Overzichten van drie jaren Leesuitdaging

Negende blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 10 december 2018

Voordat in september 2015 ons debuut Schimmenschuw uitkwam, kochten we al boeken op verschillende festivals waar Nederlandse uitgeverijen in het fantasygenre stonden. We hadden begrepen dat het lezen van boeken van andere schrijvers zou kunnen helpen wanneer je zelf ook schrijver was. Bovendien was het altijd gezellig om onze collega’s bij Zilverbron te ontmoeten op evenementen waar we ons ook nog konden vergapen aan de prachtige kostuums. Er ging in die tijd een hele nieuwe wereld voor ons open. Ook lazen we dus steeds regelmatiger weer eens een boek en dat beviel goed.

Sinds Hebban in 2016 begon aan de Reading Challenge (op zijn goed Nederlands), en we ontdekten dat Goodreads die ook had, was het hek helemaal van de dam. Tegenwoordig houdt Marjo ieder jaar bij wat ze heeft gelezen en schrijft ze ook recensies van de door haar gelezen boeken. Zo langzamerhand komen die niet alleen op Goodreads en Hebban te staan, maar ook  hier

Het is misschien wel leuk om een overzicht van de afgelopen drie jaren te laten zien, dus hebben we die in een paar afbeeldingen bij elkaar gezet.

In 2016 waren het nogal veel titels, maar dat kwam vooral doordat er twaalf Splinters bij zaten, korte verhalen die per maand uit kwamen en waar we een abonnement op hadden. Verder waren er heel wat mooie romans om te lezen, zat er een studieboek bij en las Marjo in 2016 overdag twee boeken vanaf haar beeldscherm, terwijl ze normaal overdag met schrijven bezig is en dan ’s avonds pas tijd heeft om te lezen. Zo kwam ze dus in 2016 aan 35 boeken.

In 2017 waren de te lezen boeken gemiddeld wel wat dikker en bovendien was Marjo overdag druk bezig met schrijven. Ze volgde een cursus bij Marjon Sarneel. Aspergirls was een boek dat werd gelezen voor onderzoek, er zat weer een studieboek over schrijven bij, maar verder waren er fijne romans om in weg te kruipen. Eind 2017 was de stand 21 gelezen boeken.

In 2018 was het de bedoeling om 25 boeken te lezen, maar dat is net als in 2017 niet gelukt. Er zaten een paar boeken bij die nogal veel tijd vergden om uitgelezen te krijgen, maar het was een geweldig fijn leesjaar. Nog een pagina of 50 uit het laatste boek en dan is Marjo klaar voor deze Leesuitdaging. Ze heeft alle reden om er nooit meer mee te stoppen. Boeken lezen is geweldig leuk!

Misschien dat het in 2019 dan eindelijk gaat lukken om echt 25 romans te lezen.

 

Winnaar van CampNaNoWriMo juli 2018

21 juli 2018

Opnieuw winnaar

Op de eerst mogelijke dag waarop het woordenaantal gevalideerd kon worden, bereikte Marjo de score van 50.223 woorden. Meer dan 50.000 in 20 dagen!

Ons project voor dit Camp was om zes korte wedstrijdverhalen te herschrijven en er zeven van te maken die in de serie Randsteden zouden passen. Een serie over steden ergens op een randje van een exoplaneet die door ESA ruimtevaarders is ontdekt, in de toekomst. De steden hebben namen als Gordurand, Hardorand, Marsdurand, Fabelrand en dergelijke. Ze zijn te vinden op verre planeten zoals Flut, maar twee ervan staan op de Maan en op Mars. We herschrijven deze verhalen om ze later op Smashwords te kunnen publiceren als e-books.

Marjo is er nog niet helemaal mee klaar, want er zijn nu vijf van deze verhalen af. Aan de twee laatste moet nog verder geschreven worden. Dat kan ook nog mooi in juli 2018.

