjes van gekocht. En jullie?

Groeten van Johanna Lime

Bij lange na geen winnaar van NaNoWriMo 2020

28 november 2020

Schrijven ging niet, de redactie wel

Op deze datum had ik voor NaNoWriMo van november 2020 al winnaar kunnen zijn, maar het is me dit jaar niet gelukt. Ik heb slechts 10.682 woorden gehaald en voor de rest van de maand november geef ik er de brui aan. Vanaf 1 december ga ik zelf wel een dagelijkse wordcount proberen te halen, dan maar zonder website waar je alles bij kunt houden. Gewoon, in mijn schrijfroutinetacker in Excel.

Vanwege het overlijden van mijn vader had ik deze maand wel iets anders aan mijn hoofd dan de NaNoWriMo wedstrijd. Na de begrafenis moest ik samen met mijn broer, schoonzus en neef mijn vaders flat leegmaken. Gisteren kon ik de sleutel van de huurwoning overdragen aan de verhuurder en daarmee kwam er definitief een einde aan alle bezoekjes aan de flat waar mijn vader de laatste dertien jaren heeft gewoond. Na alle mantelzorg voor mijn ouders is het toch wel een vreemd idee dat ik daar nu niets meer te zoeken heb. Er is een tijdperk afgesloten. Ik ben helemaal vrij en los van de verplichtingen die ik als dochter had. Alle administratieve zaken moeten nog wel verder worden afgehandeld en dat kan best nog even duren, maar daarna zal ik toch echt moeten gaan bepalen hoe ik verder wil. Het besef dat ik helemaal alleen ben, zonder ouders en zonder Dinie, daalt wat dieper in. Gelukkig is mijn broer weer terug en ik verheug me op nieuwe logeerpartijen.

Redactie van Interplanetair deel 1 Ruimtestad.

Op 13 november schreef ik dat het redactiewerk voor mijn volgende boek wel door is gegaan. En het lijkt er veel op dat mijn redactrice, Natascha van Limpt, in de afgelopen week nog wat sneller doorgewerkt heeft met soms wel meer dan drie hoofdstukken per dag. We zijn nu bezig met de eindredactie, met redactieronde 2. Gisteren was hoofdstuk 20 van de 25 aan de beurt, dus dat is alweer 80%, net als vorige week, maar nu dan wel van de tweede redactieronde.

Ook bij de eindredactie is het soms weer slikken als ik zie wat er allemaal nog beter kan, maar als ik dat dan heb aangepast en het verhaal teruglees, merk ik dat het zoveel spannender geworden is, veel leuker voor de lezer, veel beter voor het boek. Het blijft een heel vreemd fenomeen dat je als schrijver gewoon blind bent voor die zaken die een redactrice eruit kan filteren. Petje af voor Natascha!

Nog een week doorwerken, vermoed ik. Dan kan het verhaal al naar de woordredactie.

Terwijl ik aan de redactie bezig was, realiseerde ik me dat ik nog helemaal niemand heb gevraagd voor een blogtour. Daar mag ik dus weleens over na gaan denken. Dus als je zelf een blogger bent en je hebt er zin in om mijn nieuwste boek straks te recenseren, mag je gerust contact opnemen. (via een chat op mijn Facebookpagina bijvoorbeeld).

Ik bedacht ook dat ik weleens voor een mooie foto op de kaft kon gaan zorgen. Dus ik heb de stoute schoenen aangetrokken en iemand benaderd voor een fotoshoot. Deze keer zal ik er alleen op staan en de selfies die ik heb gemaakt zijn echt niet mooi genoeg.

Wat ik hoop, is dat de uitgeverij mijn voorstel voor de cover volgt, want die stad wordt in het boek beschreven en als ze voor een ander plaatje gaan, past mijn tekst er niet meer bij. Ik maak me daar best zorgen over. Verder heb ik het concept voor de flaptekst al doorgelezen en daar moet ook nog wel wat aan veranderen. Best nog veel te doen dus voordat het boek uit kan komen.

Bovendien vraag ik me af of ik nog een kaart zal tekenen als promotiemateriaal. Wat zal ik weer bestellen aan boekenleggers en dergelijke, als het boek uitkomt? Het gaat toch eigenlijk best snel. Voor mijn gevoel zijn Schamel verbond en De twaalfde Saturnusmaan er nog maar pas. Maar dat komt ook wel door dit vreemde jaar zonder beurzen, vanwege covid-19.

Afijn, ik heb nog even. Wel ben ik van plan om weer een december winactie te gaan doen op mijn boekenwebsite. Ik doe trouwens ook al mee aan de December Feestmaand van de Zilverboekenclub, daar is elke dag van december 2020 een boek van Zilverspoor/Zilverbron te winnen. Dus als je dat nog niet wist, kijk dan eens op die pagina op Facebook.

