Zeven keer op rij winnaar van NaNoWriMo

25 november 2021

Winnaar!

Op 23 november 2021 was het zover. Ik passeerde de 50.000 woorden voor het wedstrijdmanuscript dat ik aan het schrijven was tijdens de National Novel Writing Month. Ik was weer winnaar en kon mijn naam op het pdf certificaat invullen. Uit de gegevens bleek dat ik dit jaar voor de zevende keer de NaNoWriMo uitdaging heb gewonnen in november. Het geeft me ieder jaar weer een goed gevoel als ik het heb gehaald. Dat betekent namelijk dat ik weer 50.000 woorden aan een manuscript ben opgeschoten. Dit aantal maakt echter nog geen boek voor mij, want mijn boeken komen meestal rond het dubbele aantal woorden of meer uit. De wedstrijd is vandaag ook nog niet voorbij hij loopt nog door tot 30 november. Aangezien de eerste versie van mijn manuscript ook nog niet geschreven is, schrijf ik verder. Ik wil proberen om de routine van het elke dag rond de 2000 woorden te schrijven vast te houden totdat het hele verhaal er staat. Dat wordt pas echt winnen!

Een heel ander verhaal en toch ook weer niet.

‘Het geheim van Shiloh,’ dat is de titel die ik dit nieuwe manuscript gegeven heb. Het verhaal speelt vanaf 1933 toen de grootvader van Dana Shiloh in Duitsland werd geboren. Hij vluchtte vanwege de Tweede Wereldoorlog op zijn zevende jaar naar Engeland en kwam op Engelse kostscholen terecht. Hij kwam in aanraking met volgers van de magiër Aleister Crowley, die als tegenwicht van de swastika van Hitler het V symbool introduceerde aan de geallieerden. De V van Victorie, zoals die ook in de science fiction tv-serie V te zien was.

Jethro en Dana leven in mijn verhaal inmiddels in het jaar 2049. Klimaatrampen hebben de wereld geteisterd en doen dat nog steeds. Ze wonen in een wolkenkrabber op een eiland in een grote rivier die door de nieuwe hoofdstad van de Verenigde Staten stroomt. Nederland is door het smelten van de ijskappen helemaal onder water verdwenen.

Jethro is uitvinder van cybernetische implantaten en onderdelen die gebruikt worden door de medische wetenschap, om slachtoffers van de rampen te redden van een gewisse dood. De overlevenden worden cyborgs die zowel organisch biologisch als technisch zijn. Op die manier overleven ze de gevolgen van de vele klimaatrampen op aarde.

Zijn rivaal, de directeur van een groot Tech bedrijf heeft een grote invloed op de regering, waardoor magie bij wet verboden is. Sharot werkt Shiloh tegen, omdat hij vreselijk jaloers is op het succes van De Shiloh Compagnie. Jethro en Dana Shiloh bezitten beide magie, al lopen ze er niet mee te koop. Jethro heeft nog een ander groot geheim. Miska Sharot probeert erachter te komen welk geheim dat is en begeeft zich daarmee op zeer gevaarlijk terrein.

Het is een heel ander verhaal, dan mijn verhalen uit de verbeeldingswereld van Eibor Risoklany. Daar werk ik ook nog gewoon aan verder. Trilogie Interplanetair gaat ook nog door, de redactie van boek 2 begint op 3 januari 2022. Van boek 3 heb ik de eerste versie af.

Ik had nu dus even tijd voor iets anders en besloot mee te doen aan de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor. Ik verzon dit cyberpunkverhaal met een historische onderbouwing. De klimaatproblemen maken het actueel. Dit nieuwe verhaal speelt zich in de toekomst af, dus is het ook weer science fiction. Met magie erin, wat het een typisch Johanna Lime verhaal maakt. Ik doe gewoon mee aan de wedstrijd, zonder de illusie dat ik die wel even zal gaan winnen. Dat is niet nodig, al zou ik het heel fijn vinden als dit een boek wordt. Dus dat is mijn uiteindelijke doel. Linksom of rechtsom wordt dit verhaal uitgegeven, met hulp van een uitgever of door mijzelf. Het is te mooi om niet naar lezers te gaan, zo eigenwijs wil ik dan nog wel zijn.

Het schrijfproces

Ik had na de twee Bootcamps bij Cocky het oorspronkelijke idee van piraten en mythische wezens al helemaal omgegooid naar een cyberpunk verhaal. Ik werd enthousiast en werkte de wereldbouw en de personages verder uit. Ik zocht naar een theoretische onderbouwing en vond die in Crowley. Daarna ging ik plotten en stelde ik het verhaalschema op. Na een week of twee had ik alle hoofdstukken geplot en de keerpunten bepaald. Ik ging in oktober vast beginnen, zodat ik een buffer had voor de dagen dat ik in november weg moest. Ik werd een NaNo Rebel. Achteraf gezien was dat eigenlijk niet nodig, want de HSFCon ging niet door en de derde Bootcamp bijeenkomst ook niet, vanwege de aanscherping van de corona maatregelen, omdat de besmettingen weer eens de pan uitrijzen. Gelukkig ben ik nog steeds gezond en kon ik schrijven, in alle eenzaamheid zoals dat de laatste tijd steeds gaat sinds Dinies dood.

