Mijn passie voor ‘De twaalfde Saturnusmaan’

16 september 2019

Het verhaal dat er moet komen

Dinie heeft mij eens verteld dat ze droomde over een nieuwe maan bij Saturnus.

Ze woonde toen nog in haar vrijgezellenappartement in Krimpen aan den IJssel. In die tijd reed ze met een collega mee naar haar werk Terwijl ze op weg waren naar hun kantoor stond de autoradio aan. De nieuwslezer vertelde dat er een nieuwe maan ontdekt was bij Saturnus, de twaalfde maan die rond die planeet ontdekt werd.

Een droom die uitkomt, kan gewoon geen toeval zijn. Dit betekent iets. En dat is ook de reden waarom ik dit heb meegenomen in de voorbereidingen op dit verhaal.

Saturnus Maan heette het eerst, nu heb ik het ‘De twaalfde Saturnusmaan’ genoemd.

Ik heb nu al in een paar blogs laten zien hoezeer ik twijfelde over dit verhaal. Er waren twaalf hoofdstukken af en ik was daarmee op de helft. Het heeft een hele tijd aan de kant gelegen omdat de trilogie eerst klaar moest zijn. Toen ik het pasgeleden weer oppakte, stond het me tegen om er mee door te gaan. Het eerste hoofdstuk had niet de kwaliteit die ik na veel redactiewerk wilde zien. Ik heb het toch opgepakt omdat ik diep van binnen weet dat dit verhaal er komen moet, omdat ik het al heel lang wilde schrijven. Nadat ik eenmaal bezig was, viel het me alles mee. Sommige zinnen moesten alleen wat anders worden verwoord, de essentie was gewoon goed. Toch was er wel iets anders mee aan de hand. De spanningsboog klopte niet.

Ik ben opnieuw gaan plotten en nu staat er een prima indeling voor vierentwintig hoofdstukken, met een beginsituatie, een blinde vlek, een conflict, vier keerpunten, een climax en een einde.

 

Facebookvrienden

Ik heb de hulp ingeroepen van mijn Facebookvrienden en heb hen mijn twijfels voorgelegd over de uitleg waarvan ik dacht dat die nodig was voor dit verhaal. Het wordt een autobiografische roman waarin ik mijn eigen mening over de ontwikkeling van de mensheid, religie, de positie van de vrouw die al dan niet een aspergersyndroom heeft (in elk geval nogal introvert is) opschrijf op mijn manier.

Om bepaalde dingen duidelijk te maken kom ik er niet onderuit dat ik iets uit ga leggen, bijvoorbeeld dat Saturnus weerstand betekent en dat de Maan over gevoeligheid gaat. Ik probeer de informatie die de lezer nodig heeft natuurlijk zo te doseren dat er steeds maar een beetje van vrij komt tussen de ervaringen van onze vakantiereizen over de wereld en onze ervaringen op het werk door.

Het verhaal gaat over twee vrouwen die het onderwerp van een studie worden en daarvoor steeds worden vervoerd naar een ruimteschip met onderzoeksfaciliteiten dat op de twaalfde maan van Saturnus staat. De aliens onderzoeken de herinneringen van de vrouwen, zonder dat die het door hebben dat dit gebeurt. Uiteindelijk komen de vrouwen erachter en dan is het hek van de dam.

Het is een serieus maar ook komisch verhaal en natuurlijk is het grotendeels fictie met alleen maar een paar autobiografische ervaringen die erdoorheen verweven zijn.

 

Ik kreeg hele fijne reacties en tips van mijn Facebookvrienden, waaronder ook een aantal schrijvers. De belangrijkste die mij echt over de streep getrokken heeft, was: ‘Waarom schrijf je het niet gewoon? Het schrijven doe je tenslotte voor jezelf! En als je het helemaal geschreven hebt, kun je altijd nog kijken wat je er mee doet.’

Een andere was: ‘In een nawoord schrijven hoe je ertoe gekomen bent en uitleggen wat sommige belangrijke elementen zijn. De informatie die er in moet kun je misschien verwerken in de dialogen.’

Nog een andere was: ‘De informatie er nu tussen schrijven en later uitwerken in spannende monologen.’

Er kwamen nog meer hele goede reacties. Wat is het fijn dat mensen zo positief reageren en je willen helpen. Social media is zo gek nog niet, het kan echt een hulpbron zijn. Bedankt allemaal!

Schrijven met passie

Ik ben aan versie 7 begonnen nadat het plot veranderd was. Twaalf hoofdstukken waren min of meer al klaar maar moesten vanwege de nieuwe indeling ergens anders terecht komen. Ze moesten dus weer herschreven worden.

Twaalf andere hoofdstukken waren helemaal nog niet geschreven en moeten dus nog vanaf het begin uitgewerkt worden. Ik heb alleen een idee over welke onderwerpen ze moeten gaan en hoe ze in het totaalplaatje passen.

Ik ben gaan herschrijven en kwam in een ‘flow’ terecht. Zaterdag begon ik aan een heel nieuw hoofdstuk. Sommige dingen zijn autobiografisch maar veel ervan is pure fictie. Er kwam een zwaar conflict in voor dat voor flinke problemen zorgde bij de personages. Ik heb er zondagavond nog laat aan doorgewerkt en ging pas na middernacht naar bed. Vandaag, op maandag, ben ik vijf uur achter elkaar aan het schrijven geweest aan hoofdstuk 10. De hoofdstukken worden niet al te lang, ongeveer de helft van wat ik normaal per hoofdstuk gewend ben. Hoofdstuk 10 gaat over eigen ervaringen met mijn werk, al zijn ze wel een beetje verdraaid naar de kant van fictie. Ik zat echt ‘in the flow’, de tijd ging helemaal aan mij voorbij. Voordat ik het wist moest ik alweer het eten gaan koken.

Ik was in mijn herinnering weer bij de situaties die ik heb beschreven. En het leuke van alles was dat ik in het verhaal dingen verwerk waardoor ik nog zekerder van mijn zaak geworden ben. Wat anderen er ook van zeggen, ik weet dat ik er goed aan heb gedaan om met Dinie samen een huis te kopen. Dat we als twee vrouwen samen 36 jaar bij elkaar gebleven zijn en lief en leed gedeeld hebben. Ook al vonden andere mensen dat maar vreemd, het was de beste keuze.

Vandaag ben ik dus alweer zover dat ik morgen verder kan gaan schrijven aan hoofdstuk 11 van de roman. Dit gaat echt met heel veel passie. De woorden en zinnen komen achter elkaar naar boven. Ik hoef het alleen maar uit te typen en het staat er, precies zoals het moet.