Wij vinden dit een goede prestatie, ook al was het een herschrijfproject. Wanneer je bedenkt dat we daarnaast bezig zijn aan de tweede ronde hoofdredactie van ons volgende boek, Smeulend venijn, kun je wel nagaan dat we dagen achtereen alleen maar hebben geschreven.

Enkele getallen

Het gemiddelde per dag ligt op 2.511 woorden. Na de derde week zijn er in totaal 50.223 woorden her- of geschreven. Vijf verhalen zijn helemaal af en aan twee anderen is Marjo bezig. We krijgen dit project in juli nog wel af. Daarna willen we er redactie over hebben en we zijn van plan om ze ook nog naar het Engels te vertalen. Dus wanneer ze op Smashwords verschijnen? Dat zal nog geruime tijd duren. Graag geduld.

Groeten van Johanna Lime.

Halverwege april met CampNaNoWriMo

15 april 2018

Saturnus Maan is een ambitieus en complex project, hoorde ik van mijn vader toen ik hem het een en ander uitlegde over waar ik mee bezig was met schrijven. We kregen er zelfs weer een verschil van mening over, dat hebben we steeds. Mijn vader en ik, iedere keer botsen we. En dat is nou juist ook een van de drijfveren van mij die achter dit verhaal zitten.

Ik heb vanuit mijn ervaringen kritiek op de maatschappij, ik wil iets duidelijk maken waardoor mensen die na mij leven niet in dezelfde val trappen als waarin ik ben getrapt gedurende mijn leven. Daarom wil ik nu juist autobiografisch schrijven, maar dan wel zonder mensen te kwetsen die dicht bij mij staan. Zij zijn ook een product van hun opvoeding en hebben de voor hen, op dat moment en met de mogelijkheden die voorhanden waren, beste keuzes gemaakt in hun leven, zoals ik dat ook heb gedaan.

Dat mijn vader gelijk heeft, als hij zegt dat ik ambitieus bezig ben met dit verhaal, heb ik echter wel gemerkt. Gezien wat er deze week speelde bij de Harland Awards Boekprijs is ambitieus zijn natuurlijk niet zo gek, al pretendeer ik niet de neiging te hebben literair te willen zijn. (Degenen die de discussie hebben gevolg op Facebook weten waar ik het over heb). Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en dan het liefst op een manier dat ik toch genreschrijver kan zijn. Dus als ik schrijf over waargebeurd in combinatie met science fiction, is het al gauw duidelijk dat dit project erg complex is.

Om in die complexiteit de weg te vinden en alle elementen die daardoor in het verhaal komen op de juiste plaats te krijgen, is me aardig opgebroken. Ik heb mijn doelstelling aan moeten passen. Ik ga geen 50.000 woorden halen deze maand. Als ik 25.000 woorden haal, zal ik al superblij zijn.

Het schrijven van dit technisch lastige verhaal gaat langzaam. Ik moet er veel moeite voor doen om het juist te verwoorden. Op een gegeven moment, tussen 9 en 14 april, lukte het niet meer. Ik wist niet hoe ik verder moest en alle lust om door te gaan was even helemaal verdwenen. De inspiratie was weg.

Gelukkig is er dan Facebook en heb ik daar in de loop van de tijd veel vriendjes gekregen. Zij hebben me door te antwoorden op een vraag om hulp weer op gang geholpen. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik doe dit niet alleen, er zijn anderen die met mij meedenken en laten blijken dat ze nieuwsgierig zijn naar een verhaal over twee vrouwen en twee aliens.

Zelf ben ik net zo nieuwsgierig naar hoe het verder zal gaan met de personages, want bij iedere alinea die geschreven wordt kan het de andere kant opspringen. Is er dan toch een muze die stiekem over mijn schouder meeleest? Of is dat gewoon Dinie die meedenkt en schaaft aan wat er tijdens het proces gebeurt? In elk geval ben ik nu bij hoofdstuk 12 aanbeland, terwijl ik bij hoofdstuk 5 begon op 1 april. (De eerste vier hoofdstukken zijn geschreven voor de cursus Schrijf Je Verhaal, bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel). Er zit voortgang in dit verhaal en hoewel de diverse keerpunten en het eindpunt vaststaan, kan er in de tussenliggende hoofdstukken nog aardig wat gestuurd worden. Dat doet het creatieve proces en daar geniet ik van.