Zoals gewoonlijk ging mijn verbeelding tijdens het schrijven met me aan de haal en moest ik mijn creativiteit aanspreken om de scènes net wat beter te krijgen. Mijn creativiteit, intuïtie en logica zijn mijn grootste vrienden tijdens het schrijven. Behalve Dana’s POV, kwam Jethro’s POV erbij, omdat het verhaal dan net wat spannender kon worden. Later in het proces heb ik zelfs nog het perspectief van de antagonist, Miska Sharot erbij gepakt, zodat het vanuit zijn gezichtspunt ook duidelijker werd wat er speelde. Ik deed onderzoek naar Aleister Crowley en bedacht wat zijn invloed teweeg gebracht zou kunnen hebben. Ook gebruik ik tijdens het schrijven de kaarten van het Thot tarotspel als studiemogelijkheid voor Dana’s magie. En ik haal herinneringen op aan mijn schooltijd over erfelijkheidsleer. Alle eindjes komen netjes samen en vormen een verhaal.

Nu ben ik in hoofdstuk 16 aangekomen van 25 hoofdstukken, met een proloog en een epiloog. Ik begin ma af te vragen of ik het einde wat moet versnellen vanwege de spanningsboog. Afijn, dat moet ik dus nog zien in de komende week en in het begin van december. Hopelijk komt het hele verhaal ergens in december in deze eerste versie af. Dan heb ik voor de deadline van de wedstrijd nog even de tijd om het nog een of twee keer te herschrijven, tussen het redactiewerk van Geestenpoort door.

Het loopt naar het einde van het jaar. Zondag wordt online de uitslag van de Waterloper verhalenwedstrijd onthuld. Daarvoor heb ik drie korte verhalen ingezonden, dus dat wordt erg spannend. Wat vond de jury ervan? Zijn ze goed genoeg voor e-books op Smashwords? Heb ik weer een prijs gewonnen, net als in de vorige jaren?

Ik moet nodig weer een nieuwe planning maken voor 2022. Daar komen in ieder geval twee manuscripten voor boeken op te staan en een paar wedstrijden voor korte verhalen. Verder heb ik grote plannen. Ik wil het begin van Eibor Risoklany op aarde uitwerken, lang voordat er sprake was van Laskoro en Berinyi. En ik wil nog zes boeken schrijven over Calliope, Kwerpardië, Swanase, Kilama UZ54, Het Laskoriaanse rijk en het Berinese rijk, maar dan in een hele verre toekomst. Hopelijk blijf ik gezond en fit en lukt me dat. Het wordt in ieder geval zo te merken een meerjarenplan. Ik heb nog zoveel leuke ideeën. Al zijn ze nu nog maar heel vaag en ver weg, ze zullen zachtjes aan steeds meer vorm krijgen en dan worden het uiteindelijk nieuwe verhalen voor jullie om te lezen.

Blijf gezond en veilig!

Groeten van Johanna Lime

Vijfenzeventig procent van NaNoWriMo 2021 af

18 november 2021

Vijfenzeventig procent

Op 17 november zag ik dat ik meer dan 75% geschreven had van de 50.000 woorden die ik als doel had gesteld voor NaNoWriMo. Dat was meer dan mijn “buddies” (vrienden die ook aan NaNoWriMo meedoen in november en van wie ik de score kan volgen op de website) hadden geschreven. Daar waren er ook enkele bij die zich als doel 10.000 woorden hadden gesteld. Nou houd ik er niet zo van om mijn prestaties te vergelijken met anderen, want wat heb je eraan? Het viel me alleen op door de nieuwe lay-out van de website, die mijn “buddies” naast mijn score heeft geplaatst. Iets wat ik met de oude lay-out nooit had.

Het maakt niet uit. Ik moet gewoon elke dag een flink stuk schrijven en proberen om aan het eind van november lekker ver gekomen te zijn. Ik heb vijfentwintig hoofdstukken gepland en moet op dit moment beginnen aan hoofdstuk 13. Ik ben dus bijna op de helft voor het hele manuscript.

Gisteren, maar ook vandaag heb ik de vrijheid genomen om een deel van mijn “buffer”, een aantal woorden dat ik in oktober al schreef, op te nemen. Ik ben flink afgeleid door werkzaamheden aan mijn huis, die minder vlot verlopen dan ik had gehoopt. En ik baal er een beetje van dat door de coronamaatregelen mijn lange weekend Sneek is geannuleerd. De HSFCon is verzet naar 2 en 3 april van 2022, omdat de besmettingen op het moment weer zo hoog oplopen dat een conferentie met veel belangstellenden een te hoog risico oplevert. Ik zou twee lezingen geven en had voor de dagen dat ik weg was die “buffer” opgebouwd. Nu blijf ik thuis en kan ik in theorie gewoon doorschrijven.

Vandaag en gisteren en ook al eerder was ik een NaNo Rebel, ik deed aan de wedstrijd mee op mijn eigen manier. Nu doe ik dat toch altijd al, want dat werkt gewoon het best. Als ik aan een nieuw manuscript begin, past dat in het straatje van de organisatie. Maar wanneer ik herschrijf eigenlijk niet. Ook als ik alvast iets in de maand ervoor schrijf of doorga in de maand erna. Dat werkt gewoon niet goed voor mij. Ik maak gebruik van de website van NaNoWriMo en vind het leuk om badges te verdienen en een winnaarscertificaat, maar dat is het dan wel.

Een echte winnaar voel ik me pas als het manuscript waaraan ik werk, het verhaal dat ik schrijf, een boek mag worden en lezers bereiken kan. Dat is natuurlijk mijn uiteindelijke doel.

Ik ga de rest van de maand dus maar gestaag verder schrijven en hoop op niet al te veel afleiding door de werkzaamheden aan mijn huis. Het zou voor mij fijn zijn als dit manuscript in de eerste versie voor de kerstdagen af kan zijn. Dan heb ik in 2022 nog even tijd om het nog eens te redigeren, voordat het opgestuurd wordt naar Zilverspoor. Het is nu 18 november, dus ik heb nog 12 dagen over voor de NaNoWriMo weer afgelopen zal zijn.

