Terugblik op het jaar 2020 van Johanna Lime

30 december 2020

Op de foto’s van mij in dit blog zit Copyright, ze zijn gemaakt door Kim van Gent Photography.

Twee websites

Aan het eind van 2019 en het begin van 2020 heb ik mijn websites opgeknapt. Deze blogsite van Johanna Lime heb ik aangehouden, maar van de websites ‘Schimmenschuw’ en ‘De vergeten vloek’ heb ik nu De Boeken Van Johanna Lime gemaakt. Wel zo handig als de informatie over al mijn boeken, met leesfragmenten, flapteksten en recensies bij elkaar staan.

Na Fantasy Fest stopten de festivals

Ik had net als voor 2019 besloten dat ik in 2020 overal aan mee wilde doen. Aan conventies, festivals en beurzen waar ik mijn boeken kon verkopen. Dat lukte vanwege de covid-19 pandemie alleen nog maar voor het Fantasy Fest in Rijswijk, aan het begin van het jaar. Daarna kwam alles stil te liggen, behalve dan online. Op het internet ontstonden juist nieuwe initiatieven, zoals About Books en de herfstchallenge van de Zilverboekenclub op Instagram.

Ik heb het jaar 2020 bijna in zijn geheel helemaal alleen doorgebracht in mijn huis. Ik kwam alleen voor de mantelzorg voor mijn vader de deur maar uit, wat met verschillende spoedbezoeken aan poliklinieken van ziekenhuizen best een angstig gebeuren was, vanwege het risico op besmettingen en zijn steeds groter wordende kwetsbaarheid. De zorg voor mijn vader werd steeds intensiever, hij kwam op het laatst zelfs op een wachtlijst voor een verpleeghuis te staan. Daar is hij echter nooit in terecht gekomen, want op 5 november overleed hij. Mijn vader is 94 jaar geworden.

Gelukkig kwam mijn broer weer in Nederland wonen en stond ik er niet helemaal alleen voor. Er moest natuurlijk veel geregeld worden met de begrafenis en de administratieve zaken die bij een overlijden horen. Zijn huurflat moest ook leeggemaakt worden. Ik ben heel blij dat mijn broer daarbij een grote steun was. In de afgelopen drie jaar ben ik mijn beide ouders en Dinie kwijtgeraakt, dat is een groot gemis. Het is eenzaam in huis, maar gelukkig ben ik iemand die zichzelf heel goed kan vermaken, ik sla ik me er wel doorheen. Met mijn schrijfwerk, de Facebookgroep Zilverboekenclub en mijn digitale beeldbewerkingen voor dit blog, de tekeningen en de e-books voor Smashwords is er altijd wel iets te doen. Alleen zou het wel weer fijn zijn om lezers van mijn boeken en collega-schrijvers weer eens persoonlijk te ontmoeten. Hopelijk kan dat weer in 2021, als we worden ingeënt tegen het virus.

Met mijn gezondheid gaat het gelukkig beter dan vorig jaar, ik volg nog steeds een koolhydraatarm dieet en ga regelmatig naar de diëtiste. Ik heb minder last gehad van de artrose aan mijn heup en knie, ben nog een paar kilo afgevallen, maar daarna bleef mijn gewicht min of meer stabiel. In 2021 wil ik proberen om weer verder af te vallen, door meer te gaan bewegen.

De vergeten vloek trilogie was in april 2020 compleet

2020 had een topjaar moeten worden, want na de redactie aan het begin van 2020, kwam in april het laatste deel uit van trilogie De vergeten vloek. Op verschillende festivals hoorde ik van lezers dat ze mijn boeken pas wilden gaan kopen, wanneer mijn trilogie compleet zou zijn. Helaas miste ik die kans, omdat alle festivals werden afgelast. Er was geen Elfia, geen Keltfest en geen Castlefest in 2020. Wat een nare tijd om dat allemaal te moeten missen.

Toch ben ik heel trots op het derde deel van De vergeten vloek. Schamel verbond is wel naar verschillende recensenten gegaan en werd gezien als een mooi afsluitend deel van het verhaal. Alles uit deel 1 en 2 kwam in dit boek bij elkaar. Ik heb Schamel verbond pas zelf ook eens als boek gelezen en ben zeer tevreden met hoe de trilogie uiteindelijk geworden is. Wat een geweldige prestatie, Dinie zou er vast heel trots op zijn geweest.

Zilverbron heeft alle vier mijn boeken, Schimmenschuw, Sluimerend vuur, Smeulend venijn en Schamel verbond inmiddels ook als e-book uitgebracht. Voor de paperbacks van trilogie is er zelfs een aanbieding gekomen waarbij de hele serie goedkoper weggaat. Dus is er geen reden meer om te wachten tot de trilogie compleet is.

Van De vergeten vloek kwam Sluimerend vuur in dit afgelopen jaar in de schijnwerpers te staan bij de Fantasy en Scifi leesclub van Hebban. Ons boek heeft de test van een groep lezers goed doorstaan. Ze vonden het gebruik van magie in combinatie met moderne technieken een goede vondst.

De twaalfde Saturnusmaan kreeg een kans bij uitgeverij aquaZZ

In december 2019 trok ik de stoute schoenen aan. Ik zocht een uitgeverij voor mijn autobiografische fictie over twee eigenwijze vrouwen die als onderzoeksobjecten door twee aliens onder de loep genomen worden. In eerste instantie dacht ik dat het wel een erg gelukkige vondst zou zijn als de eerste de beste inzending naar een uitgeverij tot resultaat zou leiden. Maar het lukte! Ik was dan ook positief verrast dat Angélique Kersten, van uitgeverij aquaZZ, in januari al aangaf dat ze dit verhaal uit wilde geven.

Ik heb er ongeveer twee jaar aan gewerkt, tijdens de online cursussen die ik volgde bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel. Dit verhaal heeft lange tijd door mijn hoofd gespookt, het vocht om een plekje in de wereld en moest wel geschreven worden omdat ik nogal gepassioneerd was geworden door alles wat ik in mijn leven had meegemaakt. Het autobiografische deel omvat uiteindelijk een bepaalde periode uit mijn leven, gecombineerd met allerlei fictieve ingevingen waarbij aliens gebruikt zijn.

Angélique vond het een mooi verhaal en samen hebben wij de redactie van dit boek gedaan.

In april 2020 kwam er dus nog een tweede boek van mij uit, De twaalfde Saturnusmaan.

Volgens Ferry Visser die het las voor een recensie, zelfs het beste boek dat ik tot nu toe geschreven had.

Wat is Schamel verbond een prachtboek geworden, met het omslag waarop Sesha en Chimaera samen in hun manifestaties van draken door de ruimte vliegen. Ik ben ook heel blij dat de sterrenkaart die ik voor dit boek getekend had over twee pagina’s heen in dit boek is opgenomen, lekker duidelijk leesbaar. Bij de fotoshoot door Kim van Gent in december 2020, moest ik er natuurlijk mee op de foto.

Korte verhalen van 2019 herschrijven

Na Waterloper van 2019 herschreef ik twee verhalen voor Edge Zero 2019, de wedstrijd waar in 2020 ook weer een bundel van uitkwam. Zij doen dit nu alweer een aantal achtereenvolgende jaren. Helaas levert het voor mij steeds niets anders op dan frustratie. Mijn ingezonden verhalen waren in de eerste ronde alweer door de jury opzij gelegd. Niet bepaald motiverend om nog eens tijd te stoppen in meedoen aan Edge Zero, vind ik.

Nee, dan beleefde ik meer plezier aan het herschrijven van mijn gediskwalificeerde verhaal, dat apart gelegd werd omdat het niet voldoende bij het thema van de wedstrijd van Waterloper 2019 paste. Dit was echter wel het verhaal dat het jurylid Steven Wekdam motiveerde om voor het beste gediskwalificeerde verhaal voortaan een Drenkelingenprijs bij Waterloper in te stellen.

Ik heb ‘Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp’ eveneens met de aanwijzingen uit de juryrapporten herschreven. Het staat nu als een ‘bepaal zelf je prijs – verhaal’ op mijn Smashwords pagina. Als je het gratis wilt downloaden kan dat dus ook, maar alleen bij Smashwords. Bij Kobo of elders zijn er wel kosten aan dit verhaal verbonden. Eens te meer een reden om eens naar mijn korte verhalen te kijken op mijn Smashwords pagina.