Het wordt een verhaal waarin er van alles bij elkaar komt en weer uit elkaar gaat. Er zit beweging in. Wat dat betreft lijkt het veel op het echte leven. Ik hoop alleen dat als het klaar is, ik er een manier voor vind om het de wereld in te brengen. Maar goed, tot die tijd blijf ik lekker schrijven en spin ik mijn draden zodat de boodschap uit het daarna geweven kleed tevoorschijn komt. Nog een halve maand te gaan. Met een score van 15.130 woorden moet 25.000 woorden ook te halen zijn.

Groeten van Marjo.

De Leesuitdaging van Hebban – Augustus 2017

Geplaatst 29 augustus 2017

Vandaag schrijf ik over boek twaalf en veertien van mijn leeslijst voor de leesuitdaging van 2017 van Hebban en/of Goodreads. Boek dertien was een studieboek over schrijven en dat komt de volgende keer aan bod. Ik ben nu bezig met nog een studieboek over schrijven en met de roman Maidentrip van Marjon Sarneel. Het gaat weer wat vlotter, want ik wil die 25 boeken aan het eind van het jaar natuurlijk wel halen!

De eerste drie boeken van mijn leesuitdaging stonden in het blog van januari, nummer vier en vijf kwamen in maart aan de beurt, nummer zes en zeven in april, nummer acht en negen, tien en elf stonden in twee aparte blogs van juli.

12 – De kronieken van Cromrak, derde boek – De zoektocht van Varok – Mark Doornbos – Uitgeverij Zilverbron – Fantasy.

14 – Vertellingen van de ondergang, deel 1 – Het eerste deel van een nieuwe trilogie over Lilith – Bloed – Kim ten Tusscher – Uitgeverij Zilverspoor – Fantasy.

 

Vrijheid in de keuze van boeken

Zoals u ziet allebei boeken van Zilverspoor of Zilverbron, dat zijn twee onderdelen van dezelfde uitgeverij, maar dat wisten jullie natuurlijk al lang.

Ik kreeg op Facebook het commentaar van iemand dat ik wel erg veel boeken van deze uitgeverij lees. En daar verbaas ik me eerlijk gezegd nogal over. Waarvoor zou dat niet mogen? Ik ben toch zeker vrij om boeken uit kiezen die ik zelf graag wil lezen of bestuderen? Het lijkt me dat iedere lezer dat doet.

Als schrijver is het ook goed om veel te lezen, wordt er beweerd. Ik ben het daarmee eens. Het is niet zo dat ik een recensent ben en hiervoor krijg betaald. En het is nu eenmaal wel zo dat uitgeverij Zilverspoor/Zilverbron elk jaar weer voorziet in een flink aanbod in het genre dat mijn voorkeur heeft. Bovendien zijn hun boeken geschreven door authentieke, Nederlandstalige schrijvers. Ik wil graag weten waar zij over schrijven.

Natuurlijk lees ik ook weleens een boek dat door een andere uitgeverij op de markt gebracht is. Maar ik ben nu eenmaal in de gelegenheid om op de festivals die ik bezoek, zoals Elfia, Keltfest en Castlefest, nieuwe boeken te kopen die mijn belangstelling opwekken. Ja, dat die boeken uitgebracht worden door de uitgeverij waar ik zelf ook boeken heb uitgegeven, is waar. Maar moet dat een beletsel zijn? Mag ik daarom geen boeken van collega’s lezen en lezersrecensies maken? Ik zou willen dat er van onze boeken ook meer recensies van ander schrijvers kwamen. Daar hebben we er helaas maar weinig van.