Het verhaal gaat zoals gewoonlijk niet precies zoals geplot. Tijdens het schrijven merk ik dat ik stukjes in het plot heb staan die ik eerder al gebruikt heb, of dat het een samenvatting is van een scene die niet meer zo goed past in de loop van het verhaal. Dan moet ik dus weer op een creatieve manier iets bedenken dat beter past. Gelukkig werkt dat voor mij tijdens het schrijven wel redelijk goed, al kost het meer tijd dan wanneer het vast zou staan. Het verhaal wordt er wel leuker door, dus ik heb me er maar bij neergelegd dat 100% plotten voor mijn niet werkt. Ik schrijf ook niet organisch, want ik maak altijd een plan. Waarschijnlijk zit ik er gewoon een beetje tussenin, ben ik eerst een plotter en tijdens het verhaal verschuift het naar een plantser (dat is een combinatie van plannen en gewoon gaan zitten en schrijven, volgens NaNoWriMo). Het maakt niet uit, als het resultaat maar goed wordt.

Schrijven jullie ook mee aan de NaNoWriMo? Hoe doen jullie het?

Groeten van Johanna Lime

10 jaar Johanna Lime en de start van NaNoWriMo 2021

4 november 2021

10 jaar Johanna Lime

Op 1 november bestond Johanna Lime precies tien jaar als pseudoniem. Ik plaatste een YouTube filmpje waarin te zien is wat er in de afgelopen jaren allemaal door Dinie en Marjo is geschreven en wat er nog in het vat zit. Zes deelnemers aan de Actie op mijn boekenwebsite en Facebook wonnen een boek van Johanna Lime. Ik ben benieuwd wat ze ervan vinden en hoop op goede recensies.

Volg deze link voor het filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=it4aF6uCG6w

De tweede bijeenkomst van de Bootcamp

Op zaterdag ging ik naar de tweede bijeenkomst van de Bootcamp bij de Manuscriptenwedstrijd die Zilverspoor heeft uitgeschreven voor een zelfstandig manuscript. Het was weer reuze gezellig en deze keer kwamen de personages aan bod. Wat er voor mij veranderde was, dat ik besloot om vanuit twee personages te gaan schrijven. De eerste was Dana, een zestienjarig gehandicapt meisje in een rolstoel, de tweede was haar opa, Jethro Shiloh die in dit boek een groot geheim heeft.

Ik had al wat vooruit gewerkt en daarom was ik al begonnen aan dit verhaal, zoals ik vorige keer vertelde als een NaNo Rebel.

Door de perspectiefverandering, moest ik het plotschema een beetje bijwerken voordat de NaNoWriMo echt goed van start kon gaan.

De NaNoWriMo is begonnen

Op 1 november begon de NaNoWriMo maand. Ik had al voor een buffer van 12.303 woorden gezorgd in oktober, omdat ik van tevoren wist dat ik op sommige dagen van november niet in de gelegenheid zou zijn om te schrijven. Dit is mijn manier om ervoor te zorgen dat ik toch iedere dag aan minstens 1667 woorden kom, zodat ik alle badges kan halen.

Vorig jaar moest ik het rond deze tijd opgeven omdat mijn vader overleed. Dit jaar wil ik proberen om toch weer de hele maand november door te kunnen werken aan het wedstrijdmanuscript dat voor 1 mei naar Zilverspoor moet worden opgestuurd.

Het is nu 4 november en het ziet er goed uit. Ik heb in de afgelopen 4 dagen 10.411 woorden geschreven en (met de hoofdstukken die in de buffer zitten) heb ik hoofdstuk 6 af.

Het plotschema dat ik in het begin nog redelijk goed kon volgen, liep bij hoofdstuk 5 de mist in. Vandaar dat ik mezelf behalve als plotter ook als plantser heb aangemerkt bij de persoonlijke badges van de NaNoWriMo website. Tijdens het plotten schiet ik af en toe toch weer in het proces van organisch schrijven, waarbij ik tijdens het schrijven het plot verander en net een andere weg insla. Ik heb dat eerder al eens bekend gemaakt. Ik ben niet voor de volle honderd procent een plotter die helemaal volgens schema werkt. Het verhaal wordt voorbereid, maar tijdens het schrijven krijg ik nieuwe ingevingen en dan wijk ik van het voorbereide plot af. Behalve dan bij de keerpunten, die staan van het begin af aan vast.

Het is mijn manier van schrijven en voor mij werkt het.

Ik hoop de komende week nog flinke vorderingen te kunnen maken met het verhaal. Dat is het fijne van NaNoWriMo, hoe langer ik eraan mee doe hoe meer het een goede routine wordt om elke maand november een heel eind van een manuscript te kunnen schrijven.

Ik zag trouwens in mijn aantekeningen dat ik in december 2020 de schade van november van vorig jaar een eindje heb ingehaald en de rest met een project in januari 2021. Tegenwoordig kun je met de website van de NaNoWriMo ook tussentijds je score bijhouden en nieuwe projecten aanmaken. Daar heb ik goed gebruik van gemaakt. Dus als het manuscript na november nog niet klaar is, ben ik van plan om er in december verder aan door te werken.

Het wordt weer winter, dat is een goede tijd om te schrijven.

Het is leuk om te zien dat er deze maand veel bekenden zijn die ook aan de NaNoWriMo bezig zijn. Leuk om te zien hoe mijn “buddies” vorderen.

