Johanna Lime’s variatie op de schrijfregels van Neil Gaiman

14 februari 2019

Hoofdstuk 15 is af

Vandaag voel ik me supersterk. Ik wil jullie vertellen, dat het me gelukt is om hoofdstuk 15 van ‘Vuur en Zwaard’ (dat is de werktitel voor het manuscript van De vergeten vloek deel 3) weer af te krijgen met het herschrijven na versie 2. De chronologische volgorde van het plot is met deze 3e versie van het manuscript kloppend gemaakt.

Ik ben nu aan het werk aan hoofdstuk 16 en heb 17 t/m 20 klaar staan om die daarna weer onder handen te nemen.

Na hoofdstuk 20 komt er een gedeelte van het verhaal waar het nog allerlei kanten op kan gaan, dat moet nog voor het eerst herschreven worden na versie 1 van 2014. Ik zie ernaar uit om naar dat punt toe te werken en ga er nog flink over denken hoe ik het zo interessant en spannend mogelijk kan maken voor jullie.

Maar dat ik weer over de helft ben, vind ik best een (Valentijns)hartje waard. Of gewoon een symbool voor geweldig, want dat betekent het hartje op Facebook. Het is daar nog beter dan een opgestoken duim.

Schrijven en herschrijven

In de jaren dat ik aan het schrijven ben, heb ik veel moeten leren. Sommige aandachtspunten tijdens het schrijven gaan nu al redelijk automatisch, maar een mens kan altijd beter. Daarom doe ik hier een poging om mijn schrijfregels eens een beetje uit te werken, naar het voorbeeld van een artikel dat ik heb bewaard over de regels die Neil Gaiman hanteert. Maar dan aangepast door de ervaringen met schrijven van Johanna Lime.

 

Schrijfregels van Johanna Lime

  1. Bedenk, plan en plot. Maak een verhaalindeling in grote lijnen en zet het in een schema. Let op de beginsituatie, keerpunten, crisis, climax en slot en hang je verhaal aan die kapstok op. Raadpleeg het schema wanneer je aan het schrijven bent. Veranderen er scènes en kunnen ze verplaats worden naar een betere plek? Stel het schema bij, maar houd de keerpunten op een vaste plaats. Komt er tijdens het schrijven een keerpunt dat beter werkt, neem dat dan en schrap of verplaats het vorige keerpunt. Maak er bijvoorbeeld een gewone scène van.
  2. Schrijf. Laat je door niets of niemand afleiden. Maak tijd vrij in je agenda om te schrijven. Wees creatief, maar denk ook logisch na. Ga zitten en schrijf. En als je aan het herschrijven bent. Lees, denk kritisch na over het taalgebruik en herschrijf als het beter kan. Desnoods verander je een zin net zolang totdat hij eindelijk goed staat.
  3. Zet de woorden achter elkaar, maak zinnen, maak alinea’s. Vind de juiste woorden vanuit het juiste perspectief en vind de juiste volgorde. Schrijf de woorden in de juiste volgorde op. Maak de zinnen zo actief mogelijk, maar blijf trouw aan je eigen stijl.
  4. Maak af waar je mee bezig bent. Wat er ook moet gebeuren om het in orde te krijgen, ga door en maak het verhaal af. Misschien moet je eerst een stuk herschrijven en kun je daarna pas weer verder gaan? Als dat zo is, doe dat dan ook. Maar maak het verhaal af.
  5. Krijgt iemand (dat kan jij ook zelf zijn) het idee dat het op deze manier niet zal werken? Dan is dat vast waar. Verbeter het. Heeft iemand anders dan jijzelf op en aanmerkingen en zegt diegene precies wat er aan mankeert en hoe je dat moet verbeteren? Doe het dan niet. Het is namelijk jouw verhaal en niet dat van die ander
  6. Verbeter je manuscript maar bedenk dat perfectie niet bereikt kan worden, dat ligt nog achter de horizon. Als je maar ziet dat je ten opzichte van wat je eerder eens geschreven hebt vooruit komt, is het prima.
  7. Lach om je eigen grappen. Schrijven doe je voor je plezier. Het moet leuk blijven. Als je er alleen maar chagrijnig of intens verdrietig door wordt, is er iets goed mis. Dat geldt trouwens ook bij kritiek door anderen die zo’n verhaal als jij schrijft niet zouden kunnen schrijven, omdat ze nu eenmaal iemand anders zijn. Leer van positieve feedback, maar respecteer je eigenheid, heb zelfrespect.
  8. Wees zeker van je zaak en vertrouw op jezelf. Schrijf je verhaal zoals het verhaal geschreven wil worden. Wees trouw aan je innerlijke drang en schrijf dat wat eruit wil komen zo goed op als je kunt. Er zijn heel veel regels in ons genre die je beperkingen opleggen, maar als je op een creatieve manier origineel probeert te blijven en je verhaal er na veel schrappen en schaven zo staat dat je er een intens gelukkig gevoel aan overhoudt, is het rijp om de lezer op te zoeken. Dan ben jij rijp voor een volgend, nog beter verhaal.

 

Ik ben dan wel geen Neil Gaiman, die zou het misschien allemaal nog veel beter kunnen uitleggen. Maar ik denk wel dat wat ik hier boven heb geschreven klopt. Voor Johanna Lime dan, voor andere schrijvers geldt het wellicht weer net iets anders. Dat is goed. Iedereen is uniek en dat mag best naar voren komen in een verhaal.