Het is zo vreselijk flauw dat blijkbaar sommige mensen al bij voorbaat een vooroordeel hebben over bepaalde boeken of bepaalde uitgeverijen. Ik heb ook vertaald werk gelezen en ik lees best weleens iets uit een ander genre of van een andere Nederlandse uitgeverij. Maar eerlijk, ik ben echt wel oud genoeg om zelf te kunnen bepalen welke boeken ik wil lezen en ik heb daar een mening over. Een persoonlijke mening, welteverstaan. Ik houd niemand tegen om zich ook een eigen mening van een bepaald boek te vormen en daar feedback over op het internet te zetten. Lees het boek zelf, zou ik zeggen. Dan weet je of je het met me eens bent of niet.

12 – De kronieken van Cromrak, derde boek – De zoektocht van Varok – Mark Doornbos – Uitgeverij Zilverbron – Fantasy.

5 sterren recensie.

De zoektocht van Varok is van De kronieken van Cromrak van Mark Doornbos het derde boek uit een serie waarin orks nu eens de hoofdrol krijgen, om hen in een ander daglicht te stellen dan waarin orks meestal worden neergezet. Mark doet dat heel verdienstelijk. Zijn boeken zijn spannend, humoristisch en heel interessant.

De orks zijn na deel twee terug in hun stad, ze hebben de Sluipplaag-epidemie achter zich en voor Cromrak ziet het leven er weer zonnig uit. Maar dat geldt niet voor Varok. Zijn vader is er slecht aan toe en hij zou de Nekronomicon moeten hebben om hem te helpen. Maar dat boek is in handen van de tovenares Lydilia. Varok moet haar verslaan en het boek terughalen. Hij heeft er genoeg van dat zijn vrienden in de schijnwerpers staan en dat met hem de spot gedreven wordt, vooral door Kendar. Hij besluit er alleen vandoor te gaan om de Nekronomicon te vinden.

Cromrak krijgt een brief van Grash, zijn vroegere leermeester. Grash blijkt vast te zitten in het mensenrjk Thenamia, dat op voet van oorlog staat het de geduchte Thungar. De vrienden komen er achter dat Varok ervandoor is gegaan en ze willen achter hem aan om hem te helpen, maar ook willen ze Grash voor een zeker noodlot behoeden.

In Thenamia komen ze Ethan tegen en Bernan heeft wel een heel nare taak gekregen, samen met Grash. Zij moeten de bevolking van Thenamia redden van een zekere ondergang. Er komt een oorlog tegen de Thungar, waarbij Cromrak, Kendar en Daryliah aan de kant van Bernan, Grash en Ethan meevechten tegen barbaren en dwergen. De vijand heeft vernuftige wapens en het ziet er somber uit. Lydilia komt de Thenamiërs te hulp met een heel bijzonder leger, maar zelfs dat gaat niet zoals ze graag had gewild. Bernan wil de Thenamiërs van een ondergang redden, de mensen hebben al veel te veel ellende meegemaakt en zijn rol in de eerdere geschiedenis met hen was niet zo geweldig.

Intussen heeft Varok een compleet andere route gevolgd en is hij in contact gekomen met oude bekenden. Hij krijgt les in witte magie en merkt dat hij ook door reizen en les nemen kan leren, niet alleen uit boeken. Na de lessen gaat hij met Roodschub en zijn volgers op zoek naar de Nekronomicon, maar Lydilia krijgt door dat hij het boek van haar af wil nemen.

Het boek is spannend en er zitten mooie boodschappen in verwerkt. De oorlog en de strategie daarbij is geweldig goed uitgewerkt. De conflicten die in Varok woeden ook. Dit is een geweldig boek, echt een aanrader om de Kronieken van Cromrak te lezen. Heel goede fantasy van een Nederlandse schrijver. Je kunt het boek aan het einde echt niet meer wegleggen, je moet weten hoe dit afloopt. Hoe zal het Bernan, Grash en Ethan vergaan? Is Lydilia een verdorven zwarte magiër geworden door alles wat ze heeft meegemaakt bij De Kring? Zal het Kendar lukken om zijn vader te redden van de dood of vervalt hij door de Nekronomicon tot de zwarte magie en loopt het helemaal verkeerd met hem af? En is Grash de vader van Daryliah of is dat toch nog iemand anders? Kunnen Cromrak en Kendar weer vrienden worden met Varok of blijven ze ruzie houden?

