NaNoWriMo 2019 week 4 en nu even rust

29 november 2019

Week 4 van NaNoWriMo

Ik schreef het vorige week al, ik heb de National Novel Writing Month van november 2019 weer gewonnen. Doel gehaald. Het verhaal over Daniël & Irene, versie 1 ervan, is voor de helft geschreven. Tot en met 25 november werden het in totaal 52.816 woorden met het afkomen van hoofdstuk 14 van de 27 hoofdstukken die het moeten worden.

Daarna heb ik uitstelgedrag vertoond. Ik was moe van NaNoWriMo en ik heb er geen woord meer bijgeschreven.

Hoe kwam dat? Ik had een depressieve bui. Met mijn gedachten zat ik steeds weer bij vorig jaar toen Dinie zo ziek was dat ze niets meer at. We moesten naar de internist en daarna ging ze door de scan. We kregen te horen dat de kanker door haar hele lichaam was uitgezaaid. Ze at al een hele maand niets meer, dat kon zo niet. Maar er was geen houden aan. Op 23 december stierf ze.

Nu gaan we weer naar de decembermaand toe. Ik voel me erg alleen.

Ik ben op de helft van het verhaal en ontdek dat ik te weinig weet. Wie lopen er allemaal in die ruimtestad, hoe zien ze eruit, wat doen ze, wie, wat, waar, waarom en hoe?

Ik moet eerst weer even aan het brainstormen. De vragenlijsten van de personages die ik erbij gehouden heb zijn al schrijvende alweer aangevuld met namen van volksgenoten en uiterlijke kenmerken zijn beter opgeschreven. Maar daarmee ben ik er nog niet. De wereldbouw vraagt om meer details, om meer beschrijvingen, om sfeer en spanning.

Daar heb ik op het moment geen zin in. Ik mis Dinie om mee te brainstormen. Ik schuif het naar het volgende jaar.

Ik ga in december eerst weer een planning maken voor 2020, zoals ik altijd doe. De korte verhalen van Waterloper moeten herschreven worden, ik moet nog een keer naar Brugge voor De Avonturensteen, De twaalfde Saturnusmaan vraagt om een volgende versie en de trilogie Interplanetair vraagt om veel meer ideeën en een chronologie voor boek 1,2 en 3 zodat ik verder kan. Dus freewriten, brainstormen, plotten en meer.

Voor dat meer heb ik al bedacht dat ik weer eens wil gaan tekenen. Een plattegrond van een ruimtestad maken bijvoorbeeld. De plattegrond die ik heb van Biarrastad moet omgekeerd worden, want tijdens het schrijven zijn oost en west verwisseld. Dan heb ik nog geen plattegrond van Bengalostad en die zou ook wel handig zijn.

Ik wil gaan werken met mijn tekenprogramma’s op de computer en weer nieuwe covers maken. En tussendoor komen er nog bergen praktische dingen op me af, zoals behangen en alle kasten in huis eens op gaan ruimen. Weg doen wat ik nooit meer gebruik.

Met dat laatste was ik pas ook bezig. Dat kan ertoe hebben bijgedragen dat ik me zo rot voelde. Spullen van Dinie opruimen omdat ik er niets aan heb. Overal zitten herinneringen aan. Dat valt dus nog niet mee.

Ik gun mezelf nu dus even een paar dagen rust door 0 woorden te schrijven. In december gaan Natascha en ik verder werken aan de redactie van Schamel verbond. Daar kijk ik nu naar uit. We gaan ons best doen om het verhaal zo mooi mogelijk te krijgen voor het boek dat in april 2020 wordt verwacht.

Het andere schrijfwerk zie ik volgend jaar dan wel weer.

 

Zes jaar op rij – ruim 700.000 woorden, of een miljoen?

