Een moeizaam proces

11 oktober 2019

Wachten om de deur uit te gaan

Hebben jullie dat nou ook? Dat je nergens toe lijkt te kunnen komen omdat je een afspraak hebt staan? Dat je maar zit af te wachten tot het tijd is om de deur uit te gaan? Vreselijk vind ik het.

Natuurlijk weet ik wel dat ik gewoon moet beginnen met schrijven, maar op de een of andere manier komt het er niet van. Het idee dat ik de deur uit moet, blijft maar spoken door mijn hoofd. Ik mag dat niet vergeten. Dus schuif ik mijn eigen wensen naar de achtergrond. Een nare karaktertrek en nogal hardnekkig.

Vandaag heb ik me ertoe gedwongen om verder te gaan met schrijven. Want het manuscript dat ik, met wat geluk, in september al af wilde hebben, is nog steeds niet geschreven.

Ik heb best vorderingen gemaakt de afgelopen tijd, want van de vierentwintig hoofdstukken zijn er twintig af. Maar het is nog niet genoeg. Ik wil meer. Ik wil het hele manuscript graag af hebben, want daarna moet ik ook heel gauw verder met de voorbereidingen voor mijn volgende NaNoWriMo project. Op 1 november wil ik klaar staan voor de start. Dan begint de NaNoWriMo-maanduitdaging al en ik heb nog steeds geen uitgewerkt plot.

Het zou moeten lukken om voor ik de deur uit moet nog wat te werken aan mijn manuscript.

Maar meestal lukt het niet op zo’n dag dat ik een afspraak heb.

 

In de molen

Ik had al meer dan acht jaar last van mijn linkerknie en sinds ik in maart gordelroos kreeg, speelde ook mijn linkerheup op. Ik kon niet meer slapen op mijn linkerzij. Op mijn rug slapen gaat lastig, op mijn rechterzij vind ik niet prettig liggen. Ik was steeds weer wakker en wist niet hoe ik moest gaan liggen om zo min mogelijk pijn te voelen. Erg ongemakkelijk dus.

Op Castlefest was het zo erg geworden dat ik door mijn been heen zakte. Het lange eind teruglopen naar de parkeerplaats lukte nog maar net. Ik heb een paar weken nodig gehad om bij te komen van een dag staan en zitten in de boekentent van Zilverbron en zag het al gebeuren dat ik daar nooit meer zou kunnen staan. Dat wil ik niet!

Afijn, ik ging naar de huisarts en werd doorverwezen. Zes weken later, op 25 september, kon ik voor röntgenfoto’s naar de radiologieafdeling en direct erna naar de orthopeed. Gelukkig was het nieuwe ziekenhuis in Sliedrecht open en kon ik dicht bij huis terecht.

Mijn knie en heup zijn versleten. En nu zit ik in de molen, zoals dat wordt gezegd als je bij een specialist onder behandeling bent.

 

Mantelzorg

Wie er al jaren in de molen zit, is mijn vader, voor wie ik al jarenlang mantelzorger ben. Ik moet wel, want ik ben de enige uit de familie die in zijn buurt woont en dit kan doen. Om de zes weken ga ik met hem naar de oogarts.

Op dinsdag 1 oktober moesten we voor de zoveelste keer naar het ziekenhuis in Zwijndrecht voor een injectie in zijn oog. Niet dat het veel helpt, want hij is bijna blind en het wordt er niet beter op. Maar ja, ik kan niet bewijzen dat de oogarts ongelijk heeft als hij zegt dat het zicht vanwege de injecties die mijn vader krijgt stabiliseert. Ik ben geen specialist.

Het is elke keer weer een getob om met mijn vader die dus bijna niets meer ziet en ook nog eens vreselijk doof is, met zijn rollator naar het ziekenhuis te moeten. Hem met de auto ophalen, naar het ziekenhuis rijden, hem uit helpen stappen bij de ingang, de auto gaan parkeren, naar de wachtkamer van de oogarts lopen, hem daar aanmelden, naar de wachtkamer, drie keer oogdruppels en daarna een injectie en daarna ook weer een nieuwe afspraak maken. We zijn er altijd uren mee kwijt. Als hij geluk heeft is hij snel aan de beurt. Anders kun je in een overvolle wachtkamer, met allemaal oude mensen die injecties in hun ogen krijgen, zitten wachten. Wachten. Wachten. En de tijd loopt door.

Dat is gauw verdiend voor die oogarts, denk ik dan. Of ben ik nu te cynisch en te kritisch?

 

Daar gaat mijn middag.

Afijn, de oogarts zit altijd helemaal aan het einde van een lange gang, achter in het ziekenhuis. Is je dat al eens opgevallen? In elk ziekenhuis waar we komen, is dat zo.

Ik liep op 1 oktober met die heup en knie toch al niet zo gemakkelijk en moest nadat mijn vader uitgestapt was de auto helemaal aan het eind van de parkeerplaats gaan parkeren. Een bijna blinde en stokdove man alleen achterlaten in de hal van het ziekenhuis zit me al niet lekker. Maar al dat in en uitstappen met die zere heup en dan ook nog de hele parkeerplaats en het hele ziekenhuis door lopen, kostte toch veel van mijn al op scherp staand incasseringsvermogen.

Er is ook moeilijk met elkaar te praten, want in een wachtkamer ga ik alles geen tien keer herhalen voordat hij me verstaat.

Gelukkig werden we deze keer goed geholpen, maar twee nieuwe afspraken maken voor de volgende keren? Nee, dat kon nog niet. Het Kerstrooster zat nog niet in de computer. Dus volgende keer na de injectie kunnen we weer een hele tijd bij de balie gaan staan wachten totdat er een afspraak voor de daarop volgende keer gemaakt is. Ik ben waarschijnlijk weer te cynisch en te kritisch als ik denk: ‘Kunnen ze geen handiger computerprogramma gebruiken voor die afspraken? Waarom moet dat altijd zo enorm lang duren voordat er een datum geprikt wordt?’ Ik baal van ziekenhuizen, want 1 oktober was zo’n dag waarop ik niet aan schrijven toegekomen ben.

En nu moest ik zelf

Op woensdag 2 oktober moest ik zelf naar het ziekenhuis. Alleen, voor een CT-scan van mijn heup. De afspraak was in de middag, op de locatie Dordrecht. Dus je begrijpt wel dat ik die woensdag ook weer niet aan schrijven toegekomen ben.

Op donderdag 3 oktober had ik een tweede afspraak bij de fysiotherapeut, waar ik een week eerder ook al was geweest, op doorverwijzing van de orthopeed. Je begrijpt het zeker al? Donderdag was ook niet echt een geweldige dag om te schrijven.

Vrijdagochtend 4 oktober ging ik naar mijn vader voor de nodige mantelzorg en dus had ik alleen het weekend nog maar over. Gelukkig heb ik toen wel een paar hoofdstukken kunnen schrijven, al had ik bijna weer op stel en sprong in de auto kunnen springen om een pakje voor mijn broer op de post te gaan brengen omdat de postbode zo stom geweest was om het naar de afzender (mijn vader) te sturen in plaats van naar het postadres in het buitenland.

 

Nog een week vol afspraken

Maandag kon ik een hoofdstuk schrijven.

Maar dinsdag 8 oktober moest ik naar de diëtiste. En daarvandaan ben ik met het postpakketje van mijn vader maar weer naar de winkel terug gegaan, om het nog eens te posten.

Woensdag 9 oktober moest ik naar de orthopeed terug voor de uitslag van de CT-scan. Ik was al bang dat ik de NaNoWriMo van november 2019 op mijn buik kon schrijven en misschien ook de redactie die in december is gepland. Stel je voor dat ik een heupoperatie zou moeten ondergaan?

Gelukkig bleek het mee te vallen en zat er nog een beetje kraakbeen. Trouwens reuze interessant hoe die 3D-scan eruit zag van mijn heup. Hij was duidelijk wel versleten, maar als het me lukt om hem wat soepeler te krijgen met de oefeningen van de fysiotherapeut en mijn spieren beter te trainen, kan het nog wel worden uitgesteld. Belangrijk is natuurlijk ook dat ik mijn overgewicht kwijtraak. Dat zal niet makkelijk zijn want ik ben al jaren aan het jojoën, maar met de hulp van de diëtiste gaat het nu vast lukken. Ik heb begeleiding en ben begonnen met een koolhydraatarm dieet. Haar conclusie was dat ik te weinig at. Dat was weer een eyeopener. Ik ben een paar dagen bezig en mag alleen bepaalde producten nemen, maar ik eet veel meer dan ik deed. Dus dat valt reuze mee. Alleen de discipline opbrengen om het vol te houden, maar dat lukt mij wel.

