Overzichten van drie jaren Leesuitdaging

Negende blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 10 december 2018

Voordat in september 2015 ons debuut Schimmenschuw uitkwam, kochten we al boeken op verschillende festivals waar Nederlandse uitgeverijen in het fantasygenre stonden. We hadden begrepen dat het lezen van boeken van andere schrijvers zou kunnen helpen wanneer je zelf ook schrijver was. Bovendien was het altijd gezellig om onze collega’s bij Zilverbron te ontmoeten op evenementen waar we ons ook nog konden vergapen aan de prachtige kostuums. Er ging in die tijd een hele nieuwe wereld voor ons open. Ook lazen we dus steeds regelmatiger weer eens een boek en dat beviel goed.

Sinds Hebban in 2016 begon aan de Reading Challenge (op zijn goed Nederlands), en we ontdekten dat Goodreads die ook had, was het hek helemaal van de dam. Tegenwoordig houdt Marjo ieder jaar bij wat ze heeft gelezen en schrijft ze ook recensies van de door haar gelezen boeken. Zo langzamerhand komen die niet alleen op Goodreads en Hebban te staan, maar ook  hier

Het is misschien wel leuk om een overzicht van de afgelopen drie jaren te laten zien, dus hebben we die in een paar afbeeldingen bij elkaar gezet.

In 2016 waren het nogal veel titels, maar dat kwam vooral doordat er twaalf Splinters bij zaten, korte verhalen die per maand uit kwamen en waar we een abonnement op hadden. Verder waren er heel wat mooie romans om te lezen, zat er een studieboek bij en las Marjo in 2016 overdag twee boeken vanaf haar beeldscherm, terwijl ze normaal overdag met schrijven bezig is en dan ’s avonds pas tijd heeft om te lezen. Zo kwam ze dus in 2016 aan 35 boeken.

In 2017 waren de te lezen boeken gemiddeld wel wat dikker en bovendien was Marjo overdag druk bezig met schrijven. Ze volgde een cursus bij Marjon Sarneel. Aspergirls was een boek dat werd gelezen voor onderzoek, er zat weer een studieboek over schrijven bij, maar verder waren er fijne romans om in weg te kruipen. Eind 2017 was de stand 21 gelezen boeken.

In 2018 was het de bedoeling om 25 boeken te lezen, maar dat is net als in 2017 niet gelukt. Er zaten een paar boeken bij die nogal veel tijd vergden om uitgelezen te krijgen, maar het was een geweldig fijn leesjaar. Nog een pagina of 50 uit het laatste boek en dan is Marjo klaar voor deze Leesuitdaging. Ze heeft alle reden om er nooit meer mee te stoppen. Boeken lezen is geweldig leuk!

Misschien dat het in 2019 dan eindelijk gaat lukken om echt 25 romans te lezen.

 

Jaar van het boek 2016 – de Reading Challenge van Hebban – 9

Geplaatst 01 december

Lezer 1

2016, het jaar van het boek, ging ik de uitdaging aan om 35 boeken te lezen. Op de Hebban Reading Challenge had ik in eerste instantie 30 boeken als streefdoel gezet, maar dat werd tussentijds verhoogd naar 35. Gisteren had ik mijn doel bereikt.

Vorig jaar waren het 25 boeken en het jaar daarvoor lag het aantal lager. Het lezen wordt een gewoonte en het gaat steeds beter. Zo’n Challenge werkt stimulerend. Als hij er volgend jaar weer komt, ben ik van de partij!

Over de laatste twee boeken die ik las:

Boek 34: De Eldurea Deceptie van Robert Bijman.

Ik gaf dit boek vier sterren. Hier mijn recensie: De Eldurea Deceptie is de titel van het tweede dikke boek van Robert Bijman. Eerder las ik van hem De Anumoria Initiatie. Dit tweede boek begint met de slechterik uit boek één, Falco. Hij denkt echt het ultieme wapen te hebben gevonden en gebruikt klonen om zijn plannen door te kunnen zetten. Voor Tom en Shantea ziet het er vreselijk uit. Een dierbaar familielid van hen komt te overlijden en hun diepzeestad wordt overheerst door een wrede heerser. Tom en Shantea worden zelfs beschuldigd als moordenaars en kunnen ternauwernood onder dat vonnis uit komen. Op hun zoektochten naar de dingen die hun onschuld zouden bewijzen, volgen er veel spannende en vreselijke gebeurtenissen. Wat ook speelt is dat hun hele voortbestaan en het voortbestaan van de mensheid in gevaar is. De mensen op aarde zijn zichzelf niet meer. Tom en Shantea moeten een manier vinden om te overleven, maar kunnen ze elkaar eigenlijk nog wel vertrouwen? Op hun zoektocht vol gevaar krijgen ze hulp van Tandje, Grimpa, Johan en Han. Jennyfer, een klasgenoot uit hun tijd in Amsterdam komt ook te hulp met een zekere Akuakai, een inktvisman die aan geheugenverlies schijnt te lijden.
In dit boek gebeurt werkelijk van alles. Van een leven onder water tot ruimtereizen met parallelle werelden, gevaarlijke tempelwachters, goedwillende en kwaadwillende klonen, katmensen en van alles meer. Robert Bijman kende ik uit het vorige verhaal al als iemand met enorm veel fantasie en in dit boek lijkt hij zichzelf nog meer te overtreffen. Hij maakt combinaties die zowel vervreemdend als bekend overkomen en verwerkt het allemaal in het spannende, intrigerende verhaal dat De Eldurea Deceptie is. Ook in dit boek zijn de familiebanden heel belangrijk en wat er in gebeurt heeft dan ook alles te maken met de familie van Tom en Shantea. Gaat hun wereld echt verloren? Is dit een grote afknapper, een domper, een flop, een deceptie? Lees het boek zelf maar om daar achter te komen. Het is een aanrader voor science fiction en fantasy liefhebbers.

Boeken

Boek 35: Een Splinter (kort verhaal) van Quasis: 1897 van Terrence Lauerhohn.

Ik gaf dit boekje drie sterren. Eerder had ik een versie van dit verhaal al eens proefgelezen voor onze bevriende schrijver, waardoor ik het eind al aan zag komen. Daarom is het aan te raden om niet te veel op mijn recensie af te gaan, hoewel ik daar wel achter sta, uiteindelijk.

Hier mijn recensie:
1897 Een jager waart rond in Venetië. Inspecteur Giacomo krijgt het zwaar voor zijn kiezen want in zijn politiedistrict zijn er veel gruwelijke, onopgeloste moorden en hij moet van zijn superieuren de dader vinden. Maar kan hij dat wel? Het gaat allemaal niet zo best. Hij wordt verliefd op een prachtige adellijke dame die zijn hulp inroept. Hij wordt ook nog eens jaloers en komt het misschien daardoor dat hij niet kan vatten wat er nu werkelijk aan de hand is?
Het verhaal is een beetje te tam naar mijn smaak. De spanning had wel wat hoger op mogen lopen, maar misschien komt dat doordat de schrijver wilde aansluiten bij de tijd van 1897. Het doet me denken aan de eerste zwart-wit film van Dracula die ik zag en die in de tegenwoordige tijd ook alweer te tam gevonden zou zijn. Wat dat betreft heeft Terrence Lauerhohn de sfeer wel goed getroffen in deze Splinter, een kort verhaal van Quasis.

 

Tot zover mijn negende en laatste stukje over de Challenge van Hebban in Het jaar van het boek 2016.

Als er weer een Challenge komt op Hebban in 2017, doe ik weer mee. In elk geval doe ik mee op Goodreads, want daar kun je elk jaar opgeven hoeveel boeken je wilt gaan lezen.

 

Johanna Lime

Jaar van het boek 2016 – de Reading Challenge van Hebban – 8

Geplaatst 25 november

Lezer 6

 

Vandaag twee blogs over de boeken die ik las voor de Hebban (en Goodreads) Challenge van 2016, want ik zie dat ik al een paar maanden niet meer heb bijgehouden welke boeken ik las.

In juli had ik vierentwintig boeken gelezen en stond de teller op 80% voor de dertig boeken die ik had gepland. Inmiddels is het aantal boeken dat ik gelezen wil hebben in 2016 verhoogd tot vijfendertig. Ik heb dus wat in te halen in deze blogs. Het lezen gaat beter dan in de jaren hiervoor, zo’n Challenge werkt stimulerend.

