Welke angst heb je overwonnen

15 januari 2023

What fear have you conquered? De vraag van 15 januari 2023 voor #bloganuary is: Welke angst heb je overwonnen? Dit vind ik wel weer een heel lastige vraag. Ik kan zo gauw geen angst bedenken die ik echt heb moeten overwinnen. Ik ben niet bang voor spinnen, donkere ruimtes, diepe afgronden in de bergen en zelfs niet voor de dood. Op een gegeven moment merkte ik wel dat mijn keel werd dichtgeknepen en dat ik er niets tegenin durfde te brengen wanneer bepaalde dominante autoritaire mensen, die qua functie of positie boven mij stonden, mij erg aan mijn mijzelf lieten twijfelen en mij hun wil op wilden leggen. Ik deed er niets tegen omdat mij geleerd was dat het goed was om de minste te willen zijn.

Blijkbaar werd die emotionele barrière opgemerkt door de psychologen van de NLP Masterpractionioner-opleiding die ik volgde in 1996. Zij gaven mij een individuele opdracht om uit te zoeken welke emoties me in de weg zaten. Van die opdracht schrok ik heel erg, maar door verschillende interventies en technieken kwam ik erachter welke overtuigingen ik als kind altijd voor waarheid aangenomen had. Op jongere leeftijd werkte dat nog wel voor mij, maar op latere leeftijd zaten ze me in de weg. Door deze opdracht te doen kon ik de twijfel aan mezelf overwinnen. Ik schreef hem uit in een fantasyverhaal. Daarin staat onder andere dat ik mij beschermde door een draak op te roepen, die het voor me opnam.

Misschien is dat een van de redenen waarom ik ook voor mijn boeken draken heb bedacht, zoals de Gouden Draak van het koninkrijk Laskoro en de Zwarte Draak van het koninkrijk Berinyi, die de beschermers en de goden van het volk zijn.

Geef niet toe aan angst, laat je niet het zwijgen opleggen. Ieder mens verdient een eigen plek.

Groeten van Johanna Lime

Stel je eens voor dat je een fortuin bezat

13 januari 2023

If you had a billion US dollars, how would you spend it? Dit is de vraag van WordPress voor #bloganyary van vrijdag 13 januari. Een grapje zeker? Deze vraag doet me denken aan de hond een worst voorhouden die hij niet mag eten. Of jarenlang een maandelijks bedrag geven aan een loterij die je miljoenen belooft, terwijl je misschien één keer een ontbijtkoek wint. Maar goed, laat ik me eens voorstellen dat ik zomaar ineens een biljoen euro’s had, wat zou ik daar dan mee doen?

Natuurlijk kan ik lekker egoïstische doelen stellen, zoals al mijn boeken laten vertalen naar het Engels, er luisterboeken van laten maken, de verhalen laten verfilmen voor een Netflix serie, een dure promotiecampagne op de STER bekostigen, zodat ook andere lezers in aanraking kunnen komen met mijn verhalen. Misschien, als ik toch zoveel geld heb ontvangen, kan ik het hele Nederlandstalige fantasy en sciencefictiongenre in die promotie meenemen. Zoiets wat nu in het klein gebeurt in About Books, waar uitgeverij Zilverspoor/Zilverbron steeds ook veel auteurs van andere uitgeverijen aan het woord laat.

Als ik het wat meer altruïstisch bekijk, kan ik misschien beter dat geld besteden aan het versneld toepassen van allerlei maatregelen om de klimaatverandering te stoppen en de diversiteit van alle soorten op de wereld te beschermen. Als er dan nog geld over was zou ik dat in willen zetten om kansarme mensen de mogelijkheid te geven om een duurzaam eigen bestaan op te bouwen, zodat honger en armoede uit de wereld konden verdwijnen. Als er dan nog wat geld over was zou ik wetenschappelijk onderzoek steunen zodat genezing van nare ziektes mogelijk werd en patiënten niet langer in mensonterende situaties terecht kwamen.

Je leest het al, het zijn wel veel als-en, maar wat als dat allemaal eens kon?