Woensdagmiddag moest ik naar de huisarts voor de jaarlijkse griepprik. Dus je raadt het al, woensdag was geen schrijfdag. Ik moest twee keer de deur uit en tussendoor ben ik nog naar de winkel gegaan om die bijzondere producten van de dieetlijst te kopen, want er zat heel wat bij wat ik normaal niet in voorraad had.

Op donderdag 10 oktober heb ik 1228 woorden geschreven van een hoofdstuk van ‘De twaalfde Saturnusmaan’. ’s Middags moest ik weer naar de fysiotherapeut.

Dus meer dan dat aantal woorden lukte niet.

 

Weer een beetje normaal

Het goede nieuws is dat alles vanaf nu weer een beetje normaal wordt. Ik moet wel elke week naar de fysiotherapeut en dagelijks mijn oefeningen doen, ook drie keer tien minuten op de hometrainer fietsen en op tijd mijn maaltijden, tussendoortjes en water nemen voor het dieet. Maar over een maand hoef ik pas terug naar de diëtiste en over drie maanden naar de orthopeed.

Er komt weer wat rust in huis. Ik hoef niet meer bijna elke dag de deur uit. Ik kan zonder dat ik steeds op de klok hoef te kijken of het nog geen tijd is voor mijn afspraak verder met mijn schrijfwerk.

Ik hoop echt dat de training goed gaat helpen en dat ik met de begeleiding van de diëtiste blijvend kan afvallen. Dat de pijn verdwijnt en dat een heupoperatie echt niet meer nodig is.

Gelukkig kan ik in november gewoon aan mijn project voor NaNoWriMo schrijven en in december aan de redactie van Schamel verbond werken.

Ik ben heel blij dat ik niet direct naar het ziekenhuis hoef. En ik hoop echt dat ik in april 2020 al zo ver opgeknapt zal zijn dat ik op de Elfia in Haarzuilens kan staan, als de hele trilogie van ‘De vergeten vloek’ compleet zal zijn. Wat kijk ik daar naar uit!

 

Groeten van Johanna Lime (Marjo)

Een interview met Johanna Lime op Castlefest 2019

2 oktober 2019

Op 4 augustus heeft Django Mathijsen mij gefilmd en is er een interview afgenomen.

Hier is de link naar het interview van 2019 op YouTube.

In dit interview vertel ik iets over Schimmenschuw en de tijdreis van Kamilia. Ik vertel ook over trilogie De vergeten vloek. Deel 1 Sluimerend vuur speelt zich af op Laskoro, daar zijn de dynamiekmagiërs terecht gekomen. Deel 2 Smeulend venijn speelt zich af op Berinyi, waar de elementenmagiërs heen verbannen zijn door de Avatars. Verder vertel ik dat deel 3 Schamel verbond geschreven is en dat daarin een oorlog plaatsvindt tussen Laskoro en Berinyi, maar dat is een oorlog die de Avatars niet willen. En aangezien er een disharmonie in de bevolking is, is het ook niet handig om steeds maar weer met elkaar te gaan vechten. Want om het evenwicht in de bevolking ooit in de toekomst terug te vinden is nu juist samenwerking nodig.

Op het eind vertel ik nog iets over mijn toekomstplannen om na De vergeten vloek nog een trilogie te schrijven die zich dan bij een volgende generatie afspeelt in dezelfde verbeeldingswereld.

 

TIP: Wil je interviews met Nederlandstalige schrijvers in het fantasy, science fiction en horrorgenre volgen? Abonneer je dan op het YouTube kanaal van Django Mathijsen!

 

Groetjes van Johanna Lime

 

Een interview met Johanna Lime door Bookstamel

27 september 2019

Melanie, de boekenblogger van Bookstamel heeft mij geïnterviewd!

Lees het originele bericht hier.

Op Facebook plaatste Melanie vandaag het interview. Ze schreef er dit boven: Ik had een zeer openhartig interview met Marjo Heijkoop die samen met Dinie het gezicht achter Johanna Lime is. Helaas is Dinie overleden en moet Marjo alleen door. We hebben het o.a. over hoe het is om nu alleen verder te moeten schrijven, maar ook over hoe het was om samen een boek te schrijven.

Super bedankt voor je openhartigheid Marjo Heijkoop. Ik heb je vragen met heel veel bewondering gelezen.

Ik plaats het interview ook hieronder op mijn website.

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

Vandaag is het weer tijd voor een nieuw interview. Deze keer met niemand minder dan Johanna Lime. Een fantasy auteur. Houden jullie eigenlijk van het fantasy genre? Volgens mij is het namelijk echt een genre waar je van houdt of juist helemaal niet. Ik vind het zelf heerlijk om me helemaal te verliezen in een andere wereld en wezens te ontdekken die normaal helemaal niet zouden kunnen bestaan. Maar goed, tijd om naar het interview te gaan. Zitten jullie er klaar voor? Daar gaan we dan.

Hoe zijn jullie ooit bij het fantasy genre terecht gekomen?

Als kind hielden wel al veel van sprookjes en ik herinner me goed het boekje over Arretje Noff die een draak verslaat (mijn eerste boekje over een draak).
We gingen met een tante naar de Efteling toen het sprookje van de Indische Waterlelies er pas was. Dat vonden we prachtig, net als het sprookjesbos.
Verder speelden Dinie en ik samen allerlei rollenspellen uit als we bij elkaar kwamen.
Dinie ontdekte science fiction het eerst, ze las boeken uit de bieb. Ik volgde haar voorbeeld en ging ook op zoek. Ik vond de boeken van Clifford D. Simak, A.E. van Vogt en Zelazny mooi. Veel keus was er in die tijd nog niet en alles was vertaald.
Dinie en ik verzonnen een eigen fantasywereld met verschillende personages. We hadden al gauw een heel planetenstelsel bedacht.
Natuurlijk vonden we ook tv series als The Thunderbirds, Star Trek, Blakes 7 en films als Star Wars geweldig.
En we speelden RPG spellen op de computer.
Fantasy en science fiction vonden we fascinerend, spannend, anders dan normaal.

 

Waar haalde je de inspiratie voor de vergeten vloek vandaan?

De zeven soorten magie die we in onze boeken gebruiken komen bij RPG spellen vandaan. We hebben ze aangepast en er een magisch systeem voor onze boeken van gemaakt.
De Avatars zijn ontstaan doordat we gingen filosoferen over religie en verre reizen maakten. We bezochten boeddhistische en hindoetempels in Azië. We lazen veel over andere goden en godinnen en gebruikten die voor in onze dagboeken. Later werden het onze eigen verzonnen Avatars.
We studeerden astrologie en lazen over paranormale zaken. De magiërs die wij in onze boeken hebben, komen oorspronkelijk van de aarde. Maar omdat wij vaak als buitenstaanders werden gezien, verzonnen we een verhaal waarbij mensen die konden voorvoelen wat voor rampen er zouden komen, verbannen werden met een ruimteschip. Ze crashten op de godenplaneet Eibor Risoklany, waar de Avatars leefden, samen met de draken. Daar kregen de mensen hun magie van de goden. Maar ze hadden helaas een al te menselijke eigenschap, namelijk machtshonger. Daardoor ontstonden er steeds gevechten tussen de verschillende magische families. Toen de goden dat beu werden, spraken ze de vloek uit.
In Schimmenschuw leven de zeven magische dynastieën nog bij elkaar op een planeet, maar in de De Vergeten Vloek trilogie zijn ze door de vloek uit elkaar gehaald. Er is een disharmonie in de bevolking ontstaan en de magie in het koninkrijk Laskoro is bijna vergeten. Op Berinyi waar de elementenmagiërs heen verbannen zijn, is het er nog wel, maar daar is weer een probleem met zonen van de hogepriesteressen die vroeg sterven.
Afijn, het is een verhaal dat in de loop van de tijd steeds verder is uitgegroeid totdat het een hele wereldbouw omsloeg. En die breidt zich net als ons helaal steeds een stukje verder uit, want door erover te gaan schrijven kwamen er gaandeweg weer nieuwe ideeën bij. De personages waar we onze dagboeken van hebben geschreven zijn eigenlijk de vrienden die we in het gewone leven nooit gekregen hebben.

