Winnaar – week 3 van CampNaNoWriMo 2019

20 juli 2019

De derde week van CampNaNoWriMo

In de derde week van CampNaNoWriMo heb ik hoofdstuk 17 tot en met hoofdstuk 24 herschreven. Ik ben bezig met Versie 4, het herschrijven van Versie 3. Dit doe ik voor deel 3 van De vergeten vloek. De werktitel is Schamel verbond, wat misschien ook de werkelijke titel zal worden. Het is me gelukt om elke dag een hoofdstuk af te krijgen. Ik mocht vandaag bij CampNaNoWriMo mijn woordenaantal valideren en heb volgens de officiële telling 104.529 woorden geschreven aan mijn project. Dat is meer dan het dubbele dan de 50.000 woorden die ik opgegeven had, dus ik ben dik tevreden met het resultaat. Nu nog 6 hoofdstukken en dan staat het hele verhaal er weer en is het ook nog eens goed nagekeken en herschreven.

20190720 Winner Stats104529 woorden

Iedere dag een hoofdstuk, ook de rest van juli nog

Mijn doel is om het hele manuscript voor augustus te hebben herschreven. Dat betekent dat ik iedere dag een hoofdstuk aan moet pakken. Nog even volhouden en ik heb mijn doel bereikt.

Het is gezellig met mijn broer die bij mij in Nederland op vakantie is. Het is me toch gelukt om elke dag door te gaan met schrijven. En schrijven is soms zelfs een beetje schrappen geworden. Ik hoop maar dat ik niet te veel geschrapt heb, maar dat zal de redactie later dan wel uitwijzen.

Groeten van Johanna Lime.

Over de helft – week 2 van CampNaNoWriMo 2019

13 juli 2019

De tweede week van CampNaNoWriMo

In de tweede week van CampNaNoWriMo heb ik hoofdstuk 9 tot en met hoofdstuk 16 herschreven. Ik ben bezig met Versie 4, het herschrijven van Versie 3. Dit doe ik voor deel 3 van De vergeten vloek. De werktitel is Schamel verbond, wat misschien ook de werkelijke titel zal worden. Het is me gelukt om elke dag een hoofdstuk af te krijgen. Ik mag CampNaNoWriMo over 6 dagen pas valideren, maar ik ben al lang voorbij de 50.000 woorden gekomen. Dus CampNaNoWriMo heb ik voor 2019 al gewonnen, dat is wel zeker.

Iedere dag een hoofdstuk, ook de tweede helft van juli nog

Om het hele manuscript voor augustus te hebben herschreven moet ik volhouden. Dat betekent dat ik iedere dag een hoofdstuk aan moet pakken. Er mag dus eigenlijk niets anders tussen komen, want het kost me elke dag drie tot zes uur aan schrijfwerk.

Aanstaande maandag komt mijn broer in Nederland vakantie houden. Hij is bijna het hele jaar in Maleisië. Hij woont en werkt in Kuala Lumpur. Dus ik zie al aankomen dat ik de rest van CampNaNoWriMo niet meer zo intensief door kan werken als ik tot nu toe heb gedaan. Natuurlijk wil ik bijpraten met Eldert en een leuke tijd met hem beleven tijdens de weken dat hij hier logeert.

Ik heb hoofdstuk 16 vandaag af gekregen en ik maak me er zorgen over dat het manuscript weer langer is geworden. Ik dacht dat herschrijven schrappen zou worden, want dat zou de regel moeten zijn volgens de meeste artikelen die ik over schrijven weleens onder ogen krijg. Maar het gaat bij Johanna Lime weer net als altijd. Herschrijven betekent voor mij dat er hier een aantal woorden meer bij komen en dat er ergens anders veel minder woorden worden geschrapt. Per saldo komen er dus steeds meer woorden in het manuscript. Deel 3 van De vergeten vloek wordt alweer een dikke pil.

Dit verhaal is nogal uitgebreid en alle eindjes moeten netjes aan elkaar geknoopt worden. Ik kan me niet veroorloven om rode draadjes los te laten hangen. Waaraan begonnen was moet worden afgerond. Dus het gaat er nog om spannen of ik aan de eisen van het contract ga voldoen.

Wat ik inmiddels wel echt zeker weet is dat de hoofdstukken die ik tot nu toe doorgenomen heb allemaal iets bijdragen aan het verhaal en aan hoe Dinie en ik het bedacht hebben. Ik vind dus dat die hoofdstukken ook echt in het boek moeten komen.

De komende weken wordt het extra opletten of er geen herhalingen in staan, want dat zou betekenen dat ik toch wel iets kan schrappen. Wat ik tijdens dit proces wel weer merk, is dat je als schrijver constant bezig blijft. Stukken tekst die maanden geleden opgeschreven zijn worden met redigeren toch net weer ietsje strakker en beter. Vaagheden worden weggewerkt. De zinsvolgorde verandert net een stukje zodat het vlotter leest. En na de redactie van de korte verhalen met Tamara wordt het net weer iets actiever. Dat is het leuke van het schrijversvak, je bent er nooit mee uitgeleerd.

Ik wil dit boek netjes afronden, zorgen dat de trilogie een mooi rond verhaal is. Nog wat verzinnen voor een opdracht of een nawoord, iets over Dinie. Dat zal best weer lastig te verwoorden zijn, maar ik vind dat er iets in moet komen voor haar.

Een kaart heb ik al getekend en daar ben ik reuze blij mee. Hij is volgens mij heel goed gelukt. Hopelijk mag hij van de uitgever in het boek komen en voldoet hij aan de eisen van de drukker. Maar een sterrenkaart heb ik volgens mij in geen enkel ander boek ooit nog ontdekt. Jullie wel?