Terug naar het plotten en dan weer schrijven aan deel 2

Zodra de redactierondes klaar zijn moet ik terug naar de tekentafel. Er zijn wijzigingen in het verhaal waardoor de aansluiting naar boek 2 net wat anders moet. Bovendien kreeg ik vannacht een idee over de Interplanetaire samenwerking die anders gaat verlopen. Daardoor moet ik het plot van deel 2 aan gaan passen. Daarna heb ik dan een ander plan voor deel 3. En zo blijft alles wat er rondom het verhaal gebeurt steeds maar in beweging. De actie van de redactie roept een reactie voor het schrijven in de wereld. Niets staat stil, overal is energie.

Ik heb besloten om dus toch aan een versie 2 te beginnen die weer heel anders uit zal pakken dan versie 1, na wat ik uit de redactierondes heb geleerd. Ik ben van plan om in december 2020 te beginnen met schrijven aan Geestenpoort en kan in 2021 verder werken. Ik wil van deel 2 ook minstens vier versies te schrijven voordat ik het opstuur naar de uitgeverij. Behalve dat ik de nieuwe trilogie af wil krijgen ben ik zeker van plan om ook meer met tekenen te gaan doen. Gelukkig ben ik iemand die zichzelf wel bezig houdt en die weinig externe prikkels nodig heeft. Hopelijk heb ik nog even om al mijn plannen waar te maken.

Dit is mijn nieuwe schrijfproject nadat de redactie van deel 1 klaar zal zijn.

Groeten van Johanna Lime

 

Door familieomstandigheden minder kunnen schrijven

13 november 2020

Planning niet gehaald

Op deze datum zou ik voor NaNoWriMo van november 2020 al minstens 21.671 woorden geschreven moeten hebben. Ik heb er echter nog maar 6.486. De afgelopen tien dagen is er helemaal niets meer bijgekomen. Ik heb de NaNoWriMo voor 2020 eigenlijk al opgegeven, want die 50.000 woorden voor mijn volgende manuscript kan ik vast niet meer halen. Er is nog zoveel te doen, ik heb nauwelijks tijd over om te schrijven aan mijn nieuwe verhaal. Bovendien wil ik het beetje tijd dat ik overhoud gebruiken voor de redactie van deel 1 van Interplanetair, dat over een paar maanden uitgebracht wordt bij Zilverbron. Dus weinig kans van slagen voor de NaNoWriMo van dit jaar.

Wat is er gebeurd?

Precies op 1 november werden mijn broer en ik gewaarschuwd dat het erg slecht ging met mijn vader. Hij mankeerde al van alles en de mantelzorg werd steeds zwaarder, maar de afgelopen tijd kwamen er wel heel veel ernstige klachten bij. Mijn vader was 94, hij was bijna doof, bijna blind, liep met een rollator, viel soms plotseling om en had de laatste tijd ernstige bloedarmoede en veel te weinig zuurstof in zijn bloed. We hadden pas nog een CIZ indicatie aangevraagd en hij zou eigenlijk nodig naar een verpleeghuis moeten, voor intensieve zorg. Dat kon niet vanwege de lange wachtlijsten die daar waren. Ik vond zoiets ook nogal een risico in deze coronatijd, want ik hoorde dat patiënten uit ziekenhuizen naar verpleeghuizen werden overgeplaatst. Wat als hij er ook nog eens corona bij kreeg?

Gelukkig bleek hij dat niet te hebben en was de thuiszorg zo geweldig goed geregeld dat de verzorgenden die al jaren bij hem thuis kwamen hem ook heel intensief thuis konden verplegen. Mijn broer en ik zijn ontzettend dankbaar voor al hun hulp.

Ik had op 31 oktober al een stukje geschreven dat ik op 1 november voor NaNoWriMo heb gebruikt en op 1 november, voordat we opgeroepen werden, had ik ook nog flink doorgeschreven zodat ik die score op 2 november plaatsen kon. Maar tijdens het waken bij mijn vader lukte het niet meer zo vlot. Ik schreef in zijn huis nog wel iets met pen en papier, maar kwam lang niet aan de 1667 woorden per dag. Mijn hoofd stond er niet naar en ik had natuurlijk wel wat anders te doen dan schrijven voor een wedstrijd.

Op donderdag 5 november is mijn vader rustig ingeslapen. Mijn broer en ik waren blij dat wij hem in zijn laatste dagen nog hebben kunnen spreken, dat we hem konden helpen en dat hij niet alleen was.

De begrafenis vond op 10 november plaats en nu zijn mijn broer en ik bezig met alle rompslomp die bij een overlijden van een ouder hoort. Ik ben blij dat ik er deze keer niet alleen voor sta. Mijn broer woont gelukkig weer in Nederland, hij is een grote steun. We kunnen het samen doen.

Wat kan ik nog wel doen in november en wat doe ik erna?