Het leuke van alles is, nu ik eenmaal bezig ben, dat de uitleg heel natuurlijk in het verhaal verweven wordt in monologen en dialogen. Ik hoef me dus geen zorgen meer te maken over te veel infodump. Door de weerstand die telkens overwonnen moet worden door de personages, ontstaan er natuurlijke conflicten en die zijn de motor voor elk verhaal. Het vloeit als een onstuimige waterval. Als ik het al zo ervaar, denk ik dat een lezer er ook wel vlot doorheen zal komen.

 

Vandaag voel ik me helemaal geweldig doordat ik dit van me af heb kunnen schrijven.

Groetjes van Johanna Lime

(Marjo)

Johanna Lime in de schijnwerpers bij Bookstamel

13 september 2019

Positief denken dag

13 september is Positief denken dag en dus begon ik vandaag met de affirmatie: “Vandaag is een goede dag!” Dat bleek te kloppen, want toen ik na het bezoek aan mijn vader terug kwam, vond ik een e-mail in mijn postvak van Bookstamel. Melanie Hoogvliet heeft vandaag een tweede blog geplaatst van Johanna Lime. Deze keer introduceert ze onze boeken. Het wordt steeds spannender, want de volgende blog van haar wordt denk ik een recensie van Sluimerend vuur. Ik ben vreselijk nieuwsgierig naar wat zij van dit boek zal vinden. Melanie leest heel veel en dus kan ze ook veel boeken vergelijken. Nu maar hopen dat het verhaal haar pakt en dat ze het wat vindt. Altijd weer spannend, als je weet dat mensen een boek van je aan het lezen zijn.

Een winnaar bij Qreative Minds recensies

Smeulend venijn deed pasgelden mee aan een winactie op Qreative Minds Recensies, dus heb ik het boek vandaag naar de pakketpost gebracht. Sophia, het komt eraan! Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt.

Saturnus Maan

Afgelopen woensdag kon ik niet verder komen met het verhaal van Saturnus Maan. Bijna had ik het opgegeven, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb mijn schouders eronder gezet en heb de hele plot van vierentwintig hoofdstukken rigoureus aangepakt. De eerste vijf hoofdstukken konden wel blijven staan, maar de rest is allemaal van plaats veranderd. Voor het plotschema heb ik zoals ik meestal doe gebruikt gemaakt van de indeling van Larry Brooks. Die werkt bij mij toch meestal het beste voor romans. Nu ben ik weer begonnen met een nieuwe versie van het verhaal. Ik noem het deze keer: De twaalfde Saturnusmaan. Nu ga ik het hele verhaal neerzetten en kijk ik daarna wel of er nog iets aan veranderen moet. Er is een interne motivatie om mijn autobiografische verhaal te schrijven, hoewel ik er een toch weer een science fictionverhaal van maak met aliens. Ik wil het luchtig houden.

En nu Bookstamel

Hier is de link met de introductie van de boeken van Johanna Lime op BOOKSTAMEL, met het originele bericht.

En hier de tekst, want die neem ik graag over op mijn blog.

Van eigen bodem: Johanna Lime 2

Geplaatst door BOOKSTAMEL op 13 SEPTEMBER 2019

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

We zijn alweer halverwege de maand en in de tweede week van de blogs van eigen bodem. Dat betekent dus dat we het heel veel over boeken gaan hebben deze maand. En dan natuurlijk vooral de boeken geschreven door de auteurs van eigen bodem (Nederland en Vlaanderen).

Vandaag is het de beurt aan Johanna Lime. We gaan het over haar boeken hebben. Dit zijn boeken voor de fantasyliefhebbers onder ons. Ik weet dat de meningen van mijn lezers over fantasyboeken enorm uiteen lopen. Eigenlijk is dat een goed teken, want als iedereen helemaal lyrisch was over hetzelfde genre, dan was het aanbod al snel erg saai.

Laten we beginnen met de serie De Vergeten Vloek. Deel 1 in deze serie heet Sluimerend vuur en deel 2 Smeulend venijn. Ik vind deze titels echt super goed gevonden. Als het goed is komt volgend voorjaar deel 3 uit. Van alle drie de boeken zullen jullie een recensie gaan vinden op Bookstamel.

Boek 1 gaat over het koninkrijk Laskoro dat bestaat uit vijf planeten in de Plejaden en bij de ster Atlas. Dit is de wereld waar de dynamiekmagiërs van weleer leven. Hoewel magiërs misschien een groot woord is in de wereld waar de techniek vergevorderd is. Door een dreiging van buitenaf wordt het echter noodzaak om de magie terug te krijgen.

Waar deel 2 over gaat dat ga ik natuurlijk nog niet zeggen, want dan zou ik dingen gaan verklappen en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Schimmenschuw is het debuut van Johanna Lime. Ik vind een debuut altijd heel bijzonder omdat het de eerste keer is dat een auteur haar werk showt aan de buitenwereld. Ik denk dat het dan ook voor een auteur de meest bijzondere dag moet zijn om dan eindelijk je allereerste boek in handen te houden.

Schimmenschuw gaat over Kamilia. Als het zomercircus van Droam in Tulle komt, speelt Kamilia voor waarzegster, maar als ze voor zichzelf de toekomst wil zien, wordt ze meegenomen door Avatars en valt door een tijdpoort. Al gauw blijkt dat Kamilia in een ver verleden terecht is gekomen, op Chyndyro, een zusterplaneet van Laskoro. Ze wordt naar de matriarch gebracht en krijgt in de tempel te horen dat ze door zeven landen moet reizen om zeven punten van een ster te verzamelen. De zevenster vormt de sleutel van de enige tijdpoort die hier is. Er liggen onmogelijke opdrachten op haar te wachten. Dan krijgt ze ook nog eens te maken met geesten van draken die haar tegenwerken. Kamilia wordt bij haar zoektocht geholpen door een groepje trouwe vrienden en ontdekt dat ze een speciale magische gave bezit. Maar is het genoeg om de opdrachten te vervullen en naar huis terug te keren?

Zijn jullie al nieuwsgierig geworden naar de boeken van Johanna Lime? Kom dan volgende week weer terug voor mijn recensie van sluimerend vuur.

Heel veel liefs, Melanie

 

Ik wens jou een hele fijne positief denken dag, Melanie. Dank je wel voor deze leuke introductie van mijn boeken.

Groetjes van Johanna Lime

Johanna Lime in september – en Bookstamel

6 september 2019

De maand september

In een vorig bericht (dat ik op 25 augustus 2019 plaatste in het menu Berichten), schreef ik dat er een spannende maand aan kwam. Ik weidde er nog niet zo over uit en dat is maar goed ook, want het spannende was dat de redactie van De vergeten vloek deel 3 zou gaan beginnen op 9 september. Dit gebeurt echter voorlopig nog niet omdat er iets over het hoofd gezien was in de planning, wat voorrang krijgt. Nu begint het redactiewerk op 2 december. Hopelijk ruim op tijd om het redactiewerk goed af te krijgen, zodat deel 3 van de trilogie echt op de Elfia in Haarzuilens in april 2020 uitgebracht zal worden, volgens de planning van Zilverspoor.

