Gewonnen certificaten en behoefte aan meer plezier

14 januari 2021

Gewonnen prijzen en certificaten

Over de uitslag van de Waterloper Verhalenwedstrijd schreef ik eerder al een blog. In 2020 kwamen mijn drie ingezonden verhalen (De magie van het lorgnet, Rode zwammen en Nederland emigreert) op plaats 15, 9 en 5! In de afgelopen week kreeg ik de prijzen en oorkondes toegestuurd. Hier zijn ze.

Het certificaat voor de Eb en Vloed prijs voor het verhaal met de grootste deviatie, Rode zwammen, dat op de 9de plaats eindigde. En het certificaat voor de Stormvloedkeringprijs voor Nederland emigreert, het verhaal dat op de 5de plaats eindigde en waardoor ik ten opzichten van 2019 zestien plaatsen in het klassement ben gestegen.

Wat ik hiermee ga doen? Ik heb besloten om de verhalen nog eens goed te redigeren en dan ga ik ze als e-books uitgegeven op Smashwords, zodat lezers er ook iets aan kunnen hebben.

De noodzaak voor meer plezier bij het schrijven

De afgelopen week vlotte mijn schrijfproces niet echt. Ik worstelde met het verhaal en hoewel ik alles uitgeplot had, liep ik er toch mee vast. Ik kwam aan veel te weinig woorden vooruitgang per dag en zag de score bij mijn NaNoWriMo project van januari 2021 kelderen. Dat kwam voornamelijk doordat ik sommige hoofdstukken terug ging lezen en het begon te redigeren. Er kwamen zodoende maar zestig of zeventig nieuwe woorden per dag bij, in plaats van iets tegen de 2.000. Inmiddels ben ik erachter waar het probleem zit en heb ik besloten om weer aan een nieuwe versie voor dit manuscript te beginnen. Ik ga alle hoofdstukken weer vanaf het begin doornemen en verbeteren. Ja, ik weet het…. ik ben een mierenneuker, alles moet logisch in elkaar zitten, alles moet kloppen. Als dat niet lukt, gaat het verhaal me tegen staan en kom ik er geen steek mee verder. Terug naar de tekentafel dus.

Schrijven moet wel leuk blijven, natuurlijk. Als ik er al geen plezier meer in heb, zal de lezer dat ook niet hebben. Dus dat moet echt veranderen! Daarom heb ik mijn NaNoWriMo project van januari na 11.994 nieuwe woorden stilgezet. Tenslotte is het geen zaak van leven en dood dat ik de NaNoWriMo bijhoud.

Ik geef mezelf vanaf nu weer de vrijheid om per dag te bezien waar ik aan wil gaan werken. In de praktijk houdt het waarschijnlijk in dat ik steeds een stukje roman schrijf en een stukje kortverhaal. Meer afwisseling dus. Tenslotte heb ik nog een aantal maanden de tijd voordat het manuscript echt af moet zijn. Als ik het maken van e-books en het schrijven van mijn roman afwissel, heb ik meer plezier. Dus voorlopig is dit mijn score voor het manuscript:

10.682 woorden in november, 43.886 woorden in december en 11. 994 woorden in januari.

Word geeft nu op mijn computer aan dat Versie 2 van het manuscript 56.561 woorden telt, ik heb nu ongeveer een half boek geschreven.

Die eerste helft wordt hierna verbeterd in een Versie 3 en daarna hoop ik door te kunnen stomen naar het eind. (Wie zei er ook alweer dat eerst je hele verhaal moest staan? Bij mij schijnt dat niet meer zo te werken) Voor het volgende deel van de trilogie ga ik toch eens analyseren hoe het komt dat het de laatste tijd steeds weer zo loopt als nu. Misschien ligt het aan mijn perfectionisme, misschien trek ik me de kritieken op mijn werk teveel aan, misschien moet ik anders gaan plotten dan ik tot nu toe heb gedaan, moet ik meer voorbereiden voordat ik begin te schrijven… Ik weet het niet, ik weet alleen dat het verhaal zoals ik het nu heb niet bevredigd en dat het anders moet. De oplossing heb ik al bedacht.

Ondanks alles ben ik blij met deze score die ik in zeven jaar heb gehaald bij NaNoWriMo:

Bij een volgend CampNaNoWriMo project kom ik boven het miljoen uit. Schrijven leer je door het te doen, door je fouten te onderkennen en het anders aan te pakken. Dat geldt net zo goed voor andere creatieve vakken, mijn leraar tekenen zei ooit dat ik na 100 schilderijen eens terug moest komen. 997.545 woorden na 7 jaar geeft toch wel aan dat ik aardig wat stappen in de goede richting heb gezet, maar het is nooit klaar natuurlijk. Je blijft leren en dat is maar goed ook, zonder groei geen vooruitgang.

Plannen genoeg

De plannen voor 2021 had ik in een andere blog ook al kenbaar gemaakt. Wat ervan terecht gaat komen, zal ik trouwens wel zien. Ik houd jullie op de hoogte met mijn blogs.

Allereerst zit ik nu in spanning af te wachten tot het eerste deel van Interplanetair, Ruimtestad gedrukt zal zijn. Nog een paar weken, vermoed ik.

Groeten van Johanna Lime

NaDeWriMo voortgang – het wordt weer lastiger vol te houden

19 december 2020

Het wordt lastiger vol te houden

Ik heb het stuk, dat ik eerder al geschreven had voor Versie 1 van dit verhaal, weer herschreven. Nu ben ik aan het doorschrijven aan een nieuw gedeelte, een stuk van het verhaal waarover ik nog flink moet nadenken, ondanks dat ik het heb geplot. Tijdens het schrijfproces gebeurt het, dat het verhaal net anders wordt dan ik in het plothokje in Excel had opgeschreven. Dat werk ik dan later weer bij. Het blijft flexibel, maar ik weet waar ik uit wil komen op het eind. Ik ben nu bezig met hoofdstuk 9, dus het duurt nog wel een maand of langer voordat het hele verhaal van Interplanetair deel 2 Geestenpoort af zal zijn. Dat verhaal zal wel meer woorden omvatten dan de 50.000 voor het project. Toch is het leuk om elke dag het aantal woorden in te vullen, zelfs als het er maar 337 op een dag zijn. Alle beetjes helpen.