 

Hoe is het om samen een boek te schrijven?

Dat is heel fijn want je kunt je gedachten met elkaar bespreken en Dinie en ik vulden elkaar perfect aan. Dinie wist veel over allerlei onderwerpen en was geïnteresseerd in astronomie. Ik ben weer meer geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen en de psychologie achter de dingen. Als we samen gingen brainstormen kwamen er altijd leuke nieuwe ideeën die we gebruiken konden. Ik schreef meestal en als er een hoofdstuk af was, las Dinie het hardop voor en keken we of alles klopte. Soms kwam er wat bij, soms vonden we iets toch niet zo passen en werd het weer geschrapt. Dinie deed de research als ik aan het schrijven was en ik maakte de planning. Dinie was meer van het overzicht en ik van de details.

 

Vind je het niet ontzettend moeilijk dat je nu alleen moet gaan schrijven?

Het is echt heel jammer dat Dinie er nu niet meer is. Nu moet ik alles alleen doen en soms kost het me even om weer genoeg moed te verzamelen om verder te gaan. Soms ben ik ook te kritisch en wil ik een eerste versie al perfect hebben. Ik moet mezelf inprenten dat ik creatief mag zijn en dat de fouten later worden rechtgezet, bij het herschrijven. Als ik echt in een ‘flow’ zit, waarin de ideeën stromen en het verhaal achter elkaar op het scherm verschijnt, vergeet ik alles om me heen. Dan geniet ik echt. Mijn koffie wordt dan koud en ik vergeet dat het tijd is om eten te gaan koken. Ik kan me geen leven voorstellen zonder schrijven of tekenen. Dat hoort gewoon bij mij.

 

Je boeken worden uitgegeven bij Zilverspoor hoe ben je bij deze uitgeverij terecht gekomen?

We zijn bij Zilverbron terecht gekomen nadat we in 2012 meegedaan hadden aan de manuscriptenwedstrijd van Luitingh Fantasy en Magic Tales. We hadden deel 1 van de trilogie geschreven en zochten een uitgever. Maar voor de wedstrijd moesten we een op zichzelf staand verhaal schrijven. Dat werd Schimmenschuw. En dat is maar goed ook, want als we het manuscript voor deel 1 van de trilogie toen hadden opgestuurd naar uitgevers, was het niets geworden.
Schimmenschuw hebben we op Keltfest gepitcht bij Cocky van Dijk en na het nog een aantal keren herschreven en verbeterd te hebben is het manuscript door Jos Weijmer geaccepteerd en konden we het bij Zilverbron uitbrengen. Wat waren we trots!
En nadat Schimmenschuw uitgekomen was, hebben we met Cocky op het muurtje bij het kasteel van Elfia Arcen vergaderd en kregen we de contracten voor drie boeken van trilogie De Vergeten Vloek. Deel 1 en 2 zijn al uit, deel 3 komt in april 2020. Geweldig fijn!

Heb je naast Dinie ook al eens samengewerkt met andere auteurs?

Nee, Dinie en ik voelden elkaar geweldig goed aan, soms zeiden we op precies hetzelfde moment hetzelfde. Ik heb tijdens mijn studies wel met anderen samengewerkt en dat ging vaak goed. Dus misschien is het een idee om ooit nog met een collega-auteur samen een boek te schrijven. Het lijkt me wel leuk om te doen.

 

Met welke auteur zou je graag eens samen willen werken?

Met Gaby Raaijmakers of Silvia Rietdijk lijkt me dat wel leuk. Met hen heb ik soms fijne gesprekken op de beurzen en ik vind hun boeken ook geweldig fijn om te lezen. In de Zilverfamilie zitten trouwens nog wel meer leuke collega’s met wie ik weleens samen wat zou willen schrijven. Op de Facebookpagina Zilverboekenclub werk ik ook al samen aan de posts daar, met Kim ten Tusscher, Sebastiaan Koen en Natascha van Limpt. Dat gaat ook prima.

 

Welke boeken lees je zelf graag?

Tegenwoordig zijn dat de boeken van Nederlandse en Belgische auteurs in het fantasy en science fictiongenre. Ik heb sinds 2012 steeds boeken gekocht bij Zilverbron en Zilverspoor en heb al heel wat gelezen van mijn collega’s. Echt geweldig om werk in oorspronkelijk Nederlands te lezen. Ik heb ook boeken gelezen van Adrian Stone en van andere collega-auteurs. Schrijvers die ik echt geweldig vind, zijn Mark Doornbos, Robert Bijman, Kim ten Tusscher, Cocky van Dijk, Kelly van der Laan, Peter van Roermund, Anaïd Haen en Django Mathijsen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik geniet echt van deze boeken.

 

Wie was je grote voorbeeld toen je jonger was?

Ik heb Een zomerzotheid van Cissy van Marxveld zo ongeveer stuk gelezen, maar dat was in een tijd dat ik op iedereen verliefd was. De boeken van Star Wars vond ik wel wat. Verder las ik vroeger bijna geen leesboeken maar meer semi-wetenschappelijke studieboeken. Ik volgde een serie met Joseph Campbell op Teleac, over mythe en bewustzijn, die vond ik echt helemaal te gek. Nu ben ik weer terug bij mijn voorkeur uit mijn tienerjaren en lees ik fantasy en science fictionboeken, maar dan van Nederlandstalige auteurs.

 

Welke boodschap zou jij de lezers van je boeken graag willen meegeven?

Laat je niet gek maken door wat anderen over je denken. Het is niet verkeerd om dingen aan te voelen en te dromen over andere werelden. Jij verdient net als iedereen een plek in de wereld. Je mag er zijn. En als je even wilt ontspannen, dan mag dat. Pak en boek en verruim je horizon.

 

Hoe lang doe je ongeveer over het schrijven van een boek?

Als ik me echt druk maak en het plot is al goed doorgedacht en in een schema terecht gekomen, kan de eerste versie er in drie tot zes manden staan. Maar dan komt het schaafwerk en volgen er nog een paar herschrijfronden. Als het manuscript is opgestuurd volgen er meerdere redactierondes, dus in totaal duurt het ongeveer anderhalf jaar voordat een boek uitgegeven is. Het ligt er ook aan met hoeveel projecten ik bezig ben, soms komen er korte verhalen tussendoor.

 

Wie heeft de covers van de vergeten vloek gemaakt?

Welke covers er op de boeken komen, wordt bepaald door de uitgeverij die ze opzoekt op Shutterstock. Daar staan mooie afbeeldingen van allerlei kunstenaars. Ik ben heel blij met de draken en heb die wel gevraagd. De Gouden Draak is de god van Laskoro, de Zwarte Draak (die op de kaft rood werd omdat het anders te knallerig werd voor een kaft als de Rosettenevel op de achtergrond had gemoeten) is de god van Berinyi. In boek 3 komen ze samen en hopelijk komen er dan twee draken op de kaft.

 

Voor de lezers die de boeken van Johanna Lime nog niet kennen wat kunnen ze verwachten van de boeken?

Ze kunnen verwachten boeken te lezen over een wereld die zich uitstrekt van het sterrenbeeld Taurus (Stier), door Orion en zo naar Monoceros( De Eenhoorn waarin de Rosettenevel zich bevindt). De verhalen gaan over mensen zoals jij en ik die in een koninkrijk leven met magie, tempels met goden, verschillende rassen, ruimtevaart en techniek, problemen met de samenstelling van de bevolking, politieke tegenstellingen enzovoorts. Het gaat over van alles wat er mis kan gaan, van jaloerse zussen tot een oorlog met een vreemd volk dat je energie wil stelen en onzichtbare ruimteschepen toe. De hoofdpersonen moeten oplossingen bedenken en beslissingen nemen die consequenties hebben voor het hele volk. Het is een fantasywereld maar hij lijkt veel op onze wereld. Ze zijn een stukje verder met sommige zaken, met andere misschien weer niet. Lees het als een avontuur.

 

Waar zou je nog graag eens een boek over schrijven?

Ik wil het boek waaraan ik bij een cursus over autobiografisch schrijven begonnen was verder af zien te krijgen, maar ik moet er nog eens heel goed over nadenken welke belangrijke thema’s ik daarin kwijt wil. Het gaat over twee eigenwijze vrouwen die als studiemateriaal dienen voor twee aliens die komen kijken hoe de mensen zich sinds de piramides van Egypte hebben ontwikkeld.