CampNaNoWriMo van april 2020

Het is inmiddels een traditie dat ik aan CampNaNoWriMo en NaNoWriMo meedoe, sinds ik eraan begon in 2014. Omdat in mei de Waterloper Verhalenwedstrijd wordt gehouden, probeer ik tegenwoordig om april vrij te houden voor een project waarbij ik korte verhalen herschrijf of nieuw schrijf. In april 2020 resulteerde dit in het herschrijven van twee korte verhalen voor Edge Zero, het herschrijven en uitgeven van het verhaal over de oger voor een Smashwords e-book en het schrijven van drie nieuwe verhalen voor de tweede editie van Waterloper. Ik had zelfs nog wat tijd over om te beginnen aan een verhaal dat in mei 2020 klaar kwam en uiteindelijk in het HSF tijdschrift terecht kwam van juli 2020. Mijn eerste publicatie van een kortverhaal dat in een tijdschrift opgenomen werd.

HSFCon en HSF tijdschrift

Door de NCSF ben ik gevraagd om lezingen te geven over mijn boeken en mijn wereldbouw. Dat zou tijdens de HSFCon van 14 en 15 november gebeuren, maar helaas moest dit ook vanwege de pandemie worden uitgesteld. Nu staat het in de planning voor 13 en 14 november 2021.

Ik was door HSF benaderd voor het schrijven van verhalen. Een ervan, met de titel ‘De Humayesse’ kwam in juli 2020 in het tijdschrift. Het verhaal is geïnspireerd door al het nieuws rondom het virus. Een tweede verhaal zal in 2021 in het HSF tijdschrift opgenomen worden.

CampNaNoWriMo van juli 2020

In juli heb ik CampNaNoWriMo gebruikt om een vierde versie te schrijven voor mijn nieuwe boek. Interplanetair deel 1 Ruimtestad, het eerste deel van een nieuwe trilogie, staat in de planning voor januari 2021. Nadat ik deze versie schreef is het manuscript opgestuurd naar Zilverbron en in november en december 2020 volgde de redactie.

Ik begon in juli ook aan een verhaal voor de Harland Awards van 2020, maar dat schreef ik in september af. Het bleef bij 1 verhaal deze keer.

NaNoWriMo niet gehaald in november

Voor november 2020 had ik een project, ik wilde Interplanetair deel 2 Geestenpoort verder gaan schrijven, nadat ik in de maanden ervoor tot hoofdstuk 7 gekomen was. Maar na zo’n 10.000 woorden ging dit niet meer. Mijn vader was gestorven en ik had het druk met andere dingen. Wel heb ik nog samen met Natascha van Limpt aan de redactie van Interplanetair deel 1 Ruimtestad kunnen werken, zodat de hoofdredactie van het boek op 3 december klaar was.

Omdat ik in november de NaNoWriMo niet won, heb ik op de website een nieuw project gemaakt voor december en ben ik een maand later aan het project verder gaan werken. Inmiddels is dit versie 2 geworden, want na de redactie moesten er wat dingen in het plot veranderen. Ik ben nu tot 40.000 woorden gekomen met dit tweede deel.

Resultaten van wedstrijden waar ik in 2020 aan meedeed

Fantoompijn, het verhaal dat aan de Harland Awards meedeed, kwam op plaats 101 te staan.

Ik vind het een goed verhaal en heb besloten om het te gaan herschrijven, met gebruikmaking van de commentaren uit het juryrapport.

Bij de waterloper Verhalenwedstrijd viel ik dit jaar in de prijzen. Mijn verhaal ‘De magie van het lorgnet’ haalde de tweede ronde en kwam op de 15de plaats. Voor mijn doen was dit al tamelijk hoog. Dus je snapt dat ik ontzettend blij was dat ‘Rode zwammen’ de 9de plaats haalde. Dit verhaal krijgt het certificaat van de Stormvloedkeringprijs, omdat het de grootste deviatie had bij de juryleden. Mijn verhaal ‘Nederland emigreert’, waar ik vier thema’s in verwerkt had, kwam op de 5de plaats. Het krijgt het certificaat van de vijfde plaats, omdat het bij de beste verhalen van deze wedstrijd hoort, maar ook de Eb en Vloedprijs, omdat ik ten opzichte van 2019 zestien plaatsen gestegen ben in het klassement!

Al deze verhalen zijn het waard om een publicatie te krijgen en dus heb ik voor 2021 werk te doen. Ik ga ze uitgeven op Smashwords. De kaften ervoor heb ik inmiddels al getekend.

Winacties en promotie

In 2020 had ik weer een paar winacties op mijn website Boeken van Johanna Lime, bij Acties. Ik deed ook weer mee met de Summer Sale en de End of Year Sale op Smashwords. Dan zijn sommige van mijn e-books met korting te downloaden. Ze worden aangekondigd op mijn blogsite Johanna Lime, bij Publicaties NL.

Bij de winacties voor mijn boeken, zoals nu de Decemberactie van de Zilverboekenclub, vraag ik aan degenen die een boek winnen om een recensie.

Ik heb in 2020 aardig wat recensies van bloggers en lezers gekregen op de boeken van Johanna Lime. Daar ben ik erg blij mee. Dank jullie wel! Ik hoop dat het meer lezers over de streep zal trekken om mijn boeken te lezen.

Ik wens iedereen een gelukkig 2021 toe. Hopelijk zie ik jullie dan weer eens op een festival.

Johanna Lime (Marjo Heijkoop)

Eb, vloed en stormvloedkering – Twee prijzen voor Johanna Lime

19 december 2020

De uitslag van de Waterloper Verhalenwedstrijd was vandaag.

Hij was dit jaar te volgen door middel van een serie YouTube filmpjes, want vanwege de covid-19 lockdown konden we helaas niet fysiek in een zaaltje bij elkaar komen, zoals verleden jaar. Het was de tweede editie van deze kortverhalenwedstrijd voor het fantastische genre, die georganiseerd wordt door Roos Poppelaars.

Ik ben heel blij dat Roos (Roselynd Randolph is ook schrijfster bij Zilverspoor) met deze themawedstrijd is begonnen, nadat de Fantastels Verhalenwedstrijd en Trek Sagae waren gestopt. Vorig jaar viel ik in de prijzen met de Eerste druppel seniorprijs, als oudste debutant die in 2019 meedeed. Ik kreeg dus een prijs omdat ik de oudste was die in 2019 verhalen had ingestuurd, daar hoefde ik dus verder niets voor te doen. Maar ik kreeg blijkbaar wel de smaak van prijzen winnen te pakken …

Want vandaag heb ik weer prijzen gewonnen bij de Waterloper Verhalenwedstrijd!

Aan het begin van de YouTube prijsuitreiking kwam al naar voren dat er door een groot verschil in de beoordeling van de jury een deviatie was van 7,5. Daardoor zou ik de Stormvloedkering prijs ontvangen, voor ‘Rode zwammen.’ Op welke plaats dit verhaal was geëindigd, kreeg ik veel later pas te horen.

Aan de Stormvloedkering heb ik goede herinneringen, omdat ik daarbij aan mijn geboorteplaats Krimpen aan den IJssel moet denken. Bovendien is de route over de Algerabrug mij zeer bekend, omdat ik die over moest om bij mijn familie op bezoek te gaan.

Hieronder een YouTube filmpje van de Stormvloedkering in de Hollandse IJssel, tussen Capelle aan de IJssel en Krimpen aan den IJssel, die daar gebouwd is na de watersnoodramp van 1953.

De plaatsingen van mijn ingestuurde verhalen voor 2020

Meestal bij een prijsuitreiking zoals deze, word ik al gauw van de oplopende spanning verlost. Mijn verhalen komen meestal niet zo heel hoog in de ranglijst terecht. Ik heb het één keer eerder meegemaakt dat ik me af begon te vragen waar ons verhaal bleef, bij Fantastels, met ‘Defragmentatie’. Tot nu toe het beste kortverhaal uit alle wedstrijden, waar Dinie ook nog aan meegedaan heeft.

Dit jaar was het een heel stuk spannender. Er was dan weliswaar in het begin al vermeld dat een van mijn verhalen de Stormvloedkering prijs gewonnen had, maar meer wist ik niet.

Ik keek naar de You Tube filmpjes en er passeerden er een paar. De rangorde werd doorgenomen en een hele rij namen werd genoemd, maar de naam van Johanna Lime hoorde ik steeds nog niet. Totdat nummer 15 aan de beurt kwam, daar stond een verhaal van mij!