De volgende vraag waar ik graag een antwoord op wil is hoe het nu met Ramaoh is gesteld. Komen we er nog achter waar de Spharocenen vandaan zijn gekomen en of Ramaoh echt de enige van hen is die nog leeft. Of zijn er nog soortgenoten? En waar vinden we die dan?

Mark is al aan het schrijven aan zijn vierde boek. Zijn boeken vind ik echt geweldig, hij heeft een fijne schrijfstijl en hele mooie ideeën die goed zijn uitgewerkt in zijn verhalen. Ik ben een fan geworden. Het boek over Ramaoh wil ik ook, want ik wil meer lezen van Mark!

 

14 – Vertellingen van de ondergang, deel 1 – Het eerste deel van een nieuwe trilogie over Lilith – Bloed – Kim ten Tusscher – Uitgeverij Zilverspoor – Fantasy.

3 sterren recensie.

Het eerste boek uit een nieuwe serie van Kim ten Tusscher. De vertellingen van de ondergang deel 1, Bloed. Dit boek gaat in grote lijnen om de hoofdpersoon Lilith uit de Lilithtrilogie (Gebonden in Duister, Verbroken in Schemer en Geboren in Licht) en over Kiril die voorkomt in het tweeluik Jager en Prooi. Een derde verhaallijn wordt gevormd door Nighram, een nieuw personage in deze serie.

Allereerst moet ik toegeven dat de schrijfstijl van Kim zelfs sinds Jager en Prooi, die ik erg goed vond, nog beter is geworden. Het boek leest heerlijk vlot en door de spanning wil je door blijven gaan als lezer.

Lilith is de profeet geworden van Jakob en ze is heel goed bezig. Ze dwingt de Merzianen niet om zich tot haar geloof te bekeren, maar zorgt ervoor dat er goede scholen komen en dat de zieken goed worden verzorgd. Ze heeft genezeressen in dienst en is er zelf ook een. De Merzianen behandelen haar echter niet goed, ze herinneren zich nog dat Lilith die een drakenwisselaar is, als draak veel verwoest heeft in de vorige strijd. Daarbij werd zij een instrument in handen van een magiër, zoals ze dat eerder ook al was.

Kiril is degene die door Lilith het bestuur over Merzia in handen heeft gekregen. Hij probeert vooral ook om het goede te doen voor het land en voor het volk. Maar dan komt er een bericht dat de kroonprins is gevonden, de zoon van de vorige koning Yvar. De jongen komt samen met een magiër die voor zijn opvoeding zorgde naar Merzia en neemt plaats op de troon. Al gauw blijkt dat Rayender Lilith en de Jakobanen haat. Zodra hij op de troon zit, worden de volgers van Jakob achtervolgd en opgejaagd.

Lilith kan dit niet over zich heen laten gaan en reist naar Naftalia waar de Jakobanen een groot leger hebben onder leiding van Tokala. Zij is de profeet van Jakob en ze moet tegen het geweld opkomen. Ze wordt echter ook in haar eigen gelederen met wantrouwen bejegend. Er komt weer een hevige strijd die in Merzia zal losbarsten.

Kiril vindt de maatregelen van magiër Nayaku en kindkoning Rayender ook te ver gaan en verzet zich tegen hen. Daarvoor wordt hij zwaar gestraft.

Nighram en haar ouders wonen in een woestijndorp. Zij slaan op een gegeven moment op de vlucht wanneer hun dorp wordt aangevallen. Ze zijn vreemdelingen en hebben het zwaar.
Dan volgen vele dramatische gebeurtenissen die aan de ene kant interessant zijn om te volgen, maar die naar mijn smaak zo ver worden doorgezet dat het enerzijds ongeloofwaardige overkill voor mij werd en anderzijds vond ik dat Lilith weer heel erg in een lijdende positie werd gedwongen waarin zij geen eigen wil zou hebben. Hoe dat komt is wel te verklaren in het verhaal. Toch gaf dit mij geen bevredigend gevoel.