Het liefst zou ik alle wereldburgers ervan willen overtuigen dat ze een heel klein deel zijn van een groter geheel en dat ze, als ze geen respect hebben voor elkaar en voor de planeet, meewerken aan hun eigen ondergang. Dat ze niet tegen elkaar moeten opstaan of anderen hun macht op moeten leggen, maar dat ze met elkaar alle mogelijkheden moeten onderzoeken om als hele mensheid boven onszelf uit te kunnen stijgen. De weg naar acceptatie en vrede.

Ik ben alleen bang dat dit laatste streven niet met een geldbedrag te halen valt, zelfs niet als het een biljoen dollars was, daar zijn andere waardesystemen voor nodig. Als alle mensen (en dan bedoel ik echt iedereen) dit nou eens voor ogen hielden en daarnaar gingen handelen, dan zou de wereld zoveel beter zijn.

Misschien zou ik dan mijn verhalen zelfs op onze eigen aarde laten afspelen. Wie weet.

Veel positieve gedachten gewenst,

Johanna Lime

Wat is succes voor jou?

11 januari 2023

How do you define success? Is de vraag voor #bloganuary vandaag. Laat ik het vrij vertalen met de vraag: Wat is succes voor jou?

SUCCES

Dat is een begrip dat ik, sinds ik auteur ben geworden, nogal flink heb bij moeten stellen in de loop der jaren. En eerlijk gezegd steekt het me telkens weer als ik zie dat andere schrijvers veel meer succes schijnen te hebben dan ik. Ja, ik gebruik het woord schijnen bewust in de vorige zin, want in ons taalgebied kan niemand met alleen maar het schrijven van boeken zijn/haar brood verdienen, is me ooit verteld. Vooral niet in mijn genre, dat door de literaire wereld vreselijk in het verdomhoekje wordt geplaats, als was het nog altijd pulp.

Het nare van succes is dat er in onze maatschappij al gauw van wordt uitgegaan dat je, wanneer je iets onderneemt, pas succes hebt als je winst maakt. Winst in de betekenis van meer geld verdienen dan je hebt geïnvesteerd. Anders ben je geen ondernemer maar een hobbyist. Nou, het zal waarschijnlijk geen grote verrassing zijn als ik zeg dat je dit soort winsten beter helemaal kunt vergeten in het fantasy en sciencefictiongenre in Nederland.

‘Waarom ga je dan geen kinderboeken schrijven? Of thrillers? Of non-fictie boeken, waar je meer geld aan kunt verdienen?’ Ik hoor de discussies met mijn vader nog steeds in mijn herinneringen. Hij vond het maar niets dat ik steeds geld in het schrijven stak, veel meer dan dat ik ooit terug zou kunnen verdienen aan het verkopen van mijn boeken. Begrijpelijk als je zijn leven bekijkt in de tijd waarin hij leefde.

Als ik op mijn eenentwintigste al schrijfster had willen worden, dan had ik dat alleen maar kunnen doen naast mijn baan van lerares, waar ik toen mijn carrière mee begon. Ik schreef ook vaak in mijn vrije tijd, maar hield dat voornamelijk voor mezelf. Er kwam pas in 2011 verandering in die situatie omdat ik toen samen met Dinie besloot om, als Johanna Lime, onze dagboeken van personages te gebruiken voor het schrijven van echte boeken. Dat deden we ook in onze vrije tijd, naast ons werk. Er waren veel avonden en weekenden mee gemoeid. In 2013 werd ik voor de derde keer in mijn leven werkloos. Iedereen van mijn vorige werk verwachtte dat ik zo weer een betaalde baan kon vinden, met alles wat ik had geleerd. Ik leefde een paar jaar van een uitkering en solliciteerde me drie slagen in de rondte. Maar omdat ik te oud was (of om welk vooroordeel dan ook), kreeg ik geen nieuwe baan. Daarom besloot ik met vroegpensioen te gaan, wat achteraf gezien de beste beslissing is geweest die ik ooit genomen heb.

Ik kreeg de kans om in alle vrijheid van schrijven mijn beroep te maken. En diezelfde vrijheid geeft me ook de mogelijkheid om met een uitgever in zee te gaan waar ik me prettig bij voel. Ik definieer succes niet langer alleen in geld.

Wat is succes voor mij?

Verhalen bedenken en schrijven en zien dat ze zo goed worden dat ik er zelf trots op kan zijn.

Een manuscript na het bedenken van het verhaal, het plotten en schrijven, een paar keer herschrijven en nog eens controleren zover af hebben dat het naar de uitgever opgestuurd kan worden.

