Overzichten van drie jaren Leesuitdaging

Negende blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 10 december 2018

Voordat in september 2015 ons debuut Schimmenschuw uitkwam, kochten we al boeken op verschillende festivals waar Nederlandse uitgeverijen in het fantasygenre stonden. We hadden begrepen dat het lezen van boeken van andere schrijvers zou kunnen helpen wanneer je zelf ook schrijver was. Bovendien was het altijd gezellig om onze collega’s bij Zilverbron te ontmoeten op evenementen waar we ons ook nog konden vergapen aan de prachtige kostuums. Er ging in die tijd een hele nieuwe wereld voor ons open. Ook lazen we dus steeds regelmatiger weer eens een boek en dat beviel goed.

Sinds Hebban in 2016 begon aan de Reading Challenge (op zijn goed Nederlands), en we ontdekten dat Goodreads die ook had, was het hek helemaal van de dam. Tegenwoordig houdt Marjo ieder jaar bij wat ze heeft gelezen en schrijft ze ook recensies van de door haar gelezen boeken. Zo langzamerhand komen die niet alleen op Goodreads en Hebban te staan, maar ook  hier

Het is misschien wel leuk om een overzicht van de afgelopen drie jaren te laten zien, dus hebben we die in een paar afbeeldingen bij elkaar gezet.

In 2016 waren het nogal veel titels, maar dat kwam vooral doordat er twaalf Splinters bij zaten, korte verhalen die per maand uit kwamen en waar we een abonnement op hadden. Verder waren er heel wat mooie romans om te lezen, zat er een studieboek bij en las Marjo in 2016 overdag twee boeken vanaf haar beeldscherm, terwijl ze normaal overdag met schrijven bezig is en dan ’s avonds pas tijd heeft om te lezen. Zo kwam ze dus in 2016 aan 35 boeken.

In 2017 waren de te lezen boeken gemiddeld wel wat dikker en bovendien was Marjo overdag druk bezig met schrijven. Ze volgde een cursus bij Marjon Sarneel. Aspergirls was een boek dat werd gelezen voor onderzoek, er zat weer een studieboek over schrijven bij, maar verder waren er fijne romans om in weg te kruipen. Eind 2017 was de stand 21 gelezen boeken.

In 2018 was het de bedoeling om 25 boeken te lezen, maar dat is net als in 2017 niet gelukt. Er zaten een paar boeken bij die nogal veel tijd vergden om uitgelezen te krijgen, maar het was een geweldig fijn leesjaar. Nog een pagina of 50 uit het laatste boek en dan is Marjo klaar voor deze Leesuitdaging. Ze heeft alle reden om er nooit meer mee te stoppen. Boeken lezen is geweldig leuk!

Misschien dat het in 2019 dan eindelijk gaat lukken om echt 25 romans te lezen.

 

Mijn achtste blog voor de leesuitdaging van 2018

Twee fantasyboeken voor mijn achtste blog van 2018 in verband met de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads

Achtste blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 25 oktober 2018

Dit blog gaat over twee boeken die ik in 2018 las voor de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads. Drakenkruid van Jeroen Vreijling en Pangaea, verloren wereld van Tycho Scholten.

Drakenkruid

Drakenkruid is het debuut van Jeroen Vreijling dat is uitgebracht bij Zilverbron.

Het boek kan gelezen worden door de jeugd vanaf ongeveer 10 jaar. Het is een verhaal over draken, mensen, dwergen en elfen. De draak Bulder wordt na een lange winterslaap wakker en zorgt voor veel paniek. Bij de dwergen die tunnels graven in de bergen geeft zijn ontwaken de nodige problemen, net nu ze van plan zijn om eens een tunnel naar boven te maken zodat ze ook de wereld boven de grond kunnen onderzoeken.

In de wereld van de mensen is er een oorlog tussen twee volken aan de gang. Hoe dat zo gekomen is, wordt in het boek verder verteld. Dit zorgt voor onverwachte wendingen in het verhaal waardoor je als lezer nieuwsgierig blijft.

De elfen zijn op een heel onverwachte plaats te vinden en met hen krijgt Amy te maken. Zij werkt bij haar oma in een kruidenwinkel en ze vraagt zich af waarom haar oma toch maar steeds het drakenkruid wil kweken in de tuin achter de zaak. Op een dag vindt ze haar oma dood in de tuin, dat is ook de dag dat Bulder wakker is geworden. De draak komt op het kruid af en daar komen allerlei avonturen van.