Groeten van Johanna Lime

Eindelijk weer op een beurs

21 oktober 2021

Fantasy Fest

We kennen het allemaal, het coronaverhaal. Daardoor waren er geen beurzen meer, nadat Schamel verbond was uitgegeven en De vergeten vloek trilogie compleet was. Ik verheugde me er erg op, dat ik na april 2020 de hele trilogie kon gaan verkopen, maar dat ging mooi niet door! Zelfs nadat mijn nieuwste boek, Interplanetair boek 1 Ruimtestad, op 5 februari 2021 uit was gekomen, waren er nog geen festivals. Geen gezellige onderonsjes met auteurs van Zilverspoor en Zilverbron. Wel About Books kijken vanachter het computerscherm.

Ik stond niet op de Elfia, dat was het eerste festival waarbij boeken verkopen weer kon, in september 2021. Vorig weekend was er een beurs in Gorinchem, daar stond ik ook niet bij.

Dus toen ik de mogelijkheid had om me op te geven voor Fantasy Fest in Rijswijk, heb ik dat gedaan. Ik hoop dat ik het vol kan houden om twee dagen achter de boekenkraam te staan, want ik heb er veel zin in om weer eens wat lezers te spreken. En collega’s, en de uitgever natuurlijk.

Op Fantasy Fest op 23 en 24 oktober heb ik nu vijf boeken van Zilverbron om te verkopen.

Ik hoop jullie daar te zien.

Bijna tien jaar aan het schrijven.

Nog een dag of tien, dan is het 1 november. Een belangrijke datum voor Johanna Lime, de datum waarop Dinie en Marjo besloten om samen onder dit pseudoniem boeken te gaan uitbrengen. Er zijn er nu dus vijf uitgebracht bij Zilverbron, de zesde gaat binnenkort de redactieronde in, de zevende moet nog een paar keer herschreven worden en gaat voor september 2022 naar de uitgever. Als die klaar zijn is trilogie Interplanetair compleet.

Ik ben na de dood van Dinie alleen doorgegaan met schrijven en heb ook het project afgemaakt voor het autobiografische boek De twaalfde Saturnusmaan. Dat kwam ook in februari 2021 uit, bij uitgeverij aquaZZ.

Cocky, de uitgever van Zilverspoor/Zilverbron, weet al dat ik nog veel meer boeken wil gaan schrijven. Ik hoop echt dat ik gezond oud kan worden en dat ik dat allemaal nog kan doen.

P.S. Vergeten jullie de winactie niet op https://boekenvanjohannlime.com bij Acties?

Hij loopt tot 1 november, dus als je zin hebt in een verloting, doe dan snel nog even mee.

Manuscriptenwedstrijd Zilverspoor

Het derde manuscript voor Interplanetair ligt even aan de kant. Ik pak het in 2022 wel weer op. Eerst ben ik nu bezig aan een afzonderlijk verhaal, een verhaal voor de manuscriptenwedstrijd voor Zilverspoor. Hij heeft de deadline van 1 mei 2022, dus deze gaat eerst. Ik werk alvast wat vooruit voordat de NaNoWriMo maand eraan komt, omdat ik in november ook naar de HSFCon in Sneek moet, waar ik twee lezingen geef.

Maandag ben ik begonnen te schrijven, nadat ik in het weekend het plotschema heb gemaakt. Vandaag kwam hoofdstuk 1 af en eergisteren de proloog.

Ik zit in een heerlijke vreemde wereld, een waarvan ik hoop dat hij er nooit zal komen. Het speelt zich namelijk af in 2049 op de aarde, wanneer de ijskappen gesmolten zijn en er vele natuurrampen zijn geweest. Het is ons niet gelukt om de klimaatcrisis af te wenden.

Ik vond het wel een passend scenario voor een cyberpunkverhaal, maar heb er natuurlijk wel weer een eigen draai aan gegeven. Zoals gewoonlijk heb ik het mezelf niet gemakkelijk gemaakt en moet ik gaandeweg het schrijven nog veel denkwerk verrichten.

Maar dat maakt het schrijven nu juist zo leuk!

De keerpunten in het verhaal staan min of meer vastgepind, ik weet waar ik uit moet komen, hoe het afloopt met de hoofdpersoon en welke ontwikkeling ze meemaakt.

Ik heb zelfs al een titel voor het boek bedacht.

En vandaag, toen ik in de herrie zat van een buurman die met elektrische machines bezig was aan zijn huis en ik niet in alle rust kon schrijven, heb ik cyberpunkmuziek opgezocht op YouTube. Muziek van een paar uur achter elkaar. Dat heb ik laten draaien terwijl ik schreef. En weet je wat? Het hielp echt goed! Ik kwam direct in de goede sfeer terecht, met een soort van Blade Runner achtige druilerige regen die maar niet ophoudt.

Ik ben helemaal enthousiast. Dit verhaal gaat vast weer een leuk boek opleveren.

Er is iets bijzonders aan de hoofdpersoon, waardoor ik denk dat ik een doelgroep kan bereiken die meestal nogal vergeten wordt. Meer wil ik daar alsnog niet over kwijt. Eerst maar eens kijken of het me lukt om het hele verhaal uit te werken.

Hopelijk tot ziens,

Groeten van Johanna Lime

NaNo Rebel!

14 oktober 2021

Langzamerhand beginnen de ideeën voor een nieuw manuscript, voor de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor, steeds meer vorm te krijgen. De wereldbouw is aardig af, ik heb ook kaarten gemaakt en plattegronden. Aan de hand van de sneeuwvlokmethode heb ik ook de verschillende personages in kaart gebracht. Ik heb zelfs al een (voorlopige) flaptekst van het verhaal gemaakt.

Vandaag en morgen wil ik beginnen aan het opschrijven van de verschillende scènes en dan hoop ik daarmee een goed plot op te kunnen bouwen, met de verschillende keerpunten daarin.

Aangezien ik de helft van het manuscript af wil krijgen in november 2021 en de andere helft in december, moet ik nu echt nodig het verhaal gaan plotten.