Op het moment ben ik nog steeds bezig met een studieboek, noem het maar “een vrije keuze”: “Aspergirls” van Rudy Simone. Dit boek gaat langzaam, ik gebruik het voor onderzoek voor een roman die ik wil gaan schrijven en ik heb besloten het door te schuiven naar 2017. Ik heb de Splinter 1897 van Terrence Lauerhohn gelezen, een kort verhaal, maar moet de recensie nog schrijven. Ook ben ik bezig aan De Eldurea Deceptie, het dikke tweede deel van de serie van Robert Bijman. De laatste twee titels zijn voor mij de nummers 34 en 35, dus als ik die gelezen heb, is mijn bijgewerkte Challenge gehaald. Dat gaat wel lukken in 2016. Een blog van deze twee laatste boeken volgt later nog.

 

De boeken die ik sinds de vorige keer (blog nummer 7) gelezen heb:

Boek 30: Tegenwereld, een Splinter van Quasis, geschreven door Tamara Geraeds.

Kyra heeft hooguit nog een paar weken te leven in haar wereld die geteisterd wordt door extreme hitte en uitdroging. Elke dag onderneemt ze de reis om naar een oplossing te zoeken en op een dag ziet ze een andere wereld, waarin een jongen leeft die haar aantrekt. Alles in zijn wereld is het tegengestelde van haar leefomgeving. Het zou de oplossing zijn voor beide werelden als zij bij elkaar konden komen. Maar hallucineert ze het niet door het watertekort? En wat als het echt is? Wat gebeurt er dan?

Dit is een kort verhaal over twee uitersten die elkaar opheffen of samen een worden. Heel mooi maar tegelijkertijd heel kwetsbaar.

Dit verhaal kreeg van mij vier sterren, ik vond het echt de moeite van het lezen waard.

Boeken

Boek 31: Drakenzieler Schemergeest van Cocky van Dijk

In het derde deel van deze trilogie: Drakenzieler, Schemergeest komt Gille weer terug en doordat er iets met hem gebeurt ontwikkelt hij zich verder met de amuletten van zijn meester. Ook Fenna ontwikkelt zich en wordt bijgestaan door meester Yrrab. Er is toch weer een enorme dreiging voor de Schemerwereld, want de moeder is van slag. Fenna heeft al haar kracht nodig om daar iets aan te doen. Intussen komen er jonge draakjes uit eieren en er gebeurt iets heel opmerkelijks met Fenna. Ze probeert om orde op zaken te stellen en haar leven onder controle te krijgen, maar door de dingen die gebeuren, lukt het maar moeilijk. Steeds is er weer wat mis, zo erg zelfs dat er Drakenzielers uit andere burchten worden gevraagd om hulp te bieden. Uiteindelijk loopt het goed af (of toch weer niet?) er blijven een paar mogelijkheden open voor een vervolg voor de personages, hoewel het voor Fenna wel afloopt met een hoogtepunt in haar leven. De spanning zit er van het begin tot het einde goed in en dit boek is een mooie afronding van deze trilogie. Maar als lezer merk je wel dat er nog veel meer staat te gebeuren, alleen zal dat waarschijnlijk op een ander plek zijn. Hopelijk weer een nieuwe trilogie met een nieuw verhaal.

Dit boek kreeg van mij vijf sterren, ik vond het weer een geweldig goed uitgewerkt fantasyverhaal, een mooie afronding van de vorige twee boeken. Cocky van Dijk heeft met haar Drakenzieler trilogie prachtige Nederlandse fantasy geschreven. Een aanrader!

 

Boek 32: Luotisade, schaduwen der verdoemenis van Natascha van Limpt.

Dit is een verhaal met twee hoofdpersonen, dat zijn aan de ene kant Eleanor die aan het sterfbed van haar moeder te horen krijgt dat ze nog een broer heeft en aan de andere kant Brian die als piraat op het schip leeft van de kapitein die hij als zijn vader is gaan zien. Eleanor vlucht uit haar dorp weg als dat door trollen wordt aangevallen en gaat met haar zusje en een paar vrienden uit het dorp op weg. Brian komt met twee andere piraten en een jongetje op dezelfde plaats uit. Beide groepen trekken samen verder en komen in de gevreesde Verdoemenis terecht. Wat daar gebeurt, is echt heel eng en gevaarlijk vanwege de gevaarlijke wezens die daar wonen.

Eleanor trekt door de Verdoemenis in een poging om haar broer te vinden, Brian heeft een vreemd amulet en wil nu eindelijk weleens weten of het waar is dat hij echt zo bijzonder is als hij te horen heeft gekregen. Ondanks dat er afschuwelijke dingen gebeuren, komen de personages nog niet veel verder. De personages ontwikkelen zich zeer langzaam en het boek eindigt met meer vragen dan waarmee het is begonnen. Hopelijk worden deze vragen in het vervolgdeel beantwoord.

Dit boek kreeg van mij drie sterren.

jaarvanhetboek_525x300

 

Boek 33: L.O.O.P. door Anthonie Holslag (Een kort verhaal (Splinter))

Egbert ondervraagt gevaarlijke individuen die mogelijk betrokken zijn bij terroristische organisaties. Maar tijdens de ondervraging gebeuren er dingen die hem vaag bekend voorkomen en die ronduit verontrustend zijn. Dit verhaal zette mij aan het denken over de tijd en de maatschappij waarin we leven. Wat is echt en wat is illusie? Afijn, je moet het zelf maar lezen en kijken welke associaties je hierbij krijgt. Ik had er vele en niet van die leuke. Het is eigenlijk wel verontrustend wat er gebeurt in de wereld. Net als in de verbeeldingswereld van LOOP.

Dit verhaal vond ik vier sterren waard.

 

Ik kom er door de Hebban Challenge aan toe om de boeken die mij minder fijn lijken ook eens te lezen en dan door te zetten van begin tot eind. Soms zorgt dat voor de bevestiging dat een verhaal buiten mijn comfortzone ligt en wil ik het daar liever ook houden na het lezen, soms word ik verrast door een origineel idee van de schrijver. Verhalen die over personages gaan die in de loop van het verhaal een ontwikkeling doormaken en er aan het eind van het boek anders uitkomen dan aan het begin, hebben mijn voorkeu, daar geniet ik het meest van. Het liefst ook lees ik over een fantasywereld waar van alles gebeurt dat niet zo gewoon is en mij uit de werkelijkheid van alledag haalt, een wereld waarin ik word meegenomen en waarover ik me kan verwonderen. Een boek is er om van het verhaal te genieten en om iets te leren. Als het een auteur lukt om een visie door te geven die mij aanspreekt, ben ik verrukt.

 

Tot zover mijn achtste stukje over de Challenge van Hebban in Het jaar van het boek 2016.

Misschien moet ik er volgend jaar maar eens plaatjes van boeken bij gaan plaatsen. Ik twijfel nu of ik dan weer vijfendertig boeken op mijn Challengelijst moet zetten, want dit jaar zaten er natuurlijk wel een heel stel zeer kleine boekjes bij van de Splinters. Afijn, ik heb nog even de tijd voordat 2016 uit is.

Johanna Lime

 

Jaar van het boek 2016 – de Reading Challenge van Hebban – 7

Geplaatst 25 november

Lezer 2

 

Ik zie dat ik al een paar maanden niet meer heb bijgehouden welke boeken ik las voor de uitdaging in het jaar van het boek 2016, de Challenge van Hebban en Goodreads.

In juli had ik vierentwintig boeken gelezen en stond de teller op 80% voor de dertig boeken die ik had gepland. Inmiddels is het aantal boeken dat ik gelezen wil hebben in 2016 verhoogd tot vijfendertig. Ik heb dus wat in te halen in deze blogs. Het lezen gaat beter dan in de jaren hiervoor, zo’n Challenge werkt stimulerend.

Op het moment ben ik nog steeds bezig met een studieboek, noem het maar “een vrije keuze”: “Aspergirls” van Rudy Simone. Dit boek gaat langzaam en ik schuif het op naar 2017. Ik heb de Splinter 1897 van Terrence Lauerhohn gelezen, een kort verhaal, maar moet de recensie nog schrijven. Ook ben ik bezig aan De Eldurea Deceptie, het dikke tweede deel van de serie van Robert Bijman. De laatste twee titels zijn voor mij de nummers 34 en 35, dus als ik die gelezen heb, is mijn bijgewerkte Challenge gehaald. Dat gaat wel lukken in 2016.

 

De boeken die ik sinds de vorige keer gelezen heb:

Boek 25: Zwermtijd van Peter Schaap

Dit boek stond bij mij in de categorie “Een boek dat zich afspeelt in de toekomst”.