15e plaats

Ik had drie verhalen ingestuurd naar de Waterloper Verhalenwedstrijd. ‘De magie van het lorgnet’ had het thema Krampus! Ik weet dat het lastig was maar uiteindelijk vond ik dit zelf het leukste verhaal om te schrijven. Ik verwachtte dat het misschien wel bovengemiddeld kon eindigen. Bij een totaal van 38 inzendingen kwam hij op plaats 15, dus wat dat betreft had ik gelijk. Daaraan is te zien dat 2020 een goed schrijfjaar voor mij was, want twee van mijn verhalen kwamen hoger uit dan ooit. Met deze 15de plaats ben ik ontzettend blij! Het thema Krampus wordt al heel snel horrorachtig. Ik denk dat de rangorde wel klopt, omdat ik niet echt een horrorschrijver ben. Ik heb er net wat anders van gemaakt, al was Krampus wel een duivelse figuur.

9e plaats

Echt hoor, dit is helemaal te gek. De negende plaats bleek bij ‘Rode zwammen’ te horen. Dit is het verhaal waarover de jury zo verschilde in hun beoordeling. De deviatie was 7,5. Ik krijg hier de Stormvloedkering prijs voor!

Het verhaal had twee thema’s, namelijk De heksenkring maakte een einde aan het gezwam en Bloedboom. Ik snap de jury denk ik wel, want het is een verhaal over een man die modern onderzoek doet naar bodemmonsters van Mars en een vrouw die heks wordt. Een beetje zoals ik in mijn romans techniek en magie combineer. Ik ben er allang achter dat het geen voor de hand liggende combinatie is. Vandaar die deviatie dan waarschijnlijk ook.

5e plaats

Nee, zeg, wat vreselijk spannend was dit! Mijn derde verhaal kwam in de top, op de 5de plaats! In ‘Nederland emigreert’ heb ik vier thema’s verwerkt, namelijk: De premier fietste door de motregen naar het Binnenhof, “Mayday mayday mayday. Hier het ruimteschip Hr. Ms Koningin Amalia… ”, De wensput op Gliese 876 d en Bloedboom.

Gerard van den Akkerhad had heel wat te zeggen over 2020 en over mijn verhaal dat op de vijfde plaats terecht kwam. Ik ben bijzonder blij met de 16 plaatsen stijging ten opzichte van 2019. Daardoor krijg ik voor ‘Nederland emigreert’ niet alleen een oorkonde voor de vijfde plaats, maar ook krijg ik hiervoor de Eb en vloed prijs voor hoogste stijger! Jippie!!!! Ik kan mijn geluk niet op.

Volgend jaar gaat Roos verder met de derde editie van de Waterloper Verhalenwedstrijd. Er komen zes nieuwe thema’s en ik ga mijn best weer doen om mee te doen. Dit is echt een hele fijne wedstrijd. Het juryrapport komt morgen, ik kijk er halsreikend naar uit. Want daaruit kan ik vast weer leren hoe ik het de volgende keer nog beter kan doen. Ik weet alvast waar ik CampNaNoWriMo van april voor ga reserveren.

Heel erg bedankt voor de wedstrijd, Roos en alle juryleden. Dit is een mooi lichtpuntje in 2020. Ik hoop dat we volgend jaar weer in een zaaltje kunnen bijpraten.

Groeten van Johanna Lime

Niet perfect is ook goed

30 april 2020

Niet perfect is ook goed

Achteraf gezien heb ik de maand april 2020 goed besteed. Misschien ging het schrijven niet helemaal perfect, maar dat hoefde wat mij betreft ook niet. Het was mijn doel om drie nieuwe, korte verhalen te schrijven voor de themawedstrijd Waterloper 2020. Dat is mij gelukt!

Ik heb werkelijk geen idee wat de jury van deze drie verhalen vinden zal. Natuurlijk niet, dat krijg ik pas te weten tijdens of na de prijsuitreiking. Ik heb voor mezelf besloten dat ik het helemaal goed ga vinden, zelfs wanneer de verhalen onder aan de ranglijst komen te staan. Ik ga me er niet langer om verbijten als ik de tweede ronde niet eens haal. Zelfs niet als mijn verhalen gediskwalificeerd worden. Het is goed. Perfectionisme kan soms ook te ver gaan.

Ik hoop natuurlijk wel op meer, maar weet ook dat ik de dingen vaak anders bekijk dan een jury of een lezer. Ik pas moeilijk in een hokje, daar heb ik mijn hele leven al moeite mee.

Zelf ben in tevreden met wat ik in april geschreven heb. Ik vind de drie verhalen goed geworden. Het was in het begin een beetje zwoegen. Maar het schrijven met een summier verhaalschema lukte wonderbaarlijk goed. Het was een leerzaam proces waar ik plezier in kreeg. Het was leuk om de verhalen dag na dag te zien groeien. Om alinea’s die de ene dag geschreven waren, beter te zien worden omdat ik ze de dag erna eerst weer ging redigeren. Na dat redigeren schreef ik weer verder. Het stuk dat ik die dag nieuw geschreven had, redigeerde ik de volgende dag weer, enzovoorts. De woordkeus werd beter, zinnen liepen anders, fouten werden er al schrijvende uitgehaald. Het verhaal paste bij mijn logica.

In tegenstelling tot mijn boeken, had ik van tevoren geen plot bedacht. Ik schreef deze korte verhalen spontaan, als een pantser. Broek op de stoel en schrijven! Maar al gauw vulde ik toch wel een summiere planning in. Een schema dat tijdens het proces intuïtief weer alle kanten op vloog, omdat er nieuwe inspiratie kwam. Wat een nachtje slapen met je geest doet, is echt te gek voor woorden! Verhalen worden geboren in het onderbewuste van een mens, dat heb ik inmiddels wel geleerd. Daar zit alles opgeslagen wat je ooit zintuiglijk ervaren hebt, wat je ooit bedacht hebt, wat je ooit gelezen of gezien hebt. Daar komen de associaties tot stand die een verhaal doen opwaaien. Daar begint de brainstorm. Zelfs, of misschien juist wel, met idioot lastige thema’s als van een schrijfwedstrijd die Waterloper heet.

Ik ga ze in mei opsturen en dan zie ik wel wat ervan komt. Wat ik nu al weet, is dat deze verhalen het ooit waard worden om gepubliceerd te zijn. (Het liefst na herschrijven aan de hand van een deugdelijk juryrapport, natuurlijk, als de wedstrijd weer voorbij is).

De CampNaNoWriMo van april heb ik gewonnen. Het wordt natuurlijk enorm spannend als mijn verhalen straks zijn opgestuurd en door een jury beoordeeld worden. Maar perfect hoeft niet, ik hoef die wedstrijd niet te winnen. Zo krampachtig als ik er vorige jaren in stond, daar doe ik niet meer aan. Ik heb er meer vertrouwen in. Dat ik een goede schrijver ben, hebben vijf gepubliceerde boeken me nu inmiddels wel geleerd. Dat heeft de redactie van manuscripten die steeds beter waren me intussen wel geleerd. Ik hoef met niet te bewijzen met korte verhalen. Daar ben ik gewoon minder sterk in dan in dikke boeken schrijven. Mijn prijs heb ik al gewonnen. Ik heb genoten van het schrijfproces, dat gaf me plezier. Er staan weer echte gekke dingen in deze drie verhalen, dingen die alleen Johanna Lime bedenken kan. Ik ben er nu al trots op. Kom maar op met die wedstrijd. Ik heb er zin in om mijn collega-schrijvers te ontmoeten. Om te horen hoe het hen vergaan is. Nu nog hopen dat het aan het einde van dit jaar wel weer mogelijk zal zijn.

Onverwachte herschreven inzendingen

Wat ik ook heel fijn vond, was herschrijven voor Edge Zero. Twee verhalen die vorig jaar meegedaan hadden aan Waterloper 2019 onder handen nemen. Sommige adviezen uit de juryrapporten ter harte nemen, omdat ze me mogelijkheden boden om de verhalen te verbeteren. Andere opmerkingen naast me neer leggen omdat ik me niet laat vertellen wat ik schrijven moet. Ook in dat soort beslissingen ben ik sterker geworden. Ik volg mijn eigen inzichten, al neem ik goede raad graag aan. Wat er met de verhalen gaat gebeuren die naar Edge Zero zijn gestuurd weet ik natuurlijk ook nog niet. Maar daarvoor geldt hetzelfde. Het is goed. Ik weet dat ze beter zijn geworden in de herschrijfronde. Ze kunnen de kritiek weerstaan.

Wat ik heel leuk vond is het herschrijven van ‘Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp’. Dat was een verhaal uit 2015, wat in 2019 was herschreven en nu dus weer herschreven is. Het is een verhaal voor tieners, dat erg humoristisch werd gevonden en daarom heb ik het als e-book op Smashwords gepubliceerd. Ook daarbij heb ik elementen uit het juryrapport ter harte genomen, waardoor er iets meer spanning ingekomen is. Ik hoop dat veel lezers vanaf 10 jaar het met plezier zullen lezen. (Kijk in Publicaties NL voor de link).