Ik had het project al aangekondigd voor de jaarlijks NaNoWriMo van november, maar 30 dagen achtereen elke dag 1667 woorden schrijven lukt me waarschijnlijk niet. Met de HSFCon ben ik als gast uitgenodigd voor een weekend Sneek en dan neem ik ook vakantie, dus dat betekent een aantal dagen niet kunnen schrijven. Bovendien ben ik met de Bootcamp van Zilverspoor nog een lesdag kwijt. Daarom zal ik echt al eerder moeten beginnen om de 50.000 woorden te kunnen halen. Wat ik in oktober alvast kan schrijven, kan ik dan in november opgeven tijdens de NaNoWriMo.

Ik weet het, dat is niet zoals het volgens de regels van de wedstrijd gaat. Maar met NaNoWriMo en CampNaNoWriMo buig ik de regels wel vaker om. Ik vind dat eerder beginnen en het woordenaantal van deze maand meenemen naar de volgende maand een goede manier is om ervan verzekerd te zijn dat ik mijn doel haal.

Het doel van 50.000 woorden of meer schrijven aan het nieuwe manuscript. Daar ga ik voor, eind oktober en november. En ik wil de pagina met de nu nog lege badges die ik kan winnen helemaal vol proberen te krijgen voor 30 november 2021.

Ik ben dus om te beginnen al een NaNo Rebel!

Eigenlijk niet eens zo gek, met het woord “Rebel” begint het direct al een beetje spannend.

Hebben jullie ook al een schrijfproject voor NaNoWriMo voor november 2021?

Ik wel. Het wordt een gewaagd cyberpunk experiment in een toekomstige setting. Of het echt cyberpunk wordt of dat het eerder voor sciencefiction door moet gaan, is nog de vraag. Ik zal wel zien waar het op uitkomt. In ieder geval is het weer een lekker vreemd verhaal met fantasy en sciencefiction elementen zoals je dat van Johanna Lime gewend bent.

Ik hoop dat het me lukt om de deadline van 1 mei 2022 te halen, met hopelijk ook nog een paar keer herschrijven erbij.

Begin 2022 wordt het erg druk, want op 3 januari begint de redactie van Interplanetair 2 Geestenpoort, samen met Tamara Geraeds. Als die bezig is, heb ik niet veel tijd meer voor een heel nieuw verhaal.

Maar nu ga ik dus eerst beginnen met het plot uitwerken van het wedstrijdmanuscript.

Wens me maar geluk.

Groeten van Johanna Lime

Bootcamp en wereldbouw voor wedstrijdmanuscript

7 oktober 2021

Niets zo veranderlijk als een mens

Voor mijn gevoel sta ik een poosje stil, maar dat is niet echt waar. Wel is het zo dat ik zit te wachten op de redactie van mijn volgende SFF roman, en dat duurt nog een paar maanden.

Zoals ik op 17 september al in een eerder bericht schreef, heb ik eerst mijn manuscript Interplanetair boek 2 Geestenpoort klaargemaakt, om het op 9 augustus naar Zilverbron te kunnen sturen. Ik heb eind augustus/begin september een verhaal voor de Harlands Awards geschreven en ben daarna verder gaan schrijven aan versie 1 van Interplanetair boek 3 Schakelmagie. Die versie van de volgende roman kwam op 9 september af.

Een tweede verhaal voor de Harland Awards lukte toen nog niet. Toch is het me na 9 september toch nog gelukt en heb ik me over de door mij opgeworpen barricade heen gezet. Ik kreeg nieuwe inspiratie en kon alsnog een tweede verhaal voor de Harland Awards schrijven. Beide verhalen zijn intussen ook al opgestuurd.

Mijn moeder zei altijd al: “Er is niet zo veranderlijk als een mens.” Ik herinner me dat goed en het sloeg er waarschijnlijk op dat ik eerst iets niet wilde en het later toch wel deed. Ik denk dat mijn moeder gelijk had: ik ben veranderlijk. Het duurt soms even wat langer voordat ik iets aanpak. Als dat betekent dat ik ook een mens ben, zie ik dat maar als een compliment.

Als mens (en als schrijver) ben ik constant in beweging. Niets staat echt helemaal vast, het creatieve proces dat nodig is om een verhaal te schrijven, staat veranderingen toe en dat is maar goed ook. Daardoor komt het verhaal tot leven en is er groei.

Ik ben er eigenlijk best wel trots op dat ik mijn blokkade voor een tweede kort verhaal voor de Harland Awards heb overwonnen en dat ik toch nog een leuk verhaal erbij kon schrijven. Leuk genoeg voor mij. Of de jury het met me eens is, moet ik nog maar afwachten. Ik heb besloten om wat dat betreft dicht bij mezelf te blijven en mijn gevoel te volgen. Het is een leuk verhaal geworden, al moet de fantasy het nog het meest van de setting hebben. Ik zie wel wat er van komt. Dat het verhaal er staat is voor mij al een hele overwinning.

En dan nu de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor

Ik had er veel zin in om een alleenstaand boek te schrijven over een heel andere fantasywereld dan waarin ik meestal schrijf. Weer eens wat anders, een mooie nieuwe kans.

Bij die wedstrijd was er een mogelijkheid om mij op te geven voor een Bootcamp. Ik besloot om dat te doen. Dan leerde ik misschien weer iets nieuws. Bovendien zou het wel gezellig zijn bij Cocky van Dijk, de uitgever. Er waren meer mensen aanwezig, ik was er even tussenuit en zat niet langer alleen thuis. Dat heb ik de afgelopen jaar al zoveel gedaan. Ik wilde weer eens wat mensen zien.