Verder wil ik het beginverhaal op aarde over de paranormaal begaafde mensen schrijven die vanwege hun profetische boodschappen worden verbannen en op een andere planeet crashen met hun ruimteschip.

 

Daar komen ze dan: de keuzevragen.

Welk antwoord kies jij en waarom?

 

Fantasy of werkelijkheid?

Fantasy, want daar heb ik vrije keuzes.

Alleen of Samen?

Op het moment alleen, misschien ooit weer eens samen.

Bestseller of Een boek geschreven uit je hart?

Een boek geschreven uit mijn hart met fijne mensen die het willen lezen.

Fietsen of Wandelen?

Fietsen met de wind langs je oren onder een typisch Hollandse wolkenlucht.

Recensie van je lezers of Recensie van een belangrijke pief?

Ik heb het niet zo op piefen, dus kies ik voor lezers met een eerlijke feedback, want daar kom ik als schrijver mee verder.

Avondeten of Ontbijten?

Avondeten, omdat het warm is, aangenaam ruikt en heerlijk smaakt.

Zoet of Hartig?

Het probleem is dat ik van allebei houd.

Lezen of Schrijven?

Dat gaat hand in hand, om te kunnen schrijven moet je ook veel lezen.

 

Bedankt voor het leuke interview! Ik heb er enorm van genoten.

Liefs, Melanie

En jij bedankt voor het interview, Melanie!

Groetjes van Johanna Lime

NaNo Prepping

26 september 2019

Bezig met ‘De twaalfde Saturnusmaan’

Op 16 september had ik het over het verhaal dat er moet komen. Over ‘De twaalfde Saturnusmaan.’ Ik ga het verhaal eerst helemaal opschrijven. Daarna ga ik op zoek naar proeflezers, een redacteur en een uitgever.

Ik kan u vertellen dat ik er een paar nieuwe hoofdstukken bij geschreven heb. Dat was niet zo gemakkelijk, want bij een autobiografisch verhaal sta ik steeds voor keuzes. Moeten deze voorvallen uit mijn leven erin worden verwerkt of kan ik dat beter niet doen? Wat zijn de consequenties van de keuzes die ik maak? Is wat ik ermee wil zeggen belangrijk voor het verhaal of niet?

Inmiddels ben ik bij hoofdstuk 15 aanbeland van de 24 hoofdstukken die ik heb geplot. Dus dat is alweer over de helft.

De laatste dagen ben ik echter met wat anders bezig. Soms zitten er dagen tussen dat ik niet aan hetzelfde manuscript werk, maar iets nieuws oppak. Dat geeft niet, het is een manier om het onderbewuste te laten zoeken naar manieren om verder te komen als ik even niet precies weet welke kant ik op wil gaan. Het blijkt dat als ik het even aan de kant leg en er daarna weer naar kijk, er nieuwe deuren open gaan. Dan kan ik net even een andere weg in slaan dan het pad dat ik eerst wilde nemen.

Een autobiografisch verhaal valt niet mee om te schrijven. Constant moet ik wikken en wegen hoe ik iets dat in mijn leven voor weerstand heeft gezorgd het beste kan verwoorden zonder dat het aanstootgevend wordt. Wat past in dit verhaal en wat kan ik er beter uit laten. Ik werk met een plot maar nog niet alles staat echt helemaal vast. Ik ben nog vrij om de inbreng van de personages te volgen. Soms sturen ze me een andere kant op of geven hun mening. Ik heb dat nooit geloofd als andere schrijvers dit zeiden, maar nu weet ik dat het zo kan werken.

Ik heb al 580.652 woorden geschreven tijdens alle NaNo-maanden die ik meedeed

NaNoWriMo heeft een nieuwe website

Zoals u misschien wel weet doe ik sinds november 2014 steeds mee aan NaNoWriMo en CampNaNoWriMo. Er waren twee aparte websites van. Nu heeft de organisatie ze allebei ondergebracht op een nieuwe website. Alles staat nu netjes bij elkaar, alle projecten op een rijtje. Ik kon er vast een kijkje gaan nemen. Natuurlijk kwam ik direct in de verleiding om voor november een nieuw project aan te kondigen.

Eerst had ik nog het plan om ‘De twaalfde Saturnusmaan’ in november 2019 te schrijven, maar dat manuscript komt als ik zo doorga voor november nog wel af.

Dus moest ik iets anders bedenken. Niet zo moeilijk, want na ‘De vergeten vloek’ heb ik alweer een idee voor een nieuwe trilogie. Die speelt zich in dezelfde verbeeldingswereld (Eibor Risoklany) af, maar in plaats van Jima en Sylviana zijn nu hun kinderen de hoofdpersonages.

Ik had als titel voor de volgende trilogie ‘Evolutie’ in gedachten. Maar die titel wordt al gebruikt door een andere schrijfster en dat kan verwarrend werken. De naam die ik nu heb gekozen past eigenlijk ook nog beter bij mijn plannen. Het wordt: ‘Interplanetair’, ook al omdat er meer volkeren van andere planeten in verwerkt worden.

NaNo Prepping

Behalve dat ik schrijf aan ‘De twaalfde Saturnusmaan’ ben ik nu ook volop bezig om de volgende trilogie, of in elk geval deel 1 ervan voor te bereiden. Ik wil goed beslagen ten ijs komen voor de NaNoWriMo in november, want ik wil die 50.000 woorden gemakkelijk kunnen halen. En daarvoor is het nodig dat ik een idee heb van de verhalen, of in ieder geval van het verhaal waar ik tijdens deze NaNoWriMo mee begin. Ook moet ik alle personages en bijpersonen hebben uitgewerkt, weten welke karaktertrekken ze hebben, wie het zijn en waar ze vandaan komen, hoe ze zich gedurende het verhaal zullen ontwikkelen en dergelijke. Bovendien moet ik de werelden waarop het verhaal zich afspeelt goed in kaart brengen en weten hoe de omgeving eruit ziet waar de personages zich bevinden. Verder moet ik een schema voor de hoofdstukindeling en de scènes uitwerken.

Ik kon daarvoor een bestand downloaden met een workshop van Voorbereidingen op de NaNoWriMo. En die heb ik voor mezelf eerst maar even opgedeeld in verschillende lessen en vertaald naar het Nederlands. Want dat werkt toch wel het beste voor mij.

Het is toch vreemd hoe het werkt, maar aangezien we hier in Nederland niet echt scholing krijgen in het schrijven van boeken, leer ik steeds weer nieuwe dingen die ik van het internet kan downloaden of uit boeken over schrijven haal. Zo kwam ik er nu dus weer achter dat er bij de NaNoWriMo wel vijf verschillende vormen van plotten zijn van alleen de grote lijnen uitzetten tot heel gedetailleerd.

Ik gebruikte meestal de sneeuwvlokmethode en daarna het schema van Terry Brooks, dat ook wordt uitgewerkt in ‘Een bestseller schrijven voor Dummies.’  Tijdens de cursus Schrijf Je Verhaal heb ik kennis gemaakt met een derde manier van plotten, maar die werkt beter bij een kort verhaal.

Nu heb ik er weer vijf hele nieuwe schema’s bij! Sommige dingen komen bekend voor, andere moet ik eens goed gaan bestuderen.

Toch handig als ze een nieuwe website bouwen en je nog eens wat handvaten geven ter voorbereiding op de schrijfmaand van november.

 

Jullie zijn gewaarschuwd. In november duik ik onder, dan zal ik niet zo veel op sociale media te vinden zijn, ik wil namelijk die 50.000 woorden zeker weer gaan halen!

En ik heb me een spannend nieuw verhaal bedacht!

De volgende trilogie wordt echt gaaf. Heel spannend, met fantasy en science fiction elementen, iemand die wraak wil nemen en om de vijand uit te lokken een bevriend volk aanvalt, een verhaal met elfen en andere wezens én ook nog eens romantisch. Bovendien speelt het zich af in de verbeeldingswereld van Eibor Risoklany die (je begrijpt het al vanwege de titel Interplanetair) zich steeds verder uitbreidt naar bevriende, maar ook vijandige volkeren. Deel 1 wordt alvast heel spannend. Ik kijk ernaar uit om het te gaan schrijven.

