Een interview met Johanna Lime door Bookstamel

27 september 2019

Melanie, de boekenblogger van Bookstamel heeft mij geïnterviewd!

Lees het originele bericht hier.

Op Facebook plaatste Melanie vandaag het interview. Ze schreef er dit boven: Ik had een zeer openhartig interview met Marjo Heijkoop die samen met Dinie het gezicht achter Johanna Lime is. Helaas is Dinie overleden en moet Marjo alleen door. We hebben het o.a. over hoe het is om nu alleen verder te moeten schrijven, maar ook over hoe het was om samen een boek te schrijven.

Super bedankt voor je openhartigheid Marjo Heijkoop. Ik heb je vragen met heel veel bewondering gelezen.

Ik plaats het interview ook hieronder op mijn website.

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

Vandaag is het weer tijd voor een nieuw interview. Deze keer met niemand minder dan Johanna Lime. Een fantasy auteur. Houden jullie eigenlijk van het fantasy genre? Volgens mij is het namelijk echt een genre waar je van houdt of juist helemaal niet. Ik vind het zelf heerlijk om me helemaal te verliezen in een andere wereld en wezens te ontdekken die normaal helemaal niet zouden kunnen bestaan. Maar goed, tijd om naar het interview te gaan. Zitten jullie er klaar voor? Daar gaan we dan.

Hoe zijn jullie ooit bij het fantasy genre terecht gekomen?

Als kind hielden wel al veel van sprookjes en ik herinner me goed het boekje over Arretje Noff die een draak verslaat (mijn eerste boekje over een draak).
We gingen met een tante naar de Efteling toen het sprookje van de Indische Waterlelies er pas was. Dat vonden we prachtig, net als het sprookjesbos.
Verder speelden Dinie en ik samen allerlei rollenspellen uit als we bij elkaar kwamen.
Dinie ontdekte science fiction het eerst, ze las boeken uit de bieb. Ik volgde haar voorbeeld en ging ook op zoek. Ik vond de boeken van Clifford D. Simak, A.E. van Vogt en Zelazny mooi. Veel keus was er in die tijd nog niet en alles was vertaald.
Dinie en ik verzonnen een eigen fantasywereld met verschillende personages. We hadden al gauw een heel planetenstelsel bedacht.
Natuurlijk vonden we ook tv series als The Thunderbirds, Star Trek, Blakes 7 en films als Star Wars geweldig.
En we speelden RPG spellen op de computer.
Fantasy en science fiction vonden we fascinerend, spannend, anders dan normaal.

 

Waar haalde je de inspiratie voor de vergeten vloek vandaan?

De zeven soorten magie die we in onze boeken gebruiken komen bij RPG spellen vandaan. We hebben ze aangepast en er een magisch systeem voor onze boeken van gemaakt.
De Avatars zijn ontstaan doordat we gingen filosoferen over religie en verre reizen maakten. We bezochten boeddhistische en hindoetempels in Azië. We lazen veel over andere goden en godinnen en gebruikten die voor in onze dagboeken. Later werden het onze eigen verzonnen Avatars.
We studeerden astrologie en lazen over paranormale zaken. De magiërs die wij in onze boeken hebben, komen oorspronkelijk van de aarde. Maar omdat wij vaak als buitenstaanders werden gezien, verzonnen we een verhaal waarbij mensen die konden voorvoelen wat voor rampen er zouden komen, verbannen werden met een ruimteschip. Ze crashten op de godenplaneet Eibor Risoklany, waar de Avatars leefden, samen met de draken. Daar kregen de mensen hun magie van de goden. Maar ze hadden helaas een al te menselijke eigenschap, namelijk machtshonger. Daardoor ontstonden er steeds gevechten tussen de verschillende magische families. Toen de goden dat beu werden, spraken ze de vloek uit.
In Schimmenschuw leven de zeven magische dynastieën nog bij elkaar op een planeet, maar in de De Vergeten Vloek trilogie zijn ze door de vloek uit elkaar gehaald. Er is een disharmonie in de bevolking ontstaan en de magie in het koninkrijk Laskoro is bijna vergeten. Op Berinyi waar de elementenmagiërs heen verbannen zijn, is het er nog wel, maar daar is weer een probleem met zonen van de hogepriesteressen die vroeg sterven.
Afijn, het is een verhaal dat in de loop van de tijd steeds verder is uitgegroeid totdat het een hele wereldbouw omsloeg. En die breidt zich net als ons helaal steeds een stukje verder uit, want door erover te gaan schrijven kwamen er gaandeweg weer nieuwe ideeën bij. De personages waar we onze dagboeken van hebben geschreven zijn eigenlijk de vrienden die we in het gewone leven nooit gekregen hebben.