Vol goede moed ging ik dus op een zaterdag naar de Bootcamp. Daarvoor was ik met de voorbereidingen voor NaNoWriMo bezig geweest en had ik al een wereld verzonnen, een kaart getekend en allerlei wezens erbij gehaald. Het was nogal een uitgebreide wereldbouw, die ik had uitgedacht. Een met magie, piraten, mythologische wezens en allerlei ander zaken. Ik wist nog niet goed wat ik ervan moest vinden en hoopte op de Bootcamp te leren hoe ik ermee verder kon. Tot nu toe pakte het verhaal me nog niet echt.

De Bootcamp was erg gezellig. We kregen les en verzonnen van alles over wereldbouw, onder leiding van Cocky. Het was leuk om te horen welke ideeën de andere schrijvers hadden en hoe verschillend de verhalen waren. Gaandeweg de discussies realiseerde ik me dat mijn project te groot was voor een boek, te gecompliceerd en eigenlijk ook niet iets waar ik zelf enthousiast over was. En dat hoort het wel te zijn, want hoe zou ik het anders vol moeten houden om er een heel boek over te schrijven?

De Bootcamp gaf me een boost in een heel andere richting. Voor mij is het dus eigenlijk geen Bootcamp maar een “Boostcamp” geworden. Nadat ik thuisgekomen was, besloot ik de hele voorbereiding van het verhaal te veranderen en het meeste ervan weg te gooien. Hup, in de prullenbak. Alleen sommige personages en hun namen zijn nog over, maar ik heb ze wel verplaats naar een andere wereld.

In plaats van het verhaal te laten spelen in 1920, ging ik op zoek naar een andere tijd. Ik zocht naar sub genres van de fantasy en science fiction op You Tube en kwam uit bij een futuristische setting. Zelfs de klimaatcrisis werd erbij gehaald. Ik was direct enthousiast omdat dit verhaal beter bij mij paste dan een verhaal over piraten. En zoals wel vaker het geval is, droomde ik er ’s nachts over. Ik zag in mijn dromen precies wat er in het verhaal kon gaan gebeuren, werd wakker en greep zoals te doen gebruikelijk gauw naar het boekje dat boven mijn bed ligt. Ik schreef alles op en werkte het de volgende dag uit. Overdag deed ik ook nog research, tekende nieuwe kaarten en brainstormde er op los.

Het verhaal wordt nu meer science fiction, dat ligt me toch iets beter dan mythologische figuren en piraten. Het begint al aardig voor me te leven. Ik krijg zin om de personages verder uit te werken en om het verhaal te gaan plotten. De voorbereiding voor de NaNoWriMo gaat me nu vast op tijd lukken, voor 1 november. En met nog een paar Bootcamps in het verschiet, zal het vast en zeker een heel interessant boek worden. Ik heb er zin in!

Het project voor de NaNoWriMo heb ik ook direct maar aangepast, al blijft de titel “Schrijven aan een nieuwe roman”.

Op het plaatje hieronder is goed te zien welke omslag ik heb gemaakt. Fantasy en science fiction schrijven…. Ik vind het echt geweldig.

Gelukkig ben ik niet voor een gat te vangen en ben ik zo veranderlijk als een mens. Zoals ik geleerd heb bij mijn NLP opleiding: “De meest flexibele persoon beheerst het systeem.”

Nu nog verder uitwerken, interessante personages ontwikkelen, plotten en schrijven maar! Ik weet wat ik de komende winter kan gaan doen…

Heerlijk!

Groeten van Johanna Lime

Voorbereiden nieuw verhaal

17 september 2021

Manuscriptenwedstrijd

Zodra ik hoorde (in het wekelijkse You Tube programma About Books van Zilverspoor) dat er een manuscriptenwedstrijd kwam, wist ik direct zeker dat ik daaraan mee wilde doen. Een nieuw manuscript, een op zichzelf staand verhaal. Weer eens iets heel anders dan een verhaal dat bij de rest van mijn boeken past. Een andere verbeeldingswereld en een groter project dan een kort verhaal, dus meer mogelijkheden voor personages en plot. Het was een geweldige uitdaging!

Wat voorrang heeft moet eerst af

Al speelde er op de achtergrond steeds de wens om mee te doen, toch duurde het nog wel een poos voordat ik er echt aan begon. Allereerst had ik volgens contract een manuscript in te leveren bij Zilverbron. Het manuscript voor Interplanetair, boek 2, Geestenpoort. Dat gebeurde op 9 augustus nadat ik versie 5 had afgekregen en ik tevreden was met hoe het verhaal uiteindelijk is geworden. De redactie begint in januari 2022, dus nu heb ik een paar maanden tijd voor iets anders.

Harland Awards een liefde – haat verhouding

Ik wilde ook meedoen aan korte verhalen voor de Harland Awards. Voor de afwisseling. Ik schrijf natuurlijk niet alleen romans, ook korte verhalen. Toch vind ik het schrijven van korte verhalen steeds moeilijker worden. Ik ben steeds minder snel tevreden met een verhaalidee en word met het jaar kritischer. Bij korte verhalen vooral sta ik er niet meer zo onbevangen in als vroeger. Vooral niet bij de Harland Awards. Daar voel ik de druk veel meer dan bij de themawedstrijd van Waterloper. Omdat ik de commentaren van de jury die we eerder hebben gekregen totaal niet constructief vond en ook omdat Dinie er daardoor al helemaal niet meer aan mee wilde doen. Er is een liefde – haat verhouding door ontstaan voor deze wedstrijd. De overdreven prestigieuze verwachtingen van een literair gehalte die over deze wedstrijd liggen, werken voor mij verlammend. Niet omdat ik denk dat ik geen literatuur kan schrijven, want in mijn boeken vallen de lagen die erin verwerkt zijn de lezers wel op. Ik heb het gevoel dat niemand mijn schrijfsels daar waardeert, al is dat wel iets beter nu Hebban het organiseert. Ik heb een verhaal af, maar of de tweede nog komt in oktober, weet ik niet. Ik heb twee beginsels voor het tweede verhaal al naar de prullenbak verwezen en nog geen idee wat het nu moet worden. Mijn motivatie om door te gaan voor deze wedstrijd is op het moment ver te zoeken en ik besloot ook om eerst iets anders af te willen maken in augustus en september.