Kan Amy de woeste draak de baas? Heeft ze wel genoeg drakenkruid? Welke rol speelt die vreemde man met die kap over zijn hoofd die elk jaar drakenkruid komt kopen?

Een leuk avonturenverhaal met een wat ander dan gewoonlijke kijk op draken, elfen, mensen en dwergen. Leuk voor jongere lezers, maar ik heb er als volwassene ook zeker van genoten.

Pangaea, verloren wereld

Pangaea, Verloren Wereld is het debuut van Tycho Scholten en het eerste deel van een trilogie die wordt uitgebracht door Zilverbron.

De hoofdpersoon is Xugan, een jongeman die als boodschapper wil gaan werken voor zijn land Utar. Maar wanneer hij naar het gebouw gaat waar hij zijn opdracht krijgen zal, wordt zijn stad aangevallen door het buurland Egar. Er volgt een heftige strijd waaraan Xugan op het nippertje ontkomt. Hij maakt het zijn taak om alle landen van Pangaea te waarschuwen voor het gevaar en onderweg beleeft hij allerlei avonturen. Hij trekt met zijn paard de wereld van Pangaea door.

Door de reis die Xugan maakt leer je als lezer langzamerhand de gebieden, landen en hoofdsteden van Pangaea kennen en krijg je te zien welke volkeren er wonen.

Verschillende hoofdstukken beginnen met ‘Het verhaal van…’ en dat betekent dat er gedeelten van de verhalen van Pangaea verteld worden vanuit andere personages. Personages die in het verhaal van Xugan een rol spelen of die iets toevoegen aan de wereld. Er worden menselijke drama’s beschreven. Niet alleen het verraad van Egar vormt een gevaar voor Pangaea, er zijn andere gebeurtenissen die eveneens grote gevolgen hebben op het leven van de mensen.

Xugan maakt zelf ook dramatische gebeurtenissen mee op zijn reis en wanneer het geheim van zijn ware identiteit uiteindelijk onthuld wordt, zal hij daar een nieuwe weg in moeten vinden.

Als lezer vermoed ik dat er veel meer schuilt achter de verhalen van de verschillende personages die in dit eerste deel aan bod zijn gekomen. Dit eerste boek geeft een fraaie uiteenzetting van de wereld van Pangaea, de wereld uit de tijd dat de verschillende continenten van de aarde nog aan elkaar vast zaten. Ik vind het heel knap dat iemand van achttien zo’n prachtige verbeeldingswereld bedenkt en er de verhalen vanuit verschillende personages over in dit boek kan zetten. Het schrijven in tegenwoordige tijd brengt dit verhaal dichter bij de lezer, de schrijfstijl leest lekker weg.

De uitkomst voor Xugan was voor mij wel wat voorspelbaar en ik ben erg nieuwsgierig naar hoe hij om zal gaan met wat hij te weten is gekomen aan het einde van het boek. Ik wacht het tweede deel dus graag af om weer verder te kunnen lezen.

Zevende blog in verband met mijn leesuitdaging van 2018

Een fantasyboek over mythologische vogels en een voorloper op een science-fantasy serie voor mijn zevende blog van 2018 in verband met de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads

Zevende blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 25 oktober 2018

Dit blog gaat over twee boeken die ik in 2018 las voor de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads. Het eerste boek heet Falco en de gestolen stympha’s en is geschreven door Nienke Pool, het tweede is Vuur & Vergankelijkheid van Kelly van de Laan

Falco en de gestolen stympha’s

Een verhaal van Nienke Pool, uitgebracht bij Godijn Publishing.

Falco en de gestolen stympha’s gaat over een Vogeljongen uit het moeras. Zijn volk jaagt met pijlen uit polsbogen en met hun stympha’s, mythologische vogels met koperen bekken en metalen klauwen. Hun vleugels kunnen veranderen in metalen pijlen met gif. De poep van de vogels heeft magische kwaliteiten, maar gelukkig zijn er ook helende toepassingen van het stymphagif.