 

Hoe is het om samen een boek te schrijven?

Dat is heel fijn want je kunt je gedachten met elkaar bespreken en Dinie en ik vulden elkaar perfect aan. Dinie wist veel over allerlei onderwerpen en was geïnteresseerd in astronomie. Ik ben weer meer geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen en de psychologie achter de dingen. Als we samen gingen brainstormen kwamen er altijd leuke nieuwe ideeën die we gebruiken konden. Ik schreef meestal en als er een hoofdstuk af was, las Dinie het hardop voor en keken we of alles klopte. Soms kwam er wat bij, soms vonden we iets toch niet zo passen en werd het weer geschrapt. Dinie deed de research als ik aan het schrijven was en ik maakte de planning. Dinie was meer van het overzicht en ik van de details.

 

Vind je het niet ontzettend moeilijk dat je nu alleen moet gaan schrijven?

Het is echt heel jammer dat Dinie er nu niet meer is. Nu moet ik alles alleen doen en soms kost het me even om weer genoeg moed te verzamelen om verder te gaan. Soms ben ik ook te kritisch en wil ik een eerste versie al perfect hebben. Ik moet mezelf inprenten dat ik creatief mag zijn en dat de fouten later worden rechtgezet, bij het herschrijven. Als ik echt in een ‘flow’ zit, waarin de ideeën stromen en het verhaal achter elkaar op het scherm verschijnt, vergeet ik alles om me heen. Dan geniet ik echt. Mijn koffie wordt dan koud en ik vergeet dat het tijd is om eten te gaan koken. Ik kan me geen leven voorstellen zonder schrijven of tekenen. Dat hoort gewoon bij mij.

 

Je boeken worden uitgegeven bij Zilverspoor hoe ben je bij deze uitgeverij terecht gekomen?

We zijn bij Zilverbron terecht gekomen nadat we in 2012 meegedaan hadden aan de manuscriptenwedstrijd van Luitingh Fantasy en Magic Tales. We hadden deel 1 van de trilogie geschreven en zochten een uitgever. Maar voor de wedstrijd moesten we een op zichzelf staand verhaal schrijven. Dat werd Schimmenschuw. En dat is maar goed ook, want als we het manuscript voor deel 1 van de trilogie toen hadden opgestuurd naar uitgevers, was het niets geworden.
Schimmenschuw hebben we op Keltfest gepitcht bij Cocky van Dijk en na het nog een aantal keren herschreven en verbeterd te hebben is het manuscript door Jos Weijmer geaccepteerd en konden we het bij Zilverbron uitbrengen. Wat waren we trots!
En nadat Schimmenschuw uitgekomen was, hebben we met Cocky op het muurtje bij het kasteel van Elfia Arcen vergaderd en kregen we de contracten voor drie boeken van trilogie De Vergeten Vloek. Deel 1 en 2 zijn al uit, deel 3 komt in april 2020. Geweldig fijn!

Heb je naast Dinie ook al eens samengewerkt met andere auteurs?

Nee, Dinie en ik voelden elkaar geweldig goed aan, soms zeiden we op precies hetzelfde moment hetzelfde. Ik heb tijdens mijn studies wel met anderen samengewerkt en dat ging vaak goed. Dus misschien is het een idee om ooit nog met een collega-auteur samen een boek te schrijven. Het lijkt me wel leuk om te doen.