 

Groeten van Johanna Lime

 

Lief Dagboek Dag – 21 september

Het is Dear Diary Day,

Vertaald naar het Nederlands – Lief Dagboek Dag

Een dagboek hebben om iets in te schrijven, is fijn.
Het geeft je een luisterend oor, dat zonder over je te oordelen op elk uur van de dag of nacht naar je luistert. Je kunt op elk moment dat alleen bent in je dagboek schrijven. Anderen mogen de geheimen die je eraan toevertrouwt niet lezen.
Een dagboek schenkt evenveel aandacht aan de gebeurtenissen die in het leven plaatsvinden, of je nu beroemd bent of helemaal niet. Iedereen kan zijn droom tot uitdrukking brengen, door deze op te schrijven.
Ook voor gebroken harten, onaanvaardbare kritiek van ouders in je puberteit, mislukte diëten en toekomstige hoop, biedt een dagboek op de een of andere manier troost en voldoening. Zonder met je in discussie te gaan of je ongewenst advies te geven.

 

Lief Dagboek Dag is er om meer mensen aan te moedigen om een pen te pakken en de gebeurtenissen van vandaag op papier te zetten. Geheimen zijn in een dagboek veiliger dan wanneer je ze zou vertellen aan mensen die nogal snel bevooroordeeld zijn of die vervelende opmerkingen plaatsen op sociale media.
Dit alleen al draagt aanzienlijk bij aan de bekende psychologische voordelen van het bijhouden van een dagboek. Je kunt de dingen van je afschrijven en dat kan therapeutisch voor je werken. Bovendien kan het dagelijkse proces om iets te schrijven ook nog eens van goede invloed zijn op je taalgebruik en spelling.

Johanna Lime heeft jarenlang dagboeken geschreven waardoor haar personages zijn ontstaan. Dit zijn de personages die in haar verbeeldingswerelden van Laskoro en Berinyi voorkomen. Zij gebruikte dagboeken terwijl ze zich in de rol van een van deze personages inleefde. Omdat Johanna Lime bestond uit Dinie en Marjo die ieder een dagboek van een ander personage schreven, wisselden ze hun ideeën aan elkaar uit en schreven daarna weer verder in hun dagboeken. Zodoende speelde wat er bijvoorbeeld met Jima gebeurde in dezelfde tijd als wat er met Lucian gebeurde en kon dit als voorbereiding voor de boeken worden gebruikt.

Vanaf 2011 ging Johanna haar dagboeken verwerken in manuscripten voor uit te geven boeken. Inmiddels ligt Schimmenschuw al vier jaar op de markt en zijn er daarna alweer twee delen van De vergeten vloek trilogie uitgebracht. Het manuscript voor deel 3 is ook geschreven en ligt voor redactie bij de uitgever.

 

Meer dan dagboekverhalen

De dagboeken zijn als kapstok gebruikt voor haar verhalen, maar de uiteindelijk uitgebrachte boeken zijn zoveel meer geworden dan wat er in de dagboeken staat. Personages zijn in de loop van het schrijfproces van naam veranderd, er zijn nieuwe personages bijgekomen en door wat er in het verhaal met hen gebeurt, hebben de meeste personages hele nieuwe ontwikkelingen doorgemaakt. Ze zijn gegroeid en onvermoede kanten op gegaan. Ze zijn als het ware nu echt tot leven gekomen in de boeken.

Johanna heeft uit de periode dat Dinie en Marjo samen dagboeken schreven ook nu nog genoeg dagboeken in de kast en op de harde schijf staan om de serie groter te maken. Onze de dagboeken verspreiden zich over een lange periode in de geschiedenis van onze wereldbouw. Er zijn drie generaties waarvan iets is opgeschreven.
Marjo is als voorbereiding van de NaNoWriMo in november 2019 alweer volop aan het brainstormen op een trilogie die volgt op De vergeten vloek. Daar zal een volgende generatie van de bewoners van Laskoro en Berinyi een hoofdrol spelen. De verhalen slaan nieuwe richtingen in en beslaan een steeds groter gebied van het universum. Johanna Lime groeit als schrijfster met haar verhalen mee en hoopt u als lezer ook een kijkje te geven op wat er nu weer uit haar fantasie ontspruit. Door de dagboeken van Dinie, houdt ook zij haar inbreng.

 

Een dagboek bijhouden is een goed idee. Dagboeken schrijven die vanuit fantasypersonages zijn geschreven is voor jezelf leuk als hobby. Maar het wordt nog veel mooier wanneer je er als schrijfster boeken van kunt maken die ook gelezen kunnen worden door anderen. Dan verliezen ze wel hun geheimen, want die worden gedeeld. Maar dat is het wel waard, want het is veel leuker als ook anderen mensen meegenieten van wat jij bedacht hebt.

 

Groeten van Johanna Lime

Recensie voor Sluimerend vuur bij Bookstamel

20 september 2019

Er kwam een mooie recensie voor Sluimerend vuur bij Bookstamel.

Lees hem hier

Of bij recensies deel 1 op de website van De vergeten vloek.

Ik ben er heel blij mee en kan me voorstellen dat het begin wat traag verloopt, want het is nogal een wereld die neergezet moest worden. Gelukkig gaat het na het eerste keerpunt wat sneller, dat zul je volgens mij vaker meemaken in boeken met de indeling die ik gebruik. Ik plot volgens het schema van Terry Brooks. In het begin worden de personages aan de lezer voorgesteld en komt de wereld in zicht. In de eerste helft van het boek overkomt de personages van alles waar ze zich niet bewust van zijn en waar ze dus nog weinig invloed op hebben. Pas na het midden leren ze ervan en nemen ze hun lot zo langzamerhand in eigen hand. Aan het einde zit de climax, dan wordt het erop of eronder. Misschien kan ik er nog eens wat meer over vertellen in een blog.

Melanie schrijft dat ze een Reading Challenge heeft van 100 boeken per jaar. Ze heeft al 71 boeken gelezen tot nu toe. Nou, petje af hoor.

Ik heb zelf voor 2019 als doel 25 staan en ik vraag me af of ik het ga halen. Ik ben nu bezig aan boek 18, dus hierna moet ik er nog 7. En het is al eind september….

Dat wordt doorlezen.

Mijn passie voor ‘De twaalfde Saturnusmaan’

16 september 2019

Het verhaal dat er moet komen

Dinie heeft mij eens verteld dat ze droomde over een nieuwe maan bij Saturnus.

Ze woonde toen nog in haar vrijgezellenappartement in Krimpen aan den IJssel. In die tijd reed ze met een collega mee naar haar werk Terwijl ze op weg waren naar hun kantoor stond de autoradio aan. De nieuwslezer vertelde dat er een nieuwe maan ontdekt was bij Saturnus, de twaalfde maan die rond die planeet ontdekt werd.

Een droom die uitkomt, kan gewoon geen toeval zijn. Dit betekent iets. En dat is ook de reden waarom ik dit heb meegenomen in de voorbereidingen op dit verhaal.

Saturnus Maan heette het eerst, nu heb ik het ‘De twaalfde Saturnusmaan’ genoemd.

Ik heb nu al in een paar blogs laten zien hoezeer ik twijfelde over dit verhaal. Er waren twaalf hoofdstukken af en ik was daarmee op de helft. Het heeft een hele tijd aan de kant gelegen omdat de trilogie eerst klaar moest zijn. Toen ik het pasgeleden weer oppakte, stond het me tegen om er mee door te gaan. Het eerste hoofdstuk had niet de kwaliteit die ik na veel redactiewerk wilde zien. Ik heb het toch opgepakt omdat ik diep van binnen weet dat dit verhaal er komen moet, omdat ik het al heel lang wilde schrijven. Nadat ik eenmaal bezig was, viel het me alles mee. Sommige zinnen moesten alleen wat anders worden verwoord, de essentie was gewoon goed. Toch was er wel iets anders mee aan de hand. De spanningsboog klopte niet.

Ik ben opnieuw gaan plotten en nu staat er een prima indeling voor vierentwintig hoofdstukken, met een beginsituatie, een blinde vlek, een conflict, vier keerpunten, een climax en een einde.

 

Facebookvrienden

Ik heb de hulp ingeroepen van mijn Facebookvrienden en heb hen mijn twijfels voorgelegd over de uitleg waarvan ik dacht dat die nodig was voor dit verhaal. Het wordt een autobiografische roman waarin ik mijn eigen mening over de ontwikkeling van de mensheid, religie, de positie van de vrouw die al dan niet een aspergersyndroom heeft (in elk geval nogal introvert is) opschrijf op mijn manier.