 

Zoekwerk

En dan is er weer het nodige zoekwerk voor de toekomst. Want tijdens het schrijven kom ik dingen tegen die mijn inspiratie voor een nieuwe trilogie aanwakkeren. Ik moet soms zoeken in de aantekeningen die in de computer staan. Hoe was het ook alweer precies? En af en toe ook in de dagboeken van de personages. Want ja, waar ligt Corona Stella nou ook al weer? Moet dat ook nog op de kaart erbij getekend worden, want als dat moet ben ik er nog niet mee klaar. En waar is Swanase? Waar is het koninkrijk Calliope van Philippe Bollophar? In welk sterrenbeeld ligt het? Waar kwamen die zwarte elfen dan vandaan? Als ik de sterrenkaart voor me heb, in welke richting moet ik dan gaan om de Terranen te vinden? En waar komen de Quarandonianen en Fryeterianen vandaan? Daar krijgen de Berinezen natuurlijk weer mee te maken in de volgende trilogie.

De volgende trilogie? Ja, nu dit verhaal wordt afgerond begin ik alweer plannen te maken voor een volgende generatie. Want echt, dit was nog maar het begin. Dinie en ik hadden van de kinderen en kleinkinderen van deze personages ook al iets geschreven. Om daar romans van te maken terwijl er al schrijvende aan ‘De vergeten vloek’ al zoveel veranderd is … Dat wordt een mooie uitdaging! Ik zie weer nieuwe mogelijkheden … Zal ik maar vast gaan plotten?

Ho, stop! Niet te veel tegelijk. Eerst maar eens zorgen dat er elke dag daadwerkelijk een hoofdstuk herschreven wordt voor deze versie van het verhaal. Later zien we wel weer verder.

Marjo houdt u op de hoogte.

 

Groeten van Johanna Lime.

Schrijf je waarheid – week 1 van CampNaNoWriMo 2019

7 juli 2019

De eerste week van CampNaNoWriMo

De eerste week van CampNaNoWriMo is voorbij. Ik schrijf aan deel 3 van De vergeten vloek, met de werktitel Schamel verbond, wat misschien ook de werkelijke titel zal worden. Het is de vierde versie van dit verhaal. Ik ben versie 3 aan het herschrijven, dus ik hoef niet meer het hele verhaal te bedenken. Het was tussen november 2018 en juni 2019 al helemaal uitgeschreven. Ik neem het verhaal nu opnieuw grondig door en probeer de zinnen en alinea’s beter, logischer en duidelijker op te schrijven. Ook probeer ik direct te controleren of er geen dingen op de verkeerde plek terecht gekomen zijn en of er ergens vooraan het verhaal bij moet komen dat verwijst naar iets dat verderop gebeurt. Of dat ik ergens te veel verklap van wat nog komen moet, want dan moet het er juist op die plek uit.

Iedere dag een hoofdstuk

Het beste zou zijn als ik iedere dag een hoofdstuk kan herschrijven in juli 2019. Als me dat lukt, betekent dat namelijk dat ik het hele manuscript begin augustus af kan hebben.

In de eerste week is deze planning me gelukt. Ik heb er met mijn agenda rekening mee gehouden dat ik op sommige dagen andere verplichtingen had en dat ik minder aan schrijven doen kon op een dag. Daarom heb ik soms een stukje vooruit gewerkt. Tot nu toe ben ik erg blij met het resultaat. Op 7 juli heb ik de Proloog en de hoofdstukken 1 tot en met 8 afgekregen. Dus voor de rest van juli heb ik nu nog 22 hoofdstukken te gaan.

Als alles lukt zoals ik wil, krijg ik uiteindelijk veel meer woorden dan de 50.000 waarvoor ik me heb opgegeven. Maar mijn eigenlijke doel is dan ook om het hele manuscript grondig door te nemen en de zinnen en alinea’s beter verwoord op te schrijven. En het hele manuscript staat weer garant voor een boek dat waarschijnlijk net zo dik zal worden als deel 1 of 2 van de trilogie.

Wat minder goed gaat, is dat ik mijn koffie vergeet op te drinken en dat ik als ik helemaal in het verhaal zit, urenlang vergeet op de klok te kijken. Dan is mijn koffie dus koud geworden en ben ik vergeten om mijn eten te koken. Het is al voorgekomen dat ik om acht uur ’s avonds pas aan de warme maaltijd zat. Ik heb dus maar een paar keer maaltijdsalades gekocht, dat is wel zo gezond en makkelijk. Bovendien is er het voordeel dat ik dan met het warme weer van de afgelopen week niet hoefde te koken.

Peptalk van Kat Yeh

In deze eerste week van CampNaNoWriMo kreeg ik CampCare e-mails van een auteur die Kat Yeh heet. De organisatie van CampNaNoWriMo heeft voor iedere week wel een auteur gevonden die Peptalk schrijft en met ideeën komt om schrijvers te stimuleren door te zetten. Het een hele maand lang elke dag steeds maar weer volhouden is soms best moeilijk. Daar helpen ze dus een handje bij.

In een van de e-mails stond dit: Heb je ooit een boek gelezen en ben je zo blij dat het bestaat?

Nou, daar kan ik natuurlijk volmondig ‘Ja,’ op antwoorden. Ik heb veel mooie boeken gelezen, zoals Het weerwolfprincipe van Clifford D. Simak, wat ik een tijdje terug in een blog verwerkte. Er liggen weer een paar boeken op tafel omdat ik die ook nog eens in een blog mee wil nemen. Het zijn boeken die mij geïnspireerd hebben. Maar die blogs komen later nog eens aan de beurt. De boeken van Nederlandstalige auteurs die ik de afgelopen jaren heb gelezen in het genre zijn ook voorbeelden van boeken waarvan ik blij ben dat ze bestaan. Verhalen van eigen bodem vind ik echt wel het lezen waard.

Kat Yeh schrijft: Op een bepaald moment in je leven heeft een verhaal je geholpen om je verbonden te voelen. Omdat het als de waarheid overkwam.

Dat is wel gebeurd bij boeken die ik las, er zijn nu eenmaal universele onderwerpen in verhalen waarin veel mensen zich herkennen.

En iets wat jij schrijft zou dat voor iemand anders kunnen doen. Mensen reageren op en komen in contact met verhalen die kwetsbaar en eerlijk aanvoelen. Of ze sci-fi zijn of mysterie, fantasy of een ander genre.

Dus, schrijf jouw waarheid. Iemand wacht erop.