Bezig met schrijven

Voorlopig ben ik met ander schrijfwerk bezig. Ik ben achteraf toch weer aan Saturnus Maan begonnen (hoe veranderlijk kan een mens zijn?), ook al zag ik er in eerste instantie tegenop. Het verhaal heeft een hele tijd stil gelegen en toen ik het weer oppakte, dacht ik dat het niet goed genoeg was. Maar nadat ik er toch weer aan begon te werken, viel het achteraf erg mee. Ik hoefde alleen hier en daar de zinnen iets anders te verwoorden.

De twaalf hoofdstukken die ik al eerder had geschreven, zijn inmiddels weer herschreven en ze zijn nu een stuk beter. Nu kan ik verder gaan schrijven aan de tweede helft van dit verhaal. Het ziet ernaar uit dat het een minder dik boek wordt dan de boeken uit De vergeten vloek of Schimmenschuw. Er staan autobiografische gedeelten in, maar het gaat ook over aliens. Noem het autobiografische science fiction, historie en fantasy tegelijk. Ik ben bij het tweede keerpunt aanbeland en vanaf nu wordt het steeds spannender omdat de hoofdpersonages erachter zijn gekomen wat er met hen gebeurd is. Ze gaan nu actief meewerken aan de onderzoeken van de aliens, die op de twaalfde maan van Saturnus een onderzoeksstation hebben neergezet. Meer verklap ik voorlopig niet.

Ik had hier een nieuw project voor de NaNoWriMo van november 2019 van willen maken, maar daar moet ik waarschijnlijk iets anders voor verzinnen. Tegelijk ben ik begonnen aan een kort science fiction verhaal voor de schrijfwedstrijd Zonderlingen (een bekende naam voor een groepje schrijvers dat net als ik meedeed aan Magic Tales in 2012, maar nu toch wat anders). Hopelijk krijg ik twee sciencefictionverhalen voor de deadline af.

 

Ongeduld en jaloezie

Soms ben ik erg ongeduldig. Vooral wanneer er afspraken zijn gemaakt en die worden dan niet op tijd nagekomen. Dan voel ik me weer net zo onzichtbaar als vroeger op school. Ik werd compleet weggepest en eindelijk, na veel geïncasseerd te hebben, ging ik er tegenin. Ik sloeg van me af en achteraf is dat mijn redding geweest, al was het op dat moment minder fraai. Het resultaat was echter wel dat ik vanaf die tijd overal buiten gehouden werd. Niemand zag mij staan, ik had net zo goed helemaal onzichtbaar kunnen zijn.

Er zijn na winacties afspraken gemaakt voor het schrijven van recensies, maar daar is er meer tijd voor nodig en ik moet geduld oefenen. Er was ook een misverstand waardoor iets een maand later kwam dan ik had verwacht. Ik schroom te lang om contact te zoeken met mensen en zit dan in onzekerheid, terwijl het makkelijk opgelost kan worden. Ik denk ook altijd maar dat iedereen zo plant als ik en dat blijkt niet zo te zijn.

Ik moet zeker ook eens afleren om jaloers te zijn op andere schrijvers die om de haverklap op Facebook in de schijnwerpers staan en daar elke week wel met een nieuw boek verschijnen. Ik kan daar moeilijk tegen en voel me steeds weer buitengesloten. Maar ja, dat is het verhaal van mijn leven. Ik moet er maar aan wennen en afleren om mezelf met anderen te vergelijken, want daar word ik alleen maar ongelukkig van.

 

September en oktober worden leuke maanden

Ik richt me nu op de leuke dingen die eraan komen. Eerder had ik contact met Django Mathijsen en binnenkort komt er een YouTube interview dat op Castlefest is opgenomen. Daar verheug ik me op. Bookstamel kwam vandaag met een blog waarbij Johanna Lime geïntroduceerd wordt en dat is reuze leuk! Gelukkig weet ik dat er meer komt in september en ook nog in oktober. Ik heb bewondering voor Melanie, die ondanks de zorgen om haar gezondheid een geweldig leuke blog heeft waar Nederlandstalige auteurs in het zonnetje worden gezet. In september komt er nog een recensie en een interview. Ik kijk daar echt naar uit. Bookstamel is een geweldig initiatief!

 

Hier de link met de introductie van Johanna Lime op BOOKSTAMEL, met het originele bericht. http://bookstamel.com/2019/09/06/van-eigen-bodem-marjo-heijkoop/

 

En hier de tekst, want die neem ik graag over op mijn blog.

Van eigen bodem: Johanna Lime

Geplaatst door BOOKSTAMEL op 6 september 2019

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

Vandaag is het alweer tijd om jullie voor te gaan stellen aan een nieuwe auteur voor de blogs van eigen bodem. Een van de leukste dingen aan het begin van de maand is toch wel om deze auteurs bekend te maken aan jullie. Ik weet namelijk zelf al minstens 3 maanden tot een half jaar van te voren welke auteurs er welke maand mee gaan doen. Dit dan nog zoveel maanden geheim moeten houden vind ik echt super lastig. (Want ik ben niet zo goed in het bewaren van geheimpjes). Daarom is het altijd weer een feestje als ik dan eindelijk aan jullie mag verklappen wie er mee gaan doen.

Dit keer ga ik jullie voorstellen aan Johanna Lime ( het pseudoniem van Marjo Heijkoop). Marjo Heijkoop is geboren op 29 september in het jaar 1956. Ze is geboren in Krimpen aan den IJssel en de oudste van een gezin met drie kinderen. Marjo studeerde aan de mavo en de havo, ging naar de pedagogische academie en werkte daarna 25 jaar als groepsleerkracht in het basisonderwijs. Ze werd intern begeleider en volgde een opleiding voor remedial teacher, studeerde daarna voor NLP Practitioner en NLP Master Practitioner. Ze had vijf jaar lang naast haar baan als lerares een eigen praktijk aan huis als NLP Counselor. Door problemen in verband met de fusies in het onderwijs kwam ze in een tweede spoor re-integratie terecht. Marjo is omgeschoold voor werkvoorbereider in de bouw (MBO BOL4 in een jaar gehaald). Na een paar moeilijke jaren kwam ze als intern projectleider bij een schildersbedrijf terecht waar ze alleen verantwoordelijk was voor alle klein onderhoud klussen voor glaszetten en schilderwerk. Maar na zes jaar werd haar functie opgeheven vanwege de economische crisis.

Na weer een lastige periode besloot ze met pensioen te gaan. Marjo Heijkoop was al heel haar leven bezig met schrijven en tekenen en besloot om haar passie te gaan volgen. Ze maakt digitale tekeningen voor haar blogs met o.a. Paint Shop Pro ze houdt een bullet journal bij, speelt games en leest natuurlijk boeken. En ze is natuurlijk boeken gaan schrijven.