Zwermtijd is een YA verhaal over Rhania, een rebelse onderzoekster die in een dystopische wereld leeft in een van de schachten onder de grond. Zij ontdekt iets bijzonders dat bovengronds plaatsvindt, maar dat lijkt in de doofpot gestopt te worden. Onverwacht mag ze wel op onderzoek uit en komt op een plek waar de zwermen insecten die de aarde overheersen op onverklaarbare manier geen invloed hebben. Er volgen allerlei avonturen en intriges. Uiteindelijk doet Rhania ontdekkingen die het leven op aarde ten goede kunnen veranderen. Helaas neemt ze niet de verantwoording om dit met de mensen onder de grond te delen.
Het verhaal is bij tijden lekker spannend, maar de personages ontwikkelen zich nagenoeg niet. De wereld lijkt belangrijker te zijn dan de mensen. Het verhaal heeft een originele insteek wat betreft de vele dystopische verhalen voor YA die de afgelopen tijd zijn verschenen. Het is eens iets anders. Daarom raad ik dit boek aan bij de doelgroep.

Ik gaf dit boek drie sterren omdat ik er nog steeds vraagtekens bij heb, vooral het eind vind ik niet passen bij een onderzoekster die haar verantwoordelijkheid zou moeten nemen voor de groep waar ze bij hoort. Maar ik ben dan ook geen YA, misschien zien die dat anders?

Boeken

Boek 26: Aan de oever van Eisso Post (korte verhaaltjes, een versplinterde Splinter).

Ik ging ervan uit dat Quasis kleine boekjes uit zou brengen met in elk boekje een kort verhaal dat door de uitgeverij als een kwaliteitsverhaal gekenmerkt werd. In deze Splinter zes kortere korte verhalen bijeen. Ik heb ze gelezen maar ben er niet weg van. Daarom gaf ik het maar één ster. Het mag misschien als literair gezien worden, ik heb hier niet van genoten. Ik lees boeken omdat ze interessant zijn of omdat ik plezier wil beleven aan lezen en van de vreemde verbeeldingswerelden wil genieten. Beide vond ik hierin niet terug.

Boek 27: Cardan van Marten Blom.

Het boek Cardan beschrijft allerlei situaties rondom het leven van de visser Cardan. Er gebeuren echt heel bizarre dingen met hem. Hij slaat over boord en komt als drenkeling op een eiland. En dan begint het vreemde en angstaanjagende. De locaties waarmee elke stukje tekst begint zorgden ervoor dat ik steeds weer op de kaart keek: Waar zitten we nu? En wat heeft deze locatie wat een andere niet heeft? Ik kon er als lezer helaas niet veel mee. De vele personages en gebeurtenissen waren vaak wat verwarrend, maar uiteindelijk blijkt dit een spannend boek te zijn. Origineel qua idee. Huiveringwekkend als je bedenkt wat er gebeurt. De prachtige beeldende bewoordingen waarmee omgevingen worden beschreven vond ik sterk. Ik vroeg me constant af of de schrijver op een symbolische manier autobiografische ervaringen verwoordt. Het is een knap geschreven verhaal maar nogal complex. Ik heb het niet even snel uitgelezen, want het begrijpen kostte tijd. Dit is een boek dat je als fijnproever van fantasy rustig tot je moet nemen. En als je dan nadenkt over wat er gebeurt in de wereld van Cardan, is dit zowel fantastisch als horrorachtig te noemen. Ik vond het het lezen zeker waard en raad het andere lezers van originele Nederlandse fantasy zeker aan.

Mijn waardering voor dit boek was drie sterren (liked it noemt Goodreads dat).

JVHB_02_09

Boek 28: Zwart Hart (een Splinter van Quasis, geschreven door Sophia Drenth.)

Als ik de achterflap eerst had gelezen, had ik kunnen weten waar het verhaal heen ging. Maar ik heb de achterflap pas gelezen nadat ik het verhaal uit had. Ik moest naar de tandarts en dacht: “Aha, dat boekje neem ik mee, dan heb ik wat te lezen tijdens het wachten op mijn beurt.” Daar zijn Splinters best handig voor, weet je.
Het begin vond ik erg verwarrend. Een vreemde omgeving, vreemde namen, vreemde wezens en niet weten waar of wat of hoe. Af en toe iets schuingedrukt, om aan te geven dat het een verhaal was dat door een ander werd verteld aan de hoofdpersoon (waarschijnlijk). Ik dacht: “Waar gaat dit over?” Het begin was grotendeels onbegrijpelijk. Bovendien lazen de zinnen lastig en de actie spatte er zo vanaf dat ik er amechtig van werd. Eerlijk gezegd, ik heb het boekje na een bladzijde of twaalf in mijn tas gestopt en op de tandarts zitten wachten totdat ik aan de beurt was, vervelend tijdverlies want ik doe niet graag niks.
Maar thuis heb ik toch doorgezet en ben ik verder gaan lezen. Langzaam ontvouwde het verhaal zich. Ik kreeg door wie alle personages moesten zijn. Ik kon er eindelijk de beelden bij bedenken. Er zat een plot achter, het hoofdpersonage had een plan dat hij moest uitvoeren. Daarvoor was hij op pad gegaan en had hij zich ingesmeerd met het zwarte goedje. Daarvoor bleek het verhaal in elkaar te steken zoals het deed. De gruwelijke waarheid kwam naar boven. Ik kon het boekje niet meer dichtslaan en heb het achter elkaar uitgelezen, want nu wilde ik weten hoe het zat. Jammer dat er toch weer een aantal stereotypes in zaten, waarom dat dan niet net iets anders?
Maar na doorzetten blijkt een boekje, waarvan ik vermoedde dat het niet echt mijn favoriet kon zijn omdat het weer zo zwartgallig was, een boekje te zijn dat toch zijn charme heeft. Omdat de boodschap die erin zit op het einde duidelijk wordt. Het gaat niet alleen maar om dat ene, nee er is veel meer aan de hand.
Ik zit nog steeds niet te juichen, want horror en gruwel is niet echt mijn ding, maar ik begrijp nu dat dit verhaal iets heeft waarvan je als lezer enthousiast kunt worden. De aanloop in het begin vond ik te onduidelijk, maar het einde maakt veel goed.
Voor horrorfans is dit een aanrader, denk ik. (Probeer wel rustig te blijven ademen wanneer je in de rollercoaster wordt meegesleept).

Ik gaf dit verhaal drie sterren (liked it), het is een tip voor fans van horror.

 

Boek 29: Talent en Kristal van Kelly van der Laan.

Talent en Kristal, het derde deel van de trilogie over de Lentagon. In dit boek zijn Seamon en Joy, Valeria en Sirka gevlucht voor het geweld. Ze hebben zoveel meegemaakt, daar willen ze niet meer aan mee doen. Maar kunnen ze zich wel afzijdig houden als er een 80 plus wet wordt aangenomen in Parsia, waardoor de talenten worden geboeid en zij de gevangenen worden van het politieke systeem? Zoals Seamon vroeger geboeid werd omdat hij een bedreiging vormde. De Jonge Radicalen waar Seamon bij zat, verzetten zich tegen de regering. Een vriend van Joy die zijn werk als arts niet meer kan uitvoeren, zoekt hen op en vraagt of zij zich aan willen sluiten. Wat moeten ze dan zeggen?
In dit boek komen ook weer vreselijke dilemma’s aan bod. Welke keuzes moet je maken en wat zijn de consequenties daarvan? Uiteindelijk kunnen ze er niet aan ontkomen en moeten ze wel mee strijden voor Parsia. Wie is er nog te vertrouwen? Jedia lijkt mee te werken, maar is de aanval op hun land nog niet vergeten en wanneer het lijkt dat de Jonge Radicalen hun doel hebben bereikt, blijkt er verraad in het spel te zijn. Moeten Seamon en Sirka de Lentagon weer inzetten om de vijand te verslaan of is er nog een andere oplossing?
Wanneer je als lezer denkt dat het verhaal wel een bepaalde kant zal uitgaan, omdat je deel 1 en 2 ook hebt gelezen en het toen zo ging, word je gelukkig door een wending een andere richting uit geduwd. Daardoor blijft het verhaal je lokken. Het gedeelte waarin alle voors en tegens tegenover elkaar worden gezet, leest wat traag, maar over het midden van het boek giert het weer van de spanning en wil je het net meer naast je leggen. Dan moet je weten hoe het afloopt en leef je tot aan het bittere einde mee met de personages die niets anders kunnen dan maar weer opkrabbelen en verder gaan aan het einde van zo’n heftige strijd. En dat is natuurlijk wel realistisch.