Zo fijn als de eerste versie van een boek er staat

In juli 2021 bij CampNaNoWriMo was ik namelijk al een heel eind op weg met Interplanetair, boek 3, Schakelmagie. Ik besloot daarmee verder te gaan. Deze eerste versie van het manuscript kwam 9 september af. Het staat nu op mijn computer om het later weer eens op te pakken en te herschrijven/verbeteren. Er zullen net als bij boek 1 en 2 nog wel een paar versies volgen voordat het naar de uitgever gaat. Ik ben erg blij dat het verhaal nu helemaal is uitgewerkt en dat de hele trilogie is geschreven. Tijd om te gaan schaven en schrappen en bijschrijven heb ik nog genoeg, voordat ik ook dit manuscript op ga sturen naar Zilverbron.

HSF Con in Sneek, november 2021

Voor HSFCon in Sneek ben ik bezig om lezingen te maken over De vergeten vloek en over autobiografische fictie met aliens. Ik ben daar te gast, in Sneek op 20 en 21 november 2021. Het is een hele eer om daar te mogen spreken en ik zit ook in een paar panels. In september of in ieder geval in oktober hoop ik die lezingen in PowerPoint met alles wat erbij hoort af te krijgen.

Voorbereidingstijd

In september en oktober neem ik ook de tijd om alle voorbereidingen te doen voor het manuscript van de Manuscriptenwedstrijd van Zilverbron. Voorlopig is dit mijn titel, want ik heb nog geen flauw idee voor een leuke titel voor dit nog te schrijven boek.

Ik zie het allemaal nog niet zo helder. Mijn voelsprieten staan uit maar de ideeën worden nog niet zo heel duidelijk. Een plotschema invullen gaat op dit moment nog niet. Wel heb ik al een kaart getekend voor de wereldbouw. Het verhaal speelt zich af op een groot eiland, met een stad en verder alleen maar landschappen en poorten. Ja, poorten heb ik nodig voor mijn nieuwe verhaal. De vervreemding van de wereld zit er vooral in dat ruimte en tijd niet logisch zijn. Verder zijn er mythologische wezens en is er magie. Ik heb gisteren mijn eerste brainstorm-ideeën uitgewerkt en daardoor weet ik nu al beter wat er in elk geval in het verhaal gebeuren moet. Maar er zitten ook alinea’s in mijn brainstorm-uitwerking die ik niet direct prijs wil geven. Het is meer iets waar de lezer gaandeweg het verhaal achter moet komen. Het zijn de broodkorreltjes van kleinduimpje die de weg door het verhaal de moeite waard moeten maken. Ik moet gaan puzzelen hoe ik die er op een logische manier in verwerk.

NaNoWriMo Voorbereidingen

Het voordeel van altijd meedoen aan de NaNoWriMo is, dat de organisatie me te hulp komt. Precies op tijd. De NaNo Prep (de zes weken van voorbereidingen voor de NaNoWriMo van november) is begonnen. Ik heb de cursus eerder al gedownload en vertaald, zodat ik weet hoe die in elkaar zit. Nu ben ik begonnen met week 1, het verhaalidee. Het moet nog verder uitgewerkt worden, maar dat gaat deze week wel lukken. En dan ga ik gelijk daarna door met de personages en de wereldbouw. Misschien kan ik alvast een paar scènes uitschrijven om te voelen of die werken en om te bepalen waar ze ten tonele moeten komen.

En ik krijg hulp van Cocky, want ik heb me opgegeven voor de Bootcamp die Zilverspoor bij de Manuscriptenwedstrijd organiseert.

Alleen wil ik proberen om alvast wat voorwerk te doen voordat ik daar heen ga.

Het lijkt me erg leuk om daar ook andere schrijvers te ontmoeten.

Ik ga nu aan de lezingen voor HSFCon verder en doe de voorbereidingen voor het nieuwe manuscript. Nieuwe avonturen voor mij, als schrijver. Ik heb er zin in!

O, ja, mijn NaNoWriMo project voor november 2021 is aangemaakt op hun website.

Dat is dus dit manuscript voor de Manuscriptenwedstrijd.

Ik weet nu al dat ik een NaNo Rebel moet worden, want tijdens de HSF Con kan ik natuurlijk geen 1667 woorden per dag schrijven in november. Dat wordt dus waarschijnlijk al een stukje vooruit werken in oktober en de woordenaantallen steeds een paar dagen opschuiven. Even een beetje vloeibare intelligentie gebruiken om een oplossing te bedenken. Creativiteit.

Intussen is op 18en 19 september de Elfia in Arcen. Daar zullen in de tenten van Zilverspoor en Zilverbron dit jaar al vijf boeken te koop zijn van Johanna Lime. Ik kan er zelf niet staan, maar heb je mijn boeken op je verlanglijst, vraag er dan naar bij Cocky en Barry.

En als je ze via mij wilt kopen kan dat altijd via Facebook of Messenger of Instagram.

Mijn promotiefilmpjes voor mijn boeken zijn op mijn YouTube kanaal te vinden (zie de links op deze website rechts bovenaan).