 

Schrijven in de winter

6 januari 2019

De winter is een mooie tijd om lekker veel te schrijven. Het weer nodigt meestal niet zo uit om buitenshuis te gaan. Lekker binnen bij de warme kachel, dat ligt veel meer voor de hand. Met het net begonnen nieuwe kalenderjaar lonken de goede voornemens. In 2019 staan er weer veel schrijfactiviteiten op het programma. De planning daarvoor maken, lukte de afgelopen week nog wel. Maar hoewel er in mijn agenda stond dat ik vanaf 2 januari weer elke dag verder zou gaan met het schrijven aan deel 3 van De vergeten vloek, is dat er tot op vandaag niet van gekomen.

Met Dinie samen was ik na de NaNoWriMo van afgelopen november aan versie 3 van De vergeten vloek deel 3 begonnen. We hadden het tot en met hoofdstuk 5 alweer herschreven. Maar toen ik alleen verder wilde gaan, zat ik in een redigeermodus. Elke zin die ik las, stond me tegen. Mijn interne criticus en de overijverige perfectionist in mij vonden direct de eerste zin al alarmerend slecht. Ze wilden alles om gaan gooien en misschien hebben ze wel een beetje gelijk en moet er nog wel iets aan de zinsbouw of woordkeuze gebeuren, maar niet in versie 3. Dat is iets voor versie 4. Ik wil dat eerst het hele verhaal er staan zal voordat er zo’n strenge redigeerronde komt.

Ik ben die dag dus niet doorgegaan met het herschrijven van hoofdstuk 6. In plaats daarvan ben ik eerst het plot aan gaan pakken. Daar stonden nog steeds een paar scènes in waarvan de chronologische volgorde niet klopte. Fouten die Dinie en ik ontdekt hadden bij het schrijven van versie 2 waren er aan het begin van het plot wel uitgehaald maar verderop nog niet. Ik ben dus begonnen om de hoofdstukken net iets anders in te delen en ik ben aan het schuiven gegaan met de scènes. Bovendien heb ik scènes gewist die verderop in het verhaal wel stonden gepland maar die nog niet geschreven waren.

Koning Philippe Bollophar moet dan maar een keer in een losstaand verhaal over een elfenwereld aan bod komen, dacht ik zo. Als die in deel 3 van De vergeten vloek komt, zorgt hij alleen maar voor afleiding. En Jacky? Nou, dat gaat ook anders lopen. Op de een of andere manier zal het beter moeten passen bij wat de Avatars gaan doen aan de vloek die Zij hebben uitgesproken. Dus, ja… dan kan dit niet en dus kan het beter zo… En nu snapt u er als lezer natuurlijk niks meer van, maar ik ben blij want ik weet nu hoe het worden moet.

Nadat het plot was bijgewerkt ben ik aan het lezen gegaan. De proloog en de hoofdstukken 1 tot en met 5 die al herschreven waren, heb ik weer helemaal doorgenomen. Vier dagen ben ik met andere dingen bezig geweest dan met schrijven, maar vandaag lukte het weer. Ik heb hoofdstuk 6 af. En ik weet nu hoe ik verder kan gaan.

Er zijn heel wat dingen op te ruimen in huis, nu Dinie overleden is. Ik moet me bezinnen op wat ik met de ruimte wil gaan doen nu het huis van mij alleen wordt. Er zal nog heel wat moeten gebeuren voordat mijn leefruimte is aangepast op de manier waarop ik het plezierig vind. Ik heb er al vaag wat plannen voor en denk zelfs aan groepjes schrijvers.

Er zullen nog heel wat zakelijke dingen geregeld moeten worden voordat alles zijn ritme teruggevonden heeft. Maar dat het schrijven vandaag gelukt is, stemt mij dankbaar. En hoewel het altijd een gemis zal blijven dat Dinie niet meer naast me zit, heb ik er goede hoop op dat het met schrijven helemaal goed komt.

 

Marjo (Johanna Lime)

Lekker veel geschreven en redactiewerk gaat goed

14 juli 2018

Positief nieuws over CampNaNoWriMo

Lekker veel geschreven

Het Camp NaNoWriMo van juli 2018 gaat lekker. Het gemiddelde per dag ligt op 2.173 woorden. Na de tweede week zijn er in totaal 30.434 woorden her- of geschreven. Twee verhalen zijn helemaal af en aan vijf anderen is Marjo bezig. Elke dag een stukje verder werken aan een verhaal dat eerder aan een schrijfwedstrijd meegedaan heeft, om er een serie verhalen van te maken die na elkaar gelezen kunnen worden, lukt goed. Zelfs als er dagelijks ook nog eens redactiewerk voor onze volgende roman te doen is. We hebben een goed project gekozen om deze zomer aan te werken. We zien het helemaal zitten.

Als het zo doorgaat, krijgen we eind juli de zeven verhalen wel herschreven. Dan kunnen we er e-books van gaan maken voor Smashwords.

 

Ons volgende boek: Smeulend venijn

Het redactiewerk gaat goed

De tweede hoofdredactieronde voor Smeulend venijn, ons tweede deel van De vergeten vloek trilogie, gaat ook goed. We krijgen iedere dag een aantal pagina’s van Tamara Geraeds met opmerkingen om door te nemen. Ze heeft het hele verhaal nu al een keer onder de loep gehad en weet wat er gaat komen. Dat werkt weer anders dan bij ronde 1.

We kunnen hier en daar nog iets verbeteren zodat alles van het verhaal voor een lezer goed duidelijk zal zijn wanneer het boek af is. We zijn al weer voorbij hoofdstuk 15 gekomen, dus over de helft, want dit boek telt ook weer 30 hoofdstukken, net als Sluimerend vuur.

 

Feedback ontvangen op ons verhaal kan best confronterend zijn. We hebben ons best gedaan om een mooi verhaal te schrijven en we hebben er nog een paar herschrijfrondes aan gewaagd voordat het manuscript naar de uitgever ging. Dan komt de redactie en krijgen we allerlei kritische reacties van de redactrice.