Op het eind van de CampNaNoWriMo ben ik begonnen aan een sciencefiction verhaal voor HSF. Of dat me gaat lukken? Ik weet het niet. Ik ben bang dat ik me laat intimideren door de eisen. Science fiction (harde waarschijnlijk) in minder dan 3000 woorden. Kan ik dat wel?

Ik twijfel er nog over, hoewel ik inmiddels wel een geniale titel heb bedacht. In mei nog maar eens verder sleutelen aan dit verhaal.

En dan weer gauw verder aan mijn manuscript voor mijn zesde boek, het eerste deel van de Interplanetair trilogie bij Zilverbron.

Groeten van Johanna Lime

CampNaNoWriMo april 2020 al 12 dagen bezig

12 april 2019

CampNaNoWriMo tijdens de lockdown voor covid-19

Vandaag kwam ik erachter dat ik nog geen blog geschreven had voor CampNaNoWriMo van april 2020. Maar ik had vast al eerder ergens op deze blogsite aangekondigd dat ik weer korte verhalen wilde gaan schrijven. Ik probeer dat, vanaf de start van Waterloper vorig jaar, elk jaar te doen in de maanden april en mei. Eind mei is namelijk de deadline voor die wedstrijd. Dus dan komt het goed uit dat CampNaNoWriMo in april gehouden wordt. Ik heb een project aangemaakt en doe weer mee. Ik zit in een virtuele tent op een camping om te schrijven. Gewoon in huis achter mijn laptop, betekent dat, dus ik houd me aan de regels om het coronavirus te beperken en hoop met jullie mee dat het niet heel erg lang gaat duren. Het schrijven voor CampNaNoWriMo is voor mij een soort routine geworden, al viel het op sommige dagen nog lang niet mee.

Ik was heel druk met de redactie en allerlei andere zaken voor de twee boeken van Johanna Lime die in april/mei op de markt verschijnen. Het laatste deel uit de De vergeten vloek trilogie, deel 3 Schamel verbond, komt 22 april uit bij Zilverbron. Er komt een mooie sterrenkaart in, een opdracht voor in het boek, een nawoord en de cover met de flaptekst moest natuurlijk nagekeken worden. Bovendien had ik veel te doen om, samen met Angélique Kersten van uitgeverij aquaZZ, de opmaak voor De twaalfde Saturnusmaan klaar te krijgen voor de drukkerij. Inmiddels heb ik de proefversie van dat laatste boek binnen en ben ik het aan het doorlezen om het nog eens heel goed te controleren. Maar als het goed is komt dat boek dus binnenkort ook uit. Daarnaast probeer ik om elke dag ongeveer 850 woorden te schrijven aan korte verhalen voor de wedstrijd Waterloper en misschien ook nog aan andere korte verhalen. Het is een hele klus, maar daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Het schrijven leidt me namelijk af van alle nare berichten op het en in sociale media die steeds verschijnen over het coronavirus. Ik volg het nieuws nu meer dan ooit, want ik wil op de hoogte blijven, maar angstig maakt het wel. Dus dan kan ik maar beter iets te doen hebben dat me een beetje afleiding bezorgt.

Het is me gelukt om in twaalf dagen 11.417 woorden te schrijven. Er zaten twee dagen bij waarop het niet gelukt is, toen had ik 0 woorden per dag. Ik ben pas nog druk bezig geweest om mijn websites bij te werken voor de nieuwe boeken die binnenkort verschijnen. Hebben jullie de berichten van 9 en 11 april al ontdekt? Maar behalve dat ik tussendoor andere dingen te doen had, ging het korte verhalen schrijven redelijk goed. Ik heb expres het doel voor deze CampNaNoWriMo niet al te hoog gesteld. Het staat op 25.000 woorden voor 30 april. Ik hoop het te kunnen halen. Voorbereidingen heb ik voor de verhalen niet kunnen doen. Ik had alleen een paar ideeën van een brainstorm opgeschreven, die al lang weer van tafel geveegd zijn. Nu werk ik met een globaal schema en tijdens het schrijven verandert er steeds meer aan het plot. Het valt me erg mee dat ik op deze manier ook kan schrijven, als een pantser, dus met je broek op de stoel gaan zitten en gewoon schrijven wat er in je opkomt. Altijd dacht ik dat ik een planner was, maar blijkbaar kan ik het allebei.

Ik hoop dat mijn inzendingen voor Waterloper dit jaar beter zijn dan die van vorig jaar. Misschien haal ik dan een hogere notering, dat zou niet gek zijn.

Intussen heb ik al weer veel plannen voor de trilogie Interplanetair, voor nog meer nieuwe korte verhalen en voor het herschrijven van de verhalen die nog in mijn computer bewaard zijn. Ik benijd de mensen niet die zichzelf niet kunnen vermaken met een leuke hobby. Gelukkig heb ik dat altijd al goed gekund. Ik ben bezig met dit schrijven en met beeldbewerking, ik lees en schrijf recensies en verder speel ik Elvenar en kijk ik soms een filmpje. Mijn dagen kom ik wel door. Ik telefoneer zelf nog meer dan voor de pandemie, al vind ik het wel eenzaam. Maar dat verschilt niet zoveel van wat tegenwoordig normaal is in mijn situatie.

Ik heb dus een soort van schrijfvakantie in mijn eigen huis.

Het is niet veel anders dan in de vorige jaren.

Ik maak me alleen wel zorgen om de gezondheid van mensen in het algemeen, en over onze toekomst. Het voordeel daarvan, voor een genreschrijver, is dan weer, dat zulke tijden een bron van inspiratie oplevert.

Groeten van Johanna Lime.

Schrijven zonder plan, een doel, een wens

03 april 2020

CampNaNoWriMo

Het is april 2020 en traditiegetrouw heb ik een project aangemaakt om de hele maand mee te doen aan het schrijven van verhalen, dat over de hele wereld bezig is. Mijn doel heb ik gezet op 25.000 woorden. Dus ongeveer 850 woorden per dag. Het is nu de derde dag van de maand en eerlijk gezegd heb ik vandaag geen enkel woord geschreven.

Een doel zonder plan is nog maar een wens

Ik voel me lusteloos en eenzaam in deze tijd, met het voortdurende slechte nieuws over de pandemie en het covid-19 virus. Bij CampNaNoWriMo hebben ze ook al een “StayHomeWriMo”. Ik word er door het journaal te kijken steeds met mijn neus op gedrukt dat het slecht gaat in Nederland, dat duizenden mensen in het ziekenhuis zijn opgenomen en dat de IC afdelingen meer dan verdubbeld moeten worden, omdat er zoveel ernstig zieken zo lang aan de beademing liggen.

Verder denk ik dat het moeizaam gaat met het schrijven omdat ik geen goed plan gemaakt heb. Met korte verhalen ga ik meestal toch anders van start dan met romans. Van een van de drie verhaalideeën heb ik nu een globaal schema ingevuld en ik ben eraan begonnen. Maar ik kwam er na 1181 woorden achter dat het perspectief niet deugde. Ik ben dus op dag 2 van Camp alweer aan het veranderen geslagen. De woorden van 1 april zijn alweer omgezet en op 2 april konden er maar 604 woorden bij. De teller staat pas op 1.785 woorden, want vandaag had ik helemaal geen lust om ook maar iets te typen.

Vandaag zit ik met mijn gedachten bij mijn vader van 94. Hij zit echt in de grootste risicogroep. Ik hoop maar dat hij niet besmet wordt, dat alle maatregelen helpen.

Ik hoop het komende weekend een stukje verder te komen met het verhaal. Eerlijk gezegd geeft de situatie om ons heen erg veel om over na te denken en heb ik er wel inspiratie uit gehaald. De wens om drie verhalen te schrijven voor de wedstrijd Waterloper 2020 moet worden vervuld. Ik hoop mezelf ertoe te kunnen zetten om de 25.000 nieuwe woorden deze maand toch te halen. En stiekem hoop ik ook nog wat te kunnen schrijven aan mijn nieuwste manuscript, het eerste deel van de volgende trilogie. Gelukkig is de deadline voor Waterloper pas eind mei, dus als het spaak loopt heb ik toch nog wel een beetje ruimte om de schade in te halen.

De uitgeverijen gaan door

Van Zilverbron kreeg ik een e-mail, waaruit bleek dat de woordredactie voor Schamel verbond klaar is. Ik vermoed dat het manuscript binnenkort naar de drukker kan. Op Facebook zie ik dat collega’s hun nieuwste boeken al binnen hebben gekregen. Het is best spannend, ik kijk er erg naar Schamel verbond, daarmee is trilogie De vergeten vloek, die Dinie en ik samen hebben geschreven, compleet.