Om bepaalde dingen duidelijk te maken kom ik er niet onderuit dat ik iets uit ga leggen, bijvoorbeeld dat Saturnus weerstand betekent en dat de Maan over gevoeligheid gaat. Ik probeer de informatie die de lezer nodig heeft natuurlijk zo te doseren dat er steeds maar een beetje van vrij komt tussen de ervaringen van onze vakantiereizen over de wereld en onze ervaringen op het werk door.

Het verhaal gaat over twee vrouwen die het onderwerp van een studie worden en daarvoor steeds worden vervoerd naar een ruimteschip met onderzoeksfaciliteiten dat op de twaalfde maan van Saturnus staat. De aliens onderzoeken de herinneringen van de vrouwen, zonder dat die het door hebben dat dit gebeurt. Uiteindelijk komen de vrouwen erachter en dan is het hek van de dam.

Het is een serieus maar ook komisch verhaal en natuurlijk is het grotendeels fictie met alleen maar een paar autobiografische ervaringen die erdoorheen verweven zijn.

 

Ik kreeg hele fijne reacties en tips van mijn Facebookvrienden, waaronder ook een aantal schrijvers. De belangrijkste die mij echt over de streep getrokken heeft, was: ‘Waarom schrijf je het niet gewoon? Het schrijven doe je tenslotte voor jezelf! En als je het helemaal geschreven hebt, kun je altijd nog kijken wat je er mee doet.’

Een andere was: ‘In een nawoord schrijven hoe je ertoe gekomen bent en uitleggen wat sommige belangrijke elementen zijn. De informatie die er in moet kun je misschien verwerken in de dialogen.’

Nog een andere was: ‘De informatie er nu tussen schrijven en later uitwerken in spannende monologen.’

Er kwamen nog meer hele goede reacties. Wat is het fijn dat mensen zo positief reageren en je willen helpen. Social media is zo gek nog niet, het kan echt een hulpbron zijn. Bedankt allemaal!

Schrijven met passie

Ik ben aan versie 7 begonnen nadat het plot veranderd was. Twaalf hoofdstukken waren min of meer al klaar maar moesten vanwege de nieuwe indeling ergens anders terecht komen. Ze moesten dus weer herschreven worden.

Twaalf andere hoofdstukken waren helemaal nog niet geschreven en moeten dus nog vanaf het begin uitgewerkt worden. Ik heb alleen een idee over welke onderwerpen ze moeten gaan en hoe ze in het totaalplaatje passen.

Ik ben gaan herschrijven en kwam in een ‘flow’ terecht. Zaterdag begon ik aan een heel nieuw hoofdstuk. Sommige dingen zijn autobiografisch maar veel ervan is pure fictie. Er kwam een zwaar conflict in voor dat voor flinke problemen zorgde bij de personages. Ik heb er zondagavond nog laat aan doorgewerkt en ging pas na middernacht naar bed. Vandaag, op maandag, ben ik vijf uur achter elkaar aan het schrijven geweest aan hoofdstuk 10. De hoofdstukken worden niet al te lang, ongeveer de helft van wat ik normaal per hoofdstuk gewend ben. Hoofdstuk 10 gaat over eigen ervaringen met mijn werk, al zijn ze wel een beetje verdraaid naar de kant van fictie. Ik zat echt ‘in the flow’, de tijd ging helemaal aan mij voorbij. Voordat ik het wist moest ik alweer het eten gaan koken.

Ik was in mijn herinnering weer bij de situaties die ik heb beschreven. En het leuke van alles was dat ik in het verhaal dingen verwerk waardoor ik nog zekerder van mijn zaak geworden ben. Wat anderen er ook van zeggen, ik weet dat ik er goed aan heb gedaan om met Dinie samen een huis te kopen. Dat we als twee vrouwen samen 36 jaar bij elkaar gebleven zijn en lief en leed gedeeld hebben. Ook al vonden andere mensen dat maar vreemd, het was de beste keuze.

Vandaag ben ik dus alweer zover dat ik morgen verder kan gaan schrijven aan hoofdstuk 11 van de roman. Dit gaat echt met heel veel passie. De woorden en zinnen komen achter elkaar naar boven. Ik hoef het alleen maar uit te typen en het staat er, precies zoals het moet.

Het leuke van alles is, nu ik eenmaal bezig ben, dat de uitleg heel natuurlijk in het verhaal verweven wordt in monologen en dialogen. Ik hoef me dus geen zorgen meer te maken over te veel infodump. Door de weerstand die telkens overwonnen moet worden door de personages, ontstaan er natuurlijke conflicten en die zijn de motor voor elk verhaal. Het vloeit als een onstuimige waterval. Als ik het al zo ervaar, denk ik dat een lezer er ook wel vlot doorheen zal komen.

 

Vandaag voel ik me helemaal geweldig doordat ik dit van me af heb kunnen schrijven.

Groetjes van Johanna Lime

(Marjo)

Johanna Lime in de schijnwerpers bij Bookstamel

13 september 2019

Positief denken dag

13 september is Positief denken dag en dus begon ik vandaag met de affirmatie: “Vandaag is een goede dag!” Dat bleek te kloppen, want toen ik na het bezoek aan mijn vader terug kwam, vond ik een e-mail in mijn postvak van Bookstamel. Melanie Hoogvliet heeft vandaag een tweede blog geplaatst van Johanna Lime. Deze keer introduceert ze onze boeken. Het wordt steeds spannender, want de volgende blog van haar wordt denk ik een recensie van Sluimerend vuur. Ik ben vreselijk nieuwsgierig naar wat zij van dit boek zal vinden. Melanie leest heel veel en dus kan ze ook veel boeken vergelijken. Nu maar hopen dat het verhaal haar pakt en dat ze het wat vindt. Altijd weer spannend, als je weet dat mensen een boek van je aan het lezen zijn.

Een winnaar bij Qreative Minds recensies

Smeulend venijn deed pasgelden mee aan een winactie op Qreative Minds Recensies, dus heb ik het boek vandaag naar de pakketpost gebracht. Sophia, het komt eraan! Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt.

Saturnus Maan

Afgelopen woensdag kon ik niet verder komen met het verhaal van Saturnus Maan. Bijna had ik het opgegeven, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb mijn schouders eronder gezet en heb de hele plot van vierentwintig hoofdstukken rigoureus aangepakt. De eerste vijf hoofdstukken konden wel blijven staan, maar de rest is allemaal van plaats veranderd. Voor het plotschema heb ik zoals ik meestal doe gebruikt gemaakt van de indeling van Larry Brooks. Die werkt bij mij toch meestal het beste voor romans. Nu ben ik weer begonnen met een nieuwe versie van het verhaal. Ik noem het deze keer: De twaalfde Saturnusmaan. Nu ga ik het hele verhaal neerzetten en kijk ik daarna wel of er nog iets aan veranderen moet. Er is een interne motivatie om mijn autobiografische verhaal te schrijven, hoewel ik er een toch weer een science fictionverhaal van maak met aliens. Ik wil het luchtig houden.

En nu Bookstamel

Hier is de link met de introductie van de boeken van Johanna Lime op BOOKSTAMEL, met het originele bericht.

En hier de tekst, want die neem ik graag over op mijn blog.

Van eigen bodem: Johanna Lime 2

Geplaatst door BOOKSTAMEL op 13 SEPTEMBER 2019

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

We zijn alweer halverwege de maand en in de tweede week van de blogs van eigen bodem. Dat betekent dus dat we het heel veel over boeken gaan hebben deze maand. En dan natuurlijk vooral de boeken geschreven door de auteurs van eigen bodem (Nederland en Vlaanderen).

Vandaag is het de beurt aan Johanna Lime. We gaan het over haar boeken hebben. Dit zijn boeken voor de fantasyliefhebbers onder ons. Ik weet dat de meningen van mijn lezers over fantasyboeken enorm uiteen lopen. Eigenlijk is dat een goed teken, want als iedereen helemaal lyrisch was over hetzelfde genre, dan was het aanbod al snel erg saai.

Laten we beginnen met de serie De Vergeten Vloek. Deel 1 in deze serie heet Sluimerend vuur en deel 2 Smeulend venijn. Ik vind deze titels echt super goed gevonden. Als het goed is komt volgend voorjaar deel 3 uit. Van alle drie de boeken zullen jullie een recensie gaan vinden op Bookstamel.

Boek 1 gaat over het koninkrijk Laskoro dat bestaat uit vijf planeten in de Plejaden en bij de ster Atlas. Dit is de wereld waar de dynamiekmagiërs van weleer leven. Hoewel magiërs misschien een groot woord is in de wereld waar de techniek vergevorderd is. Door een dreiging van buitenaf wordt het echter noodzaak om de magie terug te krijgen.