Ik hoop dus echt dat het verhaal waar Dinie en ik aan begonnen waren en waarvan ik er de laatste hoofdstukken inmiddels weer bij heb geschreven, deel 3 van De vergeten vloek, iets van die universele elementen in zich heeft. Dat verschillende soorten lezers eruit kunnen halen wat voor hen als waarheid geldt. Iets van een personage of een thema waardoor ze zich verbonden zullen voelen of er een waarheid uit halen die een steun voor hen kan zijn.

Volgende week wordt opnieuw een drukke week voor mij, dan probeer ik weer elke dag een hoofdstuk te herschrijven en ik probeer om op zoveel mogelijk details te letten. Tijdens het herschrijven ben ik al een aantal dingen tegengekomen die typisch van Dinie zijn, zoals de voortstuwing van een ruimteschip en hoe dat in zijn werk gaat. Die details koester ik, want ze herinneren mij eraan dat dit toch weer een boek van samen wordt.

Groeten van Johanna Lime.

 

CampNaNoWriMo 2019

1 juli 2019

Mijn CampNaNoWriMo project voor juli 2019

Het is 1 juli, tijd voor CampNaNoWriMo!

De hele maand juli van 2019 heb ik gereserveerd voor het herschrijven van mijn manuscript voor ‘De vergeten vloek deel 3 Schamel verbond’.

Het verhaal voor dit deel is helemaal geschreven in Versie 3, maar in juli gebruik ik CampNaNoWriMo voor Versie 4. Dat doe ik omdat ik alles nog eens goed wil controleren. Is er niet teveel spanning weggehaald doordat ik op de dingen vooruit gelopen ben? Moet ik niet hier en daar een beetje forshadowing ertussen voegen om dat wat aan het einde gebeurt langzaam op te bouwen? Zijn echt alle draadjes vastgeknoopt in het laatste deel van de trilogie? Ik ga dus aan het controleren en herschrijven. Dan kan ik in augustus de laatste puntjes nog op de i zetten en ben ik op tijd om het manuscript in te leveren bij uitgeverij Zilverbron.

Dit is het plaatje van mijn bij CampNaNoWriMo aangekondigde project voor juli 2019:

Ik heb me aangemeld voor 50.000 woorden, het maximum, maar het manuscript is meer dan twee keer zoveel, dus ik ga er hard tegenaan en probeer per dag een hoofdstuk onder handen te nemen.

Een fijne stimulans

CampNaNoWriMo is altijd weer een goed stimulans voor het schrijven. In de maand april heb ik er ook aan meegedaan. In eerste instantie had ik me aangemeld voor 30.000 woorden, maar in de loop van april heb ik dat aantal bij moeten stellen en werd het 20.000. Daardoor kon ik op 21 april als winnaar uit CampNaNoWriMo komen. Uiteindelijk heb ik meer dan 23.000 woorden gehaald.

Bij Camp is die mogelijkheid er om bij te stellen, in november bij de meer serieuze NaNoWriMo moeten er echt 50.000 woorden in een maand geschreven worden om te kunnen winnen.

En wat win je dan voor een prijs?

Ach, je krijgt een pdf bestand waar je naam op staat als winnaar, het gaat dus maar om de keizer zijn baard. Ik zie het als een spelletje: ‘Lukt het mij om de schrijfroutine weer op te pakken en lekker door te kunnen schrijven in deze maand?’

De beloning is dan dat je een project ook echt hebt afgerond.

Het CampNaNoWriMo project van april 2019

In april schreef ik voor de Waterloper Verhalenwedstrijd. Ik wilde drie verhalen schrijven voordat de maand mei begon, want in mei konden er verhalen worden ingestuurd voor de eerste editie van deze nieuwe wedstrijd. Het zijn weliswaar twee nieuwe verhalen geworden en een herschreven verhaal dat al eerder eens had meegedaan aan een andere schrijfwedstrijd, maar het is me dus toch gelukt. Ik heb aan Waterloper meegedaan met drie ingezonden wedstrijdverhalen. Ze liggen nu bij de jury en dat is reuze spannend, want zal eruit komen dat ik als schrijver gegroeid ben? En hoe zwaar is de competitie? Ik weet dat er een paar schrijvers aan mee doen die al veel prijzen hebben gewonnen, dus ik beeld me niet in dat ik de top kan bereiken en als een van de winnaars uit de bus kom. Het zou al fijn zijn als ik ergens net boven het midden sta. We zullen het zien. Het meest kijk ik uit naar het juryrapport, want aan de hand van de commentaren die daarin zullen staan kan ik mijn verhalen weer herschrijven en misschien zelfs ook weer publiceren.

Als u het overzicht van korte verhalen ziet bij Publicaties NL, dan zult u begrijpen dat ik reuze trots ben op de lijst die inmiddels op Smashwords te vinden is. Daar staan de meeste korte verhalen van Johanna Lime tot nu toe, ze zijn uitgegeven als e-books.

Het was een goede beslissing om ze niet te laten verstoffen in de computer, ze door een redactrice te helpen verbeteren en ze als e-book uit te geven, vindt u ook niet?

Voor u als lezer is het misschien interessant om te weten dat er in juli een paar e-books afgeprijsd zijn, maar dan moeten ze wel via Smashwords worden gekocht, want het is de Summer Sale op Smashwords. Hij duurt de hele maand juli 2019.

 

Zo, en nu ga ik weer verder met het herschrijven van mijn manuscript, het is CampNaNoWriMo.

Groeten van Johanna Lime

Aan welke onderwerpen herken je verhalen van Johanna Lime?

9 mei 2019

Onze korte verhalen

Op 5 mei schreef ik iets over projecten en korte verhalen. Omdat ik weer begonnen ben met meedoen aan een wedstrijd, ben ik ook gaan denken over wat Dinie en ik gedaan hebben met de korte verhalen die we sinds 2012 geschreven hebben.

Aan de hand van informatie uit studielessen, uit boeken en uit de juryrapporten gingen we steeds proberen om onze verhalen door herschrijven te verbeteren. Ook hebben we geprobeerd om ze ergens gepubliceerd te krijgen. In het tijdschrift Vamp, bij Parelz, bij Ganymedes, als een Splinter bij Quasis, op de website van Schrijfland, bij Edge Zero. Maar als je steeds je neus stoot, stop je daar wel mee.