Hier het volgende puzzelstukje van de sterrenkaart die in het boek zal staan.

Uitgeverij aquaZZ is ook heel hard bezig, maar dan met De twaalfde Saturnusmaan.

Het manuscript heeft een correctieronde ondergaan en wordt opgemaakt om naar de drukker te gaan. Direct wordt de cover ontworpen. Ik verwacht dat ik dit boek binnenkort ook tegemoet kan zien.

Hier een nog niet complete gepuzzelde voorkant van dit boek.

Ziet u al wat het voor moet stellen?

Blijf gezond en veilig

Groeten,

Johanna Lime

NaNoWriMo week 2, Waterloper en redactie

17 november 2019

De tweede week van de National Novel Writing Month staat bekend als ‘Hell Week’. Dat komt doordat de vermoeidheid toeslaat bij veel schrijvers die in de eerste week fris van start gegaan zijn. Ook begint de inspiratie van het begin op te raken en komen sommigen niet zo veel verder op een dag. Dat geldt denk ik dan het meest voor schrijvers die niet plotten en op dag een van november gewoon ergens beginnen en wel zien waar het verhaal hen heen leidt. Ik heb daar niet zoveel last van, al heb ik het zelfs met een schematische planning nog wel eens dat dingen tocht uitgebreider moeten worden en anders lopen dan gepland. Gelukkig had ik een paar goede invallen en kon ik weer verder als ik het even niet goed wist.

Ik had meer een ‘Hell Week’ doordat ik steeds werd onderbroken in mijn schrijfwerk. Om ruim tweeduizend woorden per dag vol te kunnen houden is het nodig om vier tot vijf uur per dag te schrijven, anders gaat het niet. Nu moest ik maandag de deur uit om bloed te prikken voor een controle bij de huisarts. Afijn, dat duurde niet zo lang dus de rest van de dag kon ik wel schrijven. Dinsdag had ik een afspraak bij de kapper en was ik een groot deel van de morgen kwijt. Donderdag was het helemaal druk en die hele dag kwam ik niet aan schrijven toe. Naar de huisarts voor de uitslag van het bloedonderzoek, tanken en auto wassen, boodschappen halen, met mijn vader naar de oogarts in het ziekenhuis in Zwijndrecht en ook nog eens zelf naar de fysiotherapeut. Tussendoor opletten dat ik mijn koolhydraatarme dieet goed opvolgde en mijn oefeningen deed voor mijn heup en knieën. Ik haat het echt als mijn dagen grotendeels opgaan aan allerlei verplichtingen die me de deur uit sturen. Het heeft er, denk ik, mee te maken dat ik dan dingen doen moet waar ik zelf niet voor gekozen heb. Ik heb er geen leiding over en word gedreven door omstandigheden.

Vrijdag mantelzorg voor mijn vader en ’s middags naar een begrafenisdienst voor de vader van mijn schoonzus. Zondagmiddag was dan weer leuk, de prijsuitreiking van Waterloper. Maar toch, de meeste tijd van week 2 van NaNoWriMo moest ik me in allerlei bochten wringen om mijn woordenaantallen te halen. Ik geef het toe, ik heb gesmokkeld. De ene dag schreef ik wat meer woorden, de andere wat minder. Ik heb er zo mee geschoven dat ik het kon regelen dat ik elke dag 1667 of meer woorden bij kon schrijven.

Ik ben er erg gelukkig mee dat het verhaal me nog steeds boeit en dat ik vandaag hoofdstuk 11 af kon ronden. Het eerste deel van de nieuwe trilogie, Interplanetair, belooft een goed verhaal te worden. Ik ben bijna op de helft en de rest wordt alleen maar spannender. Daarom hoop ik de komende week weer wat meer woorden te kunnen maken op een dag.

Uiteindelijk gaat het mij erom dat ik de eerste versie van deel 1 geschreven krijg, voor mezelf, zodat ik er later aan kan gaan sleutelen om er een manuscript van te maken dat naar de uitgever kan worden opgestuurd. Wat een boek kan worden.

Tot nu toe heb ik 40.489 woorden geschreven en het is nog lang geen 30 november, dus het gaat geweldig goed. Die 50.000 woorden moeten weer te halen zijn (en ook de rest, want voor het hele manuscript is 50.000 te weinig – maar die rest hoeft dus niet meer in de maand november af te komen, want voor NaNoWriMo ben je al winnaar als je de 50.000 haalt)

Ik houd u op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.

Prijsuitreiking van Waterloper

Nu is het 17 november en ben ik teruggekomen van de prijsuitreiking van de schrijfwedstrijd Waterloper. Dat is een nieuwe themawedstrijd van de maand mei 2019. Ik had er drie korte verhalen voor ingestuurd. Van de 36 verhalen zijn er zeven gediskwalificeerd.

Voor de wedstrijd heb ik erg veel na moeten denken over verhalen die bij de drie thema’s zouden passen. Uiteindelijk heb ik twee nieuwe verhalen geschreven en een verhaal dat al eens eerder aan een wedstrijd meegedaan had als zogenaamd ‘veteranenverhaal’ herschreven en ingestuurd.

Mijn veteranenverhaal gaf ik de titel: ‘Hoe een oger uit Glelogurk de aardmannen hielp.’

Het jurylid, Steven Wekdam, kwam erachter dat ik het thema wel twee keer benoemd had, maar dat het niet een geïntegreerd onderdeel vormde van het verhaal zelf. Daardoor moest het worden gediskwalificeerd voor deze themawedstrijd. Maar hij vond het een heel leuk en grappig verhaal. Ook Gerard van de Akker vond het een leuk verhaal. Dus zo erg vind ik het eigenlijk niet eens. Dat er door twee juryleden wordt gezegd dat ze het leuk vonden, bewijst voor mij dat ik het gewoon nog eens door kan nemen en dan net als de rest uit kan gaan geven als e-book. Dat ben ik er dan ook mee van plan.

Met ‘De Piet Hein en de pratende hond’ kwam ik op plaats 27 terecht. Het was een beetje langdradig. Ik begin me af te vragen of ik wel korte verhalen moet blijven schrijven, want romans gaan mij denk ik veel beter af. Maar ik heb toch maar weer beloofd de volgende editie van Waterloper weer mee te doen. Dan komen er zes thema’s om uit te kiezen, wat het misschien wat makkelijker maakt om een verhaal bij een thema te zoeken.

Met ‘Die duivelse koeien’ kwam ik op plaats 21. Het was een leuk en luchtig verhaal over een inquisiteur op heksenjacht en koeien waar vlekjes aan zaten.

Ik heb net het volledige juryrapport binnen gekregen en ga het met veel belangstelling doorlezen. Eens kijken wat er beter kan worden door mijn verhalen nog eens te herschrijven.

Het was heel fijn om weer bij andere schrijvers samen bij de prijsuitreiking te zijn. De organisator en de juryleden hadden weer heel erg hun best gedaan. Lieve collega’s wonnen mooie certificaten. Ik heb zelfs ook een certificaat gewonnen: De ‘Eerste druppel senior prijs’, als oudste debutant van de Waterloper Verhalenwedstrijd. Maar het beste verhaal was van Debby Willems. Zij won met ‘Paardenbloemen” de eerste prijs en de trofee.

Gefeliciteerd, Debby!

 

Redactie van De vergeten vloek deel 3 Schamel verbond

Wat kan ik hierover zeggen? Natascha ven Limpt en ik zijn al druk bezig met ronde 1 van deze redactie en er zijn al negen hoofdstukken doorgenomen. Dat het in november al begonnen is, in de NaNoWriMo maand, maakt het voor mij extra druk. Maar we hebben wel ontdekt dat ik door de vorige redacties van boeken al heel wat geleerd heb. Tot nu toe vallen de te wijzigen scènes reuze mee. Ik heb het verhaal een poosje niet meer aangekeken en geniet er weer van als ik het tijdens de redactie teruglees. Dus ik heb er een goed gevoel over. Dat boek, het derde deel van de trilogie, wordt weer een boek waar ik volkomen achter kan staan. Alle draadjes uit de twee vorige boeken worden aan elkaar geknoopt.

 

Groeten van Johanna Lime

Een leuke herinnering aan Dinie – interview 2017

2 september 2019

Omdat ik vandaag via een chat even contact had met Django Mathijsen, werd ik eraan herinnerd dat er in 2017 een YouTube interview door hem gemaakt is, op de boekenmarkt in Goirle. We stonden daar met Roselynd Randolph, Django Mathijsen en Anaïd Haen en met Johanna Lime (Dinie Boudestein en Marjo Heijkoop). Dinie was er in 2017 nog bij en het interview was van samen. Leuk om het weer eens op te zoeken.