Vogelmensen uit Kuskoy kunnen niet zonder hun stympha’s, net zoals de Akash niet zonder hun prachtige paarden kunnen. De wereld Concordia is sinds er een Melt Down heeft plaatsgevonden niet meer het vredige land waarbij alle delen samenwerkten. De Alkeiden gaan rovend door alle streken en halen van de diverse bevolkingsgroepen van alles weg wat deze mensen niet kunnen missen.

De president heeft zelf weinig meer te zeggen sinds een Vogelheks de touwtjes in handen heeft. De Mallakken zouden een steun moeten zijn maar er is iets vreselijk mis. Er komen luchtschepen naar Kuskoy, waar Falco’s vader Canard de hoofdman is. Ze komen om verdragen te sluiten en willen de olie uit het moeras hebben, maar Falco komt te weten dat het de Alkeiden om hun stympha’s te doen is. Met zijn vriend Tycho gaat Falco eropuit om de gestolen stympha’s te redden.

 

De wereld waarin het verhaal zich afspeelt blijkt een collage te zijn van mythologische verhalen en van moderne techniek. De Alkeiden vliegen in luchtschepen met zeilen, Tycho’s vader heeft nog een ouder luchtschip in de schuur dat vroeger werd gebruikt en waar Falco en Tycho nu mee naar een andere streek vliegen. Er is tv en er zijn hologrammen. Maar Falco is het leven in het moeras gewend, het jagen met zijn stympha. Hij wordt geholpen door de magie van de Mallakken.

Dit is een verhaal vol actie en intriges. Over echte vriendschap en ware liefde. Wie zijn je ware vrienden en wie zijn de vijanden? Hoe weet je dat er een verrader is? Is iedereen wel wie hij zegt te zijn. Welk duivels plan zit er achter het stelen van de stympha’s? Stukje bij beetje krijg je meer informatie waardoor je mee kunt denken met Falco.

Falco komt in alle gebieden van Concordia en leert steeds meer over de wereld zoals hij nu is en vroeger was en eigenlijk zou moeten zijn. Kan hij met zijn oude en nieuwe vrienden de wereld redden van een gewisse ondergang? Wat moet hij daarvoor opofferen? Zal hij zijn waardigheid behouden en zijn vijand recht in de ogen kijken?

Het verhaal leest lekker vlot weg. Dit is een prima avonturenverhaal met veel actie en spanning. Het boek is voor de doelgroep jeugd, maar ik heb er als volwassene ook van genoten. Een fantasyverhaal dat het mythische verleden met een fictieve toekomst kruist. Zeker een aanrader voor fantasy fans.

Vuur & Vergankelijkheid

Dit boek is de voorloper op de Lentagon trilogie van Kelly van der Laan. Het is uitgegeven bij Zilverspoor.

Vuur & Vergankelijkheid is een op zichzelf staand verhaal dat zich 70 jaar voor de Lentagon trilogie afspeelt. Leah Telchian en Stefan Lentan ontwerpen een poortstation. Dit wonder van technologie en magie stelt je in staat om met één stap in een ander land of werelddeel terecht te komen. Maar voordat het zover is, moeten ze hun plan verdedigen en de universiteiten mee krijgen. Er is ook kristal van goede kwaliteit nodig om het project mogelijk te maken, waardoor ze naar Surral moeten gaan, want daar zijn de Haenmijnen. Al het onderzoek kost een flinke duit en het valt niet mee om de juiste investeerders te vinden. Maar Kain Telchian, de opa van Leah, is steenrijk en hij wil zijn geld wel in hun onderzoek investeren.

Er wordt een team samengesteld waarbij Iris Manderlay wordt ingehuurd voor de berekeningen. Zij en Stefan krijgen een relatie, terwijl Leah een fijne vriendin krijgt aan Danira die al bij de universiteit van Surral aan het werk was en de Haenmijnen kent. Het onderzoek en de bouw van een proefstation lopen gesmeerd, tot op een bepaald moment waarop er dingen mis gaan. Er moet haast wel een saboteur zijn, maar wie is dat en hoe kunnen ze die betrappen?

De concurrent, Mendoza,  is op een andere plek ook bezig met een poortstation en aan de berichten te horen zijn ze al verder dan zij. Kain Telchian reageert onverwacht fel en maant hen tot spoed.