Interplanetair deel 1 Ruimtestad komt in januari 2021 uit.

Ik schreef in een vorige blog dat ik bezig was met het tekenen van een sterrenkaart voor dit nieuwe boek, zo’n kaart als er ook in Schamel verbond is geplaatst. Dat is me gelukt. Ik heb hem getekend en opgestuurd naar Zilverbron. Bovendien heb ik een mooie auteursfoto opgestuurd, die tijdens een fantastisch leuke fotoshoot van mij gemaakt is door Kim van Gent Photography. Dus er komt een kaart in het boek Ruimtestad en op de achterkaft komt een nieuwe foto van mij. Nadat de woordredacteur klaar zal zijn, verwacht ik dat ik de flaptekst bij moet werken en daarna moet ik de proefdruk doornemen. Het komt steeds dichterbij!

Groeten van Johanna Lime

 

Na 7 dagen schrijven 28273 woorden verder en mijn nieuwe boek komt bijna!

10 december 2020

Na 7 dagen schrijven 28273 woorden verder

Ik ben lekker bezig met het schrijven en herschrijven van Interplanetair deel 2 Geestenpoort. Vanaf 4 december tot vandaag ben ik 28273 woorden verder gekomen. De proloog en de hoofdstukken 1 t/m 6 zijn af. Ik heb nog een paar hoofdstukken die ik aan moet passen en daarna kan ik weer door met creatief schrijven aan dit verhaal. Echt heel fijn dat ik de routine teruggevonden heb. In het begin schreef ik tot ver na middernacht en was ik nog een nachtuil, maar inmiddels is de schrijftijd gestabiliseerd en schrijf is ’s middags. Nu kreeg ik weer het plaatje van de flamingo op de website van de NaNoWriMo te zien. ’s Middags schrijven werkt voor mij het beste. Inmiddels ben ik ’s avonds aan het tekenen geslagen, want voor het nieuwe Science-fiction-fantasyboek dat in januari uit zal komen bij uitgeverij Zilverbron, wil ik graag een nieuwe sterrenkaart maken. Zo’n soort kaart als er ook in het boek Schamel verbond zit. Daar was ik zo geconcentreerd aan bezig dat het alweer ver voorbij middernacht werd voordat ik er erg in had. Maar het goede nieuws is dat de kaart vast nog op tijd afkomt.

Nog een maand ongeveer en dan komt er weer een nieuw boek van Johanna Lime.

Ik schreef in een vorige blog dat de hoofdredactie van mijn nieuwe manuscript klaar was. De uitgever vertelde me dat het nu bij de woordredacteur ligt. Zij verwacht dat Interplanetair deel 1 Ruimtestad ongeveer half januari van de drukker komen kan. Dus het nieuwe boek komt toch volgens de planning in januari 2021 uit.

Eerst dus de feestdagen van 2020 nog en dan start januari van 2021 met een gloednieuw boek!

Ik kijk er alweer  naar uit! Mijn zesde pennenvrucht, wat romans betreft.

Groeten van Johanna Lime

Het Zilverfest en een boekpresentatie

21 mei 2020

Jongens, jongens, ik heb hier helmaal geen tijd voor!

Nou ja, dan toch maar eerst een blog in de hoop dat ik de inspiratie voor een achtervolging in kristalmijnen vast blijf houden in mijn hoofd.

Soms loopt mijn takenlijst vol met allerlei dingen die eerst nog moeten gebeuren, voordat ik weer verder kan gaan met schrijven. Vandaag ook weer.

Ik kreeg zowaar royalty’s van Smashwords die nu eens een keer meer waren dan nul of slechts een paar eurocent. Wauw! Ik had ruim vier euro verdiend. Vermoedelijk zijn er mensen geweest die in de coronavirus-lockdown-tijd op zoek waren naar korte verhalen voor hun kinderen, want de meeste verkochte e-books bleken kinderverhalen te zijn. Of ze hebben deze gekozen omdat ze per stuk maar $0,99 kosten, lekker goedkoop. Nog geen 2 cent per geschreven woord. Hoe het ook zit, ik ben hen dankbaar. En nu maar hopen dat ze naar meer werken van Johanna Lime gaan zoeken!

Het is echt geen ramp hoor, dat ik eerst mijn administratie op orde moest brengen. Bovendien zat er een leuke taak bij om weer een nieuwe recensie op mijn boekenwebsite te plaatsen. Voor Schamel verbond heb ik er nu al drie! Gisteren kreeg ik een 10 van Bookstamel voor het derde deel van De vergeten vloek. Wat een eer! Ze schreef dat het einde van de trilogie niet beter geschreven had kunnen worden. Afijn, lees de recensies zelf, op https://www.boekenvanjohannalime.com bij de recensiemenu’s van mijn boeken.

Ik krijg nu toch wel de signalen dat er iets steeds beter lukt. Helaas ben ik iemand die zichzelf vaak onderschat. ‘Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg,’ dat was zo’n beetje hoe ik opgevoed ben. Altijd bescheiden blijven. Vooral geen grote mond opzetten en nergens om vragen, want dat is niet beleefd. In stilte je hoofd boven water houden.

De andere kant van die medaille is, dat je hiermee vaak niet voldoende voor jezelf opkomt en ook niet leert hoe je dat moet doen. Ik kropte vroeger alles op en als het niet meer te houden was, kwam het tot een explosie. Niemand begreep nog waar het over ging. Het is niet goed om je woede binnen te houden, leerde ik later. Maar het op een positieve manier gebruiken had ik nooit geleerd.

Als ik dan aan een assertiviteitstraining had meegedaan, voor therapie, kreeg ik ineens van mijn omgeving te horen: ‘Wat ben jij egoïstisch geworden!’ Ik wist me nog steeds geen houding te geven. Vandaar dat ik meestal maar afwacht en onzichtbaar blijf. Hoewel dat niet in mijn karakter zit, want meestal sta ik vooraan bij vernieuwing. Ik moet echt stoppen met het onderwaarderen van mijzelf.