Hier is de link naar het interview uit 2017 op YouTube.

Django heeft mij op 4 augustus 2019 op Castlefest voor de tweede keer geïnterviewd. Dit interview verschijnt binnenkort op het Fantastels You Tube kanaal en dan zal ik die link ook op mijn website plaatsen.

In de tussentijd is er een nieuw boek bijgekomen (Smeulend venijn) en leg ik in het interview iets meer uit over Schimmenschuw en trilogie De vergeten vloek.

Maar dat dus later.

TIP: Wil je interviews met Nederlandstalige schrijvers in het fantasy, science fiction en horrorgenre volgen? Abonneer je dan op het YouTube kanaal van Django Mathijsen!

Groetjes van Johanna Lime

De projecten van Johanna Lime

5 mei 2019

Schrijfprojecten

Het schrijfwerk van de afgelopen maanden heeft me aan het denken gezet en daarom volgen er hier een paar gedachten over de projecten van Johanna Lime.

Ik had een project in april 2019 voor CampNaNoWriMo en moest weliswaar het aantal woorden bijstellen, maar dat mocht. Ik schreef ruim 20.000 woorden aan korte verhalen en aan twee hoofdstukken van mijn volgende boek.

Ik ken mezelf en weet dat ik in projecten werk, net als Sylviana Attholred uit De vergeten vloek deel 2, Smeulend venijn. Zij moet ook altijd iets te doen hebben, want anders piekert ze te veel. Zo ben ik ook. Het liefst ben ik nogal fanatiek bezig met een project dat tot een goed einde gebracht kan worden, zoals het schrijven van een verhaal. Ik vergeet dan koffie te drinken en ben zo geconcentreerd aan het werk, dat ik niet meer stoppen kan. Eergisteren kwam ik er bijvoorbeeld achter dat ik om 00.35 uur nog steeds achter mijn laptop zat. Ik moest hoognodig naar bed. Op zulke dagen ben ik vaak een uur te laat met het koken van mijn eten.

Wanneer ik zo bezig ben, vergeet ik letterlijk de tijd. En dat is eigenlijk heel fijn, want van nature ben ik ‘through-time’ zoals ze dat noemen bij NLP. (NLP staat voor Neuro linguïstisch programmeren, daar heb ik mijn ‘master practioner’ diploma van gehaald). Ik ben een planner en planners zijn geen levensgenieters. Ze komen bijvoorbeeld veel te vroeg op afspraken uit angst om te laat te zijn.

Maar als ik met projecten bezig ben, met een verhaal, een boek of een tekening, dan kan ik ‘in-time’ leven. Dan geniet ik echt en zou ik al mijn afspraken vergeten. De keerzijde is natuurlijk dat ik in die periodes ook vergeet om goed voor mezelf te zorgen. Ik leef in die andere wereld, ben creatief bezig en mijn interne criticus houdt zijn mond. Het is heerlijk rustig in mijn hoofd.

Het liefst werk ik aan een project waar ik nog jarenlang met plezier op terug kan kijken. Zoals ‘Schimmenschuw’ en de ‘De vergeten vloek trilogie’, waar Dinie en ik contracten voor kregen bij Zilverbron en waarbij er dus een vaste deadline bekend is om naartoe te werken.

Maar vanaf 2012 waren er ook de korte verhalen. We deden mee aan allerlei wedstrijden in het genre. Goede projecten om eveneens lekker creatief mee bezig te zijn.

De laatste tijd kwamen die vooral op herschrijven aan en met al het redactiewerk dat vanaf augustus 2018 stond gepland, was ik weer helemaal ‘through-time’. Herschrijven en redactiewerk zijn ideaal voor mijn logicadeel en voor de interne criticus, allebei onderdelen van mijn denken. Helaas heeft mijn creatieve deel dan minder in te brengen. Alles moet voldoen aan taalregels en stijlvormen.

Bij redactiewerk pieker ik en vaak twijfel ik eraan of ik het eigenlijk wel kan. Ik voel me er alleen prettig bij als ik zie dat het resultaat de moeite waard was. Wanneer aan het einde van het proces de verhalen mooi zijn opgeknapt. Als wat ik vertellen wilde precies zo in het verhaal is komen te staan zoals ik het me had voorgesteld of soms zelfs nog beter verwoord.

Daarom ben ik ook heel blij dat Dinie en ik in 2018 Tamara Geraeds hebben gevraagd om al onze korte verhalen, die we al als e-book hadden uitgebracht op Smashwords, een gedegen hoofdredactie mee te geven. Ze zijn echt veel mooier geworden.

Ga ze eens lezen.

 

Waterloper

In april 2019, met Camp NaNoWriMo, moest ik eigenlijk opnieuw het korte verhalen schrijven uit zien te vinden. Het was alweer een tijdje geleden dat er echt een nieuw verhaal bedacht was. Ik ging aan de slag, zonder Dinie die meehelpt en met de kennis die ik tot nu toe van het schrijven heb opgedaan. Dan merk je dat de lat met eisen zo langzamerhand ook steeds hoger is komen te liggen.

De Fantastels Verhalenwedstrijd waar Dinie en ik elk jaar aan meededen sinds 2012, is gestopt na onze inzending van 2017. Trek Sagae stopte ook en de Harland Awards, daar deden we al wat langer niet meer aan mee. Verhalenwedstrijden in het genre zijn tegenwoordig haast niet meer te vinden. Ook al omdat ik niet zo’n horrorschrijfster ben. Maar Roos Poppelaars organiseert een nieuwe wedstrijd in het genre. In de maand mei 2019 staat de eerste editie open voor inzending. Website: Waterloper Verhalenwedstrijd

Ik wilde dus graag in mei mee gaan doen aan de nieuwe Waterloper Verhalenwedstrijd. De opzet hiervan is iets anders dan bij Fantastels. Waterloper is namelijk een themawedstrijd. Er zijn drie vaste thema’s die op een of andere manier in de verhalen verwerkt moeten worden. Dat viel nog niet mee. Ik heb echt maanden van tevoren lopen piekeren en nadenken over hoe ik een verhaal kon schrijven waarbij een van deze thema’s een belangrijke rol zou spelen.

Gelukkig kreeg ik inspiratie en kon ik in elk geval twee verhalen schrijven in april. En in mei kan ik ze herschrijven en opsturen voor de wedstrijd.

Het grappige van bezig zijn met de opgegeven thema’s is, dat het wel lijkt of mijn perceptie van de omgeving mee verandert. Ik kan geen ringtone meer horen of ik denk aan rinkelende belletjes en kletsende luikjes. Gisteren reed ik langs een weiland waar koeien stonden te grazen. Ik zag hun vlekken en kreeg spontaan een grote glimlach om mijn mond. Steeds als ik mensen hoor praten, verwacht ik dat ze geheimen hebben die ze niet zo snel met mij willen delen. Ik fantaseer erover wat ze te verbergen hebben. Het is dus even wennen, maar een themawedstrijd heeft ook een humoristische kant en als hij maar lang genoeg blijft kan het hilarische bijwerkingen hebben voor een schrijfster zoals ik. Het zal alleen zaak blijven om inspiratie op te gaan doen vanaf het moment dat de thema’s bekend worden gemaakt.

Opletten dus!

Zodra ik mijn verhalen opgestuurd zal hebben, begint er weer een spannende tijd van afwachten tot aan de prijsuitreiking. Ik ben heel benieuwd naar deze wedstrijd en hoop dat het net als Fantastels een succes zal zijn. Want dat helpt mij bij het korte verhalen schrijven.

Zal de jury kunnen zien hoe ik sinds we in 2012 begonnen vooruit gegaan ben? Of moet ik daar niet van uitgaan en elk commentaar uit de juryrapporten ter harte nemen om het verhaal daar later weer mee te verbeteren door het te herschrijven. De tijd zal het leren.

Hopelijk zijn de verhalen weer publiceerbaar en kunnen ze later worden uitgegeven, zodat de lezers er ook iets aan hebben.

 

In mei ga ik weer verder schrijven aan deel 3 van De vergeten vloek, Schamel verbond.

Groeten van Marjo (Johanna Lime)

Uitslag van de Harland Awards en de Fantastels Verhalenwedstrijd 2015

Geplaatst 10 april 2016

LOGO_PHP2015_verhalen

April begon als een drukke maand voor wat betreft de schrijfwedstrijden waar wij in 2015 verhalen voor hebben ingezonden. Op 2 april werd het Gala van het fantastische boek voor de Harland Awards gehouden in de hoofdstad van ons land. Er was een middagprogramma met verschillende activiteiten en er was weer een Gala-avond waar de winnaars van de prijzen bekend gemaakt zouden worden.