Krijgen ze op tijd hun tests klaar zodat zij het eerste goed werkende poortstation zullen hebben? Of zal Mendoza het van hen winnen?

 

Dit is een super spannend boek in de traditie van de Lentagon trilogie maar dan met andere personages. Dit zijn de grootouders van de leden uit de Lentanfamilie die in de Lentagon trilogie de hoofdrollen hebben. Het is een andere tijd. Maar ook hier speelt de beïnvloeding van de realiteit een grote rol. De mogelijkheden die het biedt wanneer je een talent bent die de realiteit kan veranderen, met en zonder behulp van het kristal. De gevaren die op de loer liggen wanneer je die magie gebruikt.

Het is bovendien een prachtig verhaal met romances en vriendschappen, met concurrentie en jaloezie. Het gaat over vriendschap en haat. Dit is een goede voorloper op de Lentagon trilogie want hierin kun je lezen hoe voor het eerst het idee voor poortstations ontstond en hoe die in de wereld kwamen. Welke offers er voor nodig waren en hoe de oorlog tussen Jedia en Parsia is ontstaan. Je kunt erin lezen waar de wortels van de Lentan familie liggen. Bovendien geeft het, samen met de kaart voorin het boek, prachtig weer hoe de wereldbouw van Kelly in elkaar steekt, welke continenten er zijn en welke landen je hebt.

 

Ik heb dit boek in zeer korte tijd uitgelezen, want het greep me vast. Net zoals de Lentagon trilogie dat eerder met me deed. Ik heb er weer enorm van genoten want ik moest weten hoe het verhaal verder ging. Het verhaal is vanwege het ik-perspectief dat gebruikt is erg indringend. De boeken van Kelly van der Laan zijn echte aanraders voor liefhebbers van fantasy en science fiction met thrillerachtige elementen. In een tijd die goed te vergelijken is met een niet zo al te verre toekomst die past bij onze eigen belevingswereld.

Echt een aanrader om te lezen.

Zesde blog in verband met mijn leesuitdaging van 2018

Een fantasyboek en een bundel met sciencefictionverhalen voor mijn zesde blog van 2018 in verband met de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads

Zesde blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 25 oktober 2018

Dit blog gaat over twee boeken die ik in 2018 las voor de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads. De eerste wereld van Marc Lommert en Conquistador van Johan Klein Haneveld.

De eerste wereld

Ik ontmoette Marc Lommert in april op de Elfia in Haarzuilens en kreeg van hem het boek ‘De eerste wereld’, omdat ik de winnaar was van een actie bij Godijn Publishing. Leuk zo’n cadeau!

Het verhaal

Het boek bevat een inhoudsopgave en drie mooie kaarten van deze eerste wereld die ik tijdens het lezen veelvuldig heb geraadpleegd, want er komen veel landstreken ter sprake.

Er spelen een paar verhaallijnen door elkaar. Een ervan is die van een alchemist en Grootmeester, een is van de Schim en een ervan gaat over de hoofdpersonages Tarú en Eroc, twee jongens uit een zuidelijk dorp, Eyum. Op de top van een berg vinden ze een schat, een bol waarin ze iets bijzonders zien. Omdat zij gezworen vrienden zijn, doen zij alles samen. Ze gaan met het gevonden voorwerp naar hun dorp en vertrouwen het geheim toe aan de smid die de Kunsten kan gebruiken. Hij ziet het belang van hun vondst en stuurt hen naar de prins die de boodschap in de bol zou kunnen lezen.

Dan begint een reis over Leëvion, de eerste wereld. De vrienden trekken door gevaarlijke streken en worden nagezeten door de Schim. De prins roept een Raad bijeen en moet met een groep op reis om de boodschap die in de bol verborgen is te laten duiden door iemand die de wereld overziet en veel kennis heeft. Ze moeten naar het land van Dwelven en Alchemisten.

Zal de Schim alle macht naar zich toetrekken en hun wereld in het verderf storten of is er nog een uitweg? En wat voor gevolgen heeft de boodschap uit de bol voor de wereld van de Mensen?