Ik begrijp dat vele andere fantasylezers dit boek zullen roemen en dat dit door mijn persoonlijke smaak komt. Pasgeleden kwam er een recensie van vijf sterren van dit boek op Fantasy Wereld. Ik ben het helemaal met het eens dat het personage Az-Zhara een geweldige aanwinst is voor het Lilithverhaal. Waar voor mij persoonlijk precies het verschil met Jager en Prooi in te vinden is, daar kan ik niet helemaal de vinger op leggen. De boeken over Lilith liggen mij toch wat minder als lezer. Een kwestie van smaak.

Maar dat neemt niet weg dat ik de kracht ervan wel zie. Mensen die van de films van Game of Thrones houden, die ik persoonlijk wel mooi maar veel te gruwelijk vind, zullen vast en zeker ook smullen van de boeken van Lilith. Want dat Kim goed kan schrijven, is wel zeker.

Mensen die Nederlandse fantasy van eigen bodem willen lezen, raad ik al haar boeken zeker aan!

 

Wat ik nu aan het lezen ben

Ik ben nu bezig met het bestuderen van Schrijven met het oerverhaal – Eisso Post – uitgeverij Augustus. Boek dertien was Korte verhalen schrijven – Ton Rozeman – uitgeverij Augustus en ik lees nu eens een autobiografische roman die is geschreven door Marjon Sarneel – Maidentrip.

Ik ben blij dat ik in Nederland leef en vrij ben om zelf mijn boeken uit te kiezen.

Johanna Lime

 

NaNoWriMo – de tweede week

Geplaatst 14 november 2014

NaNoWriMo 2014

Participant-2014-Web-Banner

De afkorting NaNoWriMo staat voor de National Novel Writing Month in de USA en over de hele wereld. De uitdaging is om in de maand november 50.000 woorden te schrijven aan een roman.

De tweede week van de NaNoWriMo staat bekend als “hel week”.

We hebben gemerkt dat het echt moeilijker ging om iedere dag aan onze roman te schrijven. In het begin hadden we een planning gemaakt en in de eerste week gingen we, blijkbaar net zoals vele anderen die meedoen aan de NaNoWriMo (voor ons is het de eerste keer) lekker vlot van start en liep het schrijven gelijk met de planning. We waren enthousiast en wilden lekker aan de slag: ergens komen met het verhaal, woorden maken.

Tegen het begin van de tweede week bleek echter dat het gedeelte dat geschreven was en de planning uit elkaar gingen lopen. Scènes die gepland waren konden niet op de plaats waar wij ze hadden gedacht. Hoofdstukken, zoals wij ze tot nu toe aanhielden, liepen veel te ver uit waardoor scènes moesten worden opgeschoven naar volgende hoofdstukken. We moesten gaan uitzoeken wat een andere indeling van scènes met ons verhaal deed en oplossingen bedenken.

Op een gegeven moment gingen we ons afvragen of de wereldbouw wel klopte, of personages en hun acties nu al moesten komen of dat ze op een verkeerde plek in het verhaal stonden: het schema liep helemaal in de war. We hebben zelfs getwijfeld of we dit boek wel verder zouden schrijven, of dat we maar beter konden stoppen. Het ging dus even helemaal niet goed.

De twijfel kwam in alle hevigheid bij ons binnen. (Is dat wat ze bedoelen met “hel week”?) Kunnen we dit wel? Is het goed genoeg? Zal iemand dit ooit willen lezen? Is het spannend genoeg? Gebeurt er eigenlijk wel iets dat een lezer interessant vindt?