 

Met welke auteur zou je graag eens samen willen werken?

Met Gaby Raaijmakers of Silvia Rietdijk lijkt me dat wel leuk. Met hen heb ik soms fijne gesprekken op de beurzen en ik vind hun boeken ook geweldig fijn om te lezen. In de Zilverfamilie zitten trouwens nog wel meer leuke collega’s met wie ik weleens samen wat zou willen schrijven. Op de Facebookpagina Zilverboekenclub werk ik ook al samen aan de posts daar, met Kim ten Tusscher, Sebastiaan Koen en Natascha van Limpt. Dat gaat ook prima.

 

Welke boeken lees je zelf graag?

Tegenwoordig zijn dat de boeken van Nederlandse en Belgische auteurs in het fantasy en science fictiongenre. Ik heb sinds 2012 steeds boeken gekocht bij Zilverbron en Zilverspoor en heb al heel wat gelezen van mijn collega’s. Echt geweldig om werk in oorspronkelijk Nederlands te lezen. Ik heb ook boeken gelezen van Adrian Stone en van andere collega-auteurs. Schrijvers die ik echt geweldig vind, zijn Mark Doornbos, Robert Bijman, Kim ten Tusscher, Cocky van Dijk, Kelly van der Laan, Peter van Roermund, Anaïd Haen en Django Mathijsen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik geniet echt van deze boeken.

 

Wie was je grote voorbeeld toen je jonger was?

Ik heb Een zomerzotheid van Cissy van Marxveld zo ongeveer stuk gelezen, maar dat was in een tijd dat ik op iedereen verliefd was. De boeken van Star Wars vond ik wel wat. Verder las ik vroeger bijna geen leesboeken maar meer semi-wetenschappelijke studieboeken. Ik volgde een serie met Joseph Campbell op Teleac, over mythe en bewustzijn, die vond ik echt helemaal te gek. Nu ben ik weer terug bij mijn voorkeur uit mijn tienerjaren en lees ik fantasy en science fictionboeken, maar dan van Nederlandstalige auteurs.

 

Welke boodschap zou jij de lezers van je boeken graag willen meegeven?

Laat je niet gek maken door wat anderen over je denken. Het is niet verkeerd om dingen aan te voelen en te dromen over andere werelden. Jij verdient net als iedereen een plek in de wereld. Je mag er zijn. En als je even wilt ontspannen, dan mag dat. Pak en boek en verruim je horizon.

 

Hoe lang doe je ongeveer over het schrijven van een boek?

Als ik me echt druk maak en het plot is al goed doorgedacht en in een schema terecht gekomen, kan de eerste versie er in drie tot zes manden staan. Maar dan komt het schaafwerk en volgen er nog een paar herschrijfronden. Als het manuscript is opgestuurd volgen er meerdere redactierondes, dus in totaal duurt het ongeveer anderhalf jaar voordat een boek uitgegeven is. Het ligt er ook aan met hoeveel projecten ik bezig ben, soms komen er korte verhalen tussendoor.

 

Wie heeft de covers van de vergeten vloek gemaakt?

Welke covers er op de boeken komen, wordt bepaald door de uitgeverij die ze opzoekt op Shutterstock. Daar staan mooie afbeeldingen van allerlei kunstenaars. Ik ben heel blij met de draken en heb die wel gevraagd. De Gouden Draak is de god van Laskoro, de Zwarte Draak (die op de kaft rood werd omdat het anders te knallerig werd voor een kaft als de Rosettenevel op de achtergrond had gemoeten) is de god van Berinyi. In boek 3 komen ze samen en hopelijk komen er dan twee draken op de kaft.

 

Voor de lezers die de boeken van Johanna Lime nog niet kennen wat kunnen ze verwachten van de boeken?