Waar deel 2 over gaat dat ga ik natuurlijk nog niet zeggen, want dan zou ik dingen gaan verklappen en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Schimmenschuw is het debuut van Johanna Lime. Ik vind een debuut altijd heel bijzonder omdat het de eerste keer is dat een auteur haar werk showt aan de buitenwereld. Ik denk dat het dan ook voor een auteur de meest bijzondere dag moet zijn om dan eindelijk je allereerste boek in handen te houden.

Schimmenschuw gaat over Kamilia. Als het zomercircus van Droam in Tulle komt, speelt Kamilia voor waarzegster, maar als ze voor zichzelf de toekomst wil zien, wordt ze meegenomen door Avatars en valt door een tijdpoort. Al gauw blijkt dat Kamilia in een ver verleden terecht is gekomen, op Chyndyro, een zusterplaneet van Laskoro. Ze wordt naar de matriarch gebracht en krijgt in de tempel te horen dat ze door zeven landen moet reizen om zeven punten van een ster te verzamelen. De zevenster vormt de sleutel van de enige tijdpoort die hier is. Er liggen onmogelijke opdrachten op haar te wachten. Dan krijgt ze ook nog eens te maken met geesten van draken die haar tegenwerken. Kamilia wordt bij haar zoektocht geholpen door een groepje trouwe vrienden en ontdekt dat ze een speciale magische gave bezit. Maar is het genoeg om de opdrachten te vervullen en naar huis terug te keren?

Zijn jullie al nieuwsgierig geworden naar de boeken van Johanna Lime? Kom dan volgende week weer terug voor mijn recensie van sluimerend vuur.

Heel veel liefs, Melanie

 

Ik wens jou een hele fijne positief denken dag, Melanie. Dank je wel voor deze leuke introductie van mijn boeken.

Groetjes van Johanna Lime

Star Trek Dag – 8 september

“Ik heb de dood niet onder ogen gezien. Ik heb de dood bedrogen. Ik heb me een weg uit de dood geslagen en mezelf op de rug geslagen voor mijn vindingrijkheid; Ik weet niets.”

James T. Kirk, Star Trek II: The Wrath of Khan

Star Trek Dag

Lang geleden, in de tijd van de koude oorlog, kwam de Amerikaan Gene Roddenberry met zijn visie op de toekomst. Hij sprak niet over de afschuwelijke gevolgen van een atoomoorlog, maar gaf ons in plaats daarvan een visie op een hoopvolle toekomst. Die was zo overtuigend, dat het sindsdien onuitwisbaar de verbeelding van de mensheid heeft beïnvloed. Op 8 september wordt Star Trek Dag gevierd om de missie van Gene Roddenberry uit te dragen.

De geschiedenis van Star Trek Dag

Voor het publiek van vandaag die het door een modernere bril bekijkt, kan de originele Star Trek serie oubollig en zelfs ongelooflijk racistisch lijken. Maar je moet bedenken dat er vanaf de tijd waarin deze serie werd geproduceerd ongelooflijke stappen zijn gemaakt. Sommige elementen die in deze films voorkomen waren in die tijd nog nagenoeg ondenkbaar. Neem bijvoorbeeld luitenant Pavel Andreievich Chekov, die een officier van Russische afkomst was en aan boord van een Amerikaans ruimteschip zat. In de dagen van de ‘Rode Communistische Dreiging’ was dit concept ondenkbaar. Maar Gene Roddenberry droomde van een dag waarop dit mogelijk zou zijn.

Dan had je luitenant Nyota Uhura, die niet alleen opviel doordat ze een vrouwelijke officier op de brug van het marineschip was, maar ook vanwege haar Afro-Amerikaanse afkomst. Beide elementen creëerden een geweldig verhaal. Ze was de vierde in lijn van het bevel over de USS Enterprise en was tegelijkertijd een geweldige telefoniste.

Star Trek spreekt van een hoopvolle toekomst waarin nationaliteit er niet meer toe doet. Toch blijft onze persoonlijke afkomst ook dan nog steeds iets waar we trots op mogen zijn. We zijn allemaal burgers met verschillende achtergronden maar we komen uit hetzelfde universum. Uiteindelijk is dat het enige dat telt.

Hoe Star Trek Dag te vieren

De beste manier om Star Trek Dag te vieren is om er lekker voor te gaan zitten naar een Star Trek dvd te kijken op je tv. Stel wat themasnacks samen en haal je cosplay uniform uit de kast. Er is geen betere manier om in de sfeer van Star Trek Dag te komen!

Dit YouTube filmpje is inmiddels pure nostalgie, het laat de openingsbeelden en de eindaftiteling zien van Star Trek: The Original Series van 1966-1969.

https://www.youtube.com/watch?v=LIQsrvW6Ji4

 

Ik verheugde me er iedere keer weer op als het op de tv kwam. Ik was toen tussen de 10 en 13 jaar, dus ik zat precies in mijn pubertijd en dat was natuurlijk een periode waarin zulke series veel impact hadden. Ik was verliefd op Spock en hij is tot op de dag van vandaag nog steeds mijn favoriete personage. Reikhalzend keek ik altijd uit naar de avonden waarop deze afleveringen op tv werden uitgezonden. Ik heb ervan genoten, want behalve dat het iets nieuws was, waren dit ook de gezellige momenten waarbij het hele gezin gezellig bij elkaar zat. Hoewel ik me nu realiseer dat ik toen minder kritisch was en het allemaal geweldig vond, zou ik er nu wel anders tegenover staan, nu ik op het internet sommige scènes terug zie in YouTube filmpjes van Mojo. De wat amateuristische elementen van toen zijn in de loop der jaren gelukkig uit de films verdwenen. De gevechten hebben achteraf gezien veel weg van Westerns, waar je toen ook veel tv series van had.

Vergeleken met het aanbod dat we tegenwoordig hebben op dit gebied, was dit echt nog maar het allereerste begin van de science fiction films. Gene Roddenberry was wat dat betreft een echte pionier.

 

Star Trek is een van de redenen waardoor ik van fantasy en science fiction ben gaan houden. Vanaf hier heeft de filmindustrie een grote ontwikkeling doorgemaakt en zijn de films alleen maar mooier geworden. Ik kan me de vreemde wezens uit deze serie niet zo goed meer herinneren maar de serie van 8 films die hierna over deze bemanning van de USS Enterprise is gemaakt, heb ik vaak bekeken.

Dit waren:

  1. Star trek The Motion Picture
  2. Star Trek The Wrath of Khan
  3. Star Trek The Search for Spock
  4. Star Trek The Voyage Home
  5. Star Trek The Final Frontier
  6. Star Trek The Undiscovered Country

 

Star Trek The Next Generation met captain Picard vond ik later nog veel beter dan de serie met James T. Kirk. Tegenwoordig kijk ik graag de dvd’s, daar was in 1966 nog helemaal geen sprake van. Je zat voor de tv en keek afleveringen die de omroep uitzond. In die tijd was er nog niet eens video. Wat zijn we in een halve eeuw vooruit gekomen. Was dat op alle gebieden van onze menselijke vermogens maar zo gegaan. Op andere terreinen, zoals wereldvrede en het in hun waarde laten van mensen, armoedebestrijding en zorg voor het milieu, vind ik vaak dat we nog steeds als apen in Rolls Royces zijn. Dat is een term die ik voor het eerst hoorde toen ik studeerde en hij komt soms weer op, vooral bij ontwikkelingen die lijken stil te staan of juist steeds slechter worden. Helaas. Hopelijk kunnen we ooit in de toekomst eens werkelijk zo vrij zijn dat we met een gerust hart de aarde achter ons kunnen laten om als ontdekkingsreizigers de rest van het heelal te gaan verkennen. Of zoals dat bij Star Trek zo mooi klinkt: “To boldly go where no man has gone before!” (En laten we woman ook niet vergeten, dan).

Jammer voor William Shatner, die kapitein James Tiberius Kirk speelde, maar de oude Star Trek serie heeft bij mij inmiddels plaats gemaakt voor modernere versies die zich in dit universum afspelen.

De films op dvd die ik dit komende weekend ga bekijken, zijn:

  1. Star Trek (2009)
  2. Star Trek Into Darkness
  3. Star Trek Beyond

 

Veel plezier met Star Trek Dag!