De inspiratiestroom stokte. We gingen ons bezig houden met allerlei zaken die afweken van het schrijfwerk. Informatie opzoeken uit onze oude dagboeken. Die klopte al niet meer met wat we tegenwoordig aan het doen zijn. Waar hebben we deze scène vandaan? Waar kunnen we het terugvinden in onze oude dagboeken? Het antwoord was: over deze periode hebben we maar heel summier iets staan en bovendien is er zoveel veranderd doordat we er nu romans van maken, dat we niet veel meer hebben aan die oude dagboeken. Namen zijn veranderd, vijanden zijn anders gaan heten en zien er anders uit, ze hebben andere tactieken, andere ruimteschepen… Hooguit een rode lijn valt er nog uit te halen: een richting omdat we weten hoe het in de toekomst met de hoofdpersonages afloopt. Daar hebben we dan wel weer iets meer over in hun dagboeken staan, maar over de periode van de oorlog staat alles slechts heel kort aangeven, het is meer een opsomming van waar er in welke maand een gevecht plaatsvond. Hoe moeten we er dan over schrijven zodat het toch een heel boek kan worden?

Hoe moeten we dan door de resterende weken van november heen komen om ons doel te halen en toch elke dag te schrijven?

Schrijven Online (met een artikel van Reinoud Schaatsbergen) kwam met een paar tips voor de tweede week: Doe een stapje terug, lees je verhaal dat je tot nu toe hebt, herschrijf niet, negeer andere boekideeën, houd je verhaal geheim (zodat je niet van de wijs gebracht kunt worden door reacties van anderen), houd het plezierig.

Nu is het bij ons zo dat Marjo aan de NaNoWriMo meedoet: zij is hier de schrijfster. Dinie leest ’s avonds na haar werk hardop voor wat er die dag geschreven is en als ze een vrije dag heeft, zit ze er naast en helpt mee met aangeven van ideeën en met de tekst. Wij controleren en herschrijven dus vaak wel al een beetje, hoewel we ons realiseren dat dit nog maar de eerste versie van het verhaal is en het waarschijnlijk nog wel een paar herschrijfrondes nodig zal hebben.

Doe een stapje terug – dat is een goed advies. In de eerste week waren al 19.242 woorden geschreven en lagen we voor op het gemiddelde aantal woorden per dag, dus als het eens wat minder zou worden, was ook niet erg.

Lees je verhaal – dat gebeurt elke dag met het laatste stukje dat geschreven is, om weer aansluiting te vinden. Ook halen we het schema erbij en de hoofdstukindeling die we van het hele boek al hebben gemaakt voordat we begonnen.

Negeer andere boekideeën – dat doen we, maar zodra er weer iets van de redacteur binnen komt om aan ons debuut Schimmenschuw te sleutelen, gaat dat voor. De NaNoWriMo is leuk om aan mee te doen omdat je bij kunt houden hoe je dagelijks vordert en om met buddy’s op Facebook woordscores te delen, maar het blijft vrijblijvend. Het is voor onszelf.

Houd je verhaal geheim – we hebben alleen in wat algemene termen verteld waar het over gaat, verder is de enige informatie die we erover geven het woordenaantal en het hoofdstuknummer waaraan we bezig zijn. Dus geen reactie die je kunnen laten twijfelen.

Houd het plezierig – aan deze tip hebben we het meest gehad. Je moet het kunnen relativeren. Is het erg om een dag niet te schrijven? Nee. Is het erg als je een scène schrijft die later weer helemaal geschrapt moet worden? Nee. Is het erg als je maar een paar woorden per dag schrijft? Nee, alle beetjes helpen.

Met dat laatste in gedachten, lukte het weer. Marjo wist niet meer wat er nu precies moest gebeuren in het verhaal en liet het maar gewoon komen. En dat heeft goed gewerkt. Je inleven in een van de personages en de strijd die ontstaat schrijven vanuit zijn of haar gezichtspunt. Dat is een goede oplossing. En als je nu een stukje schrijft over iets dat eigenlijk veel later gepland was? Dat maakt niet uit. Misschien wordt het verhaal alleen maar interessanter door, spannender ook. Creativiteit laten stromen, dat is de oplossing. Je fantasie gebruiken en goed bijhouden in het Excel bestand hoe alles heet bij die ruimteschepen en op die verschillende planeten. Ervoor zorgen dat het logisch is. Tja, daar kun je wel mee aankomen bij Marjo, dat lukt haar wel.