Een kortverhaal naar een wedstrijd insturen en te horen krijgen dat iemand van de jury het op de eerste plaats van zijn ranglijst had geplaatst, of dat het me gelukt is om vijf thema’s te verwerken in een verhaal waarvan iedereen dacht dat zoiets nooit goed zou lukken.

Samenwerken aan de redactie van mijn boeken en zien dat er verbetering in zit, steeds minder rode tekst, minder versies nodig.

Een nieuw boek in handen krijgen.

Promotiemateriaal bestellen en binnen krijgen.

Leuke gesprekjes met kopers en lezers op beurzen en festivals, mensen die iets herkennen in het verhaal, iemand die er veel plezier aan heeft beleefd en dat aan mij laat weten.

Mijn eigen boeken lezen als ze gedrukt zijn en er weer verliefd op worden.

Fijne recensies krijgen en goede feedback waarmee ik verder kom.

Aardige opmerkingen over thema’s uit mijn boeken, herkenning door lezers.

Een compliment op mijn werk waardoor ik een halve dag een glimlach om mijn mond houd.

Iemand die een gesigneerd boek bij mij koopt.

Mijn dag record verbreken, meer boeken dan voorheen verkopen op een festivaldag.

Onverwacht een mooie recensie van een lezer vinden op Hebban of Goodreads.

Een berichtje van Smashwords dat laat zien dat iemand een e-book met een kort verhaal van mij heeft gedownload.

Een bericht op Facebook waarin iets over een leeservaring van een verhaal van mij wordt gedeeld.

Mensen die de covers van mijn boeken mooi vinden.

Lezers die al mijn boeken hebben gelezen en alweer uitkijken naar meer.

Zo intens bezig zijn met schrijven en het hele schrijfproces dat ik alles om me heen vergeet, zodat mijn koffie koud wordt.

Gezellige bijeenkomsten met andere auteurs op Zilverdagen.

Samen met anderen schrijfcursussen volgen en nieuwe dingen leren.

Hoe meten jullie succes vooral? Gaat het hoofdzakelijk om fortuin en roem of tellen niet-materiële zaken zoals goede gevoelens en complimenten vooral ook mee?

Groeten van Johanna Lime

Miniatuurhuisjes ter inspiratie

9 januari 2023

What is the most memorable gift you have received? Vandaag is dit de vraag van #bloganuary. Wat is het meest gedenkwaardige cadeau dat je hebt gekregen?

Hiervoor moest ik even in mijn herinneringen graven. Na een poosje kwam ik uit bij een heel bijzonder dorpje van Lilliput Lane. Uit de tijd dat ik Engelse miniatuurhuisjes spaarde. Ik meen me te herinneren dat ik deze eens van Dinie kreeg voor mijn verjaardag.

Dit dorp is Chipping Coombe. Het is gebaseerd op het dorp Castle Combe in Wiltshire, dat eeuwenlang een centrum voor de productie van stoffen was. In 1962 werd het uitgeroepen tot het mooiste dorp van Engeland.

Ik vind Lilliput Lane huizen erg mooi, ze zijn handgemaakt en met de hand beschilderd in Penrith, Engeland. Er zijn erg veel leuke details te ontdekken bij zo’n miniatuur.

Nu ik dit dorp op de afbeelding heb geplaats voor deze blog, moet ik eraan denken hoe leuk het zou zijn als ik daar een paar korte verhalen bij zou gaan schrijven. Verhalen die zich afspelen in dit historische dorp of bij de andere Engelse cottages die ik van Lilliput Lane bij elkaar heb gespaard. Misschien dat ik dat nog eens ga doen, want de sfeervolle cottages lenen zich wel voor fantasyverhalen.

Hebben jullie ook een verzameling waar je inspiratie uit kunt halen?

Groeten van Johanna Lime

Koning Winter verhuist

7 januari 2023

Write a short story or poem about rain, is de #bloganuary opdracht vandaag. Schrijf een kort verhaal of een gedicht over regen.

Koning Winter verhuist

Regen in januari!