De enige publicaties van onze korte verhalen kwamen in drie van de zes bundels van de Gentasia Awards wedstrijd bij uitgeverij Annibo terecht, in 2015. En wat hebben we daaraan gehad? De uitgeverij is er mee gestopt en heeft haar beloftes nooit waargemaakt. Geen prijs, geen royalty’s van de bundels, geen verkoopcijfers ooit. We hebben de boeken gekregen, dat dan weer wel en het geeft een goed gevoel dat onze verhalen er in mochten staan.

Toen we in de gelegenheid waren om een cursus te gaan volgen bij Tais Teng, voor het maken van e-books, hebben we daar gebruik van gemakt. We besloten om vanaf november 2015 onze de korte verhalen zelf uit te brengen. Op Smashwords werden ze gepubliceerd als e-books, want het zou toch zonde zijn als ze anders alleen maar op onze computer zouden staan te verstoffen? Dan heeft niemand er iets aan. Verhalen zijn er om gelezen te worden, of niet soms?

Zodra het kon hebben we er ook weleens gebruik van gemaakt om een verhaal dat eerder aan een wedstrijd meedeed als een veteranenverhaal naar een andere wedstrijd op te sturen. De juryrapporten van de Fantastels Verhalenwedstrijd hebben ons altijd goed geholpen om de verhalen zelf weer te redigeren en te verbeteren. Maar het zijn nog altijd de verhalen gebleven zoals wij ze graag wilden hebben. Van Johanna Lime.

 

Redactie

Zoals ik ook al eerder schreef in een vorige blog, kregen alle korte verhalen die al op Smashwords waren gepubliceerd in 2018 en 2019 een hoofdredactie bij Tamara Geraeds. We hebben er keihard aan gewerkt om ze nog mooier te krijgen. Er staat nu een doelgroep bij vermeld en op de kaft staat NL voor Nederlandstalig of EN voor naar het Engels vertaalde verhalen. Het resultaat van ons harde werken staat nu weer op Smashwords en ik vind het geweldig. De verhalen zijn echte ‘Johanna Lime verhalen’, een beetje typisch misschien en soms wordt een lezer danig aan het denken gezet. Is dat de stijl van Johanna Lime? Ik weet het niet.

Ik heb voor mezelf een overzicht gemaakt van alle verhalen die Johanna tot nu toe heeft geschreven. Daarbij viel het mij op dat herschreven verhalen soms hele nieuwe verhalen zijn geworden, die als ze niet in de planning staan om te worden uitgebracht als e-book, nog op de computer staan. Ze zullen nog een keer herschreven moeten worden wanneer ik besluit wat ik ermee ga doen.

Onderwerpen

Welke onderwerpen zijn kenmerkend voor Johanna Lime? Deze vraag stelde Django Mathijsen me laatst op de Elfia in Haarzuilens, toen hij allerlei mensen interviewde voor een YouTube filmpje om op het Fantastels kanaal te zetten.

Ik werd met die vraag een beetje overvallen. De jury van Fantastels vond het altijd knap dat Johanna erg veelzijdig was, dat herinner ik me wel. Ze konden onze verhalen er niet uit vissen, want die hadden zulke uiteenlopende onderwerpen. Dus welke onderwerpen gebruikt Johanna Lime? Ik moet daar eens goed over nadenken.

Misschien is het af te lezen aan onze tag cloud op Smashwords?

Fantasy en Nederlands springen eruit, dus het is zeker Nederlandstalige fantasy wat Johanna Lime typeert. Maar meestal niet echt middeleeuws. Heksen? Ja, die komen er soms in voor. Draken ook wel. Allerlei fantasywezens? Soms. Science fiction met techniek en ruimtevaart? Daar hebben we wel het een en ander van, maar meestal gecombineerd met fantasy. Horror? Sommige gedeelten uit verhalen kunnen best eens wat gruwelijk zijn, maar echte horror schrijf ik niet. Maatschappijkritiek? Zeker wel. Emancipatie van de vrouw? Zeker, dat is vaak een thema. Maar om er nu echt de vinger op te leggen?

De inspiratie komt overal vandaan, de onderwerpen ook. Personages die bepaalde zwakheden vertonen of zich ergens tegen afzetten die hebben we in onze verhalen nodig. Welke schrijver niet?

Sorry, Django, maar ik heb nog geen goed antwoord op je vraag. Ik weet niet in welk hokje Johanna Lime precies past qua onderwerpen en eerlijk gezegd zit ik niet graag in een hokje ingedeeld.

Misschien dat u, als lezer het antwoord weet?

Groeten van Marjo (Johanna Lime)

De projecten van Johanna Lime

5 mei 2019

Schrijfprojecten

Het schrijfwerk van de afgelopen maanden heeft me aan het denken gezet en daarom volgen er hier een paar gedachten over de projecten van Johanna Lime.

Ik had een project in april 2019 voor CampNaNoWriMo en moest weliswaar het aantal woorden bijstellen, maar dat mocht. Ik schreef ruim 20.000 woorden aan korte verhalen en aan twee hoofdstukken van mijn volgende boek.

Ik ken mezelf en weet dat ik in projecten werk, net als Sylviana Attholred uit De vergeten vloek deel 2, Smeulend venijn. Zij moet ook altijd iets te doen hebben, want anders piekert ze te veel. Zo ben ik ook. Het liefst ben ik nogal fanatiek bezig met een project dat tot een goed einde gebracht kan worden, zoals het schrijven van een verhaal. Ik vergeet dan koffie te drinken en ben zo geconcentreerd aan het werk, dat ik niet meer stoppen kan. Eergisteren kwam ik er bijvoorbeeld achter dat ik om 00.35 uur nog steeds achter mijn laptop zat. Ik moest hoognodig naar bed. Op zulke dagen ben ik vaak een uur te laat met het koken van mijn eten.