De kunst voor ons als schrijfster is dan om ons niet te laten demotiveren en om de kritiek te zien als een kans om het verhaal nog beter te krijgen. Zo goed dat het voor een lezer nog duidelijker wordt wat we werkelijk bedoelden, op zo’n manier dat de zinnen op de juiste wijze zijn geschreven, dat goed verwoord is wat er precies waar en wanneer en waarom gebeurt. Wie wat waarom doet of zegt. Want omdat we het verhaal zelf hebben verzonnen, kan het zelfs na een aantal keren nog steeds gebeuren dat we dingen als vanzelfsprekend zien en dat een toekomstige lezer hierin niet mee kan gaan, omdat er bepaalde informatie mist uit de wereldbouw die wij vanzelfsprekend vinden.

Bij ieder redactieproces leren we weer iets. Dat hebben we ook direct weer toegepast op het herschrijven van de korte verhalen voor de CampNaNoWriMo. Dingen die beter kunnen worden eerder opgemerkt, zinnen die anders moeten worden eerder ontdekt. Wat is het geweldig om zo’n prachtig cadeautje te krijgen van een redactrice!

Dat we verder komen met de techniek van het schrijven, heeft ook een andere kant. Bij ons volgende boek zijn we aan onszelf verplicht om het direct al weer beter op te zetten en de eerder gemaakte fouten niet langer meer te maken. Dat kan een drempel opwerpen om aan een nieuw verhaal te beginnen. De onschuld door onwetendheid van een beginneling zijn we kwijtgeraakt, we hebben nu een rugtas met technieken bij ons, met gereedschappen die we gebruiken moeten.

Het wordt belangrijk om ons te realiseren dat we bij de eerste versie voor ons volgende boek niet te kritisch moeten zijn, anders wordt het creatieve proces gesmoord. We moeten het verhaal een sportieve kans geven om eerst eens opgeschreven te worden. Pas bij versie twee gaan we kritisch kijken naar wat er nu precies staat en dan kunnen we gaan sleutelen om het allemaal weer zo goed mogelijk te krijgen. Met duidelijk taalgebruik en goede verwoording, logisch en beeldend. Net zoals we nu met de herschreven korte verhalen van de schrijfwedstrijden doen.

 

We lezen het manuscript van Smeulend venijn tijdens de redactie hardop voor nadat de gedeelten met opmerkingen zijn aangepast. Wat fijn om te merken dat het verhaal steeds beter wordt, precies zoals we het bedoeld hadden.

We kijken ernaar uit om op zondag bij Castlefest geïnteresseerde lezers te ontmoeten die Schimmenschuw of Sluimerend vuur gesigneerd willen kopen. Voor Smeulend venijn moeten jullie nog even wat langer geduld hebben, tot september op Elfia Arcen. Maar het boek komt eraan!

Tot ziens, lieve mensen.

Groeten van Johanna Lime.

Voorbereidingen voor NaNoWriMo 2017

29 oktober 2017

Het is wintertijd, het bioritme komt langzamerhand weer in zijn normale modus terecht en de verhalen dringen zich op. Nog een paar dagen, dan begint de NaNoWriMo maand: november.

Tussen 1 en 30 november gaan we er weer flink tegenaan! Er staan verschillende projecten op het programma. Ja, u leest het goed, wij zijn rebels! We gebruiken deze maand niet voor één boek, maar voor twee. Zolang we de 50.00 woorden in november maar halen, vinden wij dat we winnaars zullen zijn, ook als we ons niet aan de traditie houden van het schrijven aan één roman. Ons doel is namelijk om het schrijfritme voor de komende winter weer te pakken te krijgen door elke dag te schrijven.

Project 1: We zijn over de helft van versie 6 van ons manuscript, voor het tweede deel van trilogie ‘De vergeten vloek’ voor Zilverbron. Tijdens de NaNoWriMo willen we weer een flink aantal hoofdstukken verder komen. Dit tweede deel krijgt de titel ‘Angst en Venijn.’ Het speelt zich grotendeels af in de wereld van Berinyi5, in de Rosettenevel. Dit tweede deel is geschreven vanuit de vijand van Laskoro, vanuit diegenen die in Sluimerend vuur onzichtbaar bleven maar wel de dreiging vormen voor de oorlog.

Project 2: Dit project zal bestaan uit allerlei oefeningen voor de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’, waarvoor we een geheel nieuw verhaalschema hebben gemaakt. Het manuscript voor deze nieuwe science fiction roman zal, door de technieken die we met deze cursus leren, stap voor stap groeien. Aan de hand van de feedback die we krijgen, gaan we het manuscript steeds onder handen nemen, totdat het verhaal helemaal naar onze wens is. Het wordt een verhaal waarin aliens voorkomen en zal naar onze mening veel verrassingen bevatten voor lezers. Dit verhaal, waarmee we al jaren rondlopen, krijgt de titel Saturnus Maan.

Al schrijvende blijkt dat we zowel planners zijn als pantsers. Planners maken een schema, pantsers schrijven intuïtief. Of zijn we nu volgens NaNoWriMo begrippen eigenlijk plantsers? Plantsers wisselen schrijven volgens een planning en intuïtief schrijven af. Wij plannen de indeling van het verhaal, zetten de hoofdstukken op en tekenen hokjes in een Excelblad voor alle belangrijke scènes. Maar terwijl we ze schrijven, veranderen die steeds maar weer. Dan wordt de planning daarna aangepast aan wat er is geschreven. Soms komt er intuïtief een deel van het verhaal los en worden er tussendoor nieuwe ideeën uitgewerkt. Dus bij ons staat eigenlijk niets helemaal vast, behalve dan de keerpunten van een verhaal. Alles wat daaromheen gebeurt, is constant in beweging. Vandaar dat we nu alweer aan versie 6 bezig zijn van het tweede deel van ‘De vergeten vloek’. Dat boek moet in september 2018 op de markt komen en dat gaat ons vast lukken.