Koning Winter is zeer ontevreden. Zijn rijk wordt alsmaar kleiner. Ieder jaar moet hij een grotere inspanning leveren om de wereld te bevriezen en er zijn witte sneeuwdek overheen te strooien. Steeds meer moeite is nodig om temperatuurverschillen te overbruggen. Niemand in Nederland heeft hem dit jaar uitgenodigd om te komen. Alleen liefhebbers van de Elfstedentocht stuurden hem een verzoek om langs te komen. De meeste mensen vinden het wel goed dat het vandaag elf graden boven nul is, dan gebruiken hun kachels minder gas.

Zijn wetenschappers komen alweer met een onheilstijding: ‘Het ijs brokkelt steeds verder af. Niet alleen op de Noordpool smelt het in sneltreintempo weg, ook alle gletsjers zullen nog eerder dan wij hadden berekend helemaal verdwenen zijn.’

Door de klimaatsverandering is het veel te warm voor de tijd van het jaar. Wanneer koning Winter het journaal aanzet, hoort hij de weerman zeggen: ‘Dit is een januarimaand die nog niet in mijn statistieken terug te vinden was.’

Als hij besluit om op zijn wolk zelf poolshoogte te gaan nemen, ziet hij het met eigen ogen. Regendruppels kletteren aanhoudend op de Lage Landen neer. Druk kwakende woerden in de sloten vechten nu al om een vrouw. Zijn die eenden helemaal gek geworden? Het broedseizoen begint pas in de lente. Als hij verder kijkt, merkt hij dat er nog veel meer dieren vertonen verkeerd gedrag vertonen, de natuur is helemaal de kluts kwijt.

‘Die regen lijkt een zegen,’ zegt zijn adviseur. ‘Maar de mensen hebben echt wat goed te maken. Ze hadden het nooit zo ver mogen laten komen met de broeikasgassen, de aarde warmt veel te snel op. Na een hete zomer met bijna watertekort is het grondwaterpeil zelfs nu, met al die regenbuien, nog steeds niet aangevuld. Dit lijkt steeds meer uit te draaien op de vloek die delen van Afrika teistert. Daar hebben de mensen juist met extreme droogte te kampen, waardoor er geen voedsel kan worden verbouwd. Iedereen is gestoord, weten ze niet dat de balans bewaard moet blijven? Of dat water leven brengt en de kringloop van de seizoenen ervoor zorgt dat het goed verdeeld wordt?’

Koning Winter krijgt een idee. ‘Weet je wat?’ zegt hij. ‘Ik verhuis met mijn ijspaleis naar het zuiden. In Afrika kennen ze me nog niet, daar ga ik overnieuw beginnen. De mensen daar zullen me vast leren waarderen.’

‘Maar, majesteit, als u uw paleis daarheen verhuist, smelt het zeker.’

De koning knikt tevreden. ‘Dat is mijn plan. Ik laat er een ander optrekje bouwen om in te wonen, en zorg er met mijn oude huis voor dat er direct genoeg watervoorraad is. Water is essentieel voor het leven. Er zal weer drinkwater zijn en er zullen weer nieuwe planten groeien in Afrika.’

‘En Nederland dan?’

‘Daar hebben ze genoeg te doen om de natuur en het klimaat te herstellen.’

Een blog van Johanna Lime

Waarom schrijf je?

6 januari 2023

De zesde vraag van #bolganuary van WordPress is: Why do you write?

Waarom schrijf je?

In de eerste plaats schrijf ik, omdat schrijven een goede manier is om mijn gevoelens, ervaringen, gedachten en fantasieën tot uiting te brengen. Mensen die makkelijke praters zijn en grote groepen mensen om zich heen hebben, zullen het schrijven misschien niet zo nodig hebben als ik. Zij kunnen direct communiceren met hun vrienden en verwerken hun dagelijkse ervaringen tijdens de feedback die ze van personen krijgen.

Ik ben meer een binnenvetter, iemand die liever wat op de achtergrond blijft en slechts een paar goede vrienden in vertrouwen neemt. Daarom ben ik erg blij met pen en papier, laptop en een tekstverwerker. Ik ben ook geen sporter, die de stress van alledag kwijt kan in lichaamswerk. Ik zit voornamelijk in mijn hoofd. Daardoor kan mijn gedachtewereld nogal overweldigend worden. Er ontstaan veel associaties tussen mijn gedachten over ervaringen, kennis die ik opdoe door allerlei studies en wat ik zintuiglijk waarneem. Ik ben nieuwsgierig van aard en verwonder me graag over allerlei magische dingen, mijn verbeelding is rijk aan ideeën. Ik ben een geboren schrijfster, die pas laat de kans kreeg om boeken uit te brengen. Nu ik eenmaal die weg ben ingeslagen, wil en kan ik niet meer leven zonder schrijven. Dit is mijn roeping en mijn passie, ik had dit al veel eerder willen doen.