Gisteren kwam er een heel spannende actiescène tevoorschijn. We zitten weer lekker in de flow. Vandaag is er minder tijd voor de NaNoWriMo. Deze blog moeten op internet komen. Maar we hebben straks weer een heel weekend samen en we komen nu aan bij een hoofdstuk met een wending in het verhaal. Daar kunnen we dan lekker weer samen over discussiëren en ervoor zorgen dat het schrijven leuk blijft. Datgene doen wat ons energie geeft, waar we blij van worden.

Statistieken:

1 november – 0 woorden

7 november – 19.242 woorden (einde van week 1)

9 november – 25.062 woorden (op de helft van 50.000)

13 november – 34.358 woorden (einde van week 2)

Als alles door kan gaan zoals het nu gaat, halen we de 50.000 wel en misschien komen we aan nog veel meer. Alles wat in de NaNoWriMo geschreven wordt, helpt. Wie weet komt ons doel ook steeds beter in zicht: een routine opbouwen om elke dag een aantal woorden te schrijven, want daar was het allemaal om begonnen.

 

Over Johanna Lime (Biografie)

Johanna Lime zw 302

16 maart 2014

Over Johanna Lime (Biografie)

Johanna Lime werd geboren op 1 november 2011 in Sliedrecht. Zij is het pseudoniem van Marjo Heijkoop en Dinie Boudestein. De naam Lime komt voort uit de gezamenlijke familienaam van moeders zijde: Kalkman. Johanna is de naam van onze oma, van Dinie’s zus Joke en het is de tweede doopnaam van Marjo.

Johanna Lime begon met het schrijven van een eerste deel voor een trilogie, maar toen dat klaar was, ontdekte ze in 2012 de manuscriptwedstrijd. Voor die wedstrijd besloot zij ene heel nieuw manuscript te schrijven: Schimmenschuw. Dit kan als alleenstaand verhaal gelezen worden of worden gezien als voorloper op de trilogie die ze weer opnieuw aan het schrijven is. Ze kwam op het forum van Magic Tales in contact met andere schrijvers. Daar ontdekte ze schrijfwedstrijden voor korte verhalen. Inmiddels neemt ze daar elk jaar aan deel en ze heeft ook enkele schrijfcursussen gevolgd.

Johanna heeft de ambitie om zo goed te worden met het schrijven over haar fantastywerelden dat er veel lezers van haar boeken zullen genieten.

Over Marjo (Biografie)

Marjo zw 202

16 maart 2014

Over Marjo (Biografie)

Marjo Heijkoop is geboren op 29 september 1956 in Krimpen aan den IJssel. Zij is de oudste telg uit een gezin met drie kinderen. Als kind was ze altijd al bezig met tekenen en schrijven.

Marjo studeerde aan de MAVO en de HAVO, ging naar de Pedagogische Academie en werkte vijfentwintig jaar als groepsleerkracht in het basisonderwijs. Ze werd intern begeleider en remedial teacher, studeerde voor NLP Practitioner, Master Practitioner en Coach. Ze had vijf jaar een eigen praktijk aan huis en werd daarna weer omgeschoold voor werkvoorbereider in de bouw. Ze kwam als intern projectleider te werken bij een schildersbedrijf. Nu volgt ze haar passie voor schrijven.

Het schrijven begon in 1966 met het winnen van de derde prijs voor een opstellenwedstrijd. Ze vond science fiction en fantasy altijd al geweldig. Op 19 november 1982 ging ze met Dinie samenwonen en schreef ze verschillende dagboeken van personages in de werelden waar het grootste deel van de verhalen van Johanna Lime over gaan. Haar hobby’s zijn: tekenen, schilderen en schrijven, lezen, films kijken en met de computer werken.