Wanneer ik zo bezig ben, vergeet ik letterlijk de tijd. En dat is eigenlijk heel fijn, want van nature ben ik ‘through-time’ zoals ze dat noemen bij NLP. (NLP staat voor Neuro linguïstisch programmeren, daar heb ik mijn ‘master practioner’ diploma van gehaald). Ik ben een planner en planners zijn geen levensgenieters. Ze komen bijvoorbeeld veel te vroeg op afspraken uit angst om te laat te zijn.

Maar als ik met projecten bezig ben, met een verhaal, een boek of een tekening, dan kan ik ‘in-time’ leven. Dan geniet ik echt en zou ik al mijn afspraken vergeten. De keerzijde is natuurlijk dat ik in die periodes ook vergeet om goed voor mezelf te zorgen. Ik leef in die andere wereld, ben creatief bezig en mijn interne criticus houdt zijn mond. Het is heerlijk rustig in mijn hoofd.

Het liefst werk ik aan een project waar ik nog jarenlang met plezier op terug kan kijken. Zoals ‘Schimmenschuw’ en de ‘De vergeten vloek trilogie’, waar Dinie en ik contracten voor kregen bij Zilverbron en waarbij er dus een vaste deadline bekend is om naartoe te werken.

Maar vanaf 2012 waren er ook de korte verhalen. We deden mee aan allerlei wedstrijden in het genre. Goede projecten om eveneens lekker creatief mee bezig te zijn.

De laatste tijd kwamen die vooral op herschrijven aan en met al het redactiewerk dat vanaf augustus 2018 stond gepland, was ik weer helemaal ‘through-time’. Herschrijven en redactiewerk zijn ideaal voor mijn logicadeel en voor de interne criticus, allebei onderdelen van mijn denken. Helaas heeft mijn creatieve deel dan minder in te brengen. Alles moet voldoen aan taalregels en stijlvormen.

Bij redactiewerk pieker ik en vaak twijfel ik eraan of ik het eigenlijk wel kan. Ik voel me er alleen prettig bij als ik zie dat het resultaat de moeite waard was. Wanneer aan het einde van het proces de verhalen mooi zijn opgeknapt. Als wat ik vertellen wilde precies zo in het verhaal is komen te staan zoals ik het me had voorgesteld of soms zelfs nog beter verwoord.

Daarom ben ik ook heel blij dat Dinie en ik in 2018 Tamara Geraeds hebben gevraagd om al onze korte verhalen, die we al als e-book hadden uitgebracht op Smashwords, een gedegen hoofdredactie mee te geven. Ze zijn echt veel mooier geworden.

Ga ze eens lezen.

 

Waterloper

In april 2019, met Camp NaNoWriMo, moest ik eigenlijk opnieuw het korte verhalen schrijven uit zien te vinden. Het was alweer een tijdje geleden dat er echt een nieuw verhaal bedacht was. Ik ging aan de slag, zonder Dinie die meehelpt en met de kennis die ik tot nu toe van het schrijven heb opgedaan. Dan merk je dat de lat met eisen zo langzamerhand ook steeds hoger is komen te liggen.

De Fantastels Verhalenwedstrijd waar Dinie en ik elk jaar aan meededen sinds 2012, is gestopt na onze inzending van 2017. Trek Sagae stopte ook en de Harland Awards, daar deden we al wat langer niet meer aan mee. Verhalenwedstrijden in het genre zijn tegenwoordig haast niet meer te vinden. Ook al omdat ik niet zo’n horrorschrijfster ben. Maar Roos Poppelaars organiseert een nieuwe wedstrijd in het genre. In de maand mei 2019 staat de eerste editie open voor inzending. Website: Waterloper Verhalenwedstrijd

Ik wilde dus graag in mei mee gaan doen aan de nieuwe Waterloper Verhalenwedstrijd. De opzet hiervan is iets anders dan bij Fantastels. Waterloper is namelijk een themawedstrijd. Er zijn drie vaste thema’s die op een of andere manier in de verhalen verwerkt moeten worden. Dat viel nog niet mee. Ik heb echt maanden van tevoren lopen piekeren en nadenken over hoe ik een verhaal kon schrijven waarbij een van deze thema’s een belangrijke rol zou spelen.

Gelukkig kreeg ik inspiratie en kon ik in elk geval twee verhalen schrijven in april. En in mei kan ik ze herschrijven en opsturen voor de wedstrijd.

Het grappige van bezig zijn met de opgegeven thema’s is, dat het wel lijkt of mijn perceptie van de omgeving mee verandert. Ik kan geen ringtone meer horen of ik denk aan rinkelende belletjes en kletsende luikjes. Gisteren reed ik langs een weiland waar koeien stonden te grazen. Ik zag hun vlekken en kreeg spontaan een grote glimlach om mijn mond. Steeds als ik mensen hoor praten, verwacht ik dat ze geheimen hebben die ze niet zo snel met mij willen delen. Ik fantaseer erover wat ze te verbergen hebben. Het is dus even wennen, maar een themawedstrijd heeft ook een humoristische kant en als hij maar lang genoeg blijft kan het hilarische bijwerkingen hebben voor een schrijfster zoals ik. Het zal alleen zaak blijven om inspiratie op te gaan doen vanaf het moment dat de thema’s bekend worden gemaakt.

Opletten dus!

Zodra ik mijn verhalen opgestuurd zal hebben, begint er weer een spannende tijd van afwachten tot aan de prijsuitreiking. Ik ben heel benieuwd naar deze wedstrijd en hoop dat het net als Fantastels een succes zal zijn. Want dat helpt mij bij het korte verhalen schrijven.

Zal de jury kunnen zien hoe ik sinds we in 2012 begonnen vooruit gegaan ben? Of moet ik daar niet van uitgaan en elk commentaar uit de juryrapporten ter harte nemen om het verhaal daar later weer mee te verbeteren door het te herschrijven. De tijd zal het leren.

Hopelijk zijn de verhalen weer publiceerbaar en kunnen ze later worden uitgegeven, zodat de lezers er ook iets aan hebben.

 

In mei ga ik weer verder schrijven aan deel 3 van De vergeten vloek, Schamel verbond.