Dit schrijven begon in 1966 met het winnen van een opstellenwedstrijd. Fantasy en Science fiction vond Marjo Heijkoop altijd al geweldig. Toen ze op 19 november 1982 ging samenwonen met Dinie Boudestein schreven de twee dames verschillende dagboeken van personages. Deze personages waren het waard om in boeken terecht te komen. De dames begonnen samen te schrijven onder het pseudoniem Johanna Lime. Helaas overleed Dinie op 23 december 2018 aan kanker. Marjo besloot daarna om alleen verder te gaan schrijven onder de naam Johanna Lime, maar natuurlijk is Dinie in gedachten altijd bij haar. Volgende week ga ik uitgebreid in op de boeken van deze dames.

Maar voor nu wens ik jullie een hele fijne dag.

Liefs, Melanie

 

Ik wens jou ook een hele fijne dag, Melanie, en beterschap na je operatie. Hopelijk kun je snel weer met twee handen boeken vasthouden om te lezen.

Groetjes van Johanna Lime

 

CampNaNoWriMo van juli 2019 al vroeg beëindigd

27 juli 2019

Het laatste stuk van CampNaNoWriMo juli 2019

Ik heb Versie 4, het herschrijven van Versie 3 voor deel 3 van De vergeten vloek, met werktitel Schamel verbond, af.

Het manuscript is klaar om naar uitgeverij Zilverbron te worden opgestuurd.

Ik had op 24 juli 127.373 woorden voor het hele manuscript. Vandaag ben ik nog bezig geweest aan het schrijven van een synopsis. Ook een verkorte versie daarvan die wellicht gebruikt kan worden als flaptekst voor het boek. Nu de getekende kaart nog controleren, het manuscript nog eens hardop doorlezen en dan kan het worden opgestuurd. Ik moet nog even goed nadenken over een opdracht (al weet ik al wel dat ik het boek aan Dinie op wil dragen) en een nawoord. Maar dat kan misschien beter als de redactie klaar is.

Behalve dat ik er trots op ben dat de trilogie er in zijn geheel toch komen gaat, ondanks Dinie’s overlijden, voel ik me nu een beetje ontredderd. Tijd om een nieuw project aan te gaan pakken in afwachting van het redactiewerk. Voor NaNoWriMo van november heb ik al een idee, want tenslotte moet ik mijn autobiografische boek over aliens nog verder afmaken, dat verhaal van de cursus Schrijf Je Verhaal.

Toch weet ik nu al dat er in de toekomst dingen gaan veranderen in mijn werkroutine. Behalve dat ik graag verder wil gaan met schrijven en alvast een volgende trilogie aan het bedenken ben, wil ik zeker veel meer gaan doen met computertekenen.

Mijn broer heeft me een prachtig cadeau gegeven, waar ik natuurlijk graag gebruik van ga maken. Dus wie weet wat voor mooie tekeningen ik kan gaan ontwerpen.

Zowel mijn persoonlijke toekomst, als de toekomst voor Laskoro en Berinyi krijgt een nieuwe vorm . Want na De vergeten vloek gebeurt er in dat universum ook weer heel veel dat nieuwe inspiratie oplevert voor verhalen in de wereld van Eibor Risoklany.

CampNaNoWriMo 2019

Ik heb mijn vakantie van 2019 in dit Camp doorgebracht. Heb er echt geen spijt van.

Groeten van Johanna Lime.

 

Winnaar – week 3 van CampNaNoWriMo 2019

20 juli 2019

De derde week van CampNaNoWriMo

In de derde week van CampNaNoWriMo heb ik hoofdstuk 17 tot en met hoofdstuk 24 herschreven. Ik ben bezig met Versie 4, het herschrijven van Versie 3. Dit doe ik voor deel 3 van De vergeten vloek. De werktitel is Schamel verbond, wat misschien ook de werkelijke titel zal worden. Het is me gelukt om elke dag een hoofdstuk af te krijgen. Ik mocht vandaag bij CampNaNoWriMo mijn woordenaantal valideren en heb volgens de officiële telling 104.529 woorden geschreven aan mijn project. Dat is meer dan het dubbele dan de 50.000 woorden die ik opgegeven had, dus ik ben dik tevreden met het resultaat. Nu nog 6 hoofdstukken en dan staat het hele verhaal er weer en is het ook nog eens goed nagekeken en herschreven.

20190720 Winner Stats104529 woorden

Iedere dag een hoofdstuk, ook de rest van juli nog

Mijn doel is om het hele manuscript voor augustus te hebben herschreven. Dat betekent dat ik iedere dag een hoofdstuk aan moet pakken. Nog even volhouden en ik heb mijn doel bereikt.

Het is gezellig met mijn broer die bij mij in Nederland op vakantie is. Het is me toch gelukt om elke dag door te gaan met schrijven. En schrijven is soms zelfs een beetje schrappen geworden. Ik hoop maar dat ik niet te veel geschrapt heb, maar dat zal de redactie later dan wel uitwijzen.

Groeten van Johanna Lime.

Over de helft – week 2 van CampNaNoWriMo 2019

13 juli 2019

De tweede week van CampNaNoWriMo

In de tweede week van CampNaNoWriMo heb ik hoofdstuk 9 tot en met hoofdstuk 16 herschreven. Ik ben bezig met Versie 4, het herschrijven van Versie 3. Dit doe ik voor deel 3 van De vergeten vloek. De werktitel is Schamel verbond, wat misschien ook de werkelijke titel zal worden. Het is me gelukt om elke dag een hoofdstuk af te krijgen. Ik mag CampNaNoWriMo over 6 dagen pas valideren, maar ik ben al lang voorbij de 50.000 woorden gekomen. Dus CampNaNoWriMo heb ik voor 2019 al gewonnen, dat is wel zeker.

Iedere dag een hoofdstuk, ook de tweede helft van juli nog

Om het hele manuscript voor augustus te hebben herschreven moet ik volhouden. Dat betekent dat ik iedere dag een hoofdstuk aan moet pakken. Er mag dus eigenlijk niets anders tussen komen, want het kost me elke dag drie tot zes uur aan schrijfwerk.

Aanstaande maandag komt mijn broer in Nederland vakantie houden. Hij is bijna het hele jaar in Maleisië. Hij woont en werkt in Kuala Lumpur. Dus ik zie al aankomen dat ik de rest van CampNaNoWriMo niet meer zo intensief door kan werken als ik tot nu toe heb gedaan. Natuurlijk wil ik bijpraten met Eldert en een leuke tijd met hem beleven tijdens de weken dat hij hier logeert.