Leeservaring

Ik moest wennen aan de schrijfstijl. Het verhaalperspectief is vanuit een alwetende verteller gezien. In het begin lijkt veel vanuit waarnemingen van buiten de personages te worden weergegeven. Je ziet hun gelaatstrekken, hun bewegingen, hun acties en hoort hun woorden. Daardoor was het een beetje afstandelijk, maar later in het boek kom je dichterbij en leer je de personages langzaamaan beter kennen, door wat ze meemaken en door hun persoonlijke geschiedenissen. Veelvuldig worden er vragen gesteld waarna een gedeelte van de leefwereld en gewoonten wordt vrijgegeven. Steeds krijg je als lezer de informatie die je nodig hebt gedoseerd toebedeeld. Door deze manier van schrijven beleef je de acties niet zozeer vanuit de gevoelens van de hoofdpersonages. Er zijn veel gesprekken die de spanning wat wegnemen. De wereld heeft ook een aantal eigen woorden die vervreemdend werken, maar voor deze wereld wel logisch klinken.

Af en toe is er een bladzijde tussengevoegd met een gedicht waar vanuit de Schim getoond wordt wat er nu werkelijk is gebeurd. Soms is er een sprong terug in de tijd en wordt verteld wat er met de Grootmeester alchemist gebeurd is. Als lezer wil je weten waar de Schim is, wie het is en of hij een gevaar oplevert voor de jongens. Op den duur wist ik niet meer wie ik ervan moest verdenken de vijand te zijn. Dat vond ik knap en het hield de spanning er zeker in. Aan het eind weet je als lezer alles wat je vragen wilde over dingen die nog niet helemaal duidelijk waren. Ik vond het een goed boek. Het is het eerste deel van Drie Werelden en daarom verwacht ik dat het tweede boek over een tweede wereld zal gaan en het derde over de derde wereld. Dat betekent dat het verhaal nog niet af is. Maar het einde tot nu toe vormt wel een mooie afsluiting. Ik vind dit boek een aanrader voor liefhebbers van het fantasy genre.

Conquistador

Conquistador is een mooi mozaïek van science fiction verhalen, geschreven door Johan Klein Haneveld en uitgegeven door Godijn Publishing.

Het zijn boeiende verhalen die lekker vlot lezen. Ik werd meegetrokken door de vlotte manier van vertellen. De vele abstracte begrippen en concepten van de verbeeldingswereld kon ik goed begrijpen, de context van het verhaal hielp hier goed bij. Voor science fiction verhalen vond ik dat ze bijna concreet overkwamen, wat ik maar bij sommige schrijvers heb.

Conquistador, het titelverhaal bevat de meeste pagina’s (64) en ik vond dit het beste verhaal uit de hele bundel. Leuk dat Jonas Janquill, de hoofdpersoon uit dit verhaal, in een later verhaal nog eens terugkeert. Hij is een avonturier die verlaten, uitgeholde asteroïden bezoekt, op zoek naar bijzondere voorwerpen. Daar vindt hij een spoor dat speciaal voor hem achtergelaten is.

Ik vond alle verhalen uit deze bundel goed. Dat komt misschien doordat ze prima bij elkaar passen. In meerdere verhalen komen dezelfde concepten terug, zoals een kunstmatige wereld in een kloof, een Dysonbol, of een onderwaterwereld.

‘De klim’ vond ik een erg goed verhaal, met een iets andere invalshoek.

‘Afdaling’ geeft het idee van een zoektocht onder water waar een bijzondere ontdekking wordt gedaan.

Hoewel ik hoop dat de toekomst er niet echt zo uit gaat zien dat de menselijke geest in een kunstmatig lichaam wordt gestopt met informatica en intelligente machines, of dat we moeten leven in aangelegde Dysonbollen, wanneer de aarde een woestenij wordt, is dit misschien een mogelijke uitkomst. Het mooie van de verhalen in deze bundel is, dat de menselijke waarde een belangrijke rol speelt en dat er op het eind een sprankje hoop op iets beters te zien is. De waarschuwing voor vereenzaming omdat echte sociale contacten verdwijnen door gebruik van apparatuur waarin men zich verliest, is een herkenbaar thema dat in sommige verhalen doorschemert.

Ik vind dit een van de betere bundels met science fiction verhalen die ik tot nu toe gelezen heb. Van deze verhalen van Johan Klein Haneveld kon ik echt genieten. Ik raad dit boek aan bij iedereen die sciencefiction leest of eens een blik op een mogelijke toekomst werpen wil.