Ze kunnen verwachten boeken te lezen over een wereld die zich uitstrekt van het sterrenbeeld Taurus (Stier), door Orion en zo naar Monoceros( De Eenhoorn waarin de Rosettenevel zich bevindt). De verhalen gaan over mensen zoals jij en ik die in een koninkrijk leven met magie, tempels met goden, verschillende rassen, ruimtevaart en techniek, problemen met de samenstelling van de bevolking, politieke tegenstellingen enzovoorts. Het gaat over van alles wat er mis kan gaan, van jaloerse zussen tot een oorlog met een vreemd volk dat je energie wil stelen en onzichtbare ruimteschepen toe. De hoofdpersonen moeten oplossingen bedenken en beslissingen nemen die consequenties hebben voor het hele volk. Het is een fantasywereld maar hij lijkt veel op onze wereld. Ze zijn een stukje verder met sommige zaken, met andere misschien weer niet. Lees het als een avontuur.

 

Waar zou je nog graag eens een boek over schrijven?

Ik wil het boek waaraan ik bij een cursus over autobiografisch schrijven begonnen was verder af zien te krijgen, maar ik moet er nog eens heel goed over nadenken welke belangrijke thema’s ik daarin kwijt wil. Het gaat over twee eigenwijze vrouwen die als studiemateriaal dienen voor twee aliens die komen kijken hoe de mensen zich sinds de piramides van Egypte hebben ontwikkeld.

Verder wil ik het beginverhaal op aarde over de paranormaal begaafde mensen schrijven die vanwege hun profetische boodschappen worden verbannen en op een andere planeet crashen met hun ruimteschip.

 

Daar komen ze dan: de keuzevragen.

Welk antwoord kies jij en waarom?

 

Fantasy of werkelijkheid?

Fantasy, want daar heb ik vrije keuzes.

Alleen of Samen?

Op het moment alleen, misschien ooit weer eens samen.

Bestseller of Een boek geschreven uit je hart?

Een boek geschreven uit mijn hart met fijne mensen die het willen lezen.

Fietsen of Wandelen?

Fietsen met de wind langs je oren onder een typisch Hollandse wolkenlucht.

Recensie van je lezers of Recensie van een belangrijke pief?

Ik heb het niet zo op piefen, dus kies ik voor lezers met een eerlijke feedback, want daar kom ik als schrijver mee verder.

Avondeten of Ontbijten?

Avondeten, omdat het warm is, aangenaam ruikt en heerlijk smaakt.

Zoet of Hartig?

Het probleem is dat ik van allebei houd.

Lezen of Schrijven?

Dat gaat hand in hand, om te kunnen schrijven moet je ook veel lezen.

 

Bedankt voor het leuke interview! Ik heb er enorm van genoten.

Liefs, Melanie

En jij bedankt voor het interview, Melanie!

Groetjes van Johanna Lime

Interview, recensie en plaatjes maken voor blogs

Geplaatst 24 oktober 2018

Als je schrijft dan zijn er van die dagen dat je helemaal niet schrijft. Althans, niet verder komt met je manuscript. Je doet dan dingen die wel gerelateerd zijn aan het schrijven en dat is ook heel leuk, maar er komt geen letter bij het verhaal waaraan je werkt.

Interview voor Hebban Sciencefiction en Fantasy

Op maandag kwam Merel bij ons op bezoek voor een interview. Zij is een van de ambassadeurs van Hebban Sciencefiction en Fantasy. Samen met nog een andere ambassadeur leest zij de eerste twee delen van onze trilogie ‘De vergeten vloek’.
Dat zijn dus deel 1 ‘Sluimerend vuur’ en deel 2 ‘Smeulend venijn’, best aardig dikke pillen.

Dat doen ze omdat er in november 2018 een duorecensie van onze boeken zal verschijnen op Hebban. Wij zijn natuurlijk reuze benieuwd naar wat dit duo van onze boeken vindt en we hebben Merel er al een beetje over uitgehoord. In elk geval vonden beide recensenten dat de boeken hoewel ze nogal dik zijn uitgevallen heel vlot lazen. Daar zijn we blij mee, want zelf vinden we niets zo vervelend als een boek waar je als lezer niet doorheen komt. Onze boeken lezen vlot, dat horen we steeds weer en daar zijn we best trots op.