Groeten van Marjo (Johanna Lime)

Johanna Lime’s variatie op de schrijfregels van Neil Gaiman

14 februari 2019

Hoofdstuk 15 is af

Vandaag voel ik me supersterk. Ik wil jullie vertellen, dat het me gelukt is om hoofdstuk 15 van ‘Vuur en Zwaard’ (dat is de werktitel voor het manuscript van De vergeten vloek deel 3) weer af te krijgen met het herschrijven na versie 2. De chronologische volgorde van het plot is met deze 3e versie van het manuscript kloppend gemaakt.

Ik ben nu aan het werk aan hoofdstuk 16 en heb 17 t/m 20 klaar staan om die daarna weer onder handen te nemen.

Na hoofdstuk 20 komt er een gedeelte van het verhaal waar het nog allerlei kanten op kan gaan, dat moet nog voor het eerst herschreven worden na versie 1 van 2014. Ik zie ernaar uit om naar dat punt toe te werken en ga er nog flink over denken hoe ik het zo interessant en spannend mogelijk kan maken voor jullie.

Maar dat ik weer over de helft ben, vind ik best een (Valentijns)hartje waard. Of gewoon een symbool voor geweldig, want dat betekent het hartje op Facebook. Het is daar nog beter dan een opgestoken duim.

Schrijven en herschrijven

In de jaren dat ik aan het schrijven ben, heb ik veel moeten leren. Sommige aandachtspunten tijdens het schrijven gaan nu al redelijk automatisch, maar een mens kan altijd beter. Daarom doe ik hier een poging om mijn schrijfregels eens een beetje uit te werken, naar het voorbeeld van een artikel dat ik heb bewaard over de regels die Neil Gaiman hanteert. Maar dan aangepast door de ervaringen met schrijven van Johanna Lime.

 

Schrijfregels van Johanna Lime

  1. Bedenk, plan en plot. Maak een verhaalindeling in grote lijnen en zet het in een schema. Let op de beginsituatie, keerpunten, crisis, climax en slot en hang je verhaal aan die kapstok op. Raadpleeg het schema wanneer je aan het schrijven bent. Veranderen er scènes en kunnen ze verplaats worden naar een betere plek? Stel het schema bij, maar houd de keerpunten op een vaste plaats. Komt er tijdens het schrijven een keerpunt dat beter werkt, neem dat dan en schrap of verplaats het vorige keerpunt. Maak er bijvoorbeeld een gewone scène van.
  2. Schrijf. Laat je door niets of niemand afleiden. Maak tijd vrij in je agenda om te schrijven. Wees creatief, maar denk ook logisch na. Ga zitten en schrijf. En als je aan het herschrijven bent. Lees, denk kritisch na over het taalgebruik en herschrijf als het beter kan. Desnoods verander je een zin net zolang totdat hij eindelijk goed staat.
  3. Zet de woorden achter elkaar, maak zinnen, maak alinea’s. Vind de juiste woorden vanuit het juiste perspectief en vind de juiste volgorde. Schrijf de woorden in de juiste volgorde op. Maak de zinnen zo actief mogelijk, maar blijf trouw aan je eigen stijl.
  4. Maak af waar je mee bezig bent. Wat er ook moet gebeuren om het in orde te krijgen, ga door en maak het verhaal af. Misschien moet je eerst een stuk herschrijven en kun je daarna pas weer verder gaan? Als dat zo is, doe dat dan ook. Maar maak het verhaal af.
  5. Krijgt iemand (dat kan jij ook zelf zijn) het idee dat het op deze manier niet zal werken? Dan is dat vast waar. Verbeter het. Heeft iemand anders dan jijzelf op en aanmerkingen en zegt diegene precies wat er aan mankeert en hoe je dat moet verbeteren? Doe het dan niet. Het is namelijk jouw verhaal en niet dat van die ander
  6. Verbeter je manuscript maar bedenk dat perfectie niet bereikt kan worden, dat ligt nog achter de horizon. Als je maar ziet dat je ten opzichte van wat je eerder eens geschreven hebt vooruit komt, is het prima.
  7. Lach om je eigen grappen. Schrijven doe je voor je plezier. Het moet leuk blijven. Als je er alleen maar chagrijnig of intens verdrietig door wordt, is er iets goed mis. Dat geldt trouwens ook bij kritiek door anderen die zo’n verhaal als jij schrijft niet zouden kunnen schrijven, omdat ze nu eenmaal iemand anders zijn. Leer van positieve feedback, maar respecteer je eigenheid, heb zelfrespect.
  8. Wees zeker van je zaak en vertrouw op jezelf. Schrijf je verhaal zoals het verhaal geschreven wil worden. Wees trouw aan je innerlijke drang en schrijf dat wat eruit wil komen zo goed op als je kunt. Er zijn heel veel regels in ons genre die je beperkingen opleggen, maar als je op een creatieve manier origineel probeert te blijven en je verhaal er na veel schrappen en schaven zo staat dat je er een intens gelukkig gevoel aan overhoudt, is het rijp om de lezer op te zoeken. Dan ben jij rijp voor een volgend, nog beter verhaal.

 

Ik ben dan wel geen Neil Gaiman, die zou het misschien allemaal nog veel beter kunnen uitleggen. Maar ik denk wel dat wat ik hier boven heb geschreven klopt. Voor Johanna Lime dan, voor andere schrijvers geldt het wellicht weer net iets anders. Dat is goed. Iedereen is uniek en dat mag best naar voren komen in een verhaal.

 

Schrijven in de winter

6 januari 2019

De winter is een mooie tijd om lekker veel te schrijven. Het weer nodigt meestal niet zo uit om buitenshuis te gaan. Lekker binnen bij de warme kachel, dat ligt veel meer voor de hand. Met het net begonnen nieuwe kalenderjaar lonken de goede voornemens. In 2019 staan er weer veel schrijfactiviteiten op het programma. De planning daarvoor maken, lukte de afgelopen week nog wel. Maar hoewel er in mijn agenda stond dat ik vanaf 2 januari weer elke dag verder zou gaan met het schrijven aan deel 3 van De vergeten vloek, is dat er tot op vandaag niet van gekomen.