Toch blijkt dat kritisch blijven op jezelf en op wat je doet ook heel goed kan werken. Ik ben gegroeid als schrijver. Ik sta alweer te popelen om door het gaan met mijn verhaal. De scène die ik gisteren nog maar nauwelijks kon bedenken, kwam vannacht weer in me op. Ik weet nu hoe ik dit hoofdstuk aan ga pakken. Het wordt lekker spannend! Ik voel de drang om verder te gaan. Het wordt zo leuk!

Vorige week schreef ik dat ik Interplanetair deel 1 over ging doen en intussen heb ik de eerste zestien hoofdstukken alweer herschreven. Ik ben bezig aan versie 3 van het manuscript en zit alweer over de helft. Ik ben opnieuw bij hoofdstuk 17, dat nu helemaal verandert. Het speelt zich niet meer op Calliope af, want de Witte Elfen en de Zwarte Elfen laat ik in deel 2 of 3 pas weer beter in de schijnwerpers komen. Er zitten nu alleen nog een Witte Elf van Calliope en een Zwarte Elf van Kwerpardië in de ruimtestad Alhenapolys. Hoofdstuk 17 speelt zich in versie 3 op Berinyi4 af. En het loopt niet zo goed af voor een bepaald personage. Jammer, maar in mijn fantasy kan en mag ik mezelf zijn en dan gebeuren er dingen die in het werkelijke leven niet zouden kunnen.

 

Het Zilverfest en een boekpresentatie.

Degenen die de pagina’s van Zilverspoor, Zilverbron en de Zilverboekenclub volgen op Facebook, weten misschien al dat er nu al drie keer een Online uur is geweest op Facebook. Dat heet ABOUT BOOKS. Want tjongejonge, het is coronavirus-lockdown-tijd en dan moet je wat! Er is daarom een geweldig leuk initiatief gekomen van uitgeverij Zilverspoor, met Cocky van Dijk, J. Sharpe en Kim ten Tusscher. Elke woensdagavond van 19:30 uur tot (een beetje later dan) 20:30 uur is er een Online uitzending van About Books. Hij is interactief, iedereen kan meedoen en opmerkingen plaatsen op Facebook. Het gaat over de boeken van Zilverspoor, maar ook over de auteurs, over het schrijfproces en die soort thema’s. Heel leuk om te volgen!

Omdat we de festivals zoals Elfia, Castlefest, Keltfest en dergelijke heel erg missen, komt er nu ook een heel weekend een Online Evenement. HET ZILVERFEST. Op dezelfde drie pagina’s op Facebook. Zaterdag 23 en zondag 24 mei van 14-20 uur. Wees van de partij, dit wordt echt heel leuk! Ik doe er zelf aan mee in een boekpresentatie over Schamel verbond. Op zaterdag tussen 17:45 en 18:15 uur. Peter van Roermund leest tussen 16:45-17:00 uur een stukje voor uit Sluimerend vuur. Maar natuurlijk is het leuker om gewoon van 14:00-20:00 mee te doen. Mocht je het toch missen, dan kun je het later nog op You Tube terugluisteren en kijken. Ik ben benieuwd naar je vragen over de boeken van Johanna Lime.

 

Groetjes,

Johanna Lime

Niet perfect is ook goed

30 april 2020

Niet perfect is ook goed

Achteraf gezien heb ik de maand april 2020 goed besteed. Misschien ging het schrijven niet helemaal perfect, maar dat hoefde wat mij betreft ook niet. Het was mijn doel om drie nieuwe, korte verhalen te schrijven voor de themawedstrijd Waterloper 2020. Dat is mij gelukt!

Ik heb werkelijk geen idee wat de jury van deze drie verhalen vinden zal. Natuurlijk niet, dat krijg ik pas te weten tijdens of na de prijsuitreiking. Ik heb voor mezelf besloten dat ik het helemaal goed ga vinden, zelfs wanneer de verhalen onder aan de ranglijst komen te staan. Ik ga me er niet langer om verbijten als ik de tweede ronde niet eens haal. Zelfs niet als mijn verhalen gediskwalificeerd worden. Het is goed. Perfectionisme kan soms ook te ver gaan.

Ik hoop natuurlijk wel op meer, maar weet ook dat ik de dingen vaak anders bekijk dan een jury of een lezer. Ik pas moeilijk in een hokje, daar heb ik mijn hele leven al moeite mee.

Zelf ben in tevreden met wat ik in april geschreven heb. Ik vind de drie verhalen goed geworden. Het was in het begin een beetje zwoegen. Maar het schrijven met een summier verhaalschema lukte wonderbaarlijk goed. Het was een leerzaam proces waar ik plezier in kreeg. Het was leuk om de verhalen dag na dag te zien groeien. Om alinea’s die de ene dag geschreven waren, beter te zien worden omdat ik ze de dag erna eerst weer ging redigeren. Na dat redigeren schreef ik weer verder. Het stuk dat ik die dag nieuw geschreven had, redigeerde ik de volgende dag weer, enzovoorts. De woordkeus werd beter, zinnen liepen anders, fouten werden er al schrijvende uitgehaald. Het verhaal paste bij mijn logica.

In tegenstelling tot mijn boeken, had ik van tevoren geen plot bedacht. Ik schreef deze korte verhalen spontaan, als een pantser. Broek op de stoel en schrijven! Maar al gauw vulde ik toch wel een summiere planning in. Een schema dat tijdens het proces intuïtief weer alle kanten op vloog, omdat er nieuwe inspiratie kwam. Wat een nachtje slapen met je geest doet, is echt te gek voor woorden! Verhalen worden geboren in het onderbewuste van een mens, dat heb ik inmiddels wel geleerd. Daar zit alles opgeslagen wat je ooit zintuiglijk ervaren hebt, wat je ooit bedacht hebt, wat je ooit gelezen of gezien hebt. Daar komen de associaties tot stand die een verhaal doen opwaaien. Daar begint de brainstorm. Zelfs, of misschien juist wel, met idioot lastige thema’s als van een schrijfwedstrijd die Waterloper heet.

Ik ga ze in mei opsturen en dan zie ik wel wat ervan komt. Wat ik nu al weet, is dat deze verhalen het ooit waard worden om gepubliceerd te zijn. (Het liefst na herschrijven aan de hand van een deugdelijk juryrapport, natuurlijk, als de wedstrijd weer voorbij is).