Waar komt je liefde voor het vertellen van verhalen vandaan?

Ik kon altijd al erg genieten van verhalen. Mijn tante Ali woonde bij ons in en zij had een serie 45 toeren singles met sprookjes. Ik heb ze grijsgedraaid. Ik ben nogal nieuwsgierig ingesteld en wilde altijd van alles weten, dus ging ik op onderzoek uit. Omdat ik veel met Dinie samen fantaseerde, en wij eigenlijk niet konden vinden wat we zelf het liefst aan verhalen wilden lezen, bedachten wij ze zelf. We werden geïnspireerd door wat er op tv kwam, zoals The Thunderbirds en Star Trek. Ook bordspellen en computerspellen vonden we leuk. Daar verzonnen we op verder en zo kwamen we uit bij het dagboeken schrijven van personages waar wij zelf graag over wilden lezen. We zijn eigenlijk altijd blijven spelen en maakten er rollespellen van, waarbij we vanuit onze zelfbedachte personages gesprekken voerden. Wat als dit nou eens gebeurde? Dat was iets waar altijd in verhalen mee geëxperimenteerd werd. In onze verbeelding was veel meer mogelijk dan in werkelijkheid, waar alles door regels en verplichtingen veel te strak gehouden werd. In 2011 besloten we boeken te gaan schrijven met het materiaal dat we verzameld hadden. Het moest er gewoon uit, er was een enorme drang om onze verhalen met anderen te kunnen delen. In mijn werkzame leven was ik ook vaak degene die schreef, artikelen voor de schoolkrant, verslagen van reizen, toespraken bij een familiefeest, lange gedichten met Sinterklaas, artikelen in een personeelsblad en ga zo maar door. Maar fantasy en sciencefiction verhalen schrijven doe ik het allerliefst.

Groeten van Johanna Lime

Wat brengt vreugde in mijn leven?

5 januari 2023

What brings you joy in life? Wat brengt vreugde in mijn leven? Dit is de vijfde vraag van #bloganuary.

Ik zal deze vraag beantwoorden door een afbeelding te plaatsen en een lijstje van dingen die mij vreugde brengen:

  • Opgaan in een goede film of serie met een mooi verhaal, liefst iets met fantasy, sciencefiction, avontuur of mysterie, iets wetenschappelijks, een feelgood of een mooie natuurdocumentaire.
  • Lieve opmerkingen van lezers die mijn boeken willen kopen of hebben gelezen, mooie recensies waarvan ik urenlang de glimlach niet van mijn gezicht af krijg, uitingen van waardering voor wat ik doe, gemeende belangstelling en ondersteuning. Een like of een hartje op de sociale media.
  • Verhalen bedenken en schrijven. Daarmee zo geconcentreerd bezig zijn dat mij koffie koud wordt en er uren op de klok verstrijken zonder dat ik er iets van merk. Met personages meegaan naar mijn verbeeldingswereld en hun avonturen verwoorden. Een boek geboren zien worden en er alweer helemaal verliefd op zijn.
  • Bloemen die opkomen in de tuin, pimpelmezen die een plaatsje vinden in het nestkastje op mijn terras en het vrolijke gepiep aanhoren wanneer er jonkies zijn. De natuur in het algemeen, mooie vergezichten over het water of in het bos eekhoorntjes zien langsschieten over het pad.
  • Lekker lezen voor het slapengaan en zo gegrepen worden door een verhaal dat de wekker op het plankje boven mijn bed de kleine uurtjes aan gaat geven. Bijna het boek niet meer weg kunnen leggen en met tegenzin gaan slapen.
  • Tekenen. Vroeger met de ezel en echte verf, maar de laatste jaren doe ik dat het liefst digitaal. Lekker creatief bezig zijn en mijn hoofd leeg maken, zodat er weer ruimte ontstaat voor nieuwe dingen.

Er zijn nog wel meer dingen die vreugde brengen in mijn leven, maar voor nu houd ik het hierbij. Morgen weer een blog.