Tijdens het interview werden er natuurlijk verschillende vragen gesteld en die hebben we spontaan kunnen beantwoorden, maar wat er precies is gezegd vertellen we nu niet. Dat zal in november op Hebban te lezen zijn. Wij kijken ernaar uit en vinden het heel spannend wat er in het interview zal komen te staan. Ook de duorecensie is iets waar we vol verwachting naar uitzien.

Leuk om een ambassadeur van Hebban op de thee te krijgen, Merel.

Hier vindt u de Hebban fantasyclub: https://www.hebban.nl/spot/fantasyclub/

 

De eerste recensie van ons nieuwste boek

We hadden ons nieuwste boek ‘Smeulend venijn’ ook opgestuurd naar bloggers die we via Facebook kennen. Hun recensies wachten we eveneens vol spanning af. De boekenbloggers hebben het druk met hun recensies. Ze lezen de boeken veelal op volgorde van binnenkomst, wat betekent dat we even geduld moeten oefenen.

Het was dan ook een leuke verrassing dat Hanneke Tinor-Centi op woensdag haar recensie klaar had. Natuurlijk waren we heel benieuwd naar haar oordeel. Zij heeft veel kennis van zaken en is een literair agent. Dagelijks zien we recensies van allerlei boeken die zij beoordeeld heeft. Sluimerend vuur had bij haar in 2017 een goede recensie gekregen en ze wilde het tweede deel van ‘De vergeten vloek’ ook graag lezen.

Vandaag kwam de recensie dus. Het is alweer een hele fijne en we zijn best een beetje trots dat ze heeft gezien dat onze schrijfstijl steeds beter wordt.

We hebben haar recensie op de website van De vergeten vloek overgenomen, hij staat onder Recensies deel 2. Maar om ze allebei te bekijken, kunt u ook de onderstaande links gebruiken.

Deel 1 Sluimerend vuur Recensie deel 1 is hier te vinden

Deel 2 Smeulend venijn Recensie deel 2 is hier te vinden

 

Over Hanneke Tinor-Centi

Hanneke Tinor-Centi (1960), eigenaar van HT-C Communicatie en Marketing, literair agent, boekmarketeer en recensent.

http://ht-c-communicatie.nl/

 

Plaatjes maken voor blogs

Tot mijn schrik kwam ik er achter dat ik nog geen plaatjes had gemaakt voor bij de recensies op onze website, voor het geval we die op Goodreads, Hebban, Bol of waar dan ook ontdekken en ze over willen nemen voor onze eigen pagina. Dus vandaag ben ik aan het frutselen gegaan in Corel Paint Shop Pro, waarin ik alle plaatjes en foto’s bewerk die op onze websites komen. Voor de recensies heb ik er nu een heel stel in voorraad, zoals deze:

Ik heb dus wel iets getekend en ook iets geschreven, maar dat was voor blogs.

Het is maar goed dat dit nu gebeurt, want in november met de NaNoWriMo mag ik me niet te veel af laten leiden. Dan moeten er schrijfkilometers worden gemaakt!

Groeten,

Johanna Lime

 

Het is 3 maart 2016 en wij staan in de krant!

3 maart 2016

Zodra ik mijn huis binnen stap, zie ik de krant op de mat liggen. Direct gaat mijn blik naar de foto op de voorpagina. Ja, we staan zelfs heel opvallend op de voorpagina! Kijk maar:

Foto Het Kompas voorpagina 3 maart 2016

Het artikel dat Walter Leendertse, de journalist van Het Kompas, schreef naar aanleiding van het interview staat op pagina 7. Het is een mooi artikel geworden. We zijn er trots op!

20160303 Artikel in Het Kompas 1

Voor de duidelijkheid hier de tekst:

Duo schrijft eerste fantasy-roman.