Een aantal science fiction verhalen die ik goed vind.

Geplaatst 20 mei 2018

Vaak verbaas ik me over meningen die op het internet en sociale media gegeven worden over boeken en verhalen van schrijvers uit ons genre. Hoe komen mensen tot conclusies, waarvoor moeten er steeds weer etiketten worden geplakt en hoe kan het dat deze personen precies menen te weten wat er vanbinnen bij de auteurs en bij andere lezers speelt? Ik (Marjo Heijkoop) moet eerlijk bekennen: dat begrijp ik niet.

Waarvoor zou je je landgenoten af willen zeiken en gaan generaliseren over de slechte kwaliteit van Nederlandstalige korte verhalen en boeken uit het fantastische genre en moet je altijd de buitenlandse fictie boven alles stellen? Ik heb die ervaring niet, dat wat van ver komt altijd beter is. Ook bij vertaalde boeken zijn er enorme verschillen in onderwerpen die mij grijpen of schrijfstijlen die mij meeslepen of niet. Ik lees boeken van haver tot gort, van kaft tot kaft. Ik proef alle woorden en zinnen en die moeten duidelijk zijn, want anders raak ik in verwarring. Bij de door anderen aangeprezen vertaalde werken zitten er aardig wat die mij totaal niet kunnen boeien. Bij de boeken van Nederlandse en Belgische collega-schrijvers zitten er ook een paar, maar de meeste ervan doen niks onder voor verhalen van buitenlanders.

Alles is afhankelijk van iemands referentiekader, heb ik vroeger van mijn leraar kunstgeschiedenis en tekenen geleerd. Het totaal aan ervaringen uit iemands leven bepaalt waar de voorkeuren liggen. De denkstijl die jij hanteert bij jouw voorstellings- en denkvermogen is bepalend voor wat jij uit de veelheid van gegevens die op je afkomen filtert, voor waar jij de nadruk op legt. Die maken uit hoe iemand tekent en schildert, welke onderwerpen hij gebruikt, welk materiaal de voorkeur heeft en met welke compositie alles vormgegeven wordt. Die maken uit hoe iemand schrijft of leest.

Ik heb zelf tijdens mijn studie NLP ontdekt dat ik van negen verschillende organiserende denkstijlen nog het meest val onder de stijl van de begripsdenker. Dit houdt in dat ik bij het lezen van verhalen verstandelijk bezig ben. Ik denk over verhalen na. Iets moet voor mij logisch in elkaar zitten, ik moet het kunnen begrijpen. Ik zoek een samenhang van elementen en vind het geweldig fijn om patronen en structuren te ontdekken. Daarom haak ik bij vage verhalen vaak af en ook bij concepten die voor mij niet concreet genoeg zijn, die niet te vatten zijn, zoals luchtkastelen op een veld. Ik zie die kastelen niet staan, probeer die niet aan mij te verkopen, want ik koop geen dingen die niet echt zouden kunnen bestaan.

Wanneer ik creatief bezig ben, schilder ik met woorden, heb ik schema’s nodig voor houvast waarmee ik verder alle kanten op kan gaan die het verhaal wil gaan, als het maar past bij de wereld waarin het plaatsvindt, bij de structuren die daar zijn, als het maar mogelijk zou kunnen zijn. Ik ben gek op woordspelingen en nieuwe begrippen die in een verbeeldingswereld worden geïntroduceerd, zolang het logisch blijft heb je mijn aandacht.

Ik vind mijzelf een kritische lezer, omdat ik niet alles zomaar slik, maar het etiketten plakken en het op een hoop gooien van hele bevolkingsgroepen moet eens afgelopen zijn. Richt je op de rijkdom van de cultuur, er zitten prachtige pareltjes tussen. Vind die dan ook en stop met mopperen. Ieder heeft zijn eigen voorkeur en zijn eigen smaak. Vertel erover waarom je iets mooi vindt, daar hebben we meer aan dan aan klagen.

Het is even geleden dat ik iets schreef over de boeken die ik las. Dat komt doordat ik een paar boeken heb gelezen die niet bepaald mijn voorkeur hadden en waar ik weinig over kan vertellen. Gelukkig las ik pasgeleden wel weer een boek dat ik geweldig goed vond, maar daar schrijf ik nu ook nog niet over. Ik wil het deze keer hebben over een aantal korte verhalen uit verzamelbundels. Over de verhalen die mij aanspreken.