Nu hadden we vorig jaar al moeite gehad om de auto te kunnen parkeren in ’s Hertogenbosch. Dus wij dachten erover om dit jaar maar met de trein te gaan, wetende dat parkeergarages in Amsterdam vreselijk duur zijn. Vijf jaar geleden betaalden we voor een dagje cursus in Amsterdam alleen al voor het parkeren vierenveertig euro. Dus nu besloten we dat we met de trein zouden gaan.

We kochten de kaartjes voor het avondprogramma en voor het middagprogramma en de OV kaarten werden opgewaardeerd. We stonden op zaterdag klaar om te vertrekken, maar toen kregen we koudwatervrees. Bovendien moeten we in alle eerlijkheid zeggen dat het lopen niet meer zo goed gaat als vroeger. We geven het eerlijk toe: wij zagen het niet langer zitten om een kwartier te moeten lopen naar een station, tweeënhalf uur te reizen met treinen, twintig minuten te moeten lopen naar de Rode Hoed en daar dan verloren tussen de massa door te brengen. Wij zijn niet van die mensen die spontaan op iedereen afstappen om een gesprek aan te gaan, wij staan vaak van een afstandje (als dat er is) toe te kijken. Bovendien was er geen maaltijd georganiseerd dus tussendoor zouden we nog eens op zoek moeten naar een eetgelegenheid in een drukke stad en vervolgens na afloop, laat in de avond in omgekeerde volgorde de reis moeten maken. Het zou ver na middernacht geworden zijn.

Bovendien bleek achteraf dat bekenden nauwelijks met elkaar in contact konden komen vanwege de drukte en zij daarom ook al niet met collega-schrijvers hebben gesproken. De uitslag werd op de website gezet en onze verhalen hadden het alweer niet gehaald door de voorselectie, terwijl wij juist vinden dat we deze keer heel goede verhalen ingestuurd hebben. De reden hiervoor is nog steeds onduidelijk, want de juryrapporten blijven tot nu toe nog uit. Inmiddels zijn we cynisch geworden over deze wedstrijd. Het is heel leuk dat er nu ook een romanwedstrijd bij is gekomen waarbij J. Sharpe, een collega van Zilverspoor, genomineerd was, samen met onze uitgever Jos Weijmer, die er helaas nooit meer bij zal kunnen zijn. Wat dat betreft spijt het ons dat we niet bij het Gala waren. We feliciteren Auke Hulst met het winnen van de romanprijs, met zijn boek “Slaap zacht, Johnny Idaho”. Verder feliciteren we de drie dames die op de hoogste plaatsen kwamen van de korte verhalenwedstrijd, vooral Lisette Jonkman die eerste werd.

Wij stonden op plaats 134 van 200 verhalen, maar wel samen met drieëndertig andere verhalen, ex aequo. Onder ons stond een cluster verhalen van anderen op de laatste plaats, boven ons stond 67% van de andere inzenders.

Of dit nu betekent dat wij zulke slechte schrijvers zijn? Nee, gelukkig putten we moed uit een uitspraak die we hoorden bij het volgen van een nieuwe schrijfcursus: De verhalen die wij schrijven zouden nooit door een ander zo geschreven kunnen worden en dus zijn ze uniek.

We hopen dat we uit het juryrapport kunnen ontdekken wat er beter zou kunnen, waardoor de twee verhalen op een hoger plan gebracht kunnen worden. Maar onze ervaring van vorig jaar met een juryrapport uit de voorselectie, waarin alleen maar in algemene termen zaken werden aangehaald die wij al wisten, doet ons vermoeden dat het dit jaar niet veel beter zal zijn.

Afijn, we zullen het zien als we uiteindelijk het juryrapport ontvangen. Of we dit jaar weer meedoen? We krijgen nu het gevoel dat we maar beter kunnen uitwijken naar andere wedstrijden.

Fantastels

Voor de Fantastels Verhalenwedstrijd op 9 april, de zaterdag erna dus, werd de bijeenkomst gehouden in het Amicitia Partycentrum in Lekkerkerk. Daar konden we in drie kwartier met de auto zijn, parkeren was gratis en na afloop konden we meedoen aan een buffetmaaltijd.

Geen gedoe met lange jurken en make-up, gewoon jezelf zijn en omdat we de juryleden en deelnemers langzamerhand steeds beter leren kennen en het niet te massaal was, konden we ervan genieten.

Hoewel we de verhalen die naar Fantastels waren gestuurd in 2015 minder goed vonden dan de twee die bij de Harland Awards terecht kwamen, bleek dat we hier toch niet helemaal onderaan in de rangorde eindigden. Onze verhalen bereikten de plaatsen 89, 70 en 44 van 107 verhalen. We bleven in de eerste ronde steken, maar dat was wat we al hadden verwacht. Vorig jaar waren we zo druk bezig met onze redactie van “Schimmenschuw” dat we alleen oktober maar hadden om deze drie verhalen af te krijgen. We konden ze ook niet even opzij leggen om ze later weer ter hand te nemen en te verbeteren voordat ze naar de wedstrijd gingen.

Het fijne bij Fantastels is, dat de hele rangorde van eindplaats naar winnaar helemaal wordt besproken. Er is tussendoor leerzaam commentaar van juryleden en de sfeer is ontspannen, hoewel natuurlijk de winnaar het langst in de zenuwen zit. Deze keer heeft Ben Adriaanse gewonnen met zijn verhaal “De aardappelen van Clingemans & Co”. Hij dacht op een gegeven moment dat ze hem vergeten waren, maar hij was nu juist de ster van de dag.

Tussendoor kregen we informatie over verschillende mogelijkheden om onze korte verhalen te kunnen publiceren. Er was een koffiepauze waarin we een babbeltje kon maken met andere schrijvers en met uitgevers, voordat de verhalen van ronde twee en drie werden besproken. Alle juryleden hielden een speech over een van de beste verhalen die in de laatste ronde zaten. Ze vonden dat die twaalf maar er weinig van het winnende verhaal verschilden, er hadden wel twaalf winnaars kunnen zijn.

Na afloop deden wij mee aan het buffet. Dat leverde interessante gesprekken op met bekenden en met de juryleden. We gingen er met een goed gevoel vandaan en zijn door het juryrapport van onze verhalen, dat we direct na afloop uit handen van de organisator ontvingen, gesterkt om met het commentaar dat daarin is verwerkt onze verhalen te gaan verbeteren. Commentaar overigens, dat opbouwend is en ook de goede dingen uit onze verhalen aangeeft. We kunnen zien welke zinnen we zeker moeten laten staan en waar nog dieper op emoties ingegaan kan worden, waar de foutjes zitten die we kunnen verbeteren en waar we nog iets aan het verhaal moeten veranderen of toevoegen. En dat is nou juist het fijne van een verhalenwedstrijd als Fantastels: zij helpen schrijvers om beter te gaan schrijven.

2016 Fantastels 3

Een paar leuke opmerkingen uit het juryrapport:

‘Je laat een spoor van kruimeltjes achter voor de oplettende lezer.’

‘Je alinea-indeling is prima, daarbij gaan veel auteurs de fout in.’

‘Je schrijft beeldend [prachtige spinnenwebben die een zilverkleurige glans vertoonden]’

‘Hou absoluut vast: je geëmancipeerde hoofdpersonage’

‘Je taalvaardigheid en schrijfstijl zijn uitstekend.’

En uit een gesprek met een jurylid:

‘Jullie hebben zo’n breed scala van onderwerpen.’

 

Uiteindelijk zullen we alle vijf de verhalen weer oppakken om ze te herschrijven. Als we er erg tevreden over zijn, komen ze als kortverhaal of misschien zelfs als bundel met een paar korte verhalen op Smashwords uit als e-book. Want onze verhalen zijn het waard om te lezen.

Meedoen aan een wedstrijd is goed. Bij de ene voelen we ons meer op ons gemak dan bij de andere, maar we winnen er altijd bij, want we hebben die verhalen toch maar geschreven, wat we anders misschien niet zouden doen.

Bedankt, organisatoren en juryleden van de fantastische verhalenwedstrijden!

 

2015 – Terugblik op een bewogen jaar

Geplaatst 23 december 2015

Publicaties 1609

 

In onze woonkamer houdt de schouderdraak de wacht boven de oogst van 2015, het jaar van onze eerste publicaties, van ons debuut als schrijfsters. Wat was het een bewogen jaar! Een jaar met hoge bergen en diepe dalen.

 

 

 

 

 

De metaredactie van Schimmenschuw was gestart in oktober 2014 en stagneerde.