Dit derde deel van de Lentagon trilogie van Kelly van der Laan kreeg van mij vier sterren. Ik vind de hele Lentagon trilogie geweldig fijn lezen en een aanrader voor fantasy en SF fans.

hebbanscififantasy

Ik kom er door de Hebban Challenge aan toe om de boeken die mij minder fijn lijken ook eens te lezen en dan door te zetten van begin tot eind. Soms zorgt dat voor de bevestiging dat een verhaal buiten mijn comfortzone ligt en wil ik het daar liever ook houden na het lezen, soms word ik verrast door een origineel idee van de schrijver. Verhalen die over personages gaan die in de loop van het verhaal een ontwikkeling doormaken en er aan het eind van het boek anders uitkomen dan aan het begin, hebben mijn voorkeu, daar geniet ik het meest van. Het liefst ook lees ik over een fantasywereld waar van alles gebeurt dat niet zo gewoon is en mij uit de werkelijkheid van alledag haalt, een wereld waarin ik word meegenomen en waarover ik me kan verwonderen. Een boek is er om van het verhaal te genieten en om iets te leren. Als het een auteur lukt om een visie door te geven die mij aanspreekt, ben ik verrukt.

Tot zover mijn zevende stukje over de Challenge van Hebban in Het jaar van het boek 2016.

Het achtste stukje post ik ook vandaag, omdat ik achter liep met mijn blog.

 

Johanna Lime

 

Jaar van het boek 2016 – de Reading Challenge van Hebban – 6

Geplaatst 22 juli 2016

Lezer 5

In de leesuitdaging van 2016, het jaar van het boek, staat de teller bij Hebban voor mij op dit moment op vierentwintig gelezen boeken, van de dertig die ik wil lezen dit jaar. Dat is al 80%. In feite heb ik echter al vijfentwintig boeken gelezen. Een van de boeken was niet te vinden op Hebban, maar wel op Goodreads. Een ander boek stond wel op Hebban en nog niet op Goodreads. Van de boeken die ik lees, schrijf ik sinds een jaar of twee, drie, altijd een recensie op Goodreads en op Hebban. Dat ging voor twee boeken dus nu niet op, maar ik zal beide boeken hier vermelden.

Op het moment ben ik bezig nog steeds bezig met een studieboek, noem het maar “een vrije keuze”: “Aspergirls” van Rudy Simone. Dit boek gaat langzaam en het duurt wel even voordat ik het echt doorgenomen heb en er een uittreksel van heb gemaakt.

De boeken die ik sinds de vorige keer gelezen heb:

Boek 21 was het studieboek: “Het geheim van de schrijver” van Renate Dorrestein. Het stond bij mij in de categorie: “Een non-fictie boek”. Ik heb het vier sterren gegeven.

In “Het geheim van de schrijver” behandelt Renate Dorrestein onderwerpen, aspecten en elementen van het schrijven die zij van belang vindt. Ze geeft haar eigen mening. Het boek is in drie gedeelten opgebouwd, namelijk Geloof, Hoop en Liefde. Geloof is het inleidende gedeelte waarin de schrijfster vragen probeert te beantwoorden over betekenis, nut en functie van de literatuur en het vertelt over hoe zij hier tegenover staat en wat ze zelf heeft meegemaakt. Hoop is het tweede gedeelte en direct ook het meest omvangrijke gedeelte waarin de ambachtelijke kant van het schrijven wordt behandeld. Hier staan de knelpunten waar beginnende schrijvers mee te maken krijgen en er worden veel technische adviezen uit de doeken gedaan over hoe men zou moeten schrijven en over hoe men dat niet zou moeten doen. Dit deel is voor (beginnende) schrijvers heel interessant en geeft hen ook goede adviezen. Het derde deel Liefde gaat in op vragen die lezers vaak aan schrijvers stellen, over inspiratie en hoe een verhaal tot stand komt en wat de schrijver daar voor antwoorden op heeft.

Het boek is gericht op literatuur die wordt uitgegeven op de traditionele manier door conventionele uitgeverijen. Daardoor zijn bepaalde gedeelten voor mij minder interessant gebleken en blijf ik toch nog met een aantal vragen zitten. Maar doordat ik er de tijd voor heb genomen om het boek uiteindelijk toch uit te lezen en er een uittreksel van te maken, heeft de tijd die vragen inmiddels ingehaald, want onze fantasyroman ligt in de winkels. Toch is dat de reden waarvoor ik vier sterren geef en geen vijf.

Boek 22 stond in de Hebban categorie: “Een boek dat je absoluut niet wilt lezen” en was: “Zucht” van Rik Raven. Het was geen selffulfilling prophecy, ik heb er echt mijn best op gedaan om van dit boek de positieve punten te vinden, maar het is slechts deels gelukt. Ik heb het 2 sterren gegeven omdat ik er niet van heb genoten, het onderwerp is te gruwelijk, te onduidelijk en dan zit er ook nog een storende fout in. Zucht is een verhaal over een vloek die in de 17e eeuw is uitgesproken door een heks met groene ogen in Schotland en geen wonder ook als je ziet wat MacDowell met vrouwen doet. Als geest leeft hij voort in het lichaam van zijn “zoon” Jack de Pater. Richard en zijn vrouw Jan krijgen hiermee te maken nadat er iets met Jan is gebeurd tijdens haar zwangerschap. Hun driejarige dochter heeft ineens blauwe ogen in plaats van bruine. Jack zegt hier iets aan te kunnen doen, maar dat valt te betwijfelen.

Lees mijn recensie op Hebban voor meer commentaar.

 

Boeken

Boek 23 was het eerste deel van de trilogie de Onzichtbare Maalstroom en had als titel “Lege Steden”, geschreven door Jasper Polane. Hij stond bij de categorie: “Een boek van een selfpubber”. Jasper heeft een eigen uitgeverij: Quasis, de uitgeverij die ook de Splinters uitbrengt.

In dit boek ben je als lezer om de beurt in een van de twee parallelle werelden, de Alpha wereld en de Alix wereld en dan in parallelle steden met de naam Otrostaadt. Het wordt in het boek aangegeven waar je bent, doordat er gebruik gemaakt is van verschillende lettertypes of diktes van letters, wat wel ondersteunend werkt. Het idee van dit boek over parallelle werelden vind ik knap gevonden en ik heb er bewondering voor dat de schrijver hierop verder gaat. Het is eens iets anders, een origineel concept, waarvan ik hoop dat de betekenis van of de inhoud van de onzichtbare maalstroom in de volgende delen nog beter naar voren komt.

De uitleg over de machines waarmee de hoofdpersoon wordt geïnstrueerd begon tijdens het lezen meer op een lezing te lijken en hoewel er op de achterflap staat dat het een verhaal is over sociale onderdrukking, religieuze vervolging, wetenschappelijke ontdekkingen en verschrikkelijke nachtmerries, vond ik het meer een verhaal waarbij de vraag hoe parallelle werelden worden verklaard de belangrijkste was. Er wordt geworsteld met techniek versus magie, het moet spannend worden door schaduwwezens uit een schijnbaar lege stad die naar mijn mening dan weer te weinig duidelijk worden en leven in een andere parallelle wereld. Het verhaal wordt wel even heel spannend en aan het eind komt nog een ander idee naar voren dat kan verduidelijken waardoor de verschillende steden zijn ontstaan, misschien om het lege van de titel Lege Steden te verklaren. Daardoor spatte de zorgvuldig geblazen zeepbel voor mij als lezer jammer genoeg uit elkaar en werd het verhaal toch net te ongeloofwaardig.

Vanwege de ideeën gaf ik dit boek drie sterren, want het was het lezen waard.

Boek 24 “Den” van Ynske van Leewen stond bij mijn in de categorie “Extra”, een categorie die ik er zelf bijgezet heb op mijn lijst omdat de andere categorieën niet pasten of al weg waren. Ik gaf dit boek vier sterren.

In de wereld van Den is magie door de koning verboden, hij heeft zelfs de Reiniging ingezet. Den weet haar magie verborgen te houden, maar voor hoe lang? Als het noodlot toeslaat moet ze vluchten. De dreiging uit het noorden is teruggekeerd. Den voelt het aan, het maakt haar misselijk en het put haar uit. Wat is het geheim dat haar pleegouders altijd voor haar verborgen hielden? Wat moet ze nu doen?