‘Eerste verhalen tot op de grond toe afgebrand’

Door Walter Leendertse
[t] @wleendertse

Foto Het Kompas 3 maart 2016

[SLIEDRECHT] Johanna Lime is het pseudoniem van het schrijversduo Marjo Heijkoop en Dinie Boudestein. Al sinds de middelbare school waren de nichten druk bezig met het bedenken van fantasiepersonen. Alle belevenissen van deze personen schreven ze in dagboekvorm op. Naast het schrijven bleken ze veel méér gemeen te hebben: interesse in de astrologie, astronomie en mythologie. Praktisch elk weekend kwamen ze bij elkaar om verhalen te bedenken en astrologieboeken door te nemen. Uiteindelijk besloten Heijkoop en Boudestein in 1982 samen een huis in Sliedrecht te kopen: het schrijversduo was een feit.

Er werd voor een pseudoniem gekozen, Johanna Lime (De naam van beide moeders is Kalkman. Lime is het Engelse woord voor kalk red.). Volgens Heijkoop staat dat mooier op een boek ,,En het is een internationale naam, mocht ons boek ooit vertaald worden” vult Boudestein aan. De aanleiding voor het schrijven van een boek was eigenlijk het wegvallen van een aantal bekenden. ,,We zagen mensen om ons heen wegvallen en omdat we zelf geen kinderen hebben en niet getrouwd zijn leek dit ons een mooie manier om tóch iets achter te laten en herinnerd te worden” legt Heijkoop uit. Toen het duo met hun ideeën voor een trilogie op zoek ging naar een uitgever stuitten ze op een manuscriptenwedstrijd, maar daarbij was het de bedoeling dat deelnemers één groot afgerond verhaal inleverden. ,,Toen hebben we een bijpersoon uit ons manuscript genomen en daar een verhaal, Schimmenschuw, over bedacht”, aldus Heijkoop.

Het verhaal speelt zich af in de toekomst. Kamilia wordt door avatars meegenomen omdat ze schimmen ziet en hoort en valt door een tijdpoort waardoor ze ineens 3400 jaar terug leeft. Ze krijgt te horen dat ze door zeven landen moet reizen om zeven punten van een ster te verzamelen. Deze zevenster vormt de sleutel van de tijdpoort waardoor ze weer thuis kan komen. Om de punten te verzamelen moet Kamilia verschillende opdrachten uitvoeren.

Het schrijven van een fantasyboek of science fiction roman lijkt makkelijk, omdat je je eigen werelden kunt creëren. Volgens Heijkoop en Boudestein is dat wel één van de voordelen, ,,maar je moet het wel aannemelijk maken” vertelt Boudestein. Het duo heeft daarom grondig onderzoek gedaan om het boek wel enigszins geloofwaardig te maken. ,,Het mooiste is als je een ’Suspension of disbelief’ kunt creëren, wat betekent dat mensen bereid zijn om hun scepsis opzij te zetten en de fantasiewereld als écht te zien” doceert Heijkoop. Deze en nog verschillende andere schrijftechnieken leerde het duo tijdens verschillende cursussen en tijdens het meedoen aan verschillende wedstrijden. ,,Onze eerste verhalen werden tot op de grond toe afgebrand door de jury” vertelt Heijkoop. ,,Maar hier leer je ook weer van en dat heeft uiteindelijk geresulteerd in dit boek.” En dat niet geheel zonder succes: Heijkoop en Boudestein zijn inmiddels druk bezig met het schrijven van een trilogie met de werktitel: De vergeten vloek.

Schimmenschuw is onder andere verkrijgbaar via uitgeverij Zilverbron www.artbooksshop.com. Daarnaast zijn er een groot aantal korte verhalen van Johanna Lime als e-book te koop op www.smashwords.com.

 

Ons eerste echte interview.

25 februari 2016

Dinie en Marjo zijn van die mensen die liever op de achtergrond opereren, eerder introvert dan extravert. Al verschilt dat ook weer per persoon.