We moeten even flink aanpakken voordat alles rustiger zal worden. Voor mij is het een heel dubbel gevoel om mijn vader kwijt te raken. Aan de ene kant ben ik blij dat er na 18 jaar mantelzorg voor Dinie’s moeder, voor mijn eigen moeder en voor mijn vader een einde is gekomen. Ik ben zoveel geliefde familieleden verloren de afgelopen jaren, dat ik bijna ben vergeten hoe het is om te leven zonder gedachten aan de dood. Ik ben bijna vergeten hoe het is om geen zorgen te hebben om familieleden die ik helpen moet. Vanmorgen hoefde ik niet vroeg uit bed om naar mijn vaders huis te gaan om allerlei klusjes voor hem te doen. Aan de andere kant realiseer ik me nu ook dat ik nu geen ouders meer heb en dat ik tot de volgende groep begin te horen die aan de beurt is om naar het hiernamaals te vertrekken, hoewel ik toch heel goed weet dat een hoge leeftijd hoegenaamd niets zegt over wie er aan de beurt zal zijn.

Ik krijg nu wel meer vrijheid om mijn eigen gang te gaan, zonder dat ik bang hoef te zijn om plotseling weggeroepen te worden, als enige contactpersoon van een ouder.

Ik moet opnieuw bepalen wat ik met de rest van mijn leven wil doen. Zal ik wel op de plek blijf zitten waar ik nu ben, of ga ik ergens anders heen? Waar vind ik weer verbinding? Ik moet ook opnieuw overdenken wat ik met schrijven en tekenen wil gaan doen en hoe ik mijn tijd daarvoor in ga plannen. Voorlopig heb ik een contract bij Zilverbron voor de nieuwe trilogie Interplanetair, maar andere verhalen spoken ook al lang weer door mijn hoofd. En nu ik schrijver ben, wil ik wel doorgaan met dat werk. Misschien wordt het net iets anders in de toekomst, misschien ga ik het nog eens combineren met tekenen, wat ik al jaren wil.

Het redactiewerk gaat door

Wat het schrijven betreft, ben ik erg blij dat Natascha in deze benarde tijd gewoon is doorgegaan met de redactie van mijn volgende boek. Telkens stuurt ze een of twee hoofdstukken naar mij op. We zijn vandaag al aangekomen bij hoofdstuk 20 van de 25, dus we hebben al 80% van de eerste redactieronde gedaan.

Dat redactiewerk was trouwens wel even flink slikken, want bij dit nieuwe manuscript, voor het eerste deel van een hele nieuwe trilogie, blijkt dat ik heel wat dingen heb opgeschreven die niet bepaald handig waren. Soms zag ik bij het openen van het bestand alleen maar geschrapte stukken tekst, rode of blauwe vlakken op de pagina’s. Ik moest mezelf wel even moed inspreken om die aan te pakken of gewoon te schrappen. Gelukkig bleek dat het vooral informatie was die later in het verhaal organisch terugkwam. Het was gewoon mijn ‘lerares’ die bang was dat de lezer te weinig informatie kreeg als er een heel nieuw verhaal begon. Wat ben ik blij met mijn redactrice die er open in gaat en zulke dingen eruit kan filteren.

En nu we al een poosje bezig zijn, zie ik het verhaal opknappen. Het wordt weer een boek om trots op te zijn. In de tweede redactieronde ga ik wel even goed kijken of er echt geen foreshadowing teveel geschrapt is, maar ik heb het gevoel dat het wel mee zal vallen.

En dan ben ik dus eigenlijk ook wel blij dat ik met deel 2 van Interplanetair nog maar tot en met hoofdstuk 7 van versie 1 gekomen ben, want ik leer hier ook weer veel van. Deel 2 bevat ook informatie die geschrapt kan worden. Toch ga ik eerst verder om het hele verhaal op te schrijven, straks in december en januari, als ik er weer tijd voor krijg. Met wat ik nu leer uit de redactie van deel 1, ga ik daarna nog een paar versies schrijven. Gelukkig heb ik nog wel even tijd voordat het in 2021 opgestuurd moet worden naar de uitgever. Er komen nog CampNaNoWriMo’s aan voor die tijd. Het komt wel goed. Ik ga me bezinnen op mijn toekomst. Het wordt beter, daar geloof ik in, want het blijkt in deze tijd vooral ook dat de meeste mensen deugen. Je zou het niet zeggen als je het nieuws steeds volgt, maar het nieuws werkt net als boeken, de conflicten krijgen de aandacht. Zonder conflict is het niet spannend. Als je die spanning niet wilt ervaren, zoek dan het midden op en blijf dicht bij jezelf. Ik word rustig als ik teken en schrijf. In het midden van de storm is het windstil, daar kun je jezelf zijn.

Groeten van Johanna Lime