Ik heb hoofdstuk 16 vandaag af gekregen en ik maak me er zorgen over dat het manuscript weer langer is geworden. Ik dacht dat herschrijven schrappen zou worden, want dat zou de regel moeten zijn volgens de meeste artikelen die ik over schrijven weleens onder ogen krijg. Maar het gaat bij Johanna Lime weer net als altijd. Herschrijven betekent voor mij dat er hier een aantal woorden meer bij komen en dat er ergens anders veel minder woorden worden geschrapt. Per saldo komen er dus steeds meer woorden in het manuscript. Deel 3 van De vergeten vloek wordt alweer een dikke pil.

Dit verhaal is nogal uitgebreid en alle eindjes moeten netjes aan elkaar geknoopt worden. Ik kan me niet veroorloven om rode draadjes los te laten hangen. Waaraan begonnen was moet worden afgerond. Dus het gaat er nog om spannen of ik aan de eisen van het contract ga voldoen.

Wat ik inmiddels wel echt zeker weet is dat de hoofdstukken die ik tot nu toe doorgenomen heb allemaal iets bijdragen aan het verhaal en aan hoe Dinie en ik het bedacht hebben. Ik vind dus dat die hoofdstukken ook echt in het boek moeten komen.

De komende weken wordt het extra opletten of er geen herhalingen in staan, want dat zou betekenen dat ik toch wel iets kan schrappen. Wat ik tijdens dit proces wel weer merk, is dat je als schrijver constant bezig blijft. Stukken tekst die maanden geleden opgeschreven zijn worden met redigeren toch net weer ietsje strakker en beter. Vaagheden worden weggewerkt. De zinsvolgorde verandert net een stukje zodat het vlotter leest. En na de redactie van de korte verhalen met Tamara wordt het net weer iets actiever. Dat is het leuke van het schrijversvak, je bent er nooit mee uitgeleerd.

Ik wil dit boek netjes afronden, zorgen dat de trilogie een mooi rond verhaal is. Nog wat verzinnen voor een opdracht of een nawoord, iets over Dinie. Dat zal best weer lastig te verwoorden zijn, maar ik vind dat er iets in moet komen voor haar.

Een kaart heb ik al getekend en daar ben ik reuze blij mee. Hij is volgens mij heel goed gelukt. Hopelijk mag hij van de uitgever in het boek komen en voldoet hij aan de eisen van de drukker. Maar een sterrenkaart heb ik volgens mij in geen enkel ander boek ooit nog ontdekt. Jullie wel?

 

Zoekwerk

En dan is er weer het nodige zoekwerk voor de toekomst. Want tijdens het schrijven kom ik dingen tegen die mijn inspiratie voor een nieuwe trilogie aanwakkeren. Ik moet soms zoeken in de aantekeningen die in de computer staan. Hoe was het ook alweer precies? En af en toe ook in de dagboeken van de personages. Want ja, waar ligt Corona Stella nou ook al weer? Moet dat ook nog op de kaart erbij getekend worden, want als dat moet ben ik er nog niet mee klaar. En waar is Swanase? Waar is het koninkrijk Calliope van Philippe Bollophar? In welk sterrenbeeld ligt het? Waar kwamen die zwarte elfen dan vandaan? Als ik de sterrenkaart voor me heb, in welke richting moet ik dan gaan om de Terranen te vinden? En waar komen de Quarandonianen en Fryeterianen vandaan? Daar krijgen de Berinezen natuurlijk weer mee te maken in de volgende trilogie.

De volgende trilogie? Ja, nu dit verhaal wordt afgerond begin ik alweer plannen te maken voor een volgende generatie. Want echt, dit was nog maar het begin. Dinie en ik hadden van de kinderen en kleinkinderen van deze personages ook al iets geschreven. Om daar romans van te maken terwijl er al schrijvende aan ‘De vergeten vloek’ al zoveel veranderd is … Dat wordt een mooie uitdaging! Ik zie weer nieuwe mogelijkheden … Zal ik maar vast gaan plotten?

Ho, stop! Niet te veel tegelijk. Eerst maar eens zorgen dat er elke dag daadwerkelijk een hoofdstuk herschreven wordt voor deze versie van het verhaal. Later zien we wel weer verder.

Marjo houdt u op de hoogte.

 

Groeten van Johanna Lime.

Schrijf je waarheid – week 1 van CampNaNoWriMo 2019

7 juli 2019

De eerste week van CampNaNoWriMo

De eerste week van CampNaNoWriMo is voorbij. Ik schrijf aan deel 3 van De vergeten vloek, met de werktitel Schamel verbond, wat misschien ook de werkelijke titel zal worden. Het is de vierde versie van dit verhaal. Ik ben versie 3 aan het herschrijven, dus ik hoef niet meer het hele verhaal te bedenken. Het was tussen november 2018 en juni 2019 al helemaal uitgeschreven. Ik neem het verhaal nu opnieuw grondig door en probeer de zinnen en alinea’s beter, logischer en duidelijker op te schrijven. Ook probeer ik direct te controleren of er geen dingen op de verkeerde plek terecht gekomen zijn en of er ergens vooraan het verhaal bij moet komen dat verwijst naar iets dat verderop gebeurt. Of dat ik ergens te veel verklap van wat nog komen moet, want dan moet het er juist op die plek uit.

Iedere dag een hoofdstuk

Het beste zou zijn als ik iedere dag een hoofdstuk kan herschrijven in juli 2019. Als me dat lukt, betekent dat namelijk dat ik het hele manuscript begin augustus af kan hebben.

In de eerste week is deze planning me gelukt. Ik heb er met mijn agenda rekening mee gehouden dat ik op sommige dagen andere verplichtingen had en dat ik minder aan schrijven doen kon op een dag. Daarom heb ik soms een stukje vooruit gewerkt. Tot nu toe ben ik erg blij met het resultaat. Op 7 juli heb ik de Proloog en de hoofdstukken 1 tot en met 8 afgekregen. Dus voor de rest van juli heb ik nu nog 22 hoofdstukken te gaan.

Als alles lukt zoals ik wil, krijg ik uiteindelijk veel meer woorden dan de 50.000 waarvoor ik me heb opgegeven. Maar mijn eigenlijke doel is dan ook om het hele manuscript grondig door te nemen en de zinnen en alinea’s beter verwoord op te schrijven. En het hele manuscript staat weer garant voor een boek dat waarschijnlijk net zo dik zal worden als deel 1 of 2 van de trilogie.

Wat minder goed gaat, is dat ik mijn koffie vergeet op te drinken en dat ik als ik helemaal in het verhaal zit, urenlang vergeet op de klok te kijken. Dan is mijn koffie dus koud geworden en ben ik vergeten om mijn eten te koken. Het is al voorgekomen dat ik om acht uur ’s avonds pas aan de warme maaltijd zat. Ik heb dus maar een paar keer maaltijdsalades gekocht, dat is wel zo gezond en makkelijk. Bovendien is er het voordeel dat ik dan met het warme weer van de afgelopen week niet hoefde te koken.