Over de cursus ‘Schrijf Je verhaal’ van de Online Schrijfschool Van Marjon Sarneel, stond in onze vorige blog ook al iets. Kijk hiervoor even naar de blog van 17 oktober.

Oktober is de maand van de Fantastels Verhalenwedstrijd. We kunnen nu melden dat we daaraan hebben meegedaan, want het aantal inzendingen stijgt op het ogenblik redelijk snel. Dat is te verwachten, want de eindstreep komt in zicht. Het wordt voor de deelnemers, en dus ook weer voor ons, een spannende tijd van wachten op de juryrapporten. Het leuke hiervan is het vooruitzicht op een gezellige avond, wanneer we bij de prijsuitreiking in 2018 aanwezig kunnen zijn.

Als er in november weinig nieuws komt van onze kant, weet u waaraan het ligt. We moeten flink doorschrijven om de 50.000 woorden te halen voor de NaNoWriMo.

Groeten van Johanna Lime

 

Hoe gaan we verder?

16 september 2017

Pas op voor (eventuele) spoilers!

We hebben slecht nieuws en goed nieuws.

Het slechte nieuws is dat we alweer opnieuw begonnen zijn aan ons tweede deel van de trilogie De vergeten vloek, nadat we tot hoofdstuk 15 gekomen waren na de laatste CampNaNoWriMo van juli 2017. We kregen een gedeelte van Gaby Raaijmakers terug die voor ons wilde proeflezen. Daarna zijn we het verhaal vanaf het begin weer onderhanden gaan nemen. Ook voordat we er commentaar op kregen van Gaby, hadden we zelf al ontdekt dat er iets verderop hoofdstukken waren die anders moesten.

Het goede nieuws is dat het verhaal gewijzigd is. De veranderingen die we voor ogen hadden voor de eerste helft van het boek maken het verhaal volgens ons logischer en daardoor wordt het geloofwaardiger. Ook het gedeelte dat we doornamen na commentaar van de proeflezer werd er beter van. Alvast bedankt hiervoor, Gaby!

Het volgende slechte nieuws is dat we nog steeds bezig zijn om Versie 3 van het verhaal uit elkaar te trekken. Eerder was er nog geen sprake van om de trilogie in de huidige vorm te krijgen. We hadden de verhalen die zich in twee verschillende koninkrijken (Laskoro en Berinyi) afspelen eigenlijk door elkaar heen geschreven. Bepaalde personages kregen helemaal geen tijd of ruimte, die zijn er na Schimmenschuw weer bijgekomen. Het was allemaal nogal kort door de bocht, vinden we nu. We zijn met het plotten van dit tweede boek dan ook nog maar tot de helft gekomen. De grote lijnen zijn bekend, maar de verdere invulling vraagt om meer brainstorms en misschien ook nog een paar onderzoekjes.

Het goede nieuws is dat we na zeven jaar zonder te hebben moeten doen, nu eindelijk een weekje vakantie hebben geboekt. Hopelijk kan dat doorgaan, hoewel de situatie rond Marjo’s ouders zeer zorgelijk blijft en we bijna niet weg durven gaan. Maar ons wordt steeds verteld dat we ook voor onszelf moeten zorgen. Het wordt een soort werkvakantie omdat we op de Elfia in Arcen boeken willen verkopen bij Zilverbron en daarna hopen we de rest van de tijd te kunnen gebruiken om te plotten en te schrijven.

Het slechte nieuws is, dat we dan wellicht minder kans hebben om ook nog korte verhalen te gaan schrijven voor Fantastels of Trek Sagae, want onze roman heeft voorrang.

De inspiratie van jaren, zoals op het plaatje hier, nemen we in gedachten voortdurend met ons mee. Toch merken we dat al schrijvende de wereldbouw ook mee verandert. En nu komen de spoilers echt! In een kort verhaal over de Lillivallei schreven we over kleine mensjes die lillikeiyi heetten. Een jurylid van de Paul Harland Prijs vond dit discriminerend naar lilliputters toe. Hoewel wij eigenlijk alleen maar een ander woord voor klein gezocht hadden, uit het Noors ( we waren een keer op vakantie in Lillehammer geweest) en we nog steeds niet goed begrijpen waar dat jurylid zich mee bemoeide. Inmiddels heten de kleine mensjes met kattenogen en vleermuisoren geen lillikeiyi maar shoikeiyi. We weten niet meer precies waar we die woorden hebben gevonden, maar ze kunnen weleens uit een woordenboek Japans of Chinees zijn gehaald. De shoikeiyi wonen niet meer in de Lillivallei, maar in de Eedenvallei. We hebben ons voorgenomen om alleen nog maar op zo’n manier op kritiek te reageren wanneer we zelf ook vinden dat het echt een fout is van ons als schrijvers. Wat dat betreft hebben we de laatste jaren al heel wat geleerd, we moeten dichter bij onszelf blijven.