Den gaat op pad naar de DrakenDen, daar denkt ze het geheim van haar afkomst te kunnen ontrafelen. Maar voordat ze daar is, ontmoet ze onderweg Dwerg die er slecht aan toe is. Ze helpt hem en samen trekken ze verder. Maar er komen nog veel meer gevaren op haar pad. Ze wordt gevangen en ontmoet Beer. Den, Beer en Dwerg weten te ontsnappen en gaan om raad vragen, maar dan moet Den toch naar de plaats waar haar echte ouders hebben gewoond. Zal ze de wereld kunnen redden van de enorme dreiging?

Dit vind ik nou een boek dat fijn leest. Gaandeweg worden er meer stukjes van het verhaal ontrafeld. Langzamerhand begint het Den te dagen waarvoor zij bijzonder is en welke zware taak zij heeft. De verhaallijn slingert wat heen en weer tussen verschillende lijnen maar gaat wel richting de climax. De personages raken steeds meer bevriend en je leert ze steeds beter kennen. Leuk is dat het verhaal wat aan dat van Den voorafging steeds stukje bij beetje boven de hoofdstukken wordt verteld. De kaft geeft de sfeer van de wereld goed weer. Het verhaal wordt wat vertellend beëindigd en de mogelijkheid voor een vervolg wordt in de epiloog open gelaten. Ik geef dit boek vier sterren en raad het aan fantasylezers aan.

2016jaarvanhetboek

Boek Extra: Het boek dat ik nog niet op Hebban kon vinden en dus niet meetelt op mijn Hebban Challenge, was: “Veel liefs …” van Marieke Plaisier en Hans Rek.

Ik gaf dit bijzondere boek vier sterren.

Dit is een komisch boek dat helemaal bestaat uit briefjes die van de ene persoon naar de andere worden verstuurd. Hendrikus is onderweg en moet een pakje afleveren. Het is een klus die niemand anders wilde hebben, maar het zou veel geld op moeten leveren. Daar begint het verkeerd te gaan. Het Moordenaarsgilde bemoeit zich ermee. Hendrikus komt in de problemen en Mergilda probeert hem te helpen. Maar zij heeft zelf ook van alles te doen en is ook vaak onderweg. Als Hendrikus eindelijk thuis komt, is Mergilda weg en andersom. Het lijkt of ze nooit meer bij elkaar zullen komen, maar ze houden van elkaar door dik en dun. En dat dik en dun en alles wat er onderweg gebeurt, zijn de problemen waarmee ze te maken krijgen. Het is een komisch boek, maar je moet er goed je aandacht bij houden om te volgen waar ze zijn en wat er nu precies gebeurt. Er komen veel fantasiefiguren op de proppen en ook kabouters spelen een rol. Leuk voor wie van grappige intriges houdt. De vorm met de briefjes is leuk bedacht maar leest soms wat lastig. Ik geef het vier sterren. Een leuk boek voor volwassenen die eens lekker willen lachen

Ik kom er door de Hebban Challenge aan toe om de boeken die mij minder fijn lijken ook eens te lezen en dan door te zetten van begin tot eind. Soms zorgt dat voor de bevestiging dat een verhaal buiten mijn comfortzone ligt en wil ik het daar liever ook houden na het lezen, soms word ik verrast door een origineel idee van de schrijver. Verhalen die over personages gaan die in de loop van het verhaal een ontwikkeling doormaken en er aan het eind van het boek anders uitkomen dan aan het begin, hebben mijn voorkeu, daar geniet ik het meest van. Het liefst ook lees ik over een fantasywereld waar van alles gebeurt dat niet zo gewoon is en mij uit de werkelijkheid van alledag haalt, een wereld waarin ik word meegenomen en waarover ik me kan verwonderen. Een boek is er om van het verhaal te genieten en om iets te leren. Als het een auteur lukt om een visie door te geven die mij aanspreekt, ben ik verrukt.

Tot zover mijn zesde stukje over de Challenge van Hebban in Het jaar van het boek 2016.

Johanna Lime

 

Jaar van het boek 2016 – de Reading Challenge van Hebban – 5

Geplaatst 09 juni 2016

Lezer 4

 

In de leesuitdaging van 2016, het jaar van het boek, staat de teller bij Hebban op dit moment op twintig gelezen boeken, van de dertig die ik moet lezen dit jaar. Dat is al 67%. Ik zal toch zeker mijn aantal later dit jaar moeten verhogen als het zo vlot blijft gaan met de Challenge van Hebban.

Op het moment ben ik bezig nog steeds bezig met een studieboek, noem het maar “een vrije keuze”: “Aspergirls” van Rudy Simone. Van dit studieboek maak ik voor mezelf een uittreksel en het gaat wel even langer duren voordat dat klaar is.

Inmiddels is er een tweede studieboek bijgekomen, waar ik nog steeds aan bezig ben: “Het geheim van de schrijver” van Renate Dorrestein. Dit boek had ik voor driekwart al eerder gedaan, dus ik moet nog ongeveer een kwart afmaken voor het uittreksel.

Boeken

De leesboeken dan nu:

Boek 16 was er een in de Hebban Challenge categorie: “Een boek met een enorm lange titel”. Het is: “Het licht van de stervende maan – Boek 1 – De ontdekking van een koning “, van Eline Gielen. Ik gaf dit boek drie sterren. Het verhaal gaat over Aélanyss en Luzian die uit hun bosgebied komen en op weg gaan naar de andere kant van hun wereld. Daarbij komen ze onderweg mensen tegen, sommige zijn aardig, anderen zitten hen achterna. Er gebeurt heel veel in dit boek. De koning doet een ontdekking en overal in de wereld heeft dit zo zijn consequenties. Jammer van zo’n eerste boek van een trilogie is, dat er veel nodig is om alle pionnen op hun plaats te zetten en omdat dit verhaal erg compact geschreven is en er erg veel personages worden beschreven, is het soms lastig om de wie is wie uit elkaar te houden. Wat er gebeurt in dit boek is voornamelijk de reis naar de overkant om aan meer informatie te komen over de ontdekking. Dan gaat de reis naar het noorden en stopt het verhaal een beetje abrupt. Van het licht van de stervende maan en wat dat nu precies inhoudt is in dit boek een sluier opgelicht, maar de ware impact van de ontdekking van de koning komt naar mijn mening in het tweede deel, dat zal naar verwachting een stuk spannender worden, want daar is iets mysterieus aan de hand.

Boek 17 las ik tussen het lezen van boek 16 door, want dit gebeurt mij nu ik door de Challenge de gewoonte heb ontwikkeld om veel meer te lezen dan in de voorgaande jaren. Bovendien heb ik een abonnement genomen op Splinters en valt er iedere maand een klein boekje met een kortverhaal door de brievenbus ons huis binnen. De categorie die past bij deze kleine “snel-even-in-een-hoekje-zitten-en-fijn-lezen-boekjes” is: “Een boekje dat je in een avond uit hebt”. Deze keer een verhaal van Jasper Polane, ven uitgeverij Quasis, zelf. Hij heeft inmiddels alweer drie boeken uitgebracht van zijn hand: Lege steden, Vorstin van de kou en Wolvinnen van Otrostaadt. De Splinters met de naam “Het oog van de krokodil”, hoort in feite bij deze serie, die gaat over parallelle werelden. In mijn vijf sterren recensie schreef ik: Bij het lezen van dit boek kom je direct midden in de actie terecht en daar kom je niet meer uit totdat je na een paar verrassende wendingen en realisaties van hoe de werelden in elkaar zitten bij het eind gekomen bent. Ik vind het knap geschreven.

Boek 18 dat ik tussendoor las, en waardoor 16 even moest wachten, was: “Magycker deel 1 – De Klauw” van Adrian Stone. Het hoorde in de categorie: “Een boek dat dit jaar is verschenen” en dat ik op de Elfia in Haarzuilens gesigneerd kocht bij de auteur zelf. Ik gaf dit boek vier sterren. Dit eerste boek van de nieuwe trilogie gaat uit van een interessant gegeven van een magiëreiland waar magiërs spreuken leren die men kan kopen, maar die een keer worden gebruikt. Daarna wordt de spreuk uit het geheugen gewist. Als de spreuk nog eens wordt uitgesproken door Auric, het autistische broertje van Marit, moeten de magiërs koste wat kost proberen om dat te stoppen en ontstaat en een spannend verhaal. Ook hier geldt dat de pionnen zijn neergezet voor het tweede deel, dat waarschijnlijk meer van de wereld zal laten zien waardoor het nog interessanter zal worden.