Peptalk van Kat Yeh

In deze eerste week van CampNaNoWriMo kreeg ik CampCare e-mails van een auteur die Kat Yeh heet. De organisatie van CampNaNoWriMo heeft voor iedere week wel een auteur gevonden die Peptalk schrijft en met ideeën komt om schrijvers te stimuleren door te zetten. Het een hele maand lang elke dag steeds maar weer volhouden is soms best moeilijk. Daar helpen ze dus een handje bij.

In een van de e-mails stond dit: Heb je ooit een boek gelezen en ben je zo blij dat het bestaat?

Nou, daar kan ik natuurlijk volmondig ‘Ja,’ op antwoorden. Ik heb veel mooie boeken gelezen, zoals Het weerwolfprincipe van Clifford D. Simak, wat ik een tijdje terug in een blog verwerkte. Er liggen weer een paar boeken op tafel omdat ik die ook nog eens in een blog mee wil nemen. Het zijn boeken die mij geïnspireerd hebben. Maar die blogs komen later nog eens aan de beurt. De boeken van Nederlandstalige auteurs die ik de afgelopen jaren heb gelezen in het genre zijn ook voorbeelden van boeken waarvan ik blij ben dat ze bestaan. Verhalen van eigen bodem vind ik echt wel het lezen waard.

Kat Yeh schrijft: Op een bepaald moment in je leven heeft een verhaal je geholpen om je verbonden te voelen. Omdat het als de waarheid overkwam.

Dat is wel gebeurd bij boeken die ik las, er zijn nu eenmaal universele onderwerpen in verhalen waarin veel mensen zich herkennen.

En iets wat jij schrijft zou dat voor iemand anders kunnen doen. Mensen reageren op en komen in contact met verhalen die kwetsbaar en eerlijk aanvoelen. Of ze sci-fi zijn of mysterie, fantasy of een ander genre.

Dus, schrijf jouw waarheid. Iemand wacht erop.

Ik hoop dus echt dat het verhaal waar Dinie en ik aan begonnen waren en waarvan ik er de laatste hoofdstukken inmiddels weer bij heb geschreven, deel 3 van De vergeten vloek, iets van die universele elementen in zich heeft. Dat verschillende soorten lezers eruit kunnen halen wat voor hen als waarheid geldt. Iets van een personage of een thema waardoor ze zich verbonden zullen voelen of er een waarheid uit halen die een steun voor hen kan zijn.

Volgende week wordt opnieuw een drukke week voor mij, dan probeer ik weer elke dag een hoofdstuk te herschrijven en ik probeer om op zoveel mogelijk details te letten. Tijdens het herschrijven ben ik al een aantal dingen tegengekomen die typisch van Dinie zijn, zoals de voortstuwing van een ruimteschip en hoe dat in zijn werk gaat. Die details koester ik, want ze herinneren mij eraan dat dit toch weer een boek van samen wordt.

Groeten van Johanna Lime.

 

CampNaNoWriMo 2019

1 juli 2019

Mijn CampNaNoWriMo project voor juli 2019

Het is 1 juli, tijd voor CampNaNoWriMo!

De hele maand juli van 2019 heb ik gereserveerd voor het herschrijven van mijn manuscript voor ‘De vergeten vloek deel 3 Schamel verbond’.

Het verhaal voor dit deel is helemaal geschreven in Versie 3, maar in juli gebruik ik CampNaNoWriMo voor Versie 4. Dat doe ik omdat ik alles nog eens goed wil controleren. Is er niet teveel spanning weggehaald doordat ik op de dingen vooruit gelopen ben? Moet ik niet hier en daar een beetje forshadowing ertussen voegen om dat wat aan het einde gebeurt langzaam op te bouwen? Zijn echt alle draadjes vastgeknoopt in het laatste deel van de trilogie? Ik ga dus aan het controleren en herschrijven. Dan kan ik in augustus de laatste puntjes nog op de i zetten en ben ik op tijd om het manuscript in te leveren bij uitgeverij Zilverbron.

Dit is het plaatje van mijn bij CampNaNoWriMo aangekondigde project voor juli 2019:

Ik heb me aangemeld voor 50.000 woorden, het maximum, maar het manuscript is meer dan twee keer zoveel, dus ik ga er hard tegenaan en probeer per dag een hoofdstuk onder handen te nemen.

Een fijne stimulans

CampNaNoWriMo is altijd weer een goed stimulans voor het schrijven. In de maand april heb ik er ook aan meegedaan. In eerste instantie had ik me aangemeld voor 30.000 woorden, maar in de loop van april heb ik dat aantal bij moeten stellen en werd het 20.000. Daardoor kon ik op 21 april als winnaar uit CampNaNoWriMo komen. Uiteindelijk heb ik meer dan 23.000 woorden gehaald.

Bij Camp is die mogelijkheid er om bij te stellen, in november bij de meer serieuze NaNoWriMo moeten er echt 50.000 woorden in een maand geschreven worden om te kunnen winnen.

En wat win je dan voor een prijs?

Ach, je krijgt een pdf bestand waar je naam op staat als winnaar, het gaat dus maar om de keizer zijn baard. Ik zie het als een spelletje: ‘Lukt het mij om de schrijfroutine weer op te pakken en lekker door te kunnen schrijven in deze maand?’

De beloning is dan dat je een project ook echt hebt afgerond.

Het CampNaNoWriMo project van april 2019

In april schreef ik voor de Waterloper Verhalenwedstrijd. Ik wilde drie verhalen schrijven voordat de maand mei begon, want in mei konden er verhalen worden ingestuurd voor de eerste editie van deze nieuwe wedstrijd. Het zijn weliswaar twee nieuwe verhalen geworden en een herschreven verhaal dat al eerder eens had meegedaan aan een andere schrijfwedstrijd, maar het is me dus toch gelukt. Ik heb aan Waterloper meegedaan met drie ingezonden wedstrijdverhalen. Ze liggen nu bij de jury en dat is reuze spannend, want zal eruit komen dat ik als schrijver gegroeid ben? En hoe zwaar is de competitie? Ik weet dat er een paar schrijvers aan mee doen die al veel prijzen hebben gewonnen, dus ik beeld me niet in dat ik de top kan bereiken en als een van de winnaars uit de bus kom. Het zou al fijn zijn als ik ergens net boven het midden sta. We zullen het zien. Het meest kijk ik uit naar het juryrapport, want aan de hand van de commentaren die daarin zullen staan kan ik mijn verhalen weer herschrijven en misschien zelfs ook weer publiceren.