Wat brengt jullie vreugde?

Groeten van Johanna Lime

Wat is een schat die verloren is gegaan?

4 januari 2023

What is a treasure that’s been lost? Wat is een schat die verloren is gegaan? De vierde vraag van #bloganuary, een maandlang bloggen over door WordPress opgegeven onderwerpen.

Als ik over die vraag nadenk, kom ik op verschillende antwoorden zoals:

  • Kennis over hoe de piramides en andere bouwwerken uit de oudheid werden gebouwd.
  • Antwoord op de vraag: waarvoor diende Stonehenge en welke rituelen werden daar uitgevoerd?
  • En: Hoe zag het Colosseum in Rome eruit toen het marmer er nog niet afgestolen was voor de vloer van de St. Pieter kathedraal?
  • Ik zou ook wel willen weten hoe de Aboriginals van de Australische Outback vroeger leefden en welke verhalen zij aan elkaar vertelden. Van dat laatste heb ik een boekje gekocht in Diorama Village in Alice Springs, met een paar intrigerende verklaringen van hoe hun wereld is ontstaan en hoe de typische Australische dieren er kwamen.
  • Hoever zou de medische wetenschap op het moment gekomen zijn als de diagnose, die vroeger door vrouwen werd gedaan, niet was overgenomen door mannen?
  • Hoeveel verder zouden vrouwen zijn gekomen als er geen mythe was geweest over de schepping van de vrouw uit de rib van de man en de verleiding van Eva door de slang in het paradijs?
  • Hoe zou onze wereld eruit zien als de wolwa’s van de oude religie in Noorwegen niet waren verdrongen door monniken van het Christendom?

Iedere verandering, of hij ten goede is of niet, betekent vaak een verlies. Een schat aan kennis die verloren gaat.

Als ik op het persoonlijke vlak naar verloren schatten moet zoeken, kom ik bij overleden familieleden terecht, zoals mijn beide ouders, maar vooral bij Dinie. Haar verliezen betekende dat we niet langer meer samen alles konden doen. Niet langer samen rondreizen maken en ook niet langer samen schrijven. Na trilogie De vergeten vloek moest ik alleen verder, zonder haar pientere opmerkingen en ideeën. Ze is nu alweer vier jaar dood en ik heb de volgende trilogie bijna af. Toch blijft het een gemis dat ze er niet meer aan mee kan schrijven, al kijkt ze vanuit het heelal misschien wel mee hoe ik het doe en stuurt ze me daarvandaan soms de goede kant op. Dus Dinie is de grootste schat die ik in mijn leven heb verloren. Ik had al mijn nieuwe boeken ook liever samen met haar geschreven. Nu begin ik me echter af te vragen waarin dan precies de vernieuwing zit… Vermoedelijk komt die duidelijker naar voren in de serie waaraan ik nu begonnen ben: Magische Alliantie. Daniël en Irene, de hoofdpersonages uit Interplanetair, zijn nog steeds personages die wij samen hadden bedacht, maar zo iemand als Astar Natas, het hoofdpersonage uit Woest Water, niet.

Door onze boeken is Dinie als schat nooit helemaal verloren, natuurlijk. Ze leeft in de verhalen die we samen schreven verder. Het is dus maar goed dat wij die verhalen in 2011 zijn gaan verwerken in manuscripten die uitgegeven konden worden onder ons pseudoniem Johanna Lime.

Wat is de vroegste herinnering die je hebt?

3 januari 2023

What is the earliest memory you have? Dit is de vraag waarmee #bloganuary vandaag komt. Wat is de vroegste herinnering die je hebt? Alweer een moeilijke vraag voor mij. (Ik hoop niet dat dit de hele maand zo door blijft gaan).

Oké, waarom is deze vraag zo moeilijk voor mij? Waarom kan ik hem niet gewoon beantwoorden met iets als:

  • Mijn vroegste herinnering is dat ik vijf weken te vroeg was geboren en zo klein was dat mijn moeder me in een la kon leggen omdat ik “Indelaa” krijste, of iets wat daar veel op leek. (Dit weet ik alleen uit de verhalen die mijn familie mij vertelde)
  • Mijn vroegste herinnering is van een meisje met blonde krulletjes dat naast haar moeder in de woonkamer zit en honderduit vragen stelt over de wonderlijke wereld waarin ze is terechtgekomen en die op allerlei manieren wil verkennen en begrijpen. (Dit heb ik gefantaseerd naar aanleiding van een foto van toen ik twee was).
  • Mijn vroegste herinnering is van een meisje van twee jaar dat een broertje kreeg en hem een piepende witte knuffelbeer mocht geven. (Die witte beer lag bij ons in huis).