Groeten van Johanna Lime

Het eureka gevoel

10 juni 2021

En dan komt de plot er ineens in een vloeiende beweging uit! Eureka!

Vorig jaar gaf uitgeverij Zilverbron mij drie contracten voor de boeken van mijn volgende trilogie. Een nieuw verhaal na “Schimmenschuw” en trilogie “De vergeten vloek”, in een steeds groter wordende verbeeldingswereld. Ik wist de overkoepelende titel al: Interplanetair. Dat er steeds meer planeten en volkeren bij zouden komen in mijn wereldbouw was de enige zekerheid die ik had. Verder was alles nog vaag, heel vaag. Ik had nog maar een summiere beschrijving van waar het verhaal over zou gaan. Ik kon ook niet beloven dat ik me daar aan houden zou. Tijdens het schrijfproces kan het zomaar gebeuren dat er nog heel veel verandert. Zoals de personages.

Mijn eerste plan was steeds twee andere hoofdpersonages per boek, maar daarvan ben ik afgestapt. Nu spelen Daniël en Irene in alle drie de boeken van de trilogie de hoofdrol. Dat moest het een stuk duidelijker maken voor mezelf maar vooral ook voor de lezers. Het eerste plot is tijdens het schrijven van boek 1 veel sterker geworden dan het vage idee dat ik er in eerste instantie over had. Intussen zijn de verhalen voor boek 2 en 3 in mijn hoofd ook alweer sterk gewijzigd. Zelfs de subtitels lijken niet meer op het eerste concept.

Achteraf gezien realiseer ik me dat mijn uitgever wel erg veel vertrouwen in mij had, toen ze direct met drie contracten aankwam voor mijn nieuwe trilogie. Het eerste boek van de drie contracten, Ruimtestad, is uitgebracht op 5 februari 2021. De meeste recensies zijn erg lovend en daar ben ik erg blij mee.

Op het moment ben ik aan versie 4 bezig van het tweede deel. Hoofdstuk 15 is herschreven, nog 10 hoofdstukken te gaan! Er gebeuren mooie dingen tijdens het herschrijven. Het verhaal wordt zienderogen beter. Ik zie woorden op hun plaats springen en zinnen beter leesbaar worden. Wat is het toch een magisch proces om zo met taal bezig te zijn! Ik voel de liefde voor mijn volgende boekenkind groeien. De puzzelstukken vallen langzamerhand precies op de plek waar ze bedoeld zijn in de verhaalstructuur.

Vorige week kwam tijdens het herschrijven van deel 2 ineens de hele synopsis van anderhalve pagina en ook de flaptekst in mijn gedachten naar boven en kon ik die uittypen. Voor het derde deel was dat nog wat te veel gevraagd. Daar waren de dingen nog wat te vaag.

De afgelopen week voelde ik steeds meer de drang om voor boek 3 toch het hele verhaal maar eens heel goed uit te plotten. Want ja, CampNaNoWriMo in juli.

Wat is het toch zalig om te merken dat mijn onderbewuste het op die kritieke momenten helemaal van me overneemt. Gisterenavond kreeg ik echt een “Eureka!” gevoel. Ik pakte het beginnetje van de synopsis erbij waar ik vorige week was blijven steken. En ineens kwam achter elkaar de flaptekst van het derde boek naar buiten. En daarna volgde zes pagina’s plot!

Vanmorgen heb ik daar een samenvatting van gemaakt, zodat die synopsis ook anderhalve pagina werd. De langere uitwerking van de plot moet nog wel wat gedetailleerder worden uitgewerkt in scènes voor het plotschema en de hoofdstukindeling die ik altijd in Excel maak. Maar ik weet nu het begin, het midden en het eind van het verhaal. Ik weet wie de protagonisten zijn, wie de bijpersonages zijn en ook weet ik wie de antagonisten zijn. Ik heb een idee van hoe te twee planeten eruit moeten gaan zien en welke belangrijke plaatsen en landstreken er te vinden moeten zijn. Ik moet alleen nog brainstormen over technische snufjes en magisch dieren- en plantenleven. Ik moet nog namen verzinnen voor bepaalde mensen, elfen, planten en dieren. Nog beter uitdenken hoe het nieuwe magiesysteem dan werkt en het plausibel maken waarom er op dieren door bossen gereden moet worden. Maar dan ben ik eruit. Het hele overkoepelende verhaal van Interplanetair valt helemaal op zijn plek. Wat een openbaring! Ik krijg er zo’n zin in om gauw door te schrijven, zo’n zin om dit uit te werken.

Hoera! Wat is het leven toch mooi als een plan tot leven komt.

Stel je voor dat ik deze maand nu al het herschrijven van deel 2 afkrijg. Dat zou best een reële optie kunnen zijn want zeg nou zelf. Op 10 juni heb ik 3/5 deel van het hele manuscript al af. Nog 10 dagen van iedere dag een hoofdstuk herschrijven, dan kan het 20 juni klaar zijn. Dus dan heb ik nog 10 dagen om CampNaNoWriMo voor te bereiden.

Wat zal ik dan tijdens CampNaNoWriMo schrijven? Ik had het herschrijven van deel 2 er eigenlijk voor gepland. Zal ik dan toch nog een vijfde versie van dit verhaal maken? Of zal ik alvast aan een volgend manuscript beginnen? Bijvoorbeeld aan het manuscript dat mee kan doen aan de wedstrijd die Zilverspoor heeft uitgeschreven voor 1 mei 2022? Of zal ik alvast aan deel 3 gaan beginnen van de trilogie?

Mensenlief. Wat voel ik me vrij! Ik heb de keuze uit drie mogelijkheden. Is dat niet geweldig?

Eureka!

Waar worden jullie vrolijk van?

Groeten van Johanna Lime