Ik las Terraanse Vertellingen

Dit is een bundel met korte verhalen, de eerste bundel van SF-Terra, genaamd Terraanse vertellingen. Hij is uitgebracht in 2009 en beoogt de verhalen te brengen van de beste auteurs van de afgelopen jaren. (Bedoelen ze daarmee vanaf 1971 toen SF Terra zich intensief bezig hield met promotie van SF in het Nederlands taalgebied, zoals dat in het voorwoord staat? Dat denk ik wel, maar echt duidelijk is het niet.) Wanneer ik dan naar de lijst van titels kijk met de namen van de auteurs erachter, valt me direct op dat er twaalf mannennamen in staan en slechts een vrouwennaam. Daarbij trek ik direct mijn wenkbrauwen hoog op. ‘Hmm? Niet bepaald evenwichtig, want mij maak je niet wijs dat er minder vrouwen zijn dan mannen die sf schrijven, of dat ze niet in dit soort bundels thuis zouden horen. Of was dat in die tijd wel zo en is dat de laatste jaren veranderd?’

Afijn, ik heb de verhalen gelezen en geprobeerd me in te leven. Konden ze mijn interesse wekken? Deden ze me iets? Wekten ze mijn verwondering op? Gaven ze me een goed beeld van een alternatieve toekomst of wereld? Bij de meeste ervan lukte dat slechts gedeeltelijk.

Ik vind dat de verhalen best goede concepten hebben, maar ben van mening dat ze er niet echt uitspringen als geweldige sf verhalen. Sommige ervan werden aan het eind wat afgekapt en zouden wat mij betreft beter uitgewerkt mogen worden. In andere werden er nogal karikaturale personages neergezet, was er gebruik gemaakt van quasi super interessante begrippen die veelvuldig te veel bijvoeglijke naamwoorden behoefden en waren de zinnen slordig uit de redactie gekomen, waardoor ik die drie keer moest lezen om de juiste zinsbouw te pakken te krijgen. Dat samen met een bladspiegel die vol staat met een klein lettertype en een grote hoeveelheid tekst, maakte het lezen voor mij niet al te prettig. Zeker van een verhaal dat geschreven is door Paul Harland en Tais Teng, had ik meer verwacht, hoewel ik de plot met de matrix en het einde waar het plot naar toe werkt wel goed bedacht vond.

Het verhaal dat er voor mij echt uitsprong en dat me kon boeien, was ‘Jimmy is dood’ van Dirk Bontes. Bij dit verhaal ging mijn hart sneller kloppen, zag ik de wereld helemaal voor me en kon ik me helemaal voorstellen met welke problemen deze verbeeldingswereld te kampen had. Ik vond dit een goed uitgedacht concept dat ook op begrijpelijke wijze beschreven werd en dat mij als lezer in de ban hield. Dit verhaal is naar mijn mening de nummer 1 als ik er drie verhalen uit zou moeten kiezen die ik het beste vond.

In dat geval vind ik dat ‘Sluit me alsjeblieft eens op in je geheugen, alsjeblieft?’ van Bavo Dhooghe in mijn ranglijst op de tweede plaats moet komen. Dit vanwege de uitwerking van het ‘kopen’ van steeds andere persoonlijkheden, waarbij met de ‘verkoper’ zelf iets geks aan de hand is waardoor niemand hem zich herinnert. Voor mij wat minder helder dan ‘Jimmy is dood’ maar ook een goed verhaal.

En dan wordt ‘Verschoten herfst’ van Rianne Lampers, een bizar verhaal over een vrouw die met haar hond een herfstbos in loopt en daar in een nachtmerrieachtige wereld terechtkomt, mijn nummer 3 van de ranglijst. Omdat het vanuit een heel herkenbare situatie leidt naar grote verwondering of zelfs angst.

Iedere lezer heeft een eigen smaak en mening, dit is slechts de mijne. Ik kan deze bundel dus aanraden aan iedere lezer die van sf verhalen houdt of die eens wat anders wil proberen.

 

De bundel die ik nu nog aan het lezen ben, is de Wonderwaan uitgave van Edge Zero met zoals zij dat noemen:‘De beste Nederlandse genreverhalen uit 2016.’