De waarheid is dat ik deze herinneringen niet uit eigen gedachten terug kan halen. Ik kan me van de tijd voor mijn elfde jaar nauwelijks iets herinneren en daarmee is mijn vroegste herinnering dus in de vergetelheid verdwenen. (Misschien een mooi thema om er nog eens een verhaal over te schrijven?)

Mijn brein heeft alle gedachten aan de periode voor mijn opstand voor me afgesloten. Dat ontdekte ik tijdens mijn opleiding voor Master practitioner in Neuro Linguïstisch Programmeren, waarbij er een tijdlijninterventie werd gedaan. Pas toen ik onder hypnose werd gebracht kwam ik erachter dat de geboorte van mijn twee jaar jongere broer een nare ervaring heeft opgeleverd. Ik zag deze herinnering door de hypnose (in tegenstelling tot normaal, wanneer ik geen beelden zie) wel in een kleurrijke film voorbij komen. Het was ongeveer net zoals ik de ideeën voor mijn verhalen soms kan zien als ik droom.

Mijn tante was kraamverpleegster, zij hielp mijn moeder die net was bevallen van mijn broertje. Ze liep in een bruin uniform met een wit schort in de gang bij de slaapkamers rond. Ik wilde bij mijn moeder en de baby gaan kijken, maar zij ging voor de slaapkamer staan en verhinderde mij om er naar binnen te gaan. Ze stuurde me naar beneden.

Natuurlijk had mijn tante daar een goede reden voor. Mijn moeder moest rusten en kon het gekwebbel van een vrolijk pratend kind op dit moment niet aan haar hoofd gebruiken. Maar als klein kind begreep ik niet waarom ik nu ineens niet meer naar mijn moeder mocht. Misschien had mijn tante het wat vriendelijker aan me uit kunnen leggen, maar dat deed ze helaas niet.

Voor veel kinderen die er een broertje of zusje bij krijgen en daarna de aandacht moeten delen, kan de geboorte van een volgend kind een traumatische ervaring zijn. Als het hierbij was gebleven, had ik me er vast overheen gezet. Met mijn broer kon ik het daarna prima vinden en ook in ons gezin voelde ik me thuis. Toch moet dit mijn vroegste ervaring zijn geweest van veel soortgelijke ervaringen die zich hebben opgestapeld, waarbij ik ‘er niet bij mocht.’ Nadat we op mijn zevende midden in een schooljaar verhuisden naar een ander dorp en ik er als vreemde bij kwam in de klas, kwamen er steeds meer ervaringen bij die dezelfde strekking hadden. Het werd erger en erger. Ik deed zo mijn best om ergens bij te horen, maar steeds weer mocht ik er niet bij. Op mijn elfde jaar kwam het tot een uitbarsting. Ik stond op voor mezelf en heb me letterlijk en figuurlijk vrij gevochten uit deze vicieuze cirkel.

Volgens de psycholoog van de NLP opleiding is dat mijn redding geweest. Ik had er aan onderdoor kunnen gaan. Maar ik liet mijn belagers achter me en ging mijn eigen weg.

Om mezelf te beschermen, heeft mijn brein de paden naar mijn herinneringen zo goed als afgesloten. Ik kan er niet meer bij, behalve dan wanneer ik onder hypnose word gebracht.

Het enige dat ik nog heb uit die tijd zijn de oude foto’s die mijn ouders maakten en de verhalen die familieleden aan elkaar vertelden.

Mijn vroegste herinnering begint dus bij een gevecht op het schoolplein, waar ik niet trots op ben. Ik sloeg een paar jongens in elkaar en werd ervoor bestraft door de leraar. Voor mij betekende het een bevrijding van iedereen die mij klein wilde krijgen en een grote sprong naar zelfredzaamheid en authenticiteit.

De weg die ik daarna nam was vaak eenzaam, maar gelukkig had ik Dinie.