De CampNaNoWriMo van april heb ik gewonnen. Het wordt natuurlijk enorm spannend als mijn verhalen straks zijn opgestuurd en door een jury beoordeeld worden. Maar perfect hoeft niet, ik hoef die wedstrijd niet te winnen. Zo krampachtig als ik er vorige jaren in stond, daar doe ik niet meer aan. Ik heb er meer vertrouwen in. Dat ik een goede schrijver ben, hebben vijf gepubliceerde boeken me nu inmiddels wel geleerd. Dat heeft de redactie van manuscripten die steeds beter waren me intussen wel geleerd. Ik hoef met niet te bewijzen met korte verhalen. Daar ben ik gewoon minder sterk in dan in dikke boeken schrijven. Mijn prijs heb ik al gewonnen. Ik heb genoten van het schrijfproces, dat gaf me plezier. Er staan weer echte gekke dingen in deze drie verhalen, dingen die alleen Johanna Lime bedenken kan. Ik ben er nu al trots op. Kom maar op met die wedstrijd. Ik heb er zin in om mijn collega-schrijvers te ontmoeten. Om te horen hoe het hen vergaan is. Nu nog hopen dat het aan het einde van dit jaar wel weer mogelijk zal zijn.

Onverwachte herschreven inzendingen

Wat ik ook heel fijn vond, was herschrijven voor Edge Zero. Twee verhalen die vorig jaar meegedaan hadden aan Waterloper 2019 onder handen nemen. Sommige adviezen uit de juryrapporten ter harte nemen, omdat ze me mogelijkheden boden om de verhalen te verbeteren. Andere opmerkingen naast me neer leggen omdat ik me niet laat vertellen wat ik schrijven moet. Ook in dat soort beslissingen ben ik sterker geworden. Ik volg mijn eigen inzichten, al neem ik goede raad graag aan. Wat er met de verhalen gaat gebeuren die naar Edge Zero zijn gestuurd weet ik natuurlijk ook nog niet. Maar daarvoor geldt hetzelfde. Het is goed. Ik weet dat ze beter zijn geworden in de herschrijfronde. Ze kunnen de kritiek weerstaan.

Wat ik heel leuk vond is het herschrijven van ‘Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp’. Dat was een verhaal uit 2015, wat in 2019 was herschreven en nu dus weer herschreven is. Het is een verhaal voor tieners, dat erg humoristisch werd gevonden en daarom heb ik het als e-book op Smashwords gepubliceerd. Ook daarbij heb ik elementen uit het juryrapport ter harte genomen, waardoor er iets meer spanning ingekomen is. Ik hoop dat veel lezers vanaf 10 jaar het met plezier zullen lezen. (Kijk in Publicaties NL voor de link).

Op het eind van de CampNaNoWriMo ben ik begonnen aan een sciencefiction verhaal voor HSF. Of dat me gaat lukken? Ik weet het niet. Ik ben bang dat ik me laat intimideren door de eisen. Science fiction (harde waarschijnlijk) in minder dan 3000 woorden. Kan ik dat wel?

Ik twijfel er nog over, hoewel ik inmiddels wel een geniale titel heb bedacht. In mei nog maar eens verder sleutelen aan dit verhaal.

En dan weer gauw verder aan mijn manuscript voor mijn zesde boek, het eerste deel van de Interplanetair trilogie bij Zilverbron.

Groeten van Johanna Lime

Een nieuw E-book waarbij de lezer de prijs bepaalt

26 april 2020

Nieuw e-book uitgebracht na Waterloper van 2019

Ik heb eindelijk weer eens een e-book gepubliceerd op Smashwords. Het heeft na de uitslag van de Waterloper Verhalenwedstrijd van 2019 even stil gelegen, maar ik ben er weer aan gaan sleutelen! In april 2020 schreef ik ook weer korte verhalen voor de Waterloper Verhalenwedstrijd van 2020 en ik herschreef er twee voor Edge Zero. Na een week of drie zat de vaart er goed in. Ik was bezig aan CampNaNoWriMo en dacht, laat ik dit verhaal ook maar herschrijven. Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp is geschikt voor lezers vanaf 10 jaar. Ik heb het zo ingesteld dat je zelf de prijs mag bepalen die je ervoor betalen wilt, daarna is het te downloaden.

Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp

(Het is na het herschrijven een tamelijk lang kortverhaal, van 10.520 woorden geworden. En dan heb ik de titels van de hoofdstukjes voor het e-book nog niet eens meegeteld).

E-book 2020 – Copyright Johanna Lime

Geschreven door Johanna Lime

Voor de jeugd (10+)

Redactie door Johanna Lime

Kaft getekend door Marjo Heijkoop

Afbeeldingen die ik gebruikt hebt voor het bewerken van de kaft: Lightspring, DM7, NextMarsMedia, Macrovector/shutterstock.com

Directe link naar het e-book: https://www.smashwords.com/books/view/1018074

Prijs door de lezer te bepalen.

Beschrijving verhaal:

De aardmannen van Faunaardland worden door vliegende saffraanslakken met een bijtend zuur belaagd. Dat komt door Dhan, een magiër uit Bruinaardland, die in de oorlog werd verslagen. Zijn vloek kan niet gekeerd worden, tenzij Stibs en zijn groep een oger in Geoglurk vinden die verzot is op slakkensoep.

Dit schreef de jury van Waterloper 2019 over het verhaal:

Gerard van den Akker:

Het land van de aardmannen is vervloekt: om de haverklap komen er vliegende saffraanslakken die zuur spuiten en iedereen verwonden. Geen magie of geweld lijkt te helpen. Daarom worden de aardmannen Stibs en kapitein Zret samen met de elf Hagmar erop uit gestuurd om een oger die slakken eet te vinden. Die vinden ze, en nadat hij met zijn vlindernet alle slakken heeft gevangen en opgegeten, kan iedereen opgelucht verder leven.

Dit is een heerlijk ongecompliceerd fantasyverhaal dat zeer geschikt is voor de jongere lezers. Het laat zien dat je een rijke fantasie hebt, en ook nog eens goed kunt schrijven, zeker voor die jongere doelgroep. En zelfs als volwassene heb ik met plezier je verhaal gelezen.

Rianne Lampers:

Er zit niet echt een boodschap of een diepere laag in het verhaal, wel humor. En de schrijver heeft duidelijk een levendige fantasie!