Boek 19 kwam nadat ik 16 dan toch echt uitgelezen had en was weer een Splinter. Deze keer “Kinderen van de ijstijd” van Roderick Leeuwenhart. Categorie: “Een boek dat je in een avond uitleest”. Dit is een verhaal over de tiener Nanoek die met zijn ouders op de Noordpool woont en min of meer opgesloten zit in. Zoals later blijkt een station waar onderzoek wordt gedaan naar hoe dieren zich aanpassen aan de klimaatomstandigheden. Nanoek krijgt contact met een vriendinnetje in Nederland en gaat op onderzoek uit. Ik vond het maar twee sterren waard omdat het weliswaar vlot geschreven is maar ik stond in dubio of dit nu wel echte fantasy was. Daarnaast gebeurt er iets zeer ongeloofwaardigs en uiteindelijk blijkt ook nog dat de hele verhuizing weinig zin had. Ik heb het boek gelezen, maar het heeft mij niet echt geraakt. De indruk die het heeft achtergelaten is die van het ongeloofwaardige voorval op het ijs, dat vind ik jammer.

Boek 20 was een boek in de categorie: “Een boek dat je al heel lang in je bezit hebt, maar nog niet hebt gelezen.” Dat was: “De verhalen” van Robin Hobb. Eerst zijn er verhalen van haar onder het pseudoniem Megan Lindholm, later in het boek komen de verhalen die de auteur schreef onder het pseudoniem Robin Hobb. Zelf geeft ze aan dat ze beter is met romans schrijven, daar kan ik nog niet over oordelen, maar ik vermoed dat ze gelijk heeft. Ik vond sommige van deze verhalen ronduit vervelend langdradig of smerig of er waren veel stereotype situaties in beschreven waardoor ik het niet graag las. Maar toch geeft dit boek wel inzicht in de groei die een schrijver doormaakt, want de verhalen worden naar het einde toe wel spannender en zijn beter geschreven. Daarom heb ik het drie sterren gegeven.

Boek 21 is het boek waar ik nu mee bezig ben, naast de twee studieboeken die bovenaan staan. Dit is ook een boek dat ik al een tijdje in de kast heb. Het staat in de categorie: “Een boek dat je absoluut niet wilt lezen” en is: “Zucht” van Rik Raven. Maar ik ga me door het nadat-ik-het-kocht-aan-begonnen-maar-weer-weggelegd-verhaal heen bijten en moet het tot de laatste letter uitlezen, want misschien dat het me toch nog aangenaam verrast na de teleurstelling van een paar jaar geleden. Inmiddels heb ik meer over schrijven geleerd, en wie weet zie ik nu de positieve punten, of kan ik er nog wat van leren.

jaar-van-het-boek

Ik kom steeds meer tot de conclusie dat elke boek wel iets heeft waar je wat van kunt leren. Ofwel zie ik dingen waar ik bij denk: “Zo moet het dus niet”, ofwel merk ik dat er schrijvers zijn die echt geniale ideeën hadden en waar ik bewondering voor heb. Er zijn ook schrijvers die echt heel goed de actie neerzetten en die geen moment saai zijn, anderen hebben dan veel bladzijden nodig om beweegredenen van personages uit te werken, waarbij ik vaak de gedachte krijg: “Ja? Wanneer gebeurt het nu eens?” Ieder mens is verschillend en ieder boek is verschillend, maar wat wel altijd waar is: Er zijn veel boeken en verhalen geschreven in de fantastiek die echt het lezen waard zijn en waarmee je toch even heerlijk in een verbeeldingswereld mee kunt liften met de schrijver. Bedankt, auteurs! Ga vooral door!

Tot zover mijn vijfde stukje over de Challenge van Hebban in Het jaar van het boek 2016. Ik vind het nog steeds erg leuk dat ik me hiervoor heb ingeschreven en merk dat ik steeds meer ga lezen. Geen verkeerde ontwikkeling, want van lezen leer je heel veel. In ieder verhaal zit informatie verwerkt waar je toch wel even bij stil kunt staan en wat te denken zet. Bovendien is lezen een fijne vorm van ontspanning.

 

Johanna Lime

Jaar van het boek 2016 – de Reading Challenge van Hebban – 4

Geplaatst 27 april 2016

Lezer 3

In de leesuitdaging van 2016, het jaar van het boek, staat de teller bij Hebban op dit moment op vijftien gelezen boeken van de dertig die ik moet lezen dit jaar. Dat is al 50%. Misschien moet ik later mijn aantal maar verhogen voor de Challenge van dit jaar, want het gaat vlot.

Op het moment ben ik bezig nog steeds bezig met een studieboek, noem het maar “een vrije keuze”. Het is “Aspergirls” van Rudy Simone. Het gaat over vrouwen die autistische trekjes hebben en al dan niet zijn gediagnosticeerd als lijdend aan het syndroom van Asperger. Ik gebruik dit boek als onderzoek voor een autobiografisch verhaal, want hoewel ik niet gediagnosticeerd ben als Aspergirl, herken ik er wel een aantal dingen uit die bij een autobiografisch boek zouden passen. Ik volg op het moment een cursus, genaamd: “Van herinnering naar verhaal” bij de schrijfschool van Marjon Sarneel en hoop gaandeweg een goed plot te kunnen bedenken voor een nieuw boek, waarschijnlijk wordt het science fiction.

Boek 13 op mijn lijst was er een in de Hebban Challenge categorie “Een boek geschreven door iemand die jonger is dan dertig” en dat is: “Verslaving” van Patricia Bonilla.

Dit boek begint met een gebeurtenis die een speciale betekenis heeft en door het hele boek komen er steeds kleine stukjes informatie bij over het belang van wat er aan het begin gebeurde. Jesmee is de hoofdpersoon, zij heeft bovennatuurlijke krachten. Ze raakt verslaafd aan het gebruik van die krachten. Ondanks dat ik het een goed verhaal vond, heb ik als lezer mijn vraagtekens gezet bij sommige gegevens die mij konden overtuigen. Ik gaf het daarom in een recensie drie sterren. Het is zeker als dark fantasy een leuk boek voor Young Adults omdat er ook veel scènes in voorkomen over liefde tussen jonge mensen en de twijfels en jaloezie die in dit soort verhalen een rol meespelen.

Boek 14 op mijn lijst van de Hebban Challenge was: “Een boek met een Hebban recensie 1 of 2”, dit was: “Jeremy Jago deel 2, de Kracht van Assingna”, geschreven door Melissa Skaye. Ik heb dit dikke boek met heel veel plezier gelezen en gaf het vijf sterren, want ik vond het erg goed. De kracht van Assingna is het tweede boek van de Jeremy Jago boeken van Melissa Skaye. Deel 1 heb ik alweer een tijd geleden gelezen, dus ik wist nog wel wat de Passage voor een bijzondere magische kracht was. Nu heb ik deel 2 gelezen. Het verhaal gaat verder op het verborgen eiland Magistraal, waar Jeremy nu met zijn vader Jerry woont. Ik moet zeggen dat ik al snel helemaal was ondergedompeld in dit verhaal en dat ik me zelfs nog goed kon herinneren wie alle personages waren. Dit boek staat bol van de actie en het is echt reuze spannend. Ik heb ervan genoten om dit boek te lezen en vindt de schrijfstijl van Melissa echt heel gaaf. Voor de tieners en eigenlijk wel voor iedereen die wat ouder is dan dat, zeg ik: Lezen dat boek. Het is avontuurlijk, spannend, humoristisch, griezelig en je krijgt een band met Jeremy.

Boek 15 was een vierde boekje in de categorie “Een verhaal dat je in een avond uit hebt”, een Splinter van uitgeverij Quasis, met de titel: “Woestijnzand” door Nieske den Heijer. Ik ben over dit boekje niet te spreken en gaf het dan ook maar een ster. Het was een verhaal over een mummie, een soort vloek van de farao vermengd met de doos van Pandorra, waarvan er al zoveel zijn, zonder echte dreiging of spanning. Met een sausje homofilie en een sausje Arabische lente. Nergens wordt dit horrorverhaal zo dat je ervan gaat griezelen. Een gemiste kans.

Boek 16 ben ik nu aan het lezen, dat is in de categorie: “Een boek met een enorm lange titel”, het is: “Het licht van de stervende maan – Boek 1 – De ontdekking van een koning “, van Eline Gielen. Er wordt geen koning in ontdekt, maar de koning doet een ontdekking. Ik ben ongeveer op een kwart van het verhaal en later volgt hierover meer.

Tot zover mijn vierde stukje over de Challenge van Hebban in Het jaar van het boek 2016. Ik vind het nog steeds erg leuk dat ik me hiervoor heb ingeschreven en merk dat ik ieder jaar meer ga lezen. Geen verkeerde ontwikkeling, want van lezen leer je heel veel en bovendien is het vaak ook nog een leuke vorm van ontspanning.