Een andere bevolkingsgroep die op Berinyi voorkomt, zijn de taicapry. Dat is een mensensoort van forse, lange mensen met horens en hoeven. Het zijn geen centaurs. Ze lopen net als wij rechtop, ze leven nog vaak in stamverband en hebben een bruine, groene of blauwe huid. Wanneer ze in een stad gaan wonen, verandert de kleur vanwege mimicry. Mensen heten in onze wereld taikeiyi (grote mensen). En wie Schimmenschuw gelezen hebben, herinneren zich wellicht dat er ook nog shoiaviony zijn. Dat zijn de kleine vliegertjes die door een paar magiërs van Lyoncourt in een laboratorium zijn ontwikkeld. In deel twee van de trilogie leven ze op Berinyi3, een van de vijf planeten van Berinyi. Die vijf planeten zijn te vinden in Monoceros, in de Rosettenevel. Dat is het volk dat Jima niet kon achterhalen toen hij met de Gouden Draak door de ruimte vloog in Sluimerend vuur. We zeiden het toch al? SPOILERS!

Laten we maar afspreken dat taikeiyi, taicapry, shoikeiyi en shoiaviony woorden zijn uit het Klanisch, de taal van de Avatars, uit de verbeeldingswereld van Johanna Lime.

Zo nu gaan we weer snel verder met ons verhaal.

Groeten van Johanna Lime

 

De schrijversdip voorbij

29 augustus 2017

Op 20 augustus stond er een blog bij ‘Berichten’ over onze schrijversdip die vooral te maken had met andere verplichtingen, zoals mantelzorg die veel tijd en energie vergde en dat nog steeds doet. Daardoor bleef de inspiratie weg en ook de lust om verder te gaan met schrijven.

Gelukkig gaat het nu wat beter en is er wat meer afstand gekomen. We hebben samen Sluimerend vuur nog eens doorgenomen en het plotschema, dat door het redactiewerk een beetje door elkaar geschud was, gecontroleerd en bijgewerkt. Nu kunnen we verder met Angst en Venijn, het tweede deel van de trilogie. We gaan dit met het plotschema ernaast ook doornemen voor zover we de hoofdstukken al hebben geschreven en vervolgens gaan we van daaruit verder plotten en schrijven.

Het voelt heerlijk om weer bezig te zijn met ons volgende boek.

De Zwarte Draak die bekend staat onder vele namen in het Koninkrijk waar we nu over schrijven, zit ons danig in de weg. Dit beest is sinds er mensen van de Aarde op Eibor Risoklany zijn geland al vreselijk opstandig en dwars. Bij de schepping van Chyndyro heeft ze met haar magie voor vreselijke dieren gezorgd, dieren die uit magie bestaan. Ze werden in beslag genomen door de Avatar Mage, zoals te lezen is in Sluimerend vuur. De Zwarte Draak, Chimaera, werd door de Gouden Draak, Sesha, verslagen en is ervandoor gegaan. Maar op de plaats in het heelal waar ze nu zit, zorgt ze weer voor de nodige strubbelingen.

We kregen er bijna punthoofden van. Aan de ene kant, als godin, is ze best aardig. Als Draak is ze vooral geliefd bij de bevolkingsgroep die door haar zelf geschapen is. Het zijn juist die vreemdelingen die er later bijgekomen zijn, die een probleem vormen. Het is te hopen dat haar echtgenoot en de andere goden en godinnen haar in toom kunnen houden.

Afijn, we zijn weer aan het brainstormen geslagen, we herschrijven en schrijven weer nadat we even noodgedwongen de tijd moesten nemen om wat rust te vinden. De passie gaat nooit verloren, maar af en toe moeten weerstanden overwonnen worden. Als we vanaf nu elke dag weer bezig gaan, komt het helemaal goed.

Motivatie vinden we bijvoorbeeld bij een verzameling ‘Schrijfdingetjes’ op een bord van Pinterest.

‘Blijf kalm en ga door.’

‘Blijf kalm en stel je voor dat…… Fantaseer! Wat als?’

‘De werkelijkheid wordt overschat. Schrijf (over je verbeeldingswereld en wat daar gebeurt).’

‘Blijf kalm en volg je hart.’

‘Door te doen waar je van HOUDT, INSPIREER en bereik je de harten van anderen.’

En om de moed erin te houden een uitspraak van Ernest Hemingway: ‘We zijn allemaal leerlingen van een ambacht waarin niemand ooit een meester wordt.’

Of zoals we dat zelf interpreteren: ‘Er is altijd ruimte voor zelfverbetering, ook bij schrijvers.’

Het belangrijkste is om nooit, maar dan ook nooit op te geven en door te gaan met datgene wat je in je ziel voelt dat je doen moet. Voor jezelf in elk geval.

Natuurlijk hopen we dat anderen ons werk kunnen waarderen, maar dat is afhankelijk van hun persoonlijke smaak en daar hebben wij geen invloed op. Wat natuurlijk goed is, want stel je voor …

Oei! Wordt hier een idee voor een science fiction verhaal geboren?

Groeten van Johanna Lime

 

Schrijven is schrappen

Geplaatst 27 januari 2017

Schrijven is schrappen, dit is een vaak gebruikte term in ons schrijverswereldje.

In het begin riep deze zin voor ons nogal wat weerstand op. Maar langzamerhand zien we in, dat schrappen betere verhalen oplevert. Minder is meer.

U begrijpt het al, we zijn overstag. Tegenwoordig schrappen we veel woorden en zinnen, soms hele alinea’s, soms hele pagina’s. Het resultaat is dat de essentie van het verhaal beter naar voren komt, dat er minder ruis is, minder afleiding.

Redactie

We zijn samen met Cocky van Dijk, onze redactrice bij Zilverbron, bezig met de redactie van ons volgende boek. Dat wordt Sluimerend vuur, het eerste deel van de trilogie ‘De vergeten vloek’.