J. Sharpe:

Een goed geschreven fantasieverhaal, met een origineel gegeven. Ik ben geïntrigeerd. De schrijfstijl is goed. Show don’t tell is iets wat je aan jou niet meer hoeft uit te leggen. Ook staan er nauwelijks type- of tikfouten in.

Steven Wekdam:

Zelden ben ik zo enthousiast geweest over een verhaal dat ik nota bene voor diskwalificatie heb voorgedragen, omdat het niet aan de eisen van het thema van de wedstrijd voldeed. Wat heb je een prachtige vertelling ingezonden. Iets dat zo door een speelman bij een knapperend kampvuur gebracht had kunnen worden. Spanning, humor, leuke verhaalwendingen, alles zit erin. Ik vind je verhaal zeer geschikt voor de leeftijdscategorie 9 – 12 jr. Ik weet niet of het met deze doelgroep in gedachten is geschreven, maar ik hoop dat je dit soort dingen vaker schrijft en ook publiceert. Ik weet zeker dat mijn zoon ervan zou genieten.

 

Dit is waarom ik het als e-book aan lezers aanbieden wil:

Ik vond het natuurlijk jammer dat het in de wedstrijd gediskwalificeerd werd, maar ergens had ik dat ook wel verwacht. In 2019 had ik er veel moeite mee om verhalen te schrijven die aan de thema’s van de Waterloper Verhalenwedstrijd voldeden. Dit verhaal, dat als ‘Saffraanslakkensoep’ in 2015 als eens meegedaan had aan de Harland Awards voor korte verhalen, kon ik als ‘veteranenverhaal’ insturen, met een andere titel: ‘Hoe een oger uit Glelogurk de aardmannen hielp’. Ik had er een geheim in verwerkt vanwege het thema, maar dat paste niet echt goed en bij het herschrijven zijn ze nu weer geschrapt. Maar door de commentaren van de jury heb ik er wel een nieuwe spannende scène bijgemaakt, die de ogers minder vriendelijk maken, waardoor het nogal bijzonder wordt dat Cagrud de aardmannen en de elf wil helpen. Maar ja, Cagrud is dan ook verzot op Saffraanslakkensoep!

Steven Wekdam had volkomen gelijk om mijn inzending voor diskwalificatie aan te merken. Maar omdat hij er zo enthousiast over was en vond dat het een prachtverhaal was voor tieners, besloot ik het te herschrijven voor dit e-book, met weer een net iets andere titel. Geoglurk in plaats van Glelogurk. Ik hoop dat jullie van dit verhaal genieten!

(NL)

SMASHWORDS EDITIE

Dit e-book is uitsluitend voor uw persoonlijke plezier. Het mag niet worden doorverkocht of doorgegeven aan iemand anders. Als u dit boek wilt delen met iemand anders, koop dan alstublieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als u dit boek leest en u hebt het niet gekocht, of het was niet gekocht voor uitsluitend uw gebruik, ga dan alstublieft naar Smashwords.com en schaf uw eigen exemplaar aan. Dank u voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Let a.u.b. op het Copyright bij e-books en koop een exemplaar per lezer. Ze mogen niet gekopieerd worden!

Dit e-book is te koop bij Smashwords.

Mijn Smashwords profiel pagina vindt u hier: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

Dromen en doen

14 februari 2020

 

Maak je droom waar

Een van de betere spreuken vind ik MAAK JE DROOM WAAR. Ik denk dat iedereen dromen heeft, voorstellingen en verlangens van wat je graag zou willen in je leven. Als kind was ik al veel aan het tekenen en schrijven, want daar voelde ik me lekker bij. Ik maakte landkaarten, een eigen krantje, lange gedichten, brieven en verhalen. Ik ging schilderijen maken en was ook best handig met handwerken en knutselen. Toch bleven dit hobby’s.

Nadat ik in het onderwijs was gaan werken, schreef ik artikelen voor de schoolkrant, er kwam zelfs ook een vervolgverhaal in te staan, dat ik geschreven had. Van alle leerkrachten vulde ik de meeste pagina’s. In het schildersbedrijf waar ik na omscholing terecht kwam, schreef ik weer voor het personeelsblaadje. Schrijven zat er altijd al in.

Pas nadat ik geen nieuwe baan meer vinden kon, keerde ik terug naar mijn echte droom: Boeken schrijven. Ik vind niet meer dat dit alleen maar een hobby is. Het is mijn passie en ik leef ervoor. Eindelijk, nu ik de leeftijd heb bereikt van de oudste debutant van de schrijfwedstrijd Waterloper 2019, valt mijn passie samen met mijn grootste droom. Er komen boeken van mij uit, die lezers in mijn droomwereld trekt. Hopelijk hebben ze het er net zo naar hun zin als ik. Mijn tekeningen komen als kaften van e-books op Smashwords te staan. Ik wil nog veel meer gaan doen met tekenen en schrijven. Ik heb nog zoveel dromen. Hopelijk worden ze allemaal waar.

Een update van wat ik de afgelopen week heb gedaan

Vorige week was ik met versie 2 van ‘Interplanetair, deel 1’, de herschrijfronde, tot hoofdstuk negen gekomen. Deze week heb ik alle veertien hoofdstukken van versie 1 herschreven. Wat in dit verhaal moest veranderen, is gelukt. Bovendien leest het nu beter doordat ik het heb geredigeerd. Vanaf nu kan ik weer verder gaan schrijven aan de tweede helft van het manuscript.

Voortgang van redactiewerk voor Schamel verbond

De redactie van ‘De vergeten vloek, deel 3, Schamel verbond’ ging de afgelopen week ook gestaag door. Natascha en ik hebben elke dag twee hoofdstukken verwerkt. Van de dertig zijn er nu twintig door de eindredactie heen. Als het zo doorgaat, kan deze redactieronde eind volgende week klaar zijn. Ik ben heel trots op hoe het verhaal uiteindelijk wordt.

Om dromen uit te laten komen, moet je wel iets doen. Anders blijft het slechts een droom.

Johanna Lime

In de redactiemodus

7 februari 2020

Een eerste versie is niet perfect.