Johanna Lime

Jaar van het boek 2016 – de Reading Challenge van Hebban – 3

Geplaatst 16 maart 2016

Lezer 7

In de leesuitdaging van 2016, het jaar van het boek, staat de teller bij Hebban op dit moment op twaalf gelezen boeken van de dertig die ik moet lezen dit jaar. Dat is al 40%. In mijn vorige blog van 11 februari 2016 schreef ik dat ik zeven boeken uit had, waarvan het zevende boek een eerste deel was van een trilogie. Ik ga hier verder doortellen.

Deel 1 van de trilogie “De boeken van de Varulven”, geschreven door Roselynd Randolph, heette: “De zilveren wolvin”. Omdat dit slechts een boek van de categorie “Een trilogie” op de afvinklijst van Hebban was, ben ik daarna het tweede deel en het derde deel gaan lezen. Op de afvinklijst staat ‘een trilogie” aangegeven als 1 categorie, maar het zijn wel 3 boeken.

Boek 8 had de titel “De zilveren poort”. Dit is het vervolg van deel 1 over de Varulven en speelt zowel in Nederland als in Canada. In het drukbevolkte Nederland, weliswaar later in de buurt van een natuurgebied, en in de drukke Canadese stad Toronto. Daardoor lijkt het de kant van urban fantasy op te gaan. De hoofdpersonen uit deel 1 ontwikkelen zich verder en er blijkt in het Grienderbosch in Nederland een kasteel in de bodem te zitten, dat wordt opgegraven. Het legt iets van de geschiedenis bloot. Ook wordt er een wandkleed in een kerk gevonden waarop historische gebeurtenissen staan over de Varulven en hun herkomst. Uiteindelijk ontstaat er een zilveren poort en verdwijnen Judith en haar broer daardoor naar een andere wereld. Bij deze trilogie bleef ik doorlezen en na deel 2 wilde ik weten hoe het verder zou gaan, dus begon ik snel aan deel 3.

Boek 9 was dus deel 3 met de titel “De zilveren raaf”. Het verhaal speelt zich voornamelijk af in de dimensie Älysium, in een andere wereld, maar soms ook weer in Canada of Nederland. In die andere dimensie zijn Judith en Justin terecht gekomen door de zilveren poort en ze hebben het er niet zo best omdat ze in gevangenschap leven. Jesse probeert hen samen met enkele vrienden te redden. Uiteindelijk komt er een eindstrijd met de voorouders en moeten er nieuwe wegen gevonden worden voor de Varulven om zich te kunnen handhaven op onze wereld. Daarin spelen Justin en Judith weer een belangrijke rol. De trilogie als totaal is een verhaal dat veel aspecten van de fantasy laat zien, dat een originele kijk op weerwolven geeft en logisch in elkaar zit. Het verhaal voert langs verschillende wegen van het begin naar het eind. Ik las het met veel plezier.

Boek 10 kwam weer uit de serie Splinters, het was een kort verhaal uit de categorie “Een verhaal dat je in een avond uitleest”. Deze keer een klein boekje dat geschreven is door Anaïd Haen en Django Mathijsen, met de titel Malika’s Schildplicht. Malika heeft verplichtingen en zal uitgehuwelijkt worden, maar ze heeft een vriend en met hem samen vindt ze een oplossing om reuzen te verslaan zodat ze onder haar schilplicht uit kan komen en met Karolus mag zijn. Ik vind het heel knap hoe de schrijvers zoveel hebben kunnen vertellen in een kort verhaal en daarin verschillende thema’s in verwerkt hebben. Echt een plezier om te lezen.

Boek 11 had ik in mijn vorige blog al aangekondigd en ik heb het met veel moeite eindelijk uitgelezen. Iedereen schijnt “De kleur van Toverij” door Terry Pratchett helemaal geweldig te vinden en het wordt zelfs aan beginnende fantasy lezers aangeraden om met het lezen van dit boek kennis te maken met fantasy. Ik ben het daar niet mee eens. Als ik dit boek als eerste had gelezen in mijn tienerjaren waarin ik kennis maakte met fantasy en science fiction, was ik gillende weggerend. Als ik nu zou beginnen met het lezen van fantasyboeken, zou ik heel graag een kijkje nemen bij de door Nederlandse schrijvers uitgebrachte nieuwe fantasyboeken van de laatste jaren. Bij Zilverspoor en Zilverbron bijvoorbeeld. Dan heb je niet het probleem van vertalingen waarbij de grappige dingen uit een andere taal niet goed vertaald kunnen worden naar onze moedertaal. En je steunt Nederlandse uitgevers en auteurs waardoor er kans is op meer goede boeken in het genre in ons eigen land. Want waarom altijd maar uit het Engels vertaalde boeken kopen die pas worden uitgebracht als ze in een ander land bestsellers zijn?

Dit elfde boek stond op mijn lijst in de categorie “Een humoristisch boek” en de film “The color of Magic” die ik al gezien had, vond ik heel grappig. Maar het boek viel daarna erg tegen door de schrijfstijl, het uitleggen, de idiote zinsbouw en de informatie die heel droog overkomt. De wereld van de schildpad met olifanten en een schijf land, zoals ik die al kende van een tekening, vind ik goed gevonden als fantasywereld, maar werkelijk: ik begrijp niet dat je die in een voetnoot als dictaat uitlegt aan de lezers. Dit vind ik een voorbeeld van hoe moeilijk het is om een verzonnen wereld duidelijk neer te zetten als schrijver, zonder dat je vervalt in een opsomming aan informatie. Jammer, ik heb me meer geërgerd aan dit boek dat dat ik eens lekker kon lachen. De perenhouten kist op pootjes was wel grappig en ook het fototoestel waarin een mannetje al mopperend schilderijtjes maakt en kwaad wordt als de kleur roze op is. Ook het idee van een toerist die overal wil gaan kijken, is leuk gevonden en een tovenaar die beheerst wordt door een spreuk en daardoor niet kan toveren ook, maar verder vond ik er weinig leuks aan.

Boek 12 dat ik nu uitgelezen heb stond op de lijst in de categorie “Een boek met een titel van maar één woord”. Het was “Prooi” dat geschreven is door Kim ten Tusscher en dit is het tweede deel van het tweeluik Jager & Prooi. Kim schrijft uitgebreid over en door haar personages, over hun gevoelens en gedachten en over wat ze doen en waarom ze iets doen. Je leeft met hen mee. Ik leefde zo met hen mee dat ik op een gegeven moment gewoon zat te huilen. Dus emoties worden wel opgewekt bij een lezer.

Prooi is als boek nog dikker geworden dan Jager en ik begrijp hoe dat komt. Voordat je als lezer met de personages zo hebt meegeleefd dat je weet waar de twijfels over of ze het nu wel goed gedaan hebben vandaan komen, ben je vele pagina’s verder. Dat vond ik direct ook een punt van kritiek, want ik ben meer een lezer die afwisseling en veel actie wil zien. In de tweede helft van dit boek werd dat wel goedgemaakt. Ik heb nu alle boeken van Kim gelezen en kan vertellen dat zij een van die Nederlandse schrijvers is die je zou moeten kennen. Ik raad haar boeken aan, ze heeft een originele fantasywereld die je vast wel wilt leren kennen.

 

Op het moment ben ik bezig met een studieboek, noem het maar “een vrije keuze”. Het is “Aspergirls” van Rudy Simone. Het gaat over vrouwen die autistische trekjes hebben en al dan niet zijn gediagnosticeerd als lijdend aan het syndroom van Asperger. Ik gebruik dit boek als onderzoek voor een autobiografisch verhaal, want hoewel ik niet gediagnosticeerd ben als Aspergirl, herken ik er wel een aantal dingen uit die bij een autobiografisch boek zouden passen. Ik volg op het moment een cursus, genaamd: “Van herinnering naar verhaal” bij de schrijfschool van Marjon Sarneel en hoop gaandeweg een goed plot te kunnen bedenken voor een nieuw boek, waarschijnlijk wordt het science fiction.

Verder ben ik aan het lezen in de Hebban Challenge categorie “Een boek geschreven door iemand die jonger is dan dertig” en dat is: “Verslaving” van Patricia Bonilla.

Hierover in de volgende blog meer.

Johanna Lime

 

Jaar van het boek 2016 – de Reading Challenge van Hebban – 2

Geplaatst 11 februari 2016

Lezer 1

2016 is het jaar van het boek en daarom doe ik mee aan de leesuitdaging van Hebban. Ik heb me voorgenomen om dit jaar 30 boeken te lezen. Er zijn nog niet eens twee maanden om en nu denk ik al: misschien worden het er wel meer.