Achteraf gezien denk ik dat wij samen al met een been in het Aquariustijdperk stonden. Misschien komt het ook wel daardoor dat we zo van fantasy en sciencefiction gingen houden en onze boeken samen schreven. Wij begrepen elkaar zelfs zonder woorden. We zaten op dezelfde golflengte en gaven vaak op hetzelfde moment dezelfde woorden aan precies dezelfde gedachten. Zo jammer dat ze er niet meer bij kan zijn.

Gelukkig hoef ik niet meer zoals op mijn elfde alleen verder. Er zijn nu lezers die onze boeken lezen en het doet me goed om te zien dat die ons wel begrijpen. Maar ja, jullie zijn dan ook liefhebbers van hetzelfde genre waarbij je door middel van het lezen van boeken kennis maakt met oneindig veel nieuwe werelden en mogelijkheden voor de toekomst.

Ik mag er hopelijk nu wel bij.

Bloganuary maand begint

1 januari 2023

In de maand januari 2023 doe ik voor het eerst mee met #bloganuary van WordPress. Dit betekent dat ik elke dag een vraag, woord of zin krijg toegestuurd, waarmee ik een idee uit kan werken voor een blog. Het is iets van de wereldwijde WordPress gemeenschap en het lijkt me een leuke uitdaging om hieraan mee te doen. Misschien ook best lastig om hier naast mijn gewone bezigheden elke dag tijd voor vrij te maken en echt iets te schrijven of te tekenen voor mijn blogsite. Of ik dat volhoud tot eind januari? We zullen het zien.

Vandaag kreeg ik deze vraag: What is something you want to achieve this year? (Wat is iets dat je dit jaar wilt bereiken?)

Nu heb ik hier natuurlijk gisteren mijn plannen voor 2023 al op mijn blogsite gezet, onder Informatie. Daar zijn al veel wensen voor 2023 aan bod gekomen, die ik allemaal graag zie uitkomen.

Natuurlijk kan ik voor deze blog iets nemen dat niets met schrijven te maken heeft, zoals dat ik nog veertig kilo af wil vallen en iedere dag minstens twintig minuten een ommetje wil maken met wandelen of fietsen. Maar zoiets lijkt me niet passen, omdat deze blogsite van Johanna Lime is, en dat het pseudoniem van mij als schrijfster is. Dus dan toch maar iets over schrijven.

Als ik groot droom voor 2023, wil ik dit het liefst bereiken:

(Dit wens ik naast de plannen die ik al in een lijstje had gezet en die deze gedeeltelijk overlappen).

Het zou geweldig zijn als ik aan het eind van 2023 negen romans heb uitgebracht als Johanna Lime.

Wanneer er een verhalenbundel bijkomt van mijn Bootcampgroep bij Zilverspoor, zouden er korte verhalen van Johanna Lime in vier verhalenbundels opgenomen kunnen zijn sinds 2015, toen het uitgeven van boeken voor Dinie en mijzelf begon. (De bundels van Annibo zijn niet langer in de markt maar ik tel ze wel mee als bundels waar verhalen van Johanna Lime in terecht kwamen.)

Laat ik de lat nog hoger leggen, door te wensen dat ik in 2023 nog vier nieuwe korte verhalen kan publiceren op Smashwords, zodat ik daar aan een totaal kom van 50 verhalen voor Nederlandstalige fantasy, sciencefiction en horror.

Als dit mij lukt, zal 2023 weer een heel productief jaar worden, waarbij de doelen bovendien nog mooi binnen mijn plannen voor 2023 vallen. Ik hoop het te beleven!

Dus mijn antwoord op de vraag Wat is iets dat je dit jaar wilt bereiken?” op schrijfgebied staat hierboven uitgewerkt. Natuurlijk gaan de boeken waarvoor ik al contracten heb bij Zilverbron voor en zal ik in ieder geval twee manuscripten voor de serie Magische Alliantie schrijven voor het eerste tweeluik voor de jaren 2024 en 2025. Maar die zijn later dan dit jaar en komen dus bij andere Nieuwjaarswensen in een blog zoals deze te staan.

Wens me veel inspiratie, werklust en geluk en volg mijn blog om te zien of ik het haal in 2023. Succes in januari en alle maanden daarna. Gelukkig Nieuwjaar!

Marjo Heijkoop (Johanna Lime)