Zoals jullie weten, probeer ik ieder jaar mee te doen aan de NaNoWriMo (National Novel Writing Month) in november. Met de bedoeling 50.000 woorden te schrijven in een maand. In 2019 schreef ik daardoor een half manuscript voor een nieuw boek. Het was de eerste versie van een verhaal waarvoor ik in oktober had geplot. Het eerste deel van de nieuwe trilogie Interplanetair.

Het voordeel van een eerste versie is, dat je kunt schrijven zonder angst. Je hebt een idee met personages en gebeurtenissen, conflicten en een wereldbouw en dat moet op de een of andere manier een nieuw verhaal gaan vormen. Je let er niet op of alles wel helemaal perfect geschreven is. Bij NaNoWriMo gaat het vooral om het plezier in schrijven, om je creativiteit aan te spreken en om een routine op te bouwen. De eerste veertien hoofdstukken waren geschreven, maar ze waren nog lang niet perfect. Het verhaal stond er nog maar half, ik moest het eigenlijk nog af gaan schrijven. Ik had de plot en wist hoe het verder zou gaan, maar ik stuitte op een weerstand. Ik zat in de redactiemodus.

Vorige week schreef ik dat ik heb besloten om versie 1 niet af te schrijven als versie 1. Na lang denken kreeg ik het idee dat doorgaan zonde van mijn tijd zou zijn. In plaats daarvan begon ik met redigeren en dat werd versie 2. Ik ben blij dat ik die keuze heb gemaakt, het bevalt me goed. Ik steun nu wat meer op mijn analytische kant, later krijgt de creatieve kant weer meer aandacht.

Ik heb de afgelopen week al negen hoofdstukken herschreven en ze zijn erg opgeknapt. Hier en daar heb ik een kleine wijziging in de plot verwerkt, maar vooral is het verhaal nu beter opgeschreven. Ik heb genadeloos geschrapt (en in mijn geval ook weer toegevoegd wat eraan ontbrak), woorden en zinnen geproefd en afgewogen, hele alinea’s verbeterd, dingen anders opgeschreven. Actiever taalgebruik, logischer van opbouw, herhalingen eruit. Ik krijg een veel beter gevoel over versie 2.

Nog vijf hoofdstukken redigeren en dan kan ik weer overschakelen. Creatief verder schrijven, maar wel met een goede eerste helft van het verhaal als steun en wetend welke personages waar moeten worden ingezet. Hoe die wezens van andere planeten er precies uit zien, van welke plaats uit het universum ze afkomstig zijn en op welk moment ik ze kan gebruiken.

Ik vond het citaat ‘Schrijf vrij van angst, redigeer genadeloos’ en zie dat tegenwoordig als een waarheid bij het schrijven. In het begin kan te veel kritiek al je pogingen om te beginnen met schrijven je in de kiem smoren, dan moet je nog niet redigeren, alleen maar creatief gaan schrijven. Het maakt niet uit hoe gek het lijkt, later komt het wel weer goed. Daarna heb je je analytische vermogen en kennis van de taal hard nodig om het precies zo te verwoorden als je in je dromen voor je zag.

Heerlijk als je ziet dat het lekker opknapt en er een goed verhaal komt te staan.

Voortgang van redactiewerk voor Schamel verbond.

Tegelijk met versie 2 van ‘Interplanetair, deel 1’, ben ik bezig aan de tweede redactieronde voor ‘De vergeten vloek deel 3, Schamel verbond’. Ook daar geldt dat je genadeloos moet zijn om het verhaal zo in het boek te krijgen dat alles klopt. Soms moet er iets geschrapt worden om het verhaal beter door te laten lopen. De zinnen moeten kloppen, voor sommige woorden wordt een synoniem gezocht, alles wordt nog eens grondig onder de loep gelegd.

Het gaat lekker. Ik ben heel blij met Natascha, de redactrice met wie ik dit samen doen kan. We hebben alweer een derde van het aantal hoofdstukken doorgenomen. Het verhaal komt er beter uit en wordt precies zoals ik het voor ogen had.

De komende weken weet ik wat ik kan doen: verder gaan met redigeren van Interplanetair en met de redactie van Schamel verbond.

Ik heb er zin in.

Johanna Lime

Verander het plan maar nooit het doel

30 januari 2020

Een zoektocht naar wijze woorden.

Een van de voordelen van internet en sociale media is, dat je soms van die wijsheden tegenkomt die je aan het denken zetten. Zo was ik op Pinterest op zoek naar citaten voor in mijn bullet journal. In 2020 begon ik namelijk aan alweer mijn derde bujo. Ik merkte dat het steeds een beetje op hetzelfde neerkomt. Als de jaaragenda staat, komen de maandagenda’s en de weekagenda’s erin. Een paar bladzijden waar wat afgevinkt kan worden, zoals gelezen boeken en bekeken films. Wat schema’s voor wedstrijden, een tabel voor het bijhouden van mijn blogs, maar dan heb je het bijna wel gehad. Ik wilde er toch af en toe ook wel weer een tekening of een citaat in kwijt. Gewoon als verluchtiging van de pagina’s, omdat het boekje met alleen maar agenda’s erin nooit helemaal vol komt. Ik houd ieder jaar een aantal lege bladzijden over. Ik zocht dus naar citaten en zag dat de meeste die ik op Pinterest ontdekte weer eens in het Engels waren. Dat is leuk voor Engelstaligen, maar ik wil wel Nederlands. Ik zocht verder en vond er ook een paar Nederlandse teksten tussen. Nu heb ik een aantal Engelse en Nederlandse ‘wijsheden’ op mijn harde schijf bewaard. Als ik er zin in krijg, zet ik er af en toe een in mijn bujo. Een tekening of sticker erbij en ik heb weer een bladzijde vol.

Plaatjes voor mijn blogs.

Later zocht ik onderwerpen voor mijn wekelijkse blogs. Daarvoor kon ik ook mooi inspiratie halen uit de opgeslagen plaatjes. Dus heb ik er een aantal uit het Engels vertaald en omdat dat in het Nederlands nou net niet lekker klonk, heb ik ze bewerkt op mijn manier. Ik gaf er een eigen draai aan. En nu heb ik in mijn digitale tekenprogramma zelf afbeeldingen met teksten gemaakt voor dit soort blogs.

Het schrijfproces.