Of het ook echt de beste verhalen zijn voor mij, is gezien bovenstaande dus nog maar de vraag. Wat anderen goed vinden hoef ik niet te onderschrijven.

Ik ben bij bladzijde 103 aangekomen van de 175 pagina’s op A4 formaat met dubbele kolommen. Er staat ook in de bundel veel tekst op een pagina, wat het lezen lastig maakt.

De verhalen die er voor mij tot nu toe uitspringen zijn:

  1. Hoop – geschreven door Peter Kaptein. Ik vind dat hij een wereldbouw heeft die volgens mij geweldig goed doordacht is, met concepten die in de toekomst zeker zouden kunnen gebeuren. Met problemen die echt de hele wereld aan het schudden brengen. Hij schrijft met een taalgebruik en woorden die mij als lezer meetrekken in een verbeeldingswereld waar alles vreemd is, maar waar ik heel gemakkelijk in mee ga. Ik werd nieuwsgierig en wilde meer te weten komen en ik las in rap tempo door. Ik moest verder lezen. Op het eind was er in eerste instantie een desillusie maar die was van mijn kant onterecht, want het verhaal is rond. Het einde sluit geweldig goed aan bij het begin, de vorm doet denken aan een spiraal. Voor het hoofdpersonage hoop ik dat die spiraal omhoog zal leiden en dat ze uit de problemen komt, op den duur. Dat ze ontdekt of haar wereld echt in de gaten gehouden wordt door mensen van Aarde en wat hun beweegredenen daarvoor zijn. Ik heb contact opgenomen met Peter en hij heeft me verteld dat hij meer verhalen schrijft in deze verbeeldingswereld. Ik hoop dat hij ze uit gaat werken, want dan zijn we een paar goede sf verhalen of zelfs een mooi boek rijker in Nederland. Zet ‘m op, Peter!

 

  1. Een schuur vol vermogen – Anaïd Haen. Dit verhaal lijkt op sf maar gaat over problemen waar ondernemers tegenaan lopen wanneer ze proberen te voldoen aan de regels van bijvoorbeeld de belastingdienst. Dat weet ik omdat ik Anaïd daar weleens over heb gesproken. Dus misschien ben ik bevooroordeeld geweest bij het lezen van dit verhaal, al kende ik het niet. De manier waarop dit probleem in een verhaal is uitgewerkt is naar mijn mening een geweldige vondst. Een schuur vol met afgedankte robots die nu eindelijk goed onderhouden worden omdat het de hobby is van iemand die zich over hen ontfermt. En dan komt er een ambtenaar die hen aanslaat om belasting te betalen omdat ze arbeidspotentieel hebben staan, dat niet gebruikt wordt. Er wordt dus waarde toegekend aan robots die niet meer kunnen werken. En dan moet er zelfs nog gekeken worden naar alle mogelijke vormen van samenwerkende soorten robots omdat die nog meer potentieel hebben. De familie ziet zich al failliet gaan. En de oplossing zoals die in dit verhaal gegeven wordt is echt fantastisch goed gevonden. Alles in dit verhaal klopt en zit solide aan elkaar vast. Er is geen speld tussen te krijgen.

De verhalen van Django Mathijsen en Anaïd Haen die verder in deze bundel staan, vond ik ook heel goed, maar ‘Een schuur vol vermogen’ bleef bij mij het beste hangen.

  1. Algorhytm ’n’ Blues – Jack Schlimazlnik. Dit verhaal gaat over het geheugen van mensen, over de werking van het brein en over relaties met familieleden. ‘Het is niet natuurlijk dat alles wordt onthouden,’ ‘Door het verleden langzaam te laten vergaan, kunnen we ons losmaken van de last van vroeger,’ staat bijvoorbeeld in de tekst. De hoofdpersoon denkt dat hij familie heeft maar doordat hij van alles vergeet en de bewijzen ervan, zoals foto’s en geluidbestanden langzaam verloren gaan, is niets zeker meer. Alles wordt vervormd. Een heel goed uitgewerkt concept met een titel die perfect past.

 

Ik ga weer verder lezen en hoop nog meer moois te vinden in deze Edge Zero bundel.

Groeten van Johanna Lime