Fantasyroman

De samenwerking met Cocky verloopt heel goed. Ze wijst ons op woorden die te vaak worden herhaald, op stukken tekst die niet veel toevoegen aan het verhaal en daarom geschrapt kunnen worden, op te vaak voorkomende leestekens en stopwoorden. Wat hebben we een lol als we weer iets geks zien staan! Door de redactie worden we hier behoorlijk op afgerekend. En dat is fijn, want daardoor groeien we weer als schrijvers.

Soms staan delen tekst op de verkeerde plek en moeten we dat omdraaien. Het is echt waar, dat je als schrijvers blind wordt voor je eigen fouten en soms rare taalkronkels maakt. Het verwoorden van wat je in je hoofd al weet, is zo gemakkelijk nog niet. Wat is het dan fijn om een strenge redactrice te hebben! We zien het verhaal gaandeweg steeds beter en mooier worden. Het ontroert ons als we het teruglezen. We voelen de spanning, we voelen de dilemma’s van de personages.

Het hoofdstuk waaraan we nu werken bevatte veel informatie en dat wilde Cocky schrappen. Maar als al die informatie weg was, zou het verhaal gaan rammelen, want dan zou de lezer geen aansluiting meer vinden bij het verhaal dat hiervoor speelde. We kwamen tot de conclusie dat dit niet weg kon en daar was Cocky het gelukkig mee eens.

De consequentie van het moeten schrijven van een op zichzelf staand verhaal voor een manuscriptenwedstrijd, dat ons debuut Schimmenschuw werd, is dat de hoofdpersoon nu onlosmakelijk verbonden is aan onze trilogie ‘De vergeten vloek’. Schimmenschuw kan als een alleenstaand verhaal gelezen worden, maar de lezer die De vergeten vloek wil lezen, doet er goed aan om Schimmenschuw als voorloper hiervan te beschouwen. Zo hebben wij het altijd al gezien. Het is belangrijk dat de lezer de voorgeschiedenis kent. Door de tijdreis die Kamilia maakt naar Chyndyro nog even aan te stippen, sluit Schimmenschuw mooi aan op Sluimerend vuur.

Geschrapt

Voordat we het manuscript voor Sluimerend vuur opstuurden naar de uitgever, moesten we heel wat woorden schrappen omdat we overenthousiast geweest waren en het boek te dik zou worden. Het wordt zonder dat toch al een lijvig boek.

Houd alstublieft in gedachten dat het nu volgende stuk tekst door ons werd afgekeurd voor het boek, het is dus van mindere kwaliteit.

Maar voor degenen die Schimmenschuw gelezen hebben en daarin kennis gemaakt hebben met de vriendin van Kamilia, is het misschien leuk om te weten wat er met Fidelity is gebeurd. Vandaar dat we het hier plaatsen.

droam-kaartje

Kamilia op bezoek bij Fidelity in Droamstad

Ze liepen over geplaveide straten, door een voetgangersgebied waar heel veel winkels waren.

‘Wat leuk dat je op visite komt, Kamilia.’ Fidelity’s stem klonk enthousiast als vanouds. ‘Ik mis je wel, hoor. Maar Droamstad is echt zoveel dynamischer dan Tulle. Heb je de bakkerij van mijn vader gezien? Die is vijf keer zo groot als wat hij had en er komen de hele dag door klanten. Mijn moeder is al met me naar het kledingmuseum geweest, ze hebben hier erg veel galeries van beroemde kunstenaressen. Zo mooi! Er is altijd wat te doen.’

Kamilia werd er een beetje verlegen van. Wat moest zij in zo’n drukke stad? Ze liepen een rondje langs alle plekjes die Fidelity haar wilde laten zien. Fidelity’s school stond maar een paar straten bij haar huis vandaan. Kamilia’s mond zakte open toen ze alle gebouwen zag die daar bij hoorden. ‘Wat een grote school!’

‘O, maar alleen dat gebouw links hoort bij de hogere school, hoor. Die andere gebouwen zijn van de middenschool, de modevakschool en de kunstacademie.’ Fidelity wees de blokken een voor een aan. ‘Ik moest wel even slikken toen ik hier voor het eerst kwam, dat snap je zeker wel? Maar met de hulp van een plattegrondje heb ik de weg nu toch wel aardig in mijn hoofd geprent. Nu verdwaal ik niet meer.’

‘Is dat een bibliotheek?’ Kamilia wees naar een wat ouder gebouw waar zuilen voor de gevel stonden en zag een uithangbord met een boek.

‘Ja, hoe raad je het zo? Vind je het erg om daar naar binnen te gaan? Ik wil kijken of het boek dat ik heb gereserveerd er al is. Hoe zou je het vinden als ik het modevak in ging? Misschien kan ik dan gaan werken bij een van de chique modehuizen waar Droam om bekend staat.’

Kamilia glimlachte, ze vond het wel iets voor Fidelity. Met haar vrolijke gebabbel en haar zakelijke inzicht zou ze het vast goed doen in een modehuis. ‘Dat is net iets voor jou. Ik denk erover om geschiedenis te gaan studeren aan de universiteit.’

Fidelity was even stil, maar daarna knikte ze. ‘En dat is precies iets voor jou.’

In de bibliotheek moest ze wachten op Fidelity die naar het boek vroeg. Intussen speurde Kamilia naar boeken in de Oude Taal, liefst Klanisch. Maar die waren er blijkbaar niet in Droamstad. Waar zouden die boeken dan te vinden zijn?

‘Kom, we moeten naar huis.’ Fidelity sleepte haar mee en het werd erg gezellig bij de familie Cook. Haar vriendin liet haar nieuwe kamer zien en daarna at ze mee.’

Laat in de middag stopte de grijze auto van Miranda voor de winkel.

‘Jammer, ik moet weer naar huis. Ik wens je veel geluk, Fidelity!’