Tijdens het redactiewerk voor De vergeten vloek deel 3 betrapte ik me erop dat ik steeds maar zat te wachten. Op de e-mail met het bestand dat nagekeken moest worden. Sommige dagen kwam er wel een hoofdstuk binnen, maar op andere dagen niet. Ik vond het eigenlijk maar niks dat ik zo aan het uistellen was, want dat redactiewerk was zo gepiept. Dus ik had nog wel een paar uur kunnen schrijven. Ik kreeg weer een enorme behoefte om verder te gaan met mijn volgende boek. Versie 1 was tijdens de NaNoWriMo van november 2019 tot op de helft af gekomen. Ik had het plan gevolgd en zou weer verder kunnen gaan.

Daar begon de twijfel. Zoals altijd gebeurt bij mij, vond mijn onderbewuste dat het niet goed was. Ik droomde er ’s nachts over dat er elementen aan ontbraken die er toch nog in moesten komen. Overdag pakte ik het eerste hoofdstuk op. Ik zat vanwege de redactie in de redigeermodus en het was goed te merken dat dit nog maar een eerste versie was. Dat kon veel beter opgeschreven worden!

Afijn, wat moest ik doen? Het hele plan overboord gooien en opnieuw beginnen?

Ik wist het niet, november was alweer een poosje geleden. Daarom ben ik eerst maar eens die veertien hoofdstukken die er al stonden door gaan lezen. Ik merkte dat alleen aan het begin veel te verbeteren was, de rest viel eigenlijk reuze mee, daar liep het lekker door. Toch gingen mijn logicadeel, mijn creatieve deel en mijn interne criticus ermee vanbinnen aan de haal. Hoe kon ik het verhaal nog beter maken? In een Interplanetaire ruimtestad zouden veel meer verschillende wezens moeten zijn. De hoofdpersoon zou daar toch op zijn minst een beschrijving van moeten geven. Hoe zagen ze eruit. Hoe was het leven in zo’n stad? En als ik het eens van het standpunt van de antagonist bekijken zou, wat dan? Wat zou hij doen om zijn zin te krijgen? Afijn, mijn fantasie ging op de loop en iedereen vanbinnen vond dat ik er hier en daar nog wel wat tussen moest voegen om het verhaal aan geloofwaardigheid te laten winnen. Ik kreeg goede ideeën om het verhaal beter te maken.

Op Facebook kreeg ik eens de raad om eerst het hele verhaal uit te gaan schrijven en daarna pas aan herschrijven te beginnen. Dan kon ik dat waarschijnlijk beter eerst gaan doen. Want, ja, dat was een goed advies. Of niet?

Nou, na veel wikken en wegen ben ik daarvan teruggekomen. Bij de twaalfde Saturnusmaan werkte dat wel goed. Maar bij de verhalen voor Zilverbron ging het niet zo. Vaak begon er een nieuwe versie als de vorige nog niet klaar was.

Daar heb ik nu ook weer voor gekozen. Met de aantekeningen die ik heb gemaakt, tijdens het lezen van versie 1, kan ik versie 2 al tot voorbij het midden herschrijven. Het initiële plan, het uitgewerkte plot, wordt tijdens het herschrijven aangepast. Of ik daarmee een organische schrijven word of een plotschrijver blijf? Ik weet het echt niet. Maar het is wel een beproefde manier voor Johanna Lime.

En als ik dan weer aangekomen zal zijn op het punt waar ik met versie 1 gebleven was, ga ik van daaruit verder. Dan is er al zoveel nieuws bijgekomen dat ik vast en zeker prachtige ideeën heb voor de rest van het verhaal, waarvan het plot trouwens ook al in grote lijnen vaststaat. Ik voel me hier veel beter bij, want dit zie ik helemaal voor me. Echt veel handiger dan verder schrijven aan iets wat ik niet meer helemaal zie zitten.

Dus ik ben ik begonnen met versie 2 van mijn volgende verhaal. Dit is mijn nieuwe plan. Aan het doel verandert niets, dat is nog steeds het schrijven van het eerste deel van Interplanetair. Mijn tweede trilogie bij Zilverbron.

Het is een hele klus om het begin zo te veranderen dat het verhaal beter loopt. Vooral bij het begin van een verhaal, waar je alle pionnen neer moet zetten, is het altijd moeilijk om goed te doseren. Maar ik ben deze week begonnen en vandaag was ik tot het midden van hoofdstuk 3 gekomen. Het herschrijven gaat langzamer dan gedacht, maar alles zit goed in elkaar. Ik hoef niet echt veel te veranderen aan het plot, slechts hier en daar een kleinigheid. Dat maakt een enorm verschil. Over het verhaal zoals het nu vorm krijgt, twijfel ik niet meer. Zo is het echt gegaan. Als zelfs mijn logische deel en mijn innerlijke criticus vinden dat het geloofwaardiger overkomt dan bij versie 1, zit het wel goed. Dan zullen de lezers het daar ook wel mee eens zijn. Ik krijg weer heel veel zin om dit verhaal helemaal neer te zetten zoals ik het voor me zie. Ook van dit gedeelte van mijn verbeeldingswereld wordt steeds meer onthuld. Corona Stella voegt zich bij Laskoro en Berinyi.

Mijn passie voor ‘De twaalfde Saturnusmaan’

16 september 2019

Het verhaal dat er moet komen

Dinie heeft mij eens verteld dat ze droomde over een nieuwe maan bij Saturnus.

Ze woonde toen nog in haar vrijgezellenappartement in Krimpen aan den IJssel. In die tijd reed ze met een collega mee naar haar werk Terwijl ze op weg waren naar hun kantoor stond de autoradio aan. De nieuwslezer vertelde dat er een nieuwe maan ontdekt was bij Saturnus, de twaalfde maan die rond die planeet ontdekt werd.

Een droom die uitkomt, kan gewoon geen toeval zijn. Dit betekent iets. En dat is ook de reden waarom ik dit heb meegenomen in de voorbereidingen op dit verhaal.

Saturnus Maan heette het eerst, nu heb ik het ‘De twaalfde Saturnusmaan’ genoemd.