O, nee, bij een feestje zie je ons nooit op de dansvloer of druk pratend in een groep. Wij zijn van die muurbloempjes die van een afstand alles eens goed bekijken. Wij maken ons liefst onzichtbaar en doen veel achter de schermen om de zaken voor anderen draaiende te houden, of voor onszelf. Een grote massa mensen is heel eng. We hebben een flinke portie bescheidenheid meegekregen van onze ouders. ‘Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg en als anderen praten, houd jij je mond.’ Niet dat we nooit eens gezellig met mensen mee kunnen praten, maar als we dat doen is het vaak wel alleen rond onderwerpen die ons raken en waar we enthousiast voor lopen. Meestal ook alleen met mensen van wie we weten dat ze te vertrouwen zijn.

Dat kan niet altijd zo zijn, natuurlijk. Soms moet je gewoon durven om je open te stellen. Je moet dan wel vertellen over wat je drijft, waar je interesses voor bepaalde zaken vandaan komen, waarvoor je iets gedaan hebt dat de aandacht heeft gekregen van anderen. En eerlijk gezegd was dat een consequentie die we meegenomen hadden toen we besloten om schrijfsters te worden. We wilden andere mensen deelgenoot maken van onze fantasieën. En om andere mensen te bereiken, kan de oester niet altijd gesloten zijn. Hij moet wel opengaan.

Je kunt je dus wel voorstellen dat we het heel spannend vonden toen Cocky van Dijk heel enthousiast door de telefoon riep: ‘Ik heb iets leuks voor jullie!’ Ze vertelde dat er belangstelling was voor Schimmenschuw, er zou een interview komen door een journalist van Het Kompas, een wekelijkse huis-aan-huis krant die in Hardinxveld-Giessendam en in Sliedrecht wordt verspreid. Het duurde een paar dagen, maar toen kregen we een e-mail van Walter Leendertse. We spraken een datum en tijd af, hij zou ons op woensdag komen interviewen.

Het was dus wel spannend, want welke vragen konden we verwachten? We hadden al een paar keer zelf een interview ingevuld, op Goodreads en op Smashwords bijvoorbeeld. Maar een echt persoon in huis, is wel even wat anders. Omdat we toch niet wisten wat hij zou gaan vragen, konden we niets voorbereiden en hebben we het maar gewoon afgewacht. Tenslotte zitten wij er middenin en weten we nu zo langzamerhand wel waar onze ideeën vandaan gekomen zijn en hoe we samen schrijven en hoe ons debuut tot stand kwam. Dus waarom zouden we ons extra druk maken? We konden het van tevoren toch niet regelen, we moesten het maar laten gebeuren.

Interview Fiets

Natuurlijk kregen we er van die beelden bij en die bleken helemaal niet te kloppen. Je kunt wel een verwachtingspatroon vormen in je hoofd, maar het bleek weer al te waar dat ‘de kaart het gebied niet was,’ zoals Marjo dat geleerd heeft met de vooronderstellingen van NLP. We stonden rond de afgesproken tijd uit ons raam naar buiten te kijken, naar een auto die komen zou. Gelukkig waren er twee vrije parkeerplaatsen in de buurt waar de journalist zijn wagen kon parkeren. Hij was niet te vroeg, we liepen zenuwachtig te ijsberen tussen woonkamer en keuken. En ineens zag Dinie hem aankomen: op de fiets! Een gele herenfiets met een bagagedrager aan de voorkant. Wie had dat verwacht? Wat milieubewust! Wat gaaf!

Interview NotitieboekjeWalter kwam binnen en we stelden ons aan hem voor. Hij was een gewone man, niet al te netjes in een strak pak, maar heel gewoon. Gezellig! Hij leek ons erg aardig, vriendelijk ook. We namen plaats in de zithoek en de suiker, roerlepeltjes, koffiemelk en koekjes stonden al op tafel klaar. Je weet immers maar nooit of iemand suiker en melk in zijn koffie wil? Maar nee, hij wilde water. Dus gaven we hem een glas en een flesje water uit de koelkast en namen zelf zwarte koffie. Nu denken jullie zeker dat iemand die komt interviewen het gesprek wel op zal nemen of dat hij een groot schrijfblok bij zich heeft? Nou, dat bleek dus ook niet waar. Walter haalde een piepklein notitieboekje tevoorschijn en daar krabbelde hij kort van alles op! Op het eind waren het wel een flink aantal pagina’s.