Als u het overzicht van korte verhalen ziet bij Publicaties NL, dan zult u begrijpen dat ik reuze trots ben op de lijst die inmiddels op Smashwords te vinden is. Daar staan de meeste korte verhalen van Johanna Lime tot nu toe, ze zijn uitgegeven als e-books.

Het was een goede beslissing om ze niet te laten verstoffen in de computer, ze door een redactrice te helpen verbeteren en ze als e-book uit te geven, vindt u ook niet?

Voor u als lezer is het misschien interessant om te weten dat er in juli een paar e-books afgeprijsd zijn, maar dan moeten ze wel via Smashwords worden gekocht, want het is de Summer Sale op Smashwords. Hij duurt de hele maand juli 2019.

 

Zo, en nu ga ik weer verder met het herschrijven van mijn manuscript, het is CampNaNoWriMo.

Groeten van Johanna Lime

Aan welke onderwerpen herken je verhalen van Johanna Lime?

9 mei 2019

Onze korte verhalen

Op 5 mei schreef ik iets over projecten en korte verhalen. Omdat ik weer begonnen ben met meedoen aan een wedstrijd, ben ik ook gaan denken over wat Dinie en ik gedaan hebben met de korte verhalen die we sinds 2012 geschreven hebben.

Aan de hand van informatie uit studielessen, uit boeken en uit de juryrapporten gingen we steeds proberen om onze verhalen door herschrijven te verbeteren. Ook hebben we geprobeerd om ze ergens gepubliceerd te krijgen. In het tijdschrift Vamp, bij Parelz, bij Ganymedes, als een Splinter bij Quasis, op de website van Schrijfland, bij Edge Zero. Maar als je steeds je neus stoot, stop je daar wel mee.

De enige publicaties van onze korte verhalen kwamen in drie van de zes bundels van de Gentasia Awards wedstrijd bij uitgeverij Annibo terecht, in 2015. En wat hebben we daaraan gehad? De uitgeverij is er mee gestopt en heeft haar beloftes nooit waargemaakt. Geen prijs, geen royalty’s van de bundels, geen verkoopcijfers ooit. We hebben de boeken gekregen, dat dan weer wel en het geeft een goed gevoel dat onze verhalen er in mochten staan.

Toen we in de gelegenheid waren om een cursus te gaan volgen bij Tais Teng, voor het maken van e-books, hebben we daar gebruik van gemakt. We besloten om vanaf november 2015 onze de korte verhalen zelf uit te brengen. Op Smashwords werden ze gepubliceerd als e-books, want het zou toch zonde zijn als ze anders alleen maar op onze computer zouden staan te verstoffen? Dan heeft niemand er iets aan. Verhalen zijn er om gelezen te worden, of niet soms?

Zodra het kon hebben we er ook weleens gebruik van gemaakt om een verhaal dat eerder aan een wedstrijd meedeed als een veteranenverhaal naar een andere wedstrijd op te sturen. De juryrapporten van de Fantastels Verhalenwedstrijd hebben ons altijd goed geholpen om de verhalen zelf weer te redigeren en te verbeteren. Maar het zijn nog altijd de verhalen gebleven zoals wij ze graag wilden hebben. Van Johanna Lime.

 

Redactie

Zoals ik ook al eerder schreef in een vorige blog, kregen alle korte verhalen die al op Smashwords waren gepubliceerd in 2018 en 2019 een hoofdredactie bij Tamara Geraeds. We hebben er keihard aan gewerkt om ze nog mooier te krijgen. Er staat nu een doelgroep bij vermeld en op de kaft staat NL voor Nederlandstalig of EN voor naar het Engels vertaalde verhalen. Het resultaat van ons harde werken staat nu weer op Smashwords en ik vind het geweldig. De verhalen zijn echte ‘Johanna Lime verhalen’, een beetje typisch misschien en soms wordt een lezer danig aan het denken gezet. Is dat de stijl van Johanna Lime? Ik weet het niet.

Ik heb voor mezelf een overzicht gemaakt van alle verhalen die Johanna tot nu toe heeft geschreven. Daarbij viel het mij op dat herschreven verhalen soms hele nieuwe verhalen zijn geworden, die als ze niet in de planning staan om te worden uitgebracht als e-book, nog op de computer staan. Ze zullen nog een keer herschreven moeten worden wanneer ik besluit wat ik ermee ga doen.

Onderwerpen

Welke onderwerpen zijn kenmerkend voor Johanna Lime? Deze vraag stelde Django Mathijsen me laatst op de Elfia in Haarzuilens, toen hij allerlei mensen interviewde voor een YouTube filmpje om op het Fantastels kanaal te zetten.

Ik werd met die vraag een beetje overvallen. De jury van Fantastels vond het altijd knap dat Johanna erg veelzijdig was, dat herinner ik me wel. Ze konden onze verhalen er niet uit vissen, want die hadden zulke uiteenlopende onderwerpen. Dus welke onderwerpen gebruikt Johanna Lime? Ik moet daar eens goed over nadenken.

Misschien is het af te lezen aan onze tag cloud op Smashwords?

Fantasy en Nederlands springen eruit, dus het is zeker Nederlandstalige fantasy wat Johanna Lime typeert. Maar meestal niet echt middeleeuws. Heksen? Ja, die komen er soms in voor. Draken ook wel. Allerlei fantasywezens? Soms. Science fiction met techniek en ruimtevaart? Daar hebben we wel het een en ander van, maar meestal gecombineerd met fantasy. Horror? Sommige gedeelten uit verhalen kunnen best eens wat gruwelijk zijn, maar echte horror schrijf ik niet. Maatschappijkritiek? Zeker wel. Emancipatie van de vrouw? Zeker, dat is vaak een thema. Maar om er nu echt de vinger op te leggen?

De inspiratie komt overal vandaan, de onderwerpen ook. Personages die bepaalde zwakheden vertonen of zich ergens tegen afzetten die hebben we in onze verhalen nodig. Welke schrijver niet?

Sorry, Django, maar ik heb nog geen goed antwoord op je vraag. Ik weet niet in welk hokje Johanna Lime precies past qua onderwerpen en eerlijk gezegd zit ik niet graag in een hokje ingedeeld.

Misschien dat u, als lezer het antwoord weet?

Groeten van Marjo (Johanna Lime)

De projecten van Johanna Lime

5 mei 2019

Schrijfprojecten

Het schrijfwerk van de afgelopen maanden heeft me aan het denken gezet en daarom volgen er hier een paar gedachten over de projecten van Johanna Lime.

Ik had een project in april 2019 voor CampNaNoWriMo en moest weliswaar het aantal woorden bijstellen, maar dat mocht. Ik schreef ruim 20.000 woorden aan korte verhalen en aan twee hoofdstukken van mijn volgende boek.