Ik heb nu al in een paar blogs laten zien hoezeer ik twijfelde over dit verhaal. Er waren twaalf hoofdstukken af en ik was daarmee op de helft. Het heeft een hele tijd aan de kant gelegen omdat de trilogie eerst klaar moest zijn. Toen ik het pasgeleden weer oppakte, stond het me tegen om er mee door te gaan. Het eerste hoofdstuk had niet de kwaliteit die ik na veel redactiewerk wilde zien. Ik heb het toch opgepakt omdat ik diep van binnen weet dat dit verhaal er komen moet, omdat ik het al heel lang wilde schrijven. Nadat ik eenmaal bezig was, viel het me alles mee. Sommige zinnen moesten alleen wat anders worden verwoord, de essentie was gewoon goed. Toch was er wel iets anders mee aan de hand. De spanningsboog klopte niet.

Ik ben opnieuw gaan plotten en nu staat er een prima indeling voor vierentwintig hoofdstukken, met een beginsituatie, een blinde vlek, een conflict, vier keerpunten, een climax en een einde.

 

Facebookvrienden

Ik heb de hulp ingeroepen van mijn Facebookvrienden en heb hen mijn twijfels voorgelegd over de uitleg waarvan ik dacht dat die nodig was voor dit verhaal. Het wordt een autobiografische roman waarin ik mijn eigen mening over de ontwikkeling van de mensheid, religie, de positie van de vrouw die al dan niet een aspergersyndroom heeft (in elk geval nogal introvert is) opschrijf op mijn manier.

Om bepaalde dingen duidelijk te maken kom ik er niet onderuit dat ik iets uit ga leggen, bijvoorbeeld dat Saturnus weerstand betekent en dat de Maan over gevoeligheid gaat. Ik probeer de informatie die de lezer nodig heeft natuurlijk zo te doseren dat er steeds maar een beetje van vrij komt tussen de ervaringen van onze vakantiereizen over de wereld en onze ervaringen op het werk door.

Het verhaal gaat over twee vrouwen die het onderwerp van een studie worden en daarvoor steeds worden vervoerd naar een ruimteschip met onderzoeksfaciliteiten dat op de twaalfde maan van Saturnus staat. De aliens onderzoeken de herinneringen van de vrouwen, zonder dat die het door hebben dat dit gebeurt. Uiteindelijk komen de vrouwen erachter en dan is het hek van de dam.

Het is een serieus maar ook komisch verhaal en natuurlijk is het grotendeels fictie met alleen maar een paar autobiografische ervaringen die erdoorheen verweven zijn.

 

Ik kreeg hele fijne reacties en tips van mijn Facebookvrienden, waaronder ook een aantal schrijvers. De belangrijkste die mij echt over de streep getrokken heeft, was: ‘Waarom schrijf je het niet gewoon? Het schrijven doe je tenslotte voor jezelf! En als je het helemaal geschreven hebt, kun je altijd nog kijken wat je er mee doet.’

Een andere was: ‘In een nawoord schrijven hoe je ertoe gekomen bent en uitleggen wat sommige belangrijke elementen zijn. De informatie die er in moet kun je misschien verwerken in de dialogen.’

Nog een andere was: ‘De informatie er nu tussen schrijven en later uitwerken in spannende monologen.’

Er kwamen nog meer hele goede reacties. Wat is het fijn dat mensen zo positief reageren en je willen helpen. Social media is zo gek nog niet, het kan echt een hulpbron zijn. Bedankt allemaal!

Schrijven met passie

Ik ben aan versie 7 begonnen nadat het plot veranderd was. Twaalf hoofdstukken waren min of meer al klaar maar moesten vanwege de nieuwe indeling ergens anders terecht komen. Ze moesten dus weer herschreven worden.

Twaalf andere hoofdstukken waren helemaal nog niet geschreven en moeten dus nog vanaf het begin uitgewerkt worden. Ik heb alleen een idee over welke onderwerpen ze moeten gaan en hoe ze in het totaalplaatje passen.

Ik ben gaan herschrijven en kwam in een ‘flow’ terecht. Zaterdag begon ik aan een heel nieuw hoofdstuk. Sommige dingen zijn autobiografisch maar veel ervan is pure fictie. Er kwam een zwaar conflict in voor dat voor flinke problemen zorgde bij de personages. Ik heb er zondagavond nog laat aan doorgewerkt en ging pas na middernacht naar bed. Vandaag, op maandag, ben ik vijf uur achter elkaar aan het schrijven geweest aan hoofdstuk 10. De hoofdstukken worden niet al te lang, ongeveer de helft van wat ik normaal per hoofdstuk gewend ben. Hoofdstuk 10 gaat over eigen ervaringen met mijn werk, al zijn ze wel een beetje verdraaid naar de kant van fictie. Ik zat echt ‘in the flow’, de tijd ging helemaal aan mij voorbij. Voordat ik het wist moest ik alweer het eten gaan koken.

Ik was in mijn herinnering weer bij de situaties die ik heb beschreven. En het leuke van alles was dat ik in het verhaal dingen verwerk waardoor ik nog zekerder van mijn zaak geworden ben. Wat anderen er ook van zeggen, ik weet dat ik er goed aan heb gedaan om met Dinie samen een huis te kopen. Dat we als twee vrouwen samen 36 jaar bij elkaar gebleven zijn en lief en leed gedeeld hebben. Ook al vonden andere mensen dat maar vreemd, het was de beste keuze.

Vandaag ben ik dus alweer zover dat ik morgen verder kan gaan schrijven aan hoofdstuk 11 van de roman. Dit gaat echt met heel veel passie. De woorden en zinnen komen achter elkaar naar boven. Ik hoef het alleen maar uit te typen en het staat er, precies zoals het moet.

Het leuke van alles is, nu ik eenmaal bezig ben, dat de uitleg heel natuurlijk in het verhaal verweven wordt in monologen en dialogen. Ik hoef me dus geen zorgen meer te maken over te veel infodump. Door de weerstand die telkens overwonnen moet worden door de personages, ontstaan er natuurlijke conflicten en die zijn de motor voor elk verhaal. Het vloeit als een onstuimige waterval. Als ik het al zo ervaar, denk ik dat een lezer er ook wel vlot doorheen zal komen.

 

Vandaag voel ik me helemaal geweldig doordat ik dit van me af heb kunnen schrijven.

Groetjes van Johanna Lime

(Marjo)