We kregen bericht dat alle drie de verhalen en tekeningen van de Gentasia Awards 2014 zouden worden opgenomen in verhalenbundels van uitgeverij Annibo. De datum waarop we die bundels toegestuurd kregen werd later en later.

In de tussentijd bezochten we het Gala van het Fantastische Boek in ’s Hertogenbosch en kregen we het juryrapport van twee korte verhalen, waardoor de discussie of we wel door moesten gaan met schrijven in alle heftigheid weer losbarstte. Uiteindelijk werd beslist dat we stug zouden volhouden.

Ons boek Schimmenschuw bij uitgeverij Zilverbron stond op de planning voor mei 2015, op Keltfest en het bewijs daarvan verscheen op de website van Zilverbron. In februari, maart en april waren we heel druk met de metaredactie van Schimmenschuw, die nu echt goed op gang kwam.

Net toen we het laatste hoofdstuk opgestuurd hadden, kwam het vreselijke bericht dat onze uitgever, Jos Weijmer, was overleden. Niemand wist hoe het nu verder moest. Wij dachten dat we de publicatie van onze debuutroman wel op onze buiken konden schrijven.

Op de dag dat Jos werd begraven, gingen wij naar Stolwijk voor de prijsuitreiking van Fantastels Verhalenwedstrijd. Daar hebben we Jos samen met de aanwezigen geëerd met een applaus. We zaten in spanning te wachten op de uitslag die daarna bekend werd gemaakt. Twee verhalen waren al langs gekomen, maar het duurde wel erg lang voordat de derde titel op het scherm verscheen. Toen bleek dat het derde verhaal op de zestiende plaats stond! Dirk Bontes had hem persoonlijk zelfs op nummer één van zijn lijst staan. Wat waren we verbaasd en trots!

Op dezelfde dag kregen we de drie verhalenbundels van de Gentasia Awards binnen en zagen we onze verhalen met de bijbehorende tekeningen in echte boeken staan. Wow!

GA201401

Maar hoe moest het verder met Schimmenschuw? We wisten het echt niet.

En wat moesten we doen met de voorraad korte verhalen die we geschreven hadden en die steeds groter werd? We besloten de verhalen van de Paul Harland Prijs te gaan herschrijven en gebruikten CampNaNoWriMo als stok achter de deur om door te zetten. In april schreven we bovendien aan drie nieuwe verhalen voor de Gentasia Awards van 2015 en ook aan drie nieuwe verhalen voor Prozanni 2015. In de maanden daarna herschreven we zo goed als alle eerder door ons geschreven korte verhalen.

Bij Camp NaNoWriMo in juli schreven we twee nieuwe verhalen voor de Harland Awards van 2015 en bovendien gingen we toch beginnen met het herschrijven en anders indelen van ons grote verhaal: De vergeten vloek. De proloog en twee hoofdstukken kwamen af.

Het was in de tussentijd erg stil bij Zilverbron, er moest veel worden uitgezocht. Maar gelukkig kwam er in juli toch een heel positief bericht. De fakkel werd doorgegeven. Cocky en Barry van Dijk zouden de uitgeverij in januari 2016 helemaal overnemen. Castlefest ging door en er kwamen nieuwe boeken uit.

Op Castlefest kochten we een heel stel nieuwe boeken en hoorden we dat Schimmenschuw in 2015 nog gepubliceerd zou worden.

Inmiddels ging het bij Annibo niet goed, het Gentasia Festival dat gepland stond voor augustus en waarvoor wij al een hotel in Gent hadden geboekt, ging niet door. Toch hebben we de reis naar Gent wel gemaakt en er dat weekend vakantie gehouden. We hebben het Citadelpark gezien en vonden het erg jammer dat het Festival niet door kon gaan, want het park waar het gehouden zou worden, was er heel geschikt voor.

Ineens ging de zon weer schijnen en kregen we het bericht dat Schimmenschuw toch vroeger uitgegeven werd dan verwacht, het kon meedoen met de Elfia in Arcen.

Onze eigen exemplaren van Schimmenschuw werden bezorgd met een vrachtwagen. We namen de boeken waaraan we drieënhalf jaar hadden gewekt in onze handen. Wat fantastisch was dat. Nu voelden we ons pas echt schrijfsters!

Maar het mooiste kwam nog toen we in de tenten van Zilverbron en Zilverspoor stonden op de Elfia en samen met andere Nederlandse schrijvers als auteurs boeken verkochten. De twinkeling in de ogen van de gretige genreliefhebbers zien we nog steeds voor ons.

De jongeman die zich met sterretjes in zijn ogen afvroeg of hij droomde en dat er inderdaad zoveel fantasyboeken te koop waren van schrijvers van eigen bodem, heeft onze harten gestolen.

De gezellige Zilverfamilie van schrijvers bij onze uitgeverij is voor ons het warme gezin waar we nog heel lang thuis willen horen.

Cocky nam ons mee naar haar kantoor op het muurtje. Daar hebben we afgesproken dat we ons grote verhaal, De vergeten vloek, ook bij Zilverbron uit zullen geven. We zijn dus vanaf september weer bezig om ons verhaal te schrijven en steeds beter op te poetsen. Het eerste deel wordt verwacht in april 2017. De andere twee delen komen steeds anderhalf jaar later. Dat gaat ons vast en zeker lukken!

2015 Elfia Arcen 04

Tijdens de NaNoWriMo in november hebben we de helft van deel een alweer in eerste opzet afgekregen en in 2016 gaan we het helemaal schrijven en daarna komt het hele proces van herschrijven en redigeren weer op gang.

We schreven voor die tijd, in september, nog drie nieuwe verhalen voor de Fantastels Verhalenwedstrijd en we zijn erg benieuwd naar de juryrapporten die in 2016 weer uitgereikt zullen worden.

Dinie heeft op haar werk een drukke tijd achter de rug, ze moest weer een nieuw vak leren. Daardoor heeft ze minder tijd gehad om te schrijven dan Marjo die nog steeds werkloos is en die ondanks alle inspanningen maar geen nieuwe baan kan vinden. Zolang dat zo gaat, houdt ze zich naast het solliciteren bezig met schrijven en tekenen (van kaften van e-books bijvoorbeeld).

Dinie heeft inmiddels een flink aantal collega’s voor Schimmenschuw weten te interesseren. We horen van hen hele positieve berichten, iedereen die het boek heeft gekocht, vindt het geweldig.

Marjo is steeds bezig om ons boek te promoten via Facebook en daar hebben we ook al een paar lezers gevonden die het boek besteld hebben. Ook die zijn er heel positief over. Zelfs Marjo’s kapster die nog nooit fantasy las, leefde met Kamilia mee en werd heel nieuwsgierig zodat ze het boek helemaal uit las en nu dus ook fantasy gelezen heeft.

Schimmenschuw deed mee met een WINactie van de Boeken Adventskalender die Emmy op Zon en Maan heeft geplaatst. Het boek is naar de winnaar opgestuurd.

Voor onze korte verhalen (die we dus allemaal herschreven hebben in 2015) volgden we de cursus e-boeken maken bij onze collega Tais Teng. We hebben veel aan zijn cursus gehad en er zijn nu zelfs al zeven verhalen van ons als e-book te koop bij Smashwords. We zagen ze bij het zoeken naar Johanna Lime ook al staan bij Bol.com.

Het zou jammer zijn als onze (wedstrijd)verhalen alleen maar staan te verstoffen op onze harde schijven. Dus vinden we het fijn dat ze nu ook de lezers kunnen bereiken.

We komen aan het einde van 2015 aan bij Kerstfeest en Oud- en Nieuw. Het wordt dus tijd om voor 2016 een nieuw Vision Board te gaan maken, waar onze voornemens voor het nieuwe jaar op komen te staan. De schilderijlijst waar dat in zit, hangt in de kamer en wijst ons elke dag op de doelen die we willen bereiken, het is onze stimulans om onze dromen waar te maken.

Wij wensen iedereen Fijne Feestdagen en een heel voorspoedig 2016.

Ook al kent het leven vele diepe dalen en hoge bergen, blijf geloven in je dromen. Op een gegeven moment komen ze echt uit!

Dat geldt ook voor het verhaal dat voornamelijk door Dinie is geschreven: de novelle Equilibrium op Mundus. Op het plaatje hieronder staan de boeleters die heel belangrijk zijn voor de mensen die op De Rand van deze vreemde planeet rondtrekken. De tekening werd gemaakt door Marjo. (Meer tekeningen vindt u onder het menu Rechten). Het e-book is gepubliceerd op Smashwords.

A6 Equilibrium op Mundus - boeleters