Ik ken mezelf en weet dat ik in projecten werk, net als Sylviana Attholred uit De vergeten vloek deel 2, Smeulend venijn. Zij moet ook altijd iets te doen hebben, want anders piekert ze te veel. Zo ben ik ook. Het liefst ben ik nogal fanatiek bezig met een project dat tot een goed einde gebracht kan worden, zoals het schrijven van een verhaal. Ik vergeet dan koffie te drinken en ben zo geconcentreerd aan het werk, dat ik niet meer stoppen kan. Eergisteren kwam ik er bijvoorbeeld achter dat ik om 00.35 uur nog steeds achter mijn laptop zat. Ik moest hoognodig naar bed. Op zulke dagen ben ik vaak een uur te laat met het koken van mijn eten.

Wanneer ik zo bezig ben, vergeet ik letterlijk de tijd. En dat is eigenlijk heel fijn, want van nature ben ik ‘through-time’ zoals ze dat noemen bij NLP. (NLP staat voor Neuro linguïstisch programmeren, daar heb ik mijn ‘master practioner’ diploma van gehaald). Ik ben een planner en planners zijn geen levensgenieters. Ze komen bijvoorbeeld veel te vroeg op afspraken uit angst om te laat te zijn.

Maar als ik met projecten bezig ben, met een verhaal, een boek of een tekening, dan kan ik ‘in-time’ leven. Dan geniet ik echt en zou ik al mijn afspraken vergeten. De keerzijde is natuurlijk dat ik in die periodes ook vergeet om goed voor mezelf te zorgen. Ik leef in die andere wereld, ben creatief bezig en mijn interne criticus houdt zijn mond. Het is heerlijk rustig in mijn hoofd.

Het liefst werk ik aan een project waar ik nog jarenlang met plezier op terug kan kijken. Zoals ‘Schimmenschuw’ en de ‘De vergeten vloek trilogie’, waar Dinie en ik contracten voor kregen bij Zilverbron en waarbij er dus een vaste deadline bekend is om naartoe te werken.

Maar vanaf 2012 waren er ook de korte verhalen. We deden mee aan allerlei wedstrijden in het genre. Goede projecten om eveneens lekker creatief mee bezig te zijn.

De laatste tijd kwamen die vooral op herschrijven aan en met al het redactiewerk dat vanaf augustus 2018 stond gepland, was ik weer helemaal ‘through-time’. Herschrijven en redactiewerk zijn ideaal voor mijn logicadeel en voor de interne criticus, allebei onderdelen van mijn denken. Helaas heeft mijn creatieve deel dan minder in te brengen. Alles moet voldoen aan taalregels en stijlvormen.

Bij redactiewerk pieker ik en vaak twijfel ik eraan of ik het eigenlijk wel kan. Ik voel me er alleen prettig bij als ik zie dat het resultaat de moeite waard was. Wanneer aan het einde van het proces de verhalen mooi zijn opgeknapt. Als wat ik vertellen wilde precies zo in het verhaal is komen te staan zoals ik het me had voorgesteld of soms zelfs nog beter verwoord.

Daarom ben ik ook heel blij dat Dinie en ik in 2018 Tamara Geraeds hebben gevraagd om al onze korte verhalen, die we al als e-book hadden uitgebracht op Smashwords, een gedegen hoofdredactie mee te geven. Ze zijn echt veel mooier geworden.

Ga ze eens lezen.

 

Waterloper

In april 2019, met Camp NaNoWriMo, moest ik eigenlijk opnieuw het korte verhalen schrijven uit zien te vinden. Het was alweer een tijdje geleden dat er echt een nieuw verhaal bedacht was. Ik ging aan de slag, zonder Dinie die meehelpt en met de kennis die ik tot nu toe van het schrijven heb opgedaan. Dan merk je dat de lat met eisen zo langzamerhand ook steeds hoger is komen te liggen.

De Fantastels Verhalenwedstrijd waar Dinie en ik elk jaar aan meededen sinds 2012, is gestopt na onze inzending van 2017. Trek Sagae stopte ook en de Harland Awards, daar deden we al wat langer niet meer aan mee. Verhalenwedstrijden in het genre zijn tegenwoordig haast niet meer te vinden. Ook al omdat ik niet zo’n horrorschrijfster ben. Maar Roos Poppelaars organiseert een nieuwe wedstrijd in het genre. In de maand mei 2019 staat de eerste editie open voor inzending. Website: Waterloper Verhalenwedstrijd

Ik wilde dus graag in mei mee gaan doen aan de nieuwe Waterloper Verhalenwedstrijd. De opzet hiervan is iets anders dan bij Fantastels. Waterloper is namelijk een themawedstrijd. Er zijn drie vaste thema’s die op een of andere manier in de verhalen verwerkt moeten worden. Dat viel nog niet mee. Ik heb echt maanden van tevoren lopen piekeren en nadenken over hoe ik een verhaal kon schrijven waarbij een van deze thema’s een belangrijke rol zou spelen.

Gelukkig kreeg ik inspiratie en kon ik in elk geval twee verhalen schrijven in april. En in mei kan ik ze herschrijven en opsturen voor de wedstrijd.

Het grappige van bezig zijn met de opgegeven thema’s is, dat het wel lijkt of mijn perceptie van de omgeving mee verandert. Ik kan geen ringtone meer horen of ik denk aan rinkelende belletjes en kletsende luikjes. Gisteren reed ik langs een weiland waar koeien stonden te grazen. Ik zag hun vlekken en kreeg spontaan een grote glimlach om mijn mond. Steeds als ik mensen hoor praten, verwacht ik dat ze geheimen hebben die ze niet zo snel met mij willen delen. Ik fantaseer erover wat ze te verbergen hebben. Het is dus even wennen, maar een themawedstrijd heeft ook een humoristische kant en als hij maar lang genoeg blijft kan het hilarische bijwerkingen hebben voor een schrijfster zoals ik. Het zal alleen zaak blijven om inspiratie op te gaan doen vanaf het moment dat de thema’s bekend worden gemaakt.

Opletten dus!

Zodra ik mijn verhalen opgestuurd zal hebben, begint er weer een spannende tijd van afwachten tot aan de prijsuitreiking. Ik ben heel benieuwd naar deze wedstrijd en hoop dat het net als Fantastels een succes zal zijn. Want dat helpt mij bij het korte verhalen schrijven.

Zal de jury kunnen zien hoe ik sinds we in 2012 begonnen vooruit gegaan ben? Of moet ik daar niet van uitgaan en elk commentaar uit de juryrapporten ter harte nemen om het verhaal daar later weer mee te verbeteren door het te herschrijven. De tijd zal het leren.

Hopelijk zijn de verhalen weer publiceerbaar en kunnen ze later worden uitgegeven, zodat de lezers er ook iets aan hebben.

 

In mei ga ik weer verder schrijven aan deel 3 van De vergeten vloek, Schamel verbond.

Groeten van Marjo (Johanna Lime)