Het werd een reuze gezellig gesprek. Wij waren enthousiast en ratelden er flink op los. Achteraf vragen we ons af of hij het allemaal wel bij kon houden. Het gesprek ging alle kanten op, wat vast moeilijk wordt om daar nog een rode draad in te krijgen. Misschien hebben we wel hele gekke dingen verteld en sloeg het echt nergens op. Tjonge, wat een vak moet dat zijn om interviews af te nemen, bijvoorbeeld bij van die grieten die samen zo veel te vertellen hebben over hun fantastydebuut.

Interview FantasyHij zei zelf geen fantasy te lezen en daarom kwamen er onderwerpen ter tafel zoals wereldbouw en hoe moeilijk fantasy is om te schrijven, want je moet de lezer wel meekrijgen in het verhaal. Zodra het ongeloofwaardig wordt, ben je de lezer kwijt. Je schrijft over dingen die uit je verbeelding komen en de zeven magiesoorten houden dan wel verband met je studie astrologie, maar ja, dat zijn weer van die onderwerpen die voor ons een weet zijn en voor anderen een vraag. Dus moet je het uitleggen, maar dan zonder de informatie ergens te dumpen, je moet het laten zien. We hebben ook nog verteld dat we aan korte verhalen wedstrijden meedoen en dat we best veel moesten leren, want de techniek van het schrijven is een hele vaardigheid die je niet zomaar aangewaaid krijgt. Daar moet je wel wat voor doen. Dat we creatief zijn, daar zijn de juryleden van verhalen en onze lezers het wel mee eens. Gelukkig maar, anders zouden we geen fantasyboek hebben geschreven.

Aan het eind werden er nog een heel aantal foto’s gemaakt. We stonden daar met ons boek voor de kast te grimassen, het flitslicht weerkaatste op onze brillen. Hoe moet je kijken naar de camera, welke pose is het best, welke gezichtsuitdrukking zou er op de foto te zien zijn? Het is wel voor in de krant, ja! Iedereen kan het zien, zodra Het Kompas volgende week donderdag door de bus komt. Het is toch wel griezelig!

Na een uur namen we weer afscheid. Walter had zijn hele flesje water keurig leeggedronken, hij vertrok weer op de gele fiets. Naar het treinstation van Baanhoek. Hij zou met de fiets in de trein teruggaan naar Hardinxveld-Giessendam, naar zijn krant. Maar voordat het artikel in Het Kompas verschijnt, krijgen wij het nog te lezen. Alleen maar om te controleren of de feiten wel kloppen, niet om het verhaal. Dat schrijft hij. En nu zijn we heel benieuwd naar wat er over ons in de krant komt te staan, dat begrijp je zeker wel?

Dinie maakte voor het interview een grapje (dat doet ze graag, grapjes maken). Een fatsoenlijk mens komt van zijn leven maar drie keer in de krant: met haar geboorte, haar trouwen en haar overlijden. Nou, dan zijn wij niet zo fatsoenlijk meer, hoewel we nooit in de krant stonden voor een huwelijk want wij hebben een samenlevingsovereenkomst. We hebben geen bruidsjurken aangetrokken, ooit. Toch wonen we al jaren gezellig samen en houdt onze relatie het langer uit dan sommige paren die wel waren getrouwd. Misschien zijn we dan niet zo fatsoenlijk, maar eerlijk gezegd zijn we ook liever een beetje eigenwijs. Een stelletje eigenwijze fantasyschrijfsters. Hopelijk blijkt dat ook uit het artikel in de krant. Afwachten maar, volgende week weten we het. Ieeeeeekkkkks!!!