Het is namelijk zo dat ik de Splinters mee mag tellen, van uitgeverij Quasis. Daarvan komt elke maand een boekje uit met een kort verhaal. Als ik die allemaal lees, heb ik dus al twaalf boeken. Het zijn kleine boekjes die in een avond gelezen kunnen worden. Dan gaat het natuurlijk snel en kan ik het aantal boeken in de loop van het jaar bijstellen.

Het is ook nog eens zo dat mijn uitgeverij, Zilverspoor en Zilverbron, niet stil zit. Iedere maand komen er wel nieuwe Nederlandstalige fantasy, sciencefiction en horror boeken uit of boeken uit een andere categorie bij. Ik heb al een oogje op een paar pas uitgebrachte boeken. Dus als ik die ook wil kopen en lezen dit jaar, dan wordt mijn leeslijst nog een stukje langer.

Bovendien komt Adrian Stone met een heel nieuw boek, en daar heb ik ook veel zin in.

 

Natuurlijk kan ik niet al mijn tijd in lezen steken, ik moet ook schrijven. Dit jaar wil ik EIBOR RISOKLANY de vergeten vloek deel 1 Sluimerend uur, het eerste deel van de trilogie die op Schimmenschuw volgt, geschreven hebben. Het is de bedoeling dat dit boek in 2017 wordt uitgebracht bij Zilverbron. Maar ik heb me ook ingeschreven voor een cursus autobiografische fictie schrijven en ik loop al jaren met plannen rond om mijn levensverhaal, zij het verpakt in wat eigenlijk? Sciencefiction, fantasy, horror? Eh, fictie, op papier uitgegeven te krijgen. Of als dat niet lukt wellicht op bytes, dan wordt het een e-book.

Dat is natuurlijk nog niet alles, want op ons Visionboard staan ook de korte verhalenwedstrijden nog: van de Harland Awards en Fantastels Verhalenwedstrijd. Voor het eerst wil ik meedoen aan Trek Sagae en er zijn vast nog wel andere korte verhalenwedstrijden die in de loop van het jaar nog opduiken, zoals van Schrijf.Land waarvoor we al hebben ingezonden of voor Luitingh-Sijthoff, die ineens naar voren kwam.

 

Maar dit gaat over het lezen van boeken voor de Hebban Challenge.

Ik ga lekker, want ik merk dat de Hebban Challenge mij echt uitdaagt om veel te lezen. En ik vind het heerlijk!

Gisteren stond de teller op zeven gelezen boeken, dat is 23 procent. Hier de titels van de boeken die ik uit heb, met de categorie van de afvinklijst waarin ik ze geplaatst had. De eerste drie stonden al in een eerder bericht, maar die zet ik er voor de volledigheid nog eens bij. Vanaf de volgende keer tel ik alleen nog maar door.

Het eerste boekje viel in de categorie “Een boek dat je in een avond uit hebt”. Het was een kort verhaal, een Splinter van uitgeverij Quasis met de titel Het Rad van Fortuin geschreven door Steph Swainston. Een kennismaking met deze auteur in een kort verhaal.

Het tweede boek dat ik las was uit de categorie “Een vrije keuze”, dit boek lag nog steeds in mijn kast en wilde ik dus nog altijd eens lezen. Het was Sleutels van Chaos van Hati Bell, uitgegeven bij Zilverspoor. Een goed verhaal met een setting in Ierland waarin allerlei fantasywezens voorkomen. Spannend en origineel.

Het derde boek dat ik las is er een uit de categorie “Een verhalenbundel”. Het is een bundel met de titel Nanokanaries en olifantenhersenen van Pen Stewart. Hierin staan diverse verhalen die in een verre toekomst spelen of een bijzondere setting hebben. Distopisch, spannend, intrigerend, soms gruwelijk. Een interessante verzameling verhalen.

Het vierde boek dat ik las, heb ik geplaatst in de categorie “Een magisch boek”. Het was Werelden van ijs en vuur, geschreven door Tais Teng. Toen ik eraan begon, merkte ik dat het zich in ons zonnestelsel afspeelde, eerst op Mercurius, daarna op de maan en op Mars. Het was dus meer een sciencefiction verhaal. Maar ik vond het heel origineel en apart, een heel leuk boek om te lezen en een erg prettige schrijfstijl. Ik ben gewoon nieuwsgierig geworden naar andere boeken van Tais Teng. Hij heeft er al meer dan honderd op zijn naam staan.

Het vijfde boek was weer een Splinter van Quasis en viel als tweede van dit soort in de categorie “Een boek dat je in een avond uit hebt”. Het was Opgejaagd, geschreven door Pen Stewart. Een horror verhaal met vampiers en sucambi. Een waar je zelf nog flink wat fantasie bij moet gebruiken.

Door de Challenge lees ik overdag achter mijn laptop e-books, naast dat ik ’s avonds op bed (vaak tot diep in de nacht tegenwoordig, als het boeken zijn die mij grijpen) papieren boeken lees. Dus ik heb er steeds twee op mijn “Ben ik aan het lezen” lijst staan. Ik houd ze wel uit elkaar, maak je maar geen zorgen.

Het zesde boek was er een die ik op mijn laptop las. Dat was een heel dik boek uit de categorie “Een boek met meer dan 500 bladzijden” – het waren er meer dan zevenhonderd vijftig, dus dat compenseert de boekjes die ik in een avond las wel enigszins, vind ik. Ik las: “Het spel der tronen 1e deel van Het lied van ijs en vuur” van George R.R. Martin. Een goed verhaal, maar duidelijk een eerste deel van een serie. Het voordeel van het lezen van een boek is dat je je eigen verbeelding kunt gebruiken. Ik had misschien niet tegelijkertijd de vier eerste seizoenen van de HBO serie op DVD moeten kijken, want het eerste seizoen op het TV scherm was al eerder afgelopen dan dat ik het boek kon uitlezen. En bij het kijken van de vervolgen was het toch erg lastig om me te realiseren dat dit nog maar deel 1 was van een heel lang verhaal in een zeer uitgebreide wereld. Wat ik mee vond vallen was de schrijfstijl van George R.R. Martin. Uit de verhalen van anderen had ik veel meer infodump verwacht, maar dat viel erg mee doordat hij elk hoofdstuk vanuit een ander personage schreef. Ik kon toch goed met hen meeleven.

Het zevende boek dat ik nu uit heb is er een uit de categorie “Een trilogie” en het is het eerste deel, dus in deze categorie volgen nog twee andere boeken. Ik las deel 1 van “De boeken van de Varulven” geschreven door Roselynd Randolph. Dit deel had de titel “De zilveren wolvin”. Het is een heel bijzonder verhaal over weerwolven en ik vond het zo goed, dat ik dit boek in korte tijd heb uitgelezen. Binnen een paar leesavonden/nachten was ik tot mijn grote verrassing al over de helft. Van een boek dat ruim vierhonderd pagina’s telt, vind ik dat voor mijn doen heel veel. Ik werd door dit verhaal gegrepen en kon het amper wegleggen. Nu ga ik verder aan deel 2 en daaruit heb ik alweer twee uur lang heel intensief gelezen.

Op het moment ben ik bezig aan deel 2 van de trilogie “De boeken van de Varulven”, met de titel “De zilveren poort”, geschreven door Roselynd Randolph, terwijl ik achter de laptop aan het lezen ben in een e-book. Namelijk: “De kleur van Toverij” door Terry Pratchett. Die heb ik in de categorie “Een humoristisch boek” geplaatst. Ik heb de film “The color of Magic” al gezien, misschien is dat een handicap want voor zover ik nu gelezen heb, wordt er veel uitgelegd in dit boek over de schijfwereld, op een manier die ik niet prettig vind lezen. Maar misschien verandert dat als ik verder kom in dit boek.

 

Het positieve van deze Hebban (en Goodreads) Challenge vind ik, dat ik merk dat ik langzamerhand mijn leestechniek aan het bijschaven ben. Ik krijg het idee dat het lezen nu sneller gaat dan bijvoorbeeld vorig jaar of het jaar daarvoor. Ik wordt iets minder gefrustreerd door een paar spellingfouten in boeken (als het er erg veel zijn, vind ik dat wel vervelend) en probeer te achterhalen wat een boek goed maakt en hoe andere schrijvers het hebben gedaan.

En dat vind ik niet zo gek, want daar ben ik nieuwsgierig naar.

Johanna Lime