‘Ik jou ook. Bedankt voor je bezoek, Kamilia.’

 

Terugblik op schrijf- en leerjaar 2016

Geschreven 30 december 2016

20160303 Artikel in Het Kompas 1

In 2016 stonden we voor het eerst als schrijversduo in de krant en kregen we van verschillende lezers, van NBD Biblion en van boekenbloggers mooie recensies op Schimmenschuw. Ons boek werd boek van de maand juli bij Tazzy Jenninga. We hielden onze eerste winacties en stonden met ons debuut in de tent van Zilverspoor/Zilverbron op Elfia, Keltfest, Castlefest. Ook waren we present op Imagicon. We leerden daar en ook via Facebook veel lezers kennen. Collega’s van Dinie waren enthousiast over het boek dat wij samen geschreven hebben. We kregen zelfs te horen dat er een luisterboek van gemaakt is, voor slechtzienden. De enthousiaste reacties uit allerlei onverwachte hoeken doen ons nog steeds blozen. Wat is het leuk om fans te hebben!

winner-22-11-2016-3

2016 was opnieuw een schrijfjaar. We deden mee aan een wedstrijd op Schrijfland en schreven daarvoor “Tijd om te leven”. Maar toen het klaar was, bleek het verhaal te lang te zijn. Dus plaatsten we dit verhaal, over twee tovenaars, toch maar wel op Schrijfland. Maar we maakten direct een nieuwe versie in dichtvorm, om mee te dingen voor de prijs. Of we gewonnen hebben is nog steeds niet duidelijk.

In april deden we mee aan Camp NaNoWriMo en schreven 30.721 woorden aan versie 4 van onze roman Sluimerend vuur. Hiermee wonnen we CampNaNoWriMo niet, omdat we de 50.000 woorden die we als doel hadden gesteld niet haalden. Het gehele manuscript werd na nog meer herschrijven en ook veel schrappen uiteindelijk in september ingestuurd naar Zilverbron en we zijn nu begonnen aan de redactie ervan, samen met Cocky van Dijk.

In april kregen we ook de juryrapporten van de Harland Awards 2015 en van Fantastels Verhalenwedstrijd 2015 in bezit. Die gebruikten we in juli 2016 voor een nieuw CampNaNoWriMo project, dat we wel hebben gewonnen omdat we het woordenaantal dit keer op 30.000 hadden gesteld. Dat aantal werd ver overtroffen. We herschreven al deze vijf verhalen en schreven er nog een paar nieuwe korte verhalen bij. Uiteindelijk resulteerde dat in het opsturen van drie korte verhalen naar Fantastels Verhalenwedstrijd 2016 en een kort verhaal naar Trek Sagae 2016. Aan die laatste wedstrijd deden we voor het eerst mee.

Behalve het manuscript voor “De vergeten vloek, deel 1, Sluimerend vuur”, zijn we ook bezig geweest aan deel 2 van de trilogie, met de titel: “Erfenissen”. Daarvoor hebben we de NaNoWriMo maand november gebruikt. We schreven in die maand 61.916 woorden en werden ook nu weer winnaar, omdat we meer dan 50.000 woorden haalden. Maar voorlopig kunnen we nog vooruit, want met dit manuscript zijn we tot hoofdstuk dertien gekomen en dat is ongeveer de helft van het hele boek. Het zal ook nog weer herschreven moeten worden.

schrijf-je-verhaal

Marjo volgde in 2016 bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel de cursus “Van herinnering naar verhaal”. Daar is ze overigens nog niet mee klaar, want ze moet nog twee modules doen in 2017. En daarna gaat ze bij Marjon Sarneel en Inanna van den Berg samen nog de cursus “Schrijf je verhaal” volgen. Aan de hand van de leerstof uit deze cursussen willen we een compleet nieuwe roman schrijven, met autobiografische elementen. Die staat in de planning voor 2017, samen met deel 2 van De vergeten vloek. Misschien dat we alvast iets van deel 3 af krijgen, waar we in 2015 ook eerder al aan bezig waren.

Marjo won de cursus “Freewriting”, vanwege crowdfunding voor het boek “Meisje” van Marjon Sarneel en Judith Zijtregtop. Hier is ze ook aan bezig en dit zal in 2017 nog worden doorgezet, samen met oefeningen uit “Het grote schrijf doe-boek” van Louis Stiller.

 

Behalve een schrijf- en leerjaar was 2016 ook het jaar van het boek en werd er veel gelezen. Door aan de Challenge op Hebban mee te doen, hebben we het afgelopen jaar meer boeken gelezen dan in de jaren daarvoor. Dat bevalt goed en daar gaan we zeker ook mee door.

 

Op Smashwords staan inmiddels dertien e-books van ons met korte verhalen. Daar willen we er in 2017 nog een paar aan toevoegen.

 

In onze thuissituatie is verandering gekomen doordat Dinie met pensioen ging en bij Marjo de WW afliep, zonder dat ze een nieuwe baan vond. Zij heeft daarom ook vroegpensioen aangevraagd. We zijn dus allebei thuis en dat verandert de situatie enigszins. Het is best wennen om hele dagen op elkaars lip te zitten. Maar daardoor kunnen we ons nu geheel richten op het samen schrijven van verhalen en van nieuwe romans. Het wordt in de toekomst vast gemakkelijker als we meer op pad kunnen gaan, om onderzoek te doen voor onze verhalen bijvoorbeeld. We zijn bezig met het voorbereiden van ons Vision Board voor 2017. Daar komt de nieuwe planning op te staan.

 

Een goede jaarwisseling gewenst.

In 2017 komt ons tweede boek (Sluimerend vuur) uit, bij Zilverbron.