Met Dinie samen was ik na de NaNoWriMo van afgelopen november aan versie 3 van De vergeten vloek deel 3 begonnen. We hadden het tot en met hoofdstuk 5 alweer herschreven. Maar toen ik alleen verder wilde gaan, zat ik in een redigeermodus. Elke zin die ik las, stond me tegen. Mijn interne criticus en de overijverige perfectionist in mij vonden direct de eerste zin al alarmerend slecht. Ze wilden alles om gaan gooien en misschien hebben ze wel een beetje gelijk en moet er nog wel iets aan de zinsbouw of woordkeuze gebeuren, maar niet in versie 3. Dat is iets voor versie 4. Ik wil dat eerst het hele verhaal er staan zal voordat er zo’n strenge redigeerronde komt.

Ik ben die dag dus niet doorgegaan met het herschrijven van hoofdstuk 6. In plaats daarvan ben ik eerst het plot aan gaan pakken. Daar stonden nog steeds een paar scènes in waarvan de chronologische volgorde niet klopte. Fouten die Dinie en ik ontdekt hadden bij het schrijven van versie 2 waren er aan het begin van het plot wel uitgehaald maar verderop nog niet. Ik ben dus begonnen om de hoofdstukken net iets anders in te delen en ik ben aan het schuiven gegaan met de scènes. Bovendien heb ik scènes gewist die verderop in het verhaal wel stonden gepland maar die nog niet geschreven waren.

Koning Philippe Bollophar moet dan maar een keer in een losstaand verhaal over een elfenwereld aan bod komen, dacht ik zo. Als die in deel 3 van De vergeten vloek komt, zorgt hij alleen maar voor afleiding. En Jacky? Nou, dat gaat ook anders lopen. Op de een of andere manier zal het beter moeten passen bij wat de Avatars gaan doen aan de vloek die Zij hebben uitgesproken. Dus, ja… dan kan dit niet en dus kan het beter zo… En nu snapt u er als lezer natuurlijk niks meer van, maar ik ben blij want ik weet nu hoe het worden moet.

Nadat het plot was bijgewerkt ben ik aan het lezen gegaan. De proloog en de hoofdstukken 1 tot en met 5 die al herschreven waren, heb ik weer helemaal doorgenomen. Vier dagen ben ik met andere dingen bezig geweest dan met schrijven, maar vandaag lukte het weer. Ik heb hoofdstuk 6 af. En ik weet nu hoe ik verder kan gaan.

Er zijn heel wat dingen op te ruimen in huis, nu Dinie overleden is. Ik moet me bezinnen op wat ik met de ruimte wil gaan doen nu het huis van mij alleen wordt. Er zal nog heel wat moeten gebeuren voordat mijn leefruimte is aangepast op de manier waarop ik het plezierig vind. Ik heb er al vaag wat plannen voor en denk zelfs aan groepjes schrijvers.

Er zullen nog heel wat zakelijke dingen geregeld moeten worden voordat alles zijn ritme teruggevonden heeft. Maar dat het schrijven vandaag gelukt is, stemt mij dankbaar. En hoewel het altijd een gemis zal blijven dat Dinie niet meer naast me zit, heb ik er goede hoop op dat het met schrijven helemaal goed komt.

 

Marjo (Johanna Lime)

Lekker veel geschreven en redactiewerk gaat goed

14 juli 2018

Positief nieuws over CampNaNoWriMo

Lekker veel geschreven

Het Camp NaNoWriMo van juli 2018 gaat lekker. Het gemiddelde per dag ligt op 2.173 woorden. Na de tweede week zijn er in totaal 30.434 woorden her- of geschreven. Twee verhalen zijn helemaal af en aan vijf anderen is Marjo bezig. Elke dag een stukje verder werken aan een verhaal dat eerder aan een schrijfwedstrijd meegedaan heeft, om er een serie verhalen van te maken die na elkaar gelezen kunnen worden, lukt goed. Zelfs als er dagelijks ook nog eens redactiewerk voor onze volgende roman te doen is. We hebben een goed project gekozen om deze zomer aan te werken. We zien het helemaal zitten.

Als het zo doorgaat, krijgen we eind juli de zeven verhalen wel herschreven. Dan kunnen we er e-books van gaan maken voor Smashwords.

 

Ons volgende boek: Smeulend venijn

Het redactiewerk gaat goed

De tweede hoofdredactieronde voor Smeulend venijn, ons tweede deel van De vergeten vloek trilogie, gaat ook goed. We krijgen iedere dag een aantal pagina’s van Tamara Geraeds met opmerkingen om door te nemen. Ze heeft het hele verhaal nu al een keer onder de loep gehad en weet wat er gaat komen. Dat werkt weer anders dan bij ronde 1.

We kunnen hier en daar nog iets verbeteren zodat alles van het verhaal voor een lezer goed duidelijk zal zijn wanneer het boek af is. We zijn al weer voorbij hoofdstuk 15 gekomen, dus over de helft, want dit boek telt ook weer 30 hoofdstukken, net als Sluimerend vuur.

 

Feedback ontvangen op ons verhaal kan best confronterend zijn. We hebben ons best gedaan om een mooi verhaal te schrijven en we hebben er nog een paar herschrijfrondes aan gewaagd voordat het manuscript naar de uitgever ging. Dan komt de redactie en krijgen we allerlei kritische reacties van de redactrice.

De kunst voor ons als schrijfster is dan om ons niet te laten demotiveren en om de kritiek te zien als een kans om het verhaal nog beter te krijgen. Zo goed dat het voor een lezer nog duidelijker wordt wat we werkelijk bedoelden, op zo’n manier dat de zinnen op de juiste wijze zijn geschreven, dat goed verwoord is wat er precies waar en wanneer en waarom gebeurt. Wie wat waarom doet of zegt. Want omdat we het verhaal zelf hebben verzonnen, kan het zelfs na een aantal keren nog steeds gebeuren dat we dingen als vanzelfsprekend zien en dat een toekomstige lezer hierin niet mee kan gaan, omdat er bepaalde informatie mist uit de wereldbouw die wij vanzelfsprekend vinden.