Johanna Lime

Johanna Lime in september – en Bookstamel

6 september 2019

De maand september

In een vorig bericht (dat ik op 25 augustus 2019 plaatste in het menu Berichten), schreef ik dat er een spannende maand aan kwam. Ik weidde er nog niet zo over uit en dat is maar goed ook, want het spannende was dat de redactie van De vergeten vloek deel 3 zou gaan beginnen op 9 september. Dit gebeurt echter voorlopig nog niet omdat er iets over het hoofd gezien was in de planning, wat voorrang krijgt. Nu begint het redactiewerk op 2 december. Hopelijk ruim op tijd om het redactiewerk goed af te krijgen, zodat deel 3 van de trilogie echt op de Elfia in Haarzuilens in april 2020 uitgebracht zal worden, volgens de planning van Zilverspoor.

Bezig met schrijven

Voorlopig ben ik met ander schrijfwerk bezig. Ik ben achteraf toch weer aan Saturnus Maan begonnen (hoe veranderlijk kan een mens zijn?), ook al zag ik er in eerste instantie tegenop. Het verhaal heeft een hele tijd stil gelegen en toen ik het weer oppakte, dacht ik dat het niet goed genoeg was. Maar nadat ik er toch weer aan begon te werken, viel het achteraf erg mee. Ik hoefde alleen hier en daar de zinnen iets anders te verwoorden.

De twaalf hoofdstukken die ik al eerder had geschreven, zijn inmiddels weer herschreven en ze zijn nu een stuk beter. Nu kan ik verder gaan schrijven aan de tweede helft van dit verhaal. Het ziet ernaar uit dat het een minder dik boek wordt dan de boeken uit De vergeten vloek of Schimmenschuw. Er staan autobiografische gedeelten in, maar het gaat ook over aliens. Noem het autobiografische science fiction, historie en fantasy tegelijk. Ik ben bij het tweede keerpunt aanbeland en vanaf nu wordt het steeds spannender omdat de hoofdpersonages erachter zijn gekomen wat er met hen gebeurd is. Ze gaan nu actief meewerken aan de onderzoeken van de aliens, die op de twaalfde maan van Saturnus een onderzoeksstation hebben neergezet. Meer verklap ik voorlopig niet.

Ik had hier een nieuw project voor de NaNoWriMo van november 2019 van willen maken, maar daar moet ik waarschijnlijk iets anders voor verzinnen. Tegelijk ben ik begonnen aan een kort science fiction verhaal voor de schrijfwedstrijd Zonderlingen (een bekende naam voor een groepje schrijvers dat net als ik meedeed aan Magic Tales in 2012, maar nu toch wat anders). Hopelijk krijg ik twee sciencefictionverhalen voor de deadline af.

 

Ongeduld en jaloezie

Soms ben ik erg ongeduldig. Vooral wanneer er afspraken zijn gemaakt en die worden dan niet op tijd nagekomen. Dan voel ik me weer net zo onzichtbaar als vroeger op school. Ik werd compleet weggepest en eindelijk, na veel geïncasseerd te hebben, ging ik er tegenin. Ik sloeg van me af en achteraf is dat mijn redding geweest, al was het op dat moment minder fraai. Het resultaat was echter wel dat ik vanaf die tijd overal buiten gehouden werd. Niemand zag mij staan, ik had net zo goed helemaal onzichtbaar kunnen zijn.

Er zijn na winacties afspraken gemaakt voor het schrijven van recensies, maar daar is er meer tijd voor nodig en ik moet geduld oefenen. Er was ook een misverstand waardoor iets een maand later kwam dan ik had verwacht. Ik schroom te lang om contact te zoeken met mensen en zit dan in onzekerheid, terwijl het makkelijk opgelost kan worden. Ik denk ook altijd maar dat iedereen zo plant als ik en dat blijkt niet zo te zijn.

Ik moet zeker ook eens afleren om jaloers te zijn op andere schrijvers die om de haverklap op Facebook in de schijnwerpers staan en daar elke week wel met een nieuw boek verschijnen. Ik kan daar moeilijk tegen en voel me steeds weer buitengesloten. Maar ja, dat is het verhaal van mijn leven. Ik moet er maar aan wennen en afleren om mezelf met anderen te vergelijken, want daar word ik alleen maar ongelukkig van.

 

September en oktober worden leuke maanden

Ik richt me nu op de leuke dingen die eraan komen. Eerder had ik contact met Django Mathijsen en binnenkort komt er een YouTube interview dat op Castlefest is opgenomen. Daar verheug ik me op. Bookstamel kwam vandaag met een blog waarbij Johanna Lime geïntroduceerd wordt en dat is reuze leuk! Gelukkig weet ik dat er meer komt in september en ook nog in oktober. Ik heb bewondering voor Melanie, die ondanks de zorgen om haar gezondheid een geweldig leuke blog heeft waar Nederlandstalige auteurs in het zonnetje worden gezet. In september komt er nog een recensie en een interview. Ik kijk daar echt naar uit. Bookstamel is een geweldig initiatief!

 

Hier de link met de introductie van Johanna Lime op BOOKSTAMEL, met het originele bericht. http://bookstamel.com/2019/09/06/van-eigen-bodem-marjo-heijkoop/

 

En hier de tekst, want die neem ik graag over op mijn blog.

Van eigen bodem: Johanna Lime

Geplaatst door BOOKSTAMEL op 6 september 2019

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

Vandaag is het alweer tijd om jullie voor te gaan stellen aan een nieuwe auteur voor de blogs van eigen bodem. Een van de leukste dingen aan het begin van de maand is toch wel om deze auteurs bekend te maken aan jullie. Ik weet namelijk zelf al minstens 3 maanden tot een half jaar van te voren welke auteurs er welke maand mee gaan doen. Dit dan nog zoveel maanden geheim moeten houden vind ik echt super lastig. (Want ik ben niet zo goed in het bewaren van geheimpjes). Daarom is het altijd weer een feestje als ik dan eindelijk aan jullie mag verklappen wie er mee gaan doen.

Dit keer ga ik jullie voorstellen aan Johanna Lime ( het pseudoniem van Marjo Heijkoop). Marjo Heijkoop is geboren op 29 september in het jaar 1956. Ze is geboren in Krimpen aan den IJssel en de oudste van een gezin met drie kinderen. Marjo studeerde aan de mavo en de havo, ging naar de pedagogische academie en werkte daarna 25 jaar als groepsleerkracht in het basisonderwijs. Ze werd intern begeleider en volgde een opleiding voor remedial teacher, studeerde daarna voor NLP Practitioner en NLP Master Practitioner. Ze had vijf jaar lang naast haar baan als lerares een eigen praktijk aan huis als NLP Counselor. Door problemen in verband met de fusies in het onderwijs kwam ze in een tweede spoor re-integratie terecht. Marjo is omgeschoold voor werkvoorbereider in de bouw (MBO BOL4 in een jaar gehaald). Na een paar moeilijke jaren kwam ze als intern projectleider bij een schildersbedrijf terecht waar ze alleen verantwoordelijk was voor alle klein onderhoud klussen voor glaszetten en schilderwerk. Maar na zes jaar werd haar functie opgeheven vanwege de economische crisis.

Na weer een lastige periode besloot ze met pensioen te gaan. Marjo Heijkoop was al heel haar leven bezig met schrijven en tekenen en besloot om haar passie te gaan volgen. Ze maakt digitale tekeningen voor haar blogs met o.a. Paint Shop Pro ze houdt een bullet journal bij, speelt games en leest natuurlijk boeken. En ze is natuurlijk boeken gaan schrijven.

Dit schrijven begon in 1966 met het winnen van een opstellenwedstrijd. Fantasy en Science fiction vond Marjo Heijkoop altijd al geweldig. Toen ze op 19 november 1982 ging samenwonen met Dinie Boudestein schreven de twee dames verschillende dagboeken van personages. Deze personages waren het waard om in boeken terecht te komen. De dames begonnen samen te schrijven onder het pseudoniem Johanna Lime. Helaas overleed Dinie op 23 december 2018 aan kanker. Marjo besloot daarna om alleen verder te gaan schrijven onder de naam Johanna Lime, maar natuurlijk is Dinie in gedachten altijd bij haar. Volgende week ga ik uitgebreid in op de boeken van deze dames.

Maar voor nu wens ik jullie een hele fijne dag.

Liefs, Melanie

 

Ik wens jou ook een hele fijne dag, Melanie, en beterschap na je operatie. Hopelijk kun je snel weer met twee handen boeken vasthouden om te lezen.

Groetjes van Johanna Lime