 

Winnaar CampNaNoWriMo juli 2016

Geplaatst 22 juli 2016

CNW_Winner_1500-1

Zoals we al aangaven in onze blog “Schrijven aan onze trilogie – 4” onder het menukopje “Informatie”, hadden we in 2016 nog niets gedaan aan het schrijven van korte verhalen. We waren te druk met versie 4 van deel 1 van onze trilogie “De vergeten vloek” en bovendien was Marjo ook nog bezig met een schrijfcursus.

Project korte verhalen juli 2016Maar in juli hebben we de korte verhalen weer opgepakt, voor CampNaNoWriMo. Dat blijkt steeds weer een goede stok achter de deur om elke dag te schrijven. We hadden een project gemaakt voor korte verhalen, met als doel om 30.000 woorden te schrijven. Niet alleen zouden we dit aantal woorden besteden aan het herschrijven van wedstrijdverhalen van 2015, van de Harland Awards en van de Fantastels Verhalenwedstrijd, maar als het lukte zouden we ook nieuwe verhalen gaan schrijven.

En het is gelukt! We hebben meer dan 30.000 woorden gehaald. We zijn WINNAARs.

Op de dag dat het woordenaantal gevalideerd kon worden, op 20 juli 2016, bedroeg het aantal woorden 39.522.

Dit is er gerealiseerd:

Herschreven:

Saffraanslakkensoep (had meegedaan aan Harland Awards 2015).

Infra’s op Metope (had meegedaan aan Harland Awards 2015).

De urn (had meegedaan aan Fantastels Verhalenwedstrijd 2015).

Mami (had meegedaan aan Fantastels Verhalenwedstrijd 2015).

De listige schoenmaker (had meegedaan aan Fantastels Verhalenwedstrijd 2015).

Met dank aan de jury en de juryrapporten waar we veel aan hadden om deze te verhalen te verbeteren.

20160720 stats MarjoHe56 Winnaar

Nieuw geschreven en nog aan bezig:

Verhaal 1 (Is klaar)

Verhaal 2 (Nog aan bezig)

Verhaal 3 (Nog aan bezig)

We zetten de titels er niet bij want ze gaan misschien naar een wedstrijd en horen anoniem te blijven.

Op 21 juli was het woordenaantal 40.030 en we kunnen nog even doorgaan want CampNaNoWriMo duurt nog voort tot het einde van deze maand.

Daarna moeten we weer snel door met Sluimerend vuur. Op 1 juli waren we aanbeland bij hoofdstuk 5 van versie 5 en we horen Kamilia alweer ongeduldig vragen waar we blijven, want zij wil wat beter geïntroduceerd worden in dit tweede boek. ‘We komen er binnenkort aan, Kamilia. Geen zorgen.’

CampNaNoWriMo is voor ons een leuke afwisseling met nieuwe verhaalideeën.

 

Multiverhalentasken

18 oktober 2014

Multiverhalentasken

 

Wie kent het niet? In een impasse zitten omdat het ene klaar is, het andere onderweg en nog niet terug en nog iets anders komt over een poosje weer. Zo zaten wij deze week.

Versie 3 van het eerste deel van onze trilogie is geschreven. Het ligt nu bij een proeflezer. We wachten af wat hij er van vindt en gaan dan “Successie” waarschijnlijk weer helemaal herschrijven. Versie 4 dus. Ook omdat we het zelf nog denken te kunnen verbeteren.

Een gedeelte van ons manuscript voor ons debuut “Schimmenschuw” bij uitgeverij Zilverbron is weer teruggestuurd naar de redactrice, Cocky van Dijk. We hebben de proloog en hoofdstuk 1 aangepast en wachten op het vervolg van het redactiewerk. We moeten overigens zeggen dat deze manier van werken, om steeds een gedeelte aan te pakken, ons heel goed bevalt. We leren er weer veel van, het boek wordt er nog beter door.

In de tussentijd ligt Versie 1 voor het tweede deel van onze trilogie alweer naar ons te lonken. De synopsis met de grove verhaalindeling is al eerder door ons gemaakt. De indeling voor de hoofdstukken was nog niet helemaal in orde. Daarom zijn we vandaag aan de slag gegaan met het maken van briefjes voor de verschillende scènes die in dit verhaal moeten komen. Die hebben we op de vloer op volgorde gelegd.

Scenes voor Strjd

Op Facebook zagen we dat andere schrijvers ook met briefjes voor scènes werken. Dat wilden we weleens proberen. In plaats van ze op te hangen, hebben we ze toch weer in een document geplaatst, in een tabel. Bij “Successie” stonden de hoofdstukken en wat daarin moest komen al in een document uitgewerkt. Daar is nogal veel keer geknipt en geplakt. Terwijl de hoofdstructuur toch wel in het verhaal bleef zitten, werden de hoofdstukken waarin geen keerpunten zaten nogal eens verschoven. We hopen dit met de briefjesmethode te kunnen voorkomen. Misschien is het beter om eerst alle scènes te schrijven en dan pas de hoofdstukindeling te maken. Dat willen we ook uitproberen als we deel 1 weer gaan herschrijven.

We wachten ook nog steeds op de proefdrukken van de verhalen voor de drie Gentasia Awards Bundels. Die zouden in oktober komen. Als dat zo is, zijn we ineens met zes verhalen tegelijk bezig. We hopen toch wel dat die bundels in november 2014 gereed zullen zijn.

In elk geval is er nog genoeg te doen op schrijfgebied. Zoals ook het uploaden van de drie door ons geschreven verhalen voor de Fantastels Verhalenwedstrijd. Die moeten eind oktober bij de organisatie aangekomen zijn, daar werken we ook stap voor stap aan.