Bij ieder redactieproces leren we weer iets. Dat hebben we ook direct weer toegepast op het herschrijven van de korte verhalen voor de CampNaNoWriMo. Dingen die beter kunnen worden eerder opgemerkt, zinnen die anders moeten worden eerder ontdekt. Wat is het geweldig om zo’n prachtig cadeautje te krijgen van een redactrice!

Dat we verder komen met de techniek van het schrijven, heeft ook een andere kant. Bij ons volgende boek zijn we aan onszelf verplicht om het direct al weer beter op te zetten en de eerder gemaakte fouten niet langer meer te maken. Dat kan een drempel opwerpen om aan een nieuw verhaal te beginnen. De onschuld door onwetendheid van een beginneling zijn we kwijtgeraakt, we hebben nu een rugtas met technieken bij ons, met gereedschappen die we gebruiken moeten.

Het wordt belangrijk om ons te realiseren dat we bij de eerste versie voor ons volgende boek niet te kritisch moeten zijn, anders wordt het creatieve proces gesmoord. We moeten het verhaal een sportieve kans geven om eerst eens opgeschreven te worden. Pas bij versie twee gaan we kritisch kijken naar wat er nu precies staat en dan kunnen we gaan sleutelen om het allemaal weer zo goed mogelijk te krijgen. Met duidelijk taalgebruik en goede verwoording, logisch en beeldend. Net zoals we nu met de herschreven korte verhalen van de schrijfwedstrijden doen.

 

We lezen het manuscript van Smeulend venijn tijdens de redactie hardop voor nadat de gedeelten met opmerkingen zijn aangepast. Wat fijn om te merken dat het verhaal steeds beter wordt, precies zoals we het bedoeld hadden.

We kijken ernaar uit om op zondag bij Castlefest geïnteresseerde lezers te ontmoeten die Schimmenschuw of Sluimerend vuur gesigneerd willen kopen. Voor Smeulend venijn moeten jullie nog even wat langer geduld hebben, tot september op Elfia Arcen. Maar het boek komt eraan!

Tot ziens, lieve mensen.

Groeten van Johanna Lime.

Voorbereidingen voor NaNoWriMo 2017

29 oktober 2017

Het is wintertijd, het bioritme komt langzamerhand weer in zijn normale modus terecht en de verhalen dringen zich op. Nog een paar dagen, dan begint de NaNoWriMo maand: november.

Tussen 1 en 30 november gaan we er weer flink tegenaan! Er staan verschillende projecten op het programma. Ja, u leest het goed, wij zijn rebels! We gebruiken deze maand niet voor één boek, maar voor twee. Zolang we de 50.00 woorden in november maar halen, vinden wij dat we winnaars zullen zijn, ook als we ons niet aan de traditie houden van het schrijven aan één roman. Ons doel is namelijk om het schrijfritme voor de komende winter weer te pakken te krijgen door elke dag te schrijven.

Project 1: We zijn over de helft van versie 6 van ons manuscript, voor het tweede deel van trilogie ‘De vergeten vloek’ voor Zilverbron. Tijdens de NaNoWriMo willen we weer een flink aantal hoofdstukken verder komen. Dit tweede deel krijgt de titel ‘Angst en Venijn.’ Het speelt zich grotendeels af in de wereld van Berinyi5, in de Rosettenevel. Dit tweede deel is geschreven vanuit de vijand van Laskoro, vanuit diegenen die in Sluimerend vuur onzichtbaar bleven maar wel de dreiging vormen voor de oorlog.

Project 2: Dit project zal bestaan uit allerlei oefeningen voor de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’, waarvoor we een geheel nieuw verhaalschema hebben gemaakt. Het manuscript voor deze nieuwe science fiction roman zal, door de technieken die we met deze cursus leren, stap voor stap groeien. Aan de hand van de feedback die we krijgen, gaan we het manuscript steeds onder handen nemen, totdat het verhaal helemaal naar onze wens is. Het wordt een verhaal waarin aliens voorkomen en zal naar onze mening veel verrassingen bevatten voor lezers. Dit verhaal, waarmee we al jaren rondlopen, krijgt de titel Saturnus Maan.

Al schrijvende blijkt dat we zowel planners zijn als pantsers. Planners maken een schema, pantsers schrijven intuïtief. Of zijn we nu volgens NaNoWriMo begrippen eigenlijk plantsers? Plantsers wisselen schrijven volgens een planning en intuïtief schrijven af. Wij plannen de indeling van het verhaal, zetten de hoofdstukken op en tekenen hokjes in een Excelblad voor alle belangrijke scènes. Maar terwijl we ze schrijven, veranderen die steeds maar weer. Dan wordt de planning daarna aangepast aan wat er is geschreven. Soms komt er intuïtief een deel van het verhaal los en worden er tussendoor nieuwe ideeën uitgewerkt. Dus bij ons staat eigenlijk niets helemaal vast, behalve dan de keerpunten van een verhaal. Alles wat daaromheen gebeurt, is constant in beweging. Vandaar dat we nu alweer aan versie 6 bezig zijn van het tweede deel van ‘De vergeten vloek’. Dat boek moet in september 2018 op de markt komen en dat gaat ons vast lukken.

Over de cursus ‘Schrijf Je verhaal’ van de Online Schrijfschool Van Marjon Sarneel, stond in onze vorige blog ook al iets. Kijk hiervoor even naar de blog van 17 oktober.

Oktober is de maand van de Fantastels Verhalenwedstrijd. We kunnen nu melden dat we daaraan hebben meegedaan, want het aantal inzendingen stijgt op het ogenblik redelijk snel. Dat is te verwachten, want de eindstreep komt in zicht. Het wordt voor de deelnemers, en dus ook weer voor ons, een spannende tijd van wachten op de juryrapporten. Het leuke hiervan is het vooruitzicht op een gezellige avond, wanneer we bij de prijsuitreiking in 2018 aanwezig kunnen zijn.

Als er in november weinig nieuws komt van onze kant, weet u waaraan het ligt. We moeten flink doorschrijven om de 50.000 woorden te halen voor de NaNoWriMo.

Groeten van Johanna Lime