In de vorige blog over week 3 van NaNoWriMo had ik een plaatje opgenomen waarop stond dat ik al 631.457 woorden had geschreven vanaf 1 november 2014 tot nu. Daarbij zijn alle NaNoWriMo en CampNaNoWriMo projecten meegeteld. Maar het klopte niet.

De organisatoren kregen het niet voor elkaar om op de nieuwe website de woordenaantallen van CampNaNoWriMo van april 2019 en juli 2019 erin te zetten. Daardoor miste ik dus twee maanden schrijfwerk. Het eigenlijke woordentotaal dat ik gehaald heb in de zes jaar dat ik meedoe is 784.839. Kijk maar op onderstaand plaatje. Ik houd de stand zelf in Excel bij en hier heb ik alles van de afgelopen zes jaar bij elkaar staan.

In die tijd heb ik aan korte verhalen geschreven voor de Paul Harland Prijs, Fantastels, Waterloper, onze e-books op Smashwords en aan de trilogie De vergeten vloek. Ook De twaalfde Saturnusmaan en Interplanetair kwamen aan bod.

Tussen de NaNoWriMo en CampNaNoWriMo maanden door hebben Dinie en ik natuurlijk ook geschreven. Schimmenschuw begon als manuscript al op 1 maart 2012, en daarvoor (vanaf 1 november 2011) waren we ook al bezig aan deel 1 van De vergeten vloek. Dus al met al is de stand misschien wel miljoen woorden?

Mijn leraar tekenen op de Pedagogische Academie, waar ik ook les kreeg voor de LO akte tekenen, zei altijd dat ik een eigen stijl had met mijn schilderijen. Maar om echt een kunstenaar te worden moest ik wel 100 schilderijen maken.

Misschien ben ik dan nu eindelijk zo ver dat ik me na miljoen woorden schrijver kan noemen. In elk geval heb ik in die tijd erg veel geleerd over schrijven en dat houdt ook nooit meer op. Ik begin te merken, aan het redactiewerk en aan het lezen van debuutromans, dat ik geen beginner meer ben. Alleen vraag ik me af waarom het zo moeilijk blijft om bij korte wedstrijdverhalen hoger te scoren. Misschien ben ik gewoon beter in het schrijven van romans? Wat denken jullie?

 

Groeten van Johanna Lime

NaNoWriMo 2019 week 3, Winnaar

23 november 2019

Week 3 van NaNoWriMo

In de derde week van de National Novel Writing Month dacht ik elke dag wel weer lekker door te kunnen schrijven aan mijn verhaal. Dat bleek nog niet zo gemakkelijk te zijn. Allereerst had ik last van uitstelgedrag en deed ik er van alles omheen, maar schreef ik urenlang niets. Daarnaast kreeg ik nog vier nieuwe hoofdstukken binnen van het redactiewerk voor deel 3 van De vergeten vloek, en die wilde ik eerst af hebben voordat ik aan het verhaal voor NaNoWriMo begon. Gelukkig bleek ook nu weer dat het met de te wijzigen scènes eigenlijk wel meeviel met die redactie. Natuurlijk ben ik ook niet alleen maar hele dagen aan het schrijven en moest er daarnaast van alles in de huishouding gedaan worden. Dan heb ik mijn koolhydraatarme dieet waar ik rekening mee moet houden. En de fysiotherapie met de oefeningen en het fietsen op de hometrainer. Dat is allemaal al drukte genoeg, zou je zeggen.

Toch wilde ik echt meters maken, maar het viel nog lang niet mee. In deze derde week begon ik vaak pas om drie uur ’s middags te schrijven voor de NaNoWriMo. Dan was ik even bezig en merkte tot mijn schrik dat het tijd was om het eten klaar te maken. Meestal at ik dat op bij het kijken naar het nieuws en ‘de wereld draait door.’ Gek, ik keek daar vroeger nooit naar maar de laatste tijd vind ik het wel leuk. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik alleen ben nu. Als het journaal van acht uur dan voorbij was, ging ik pas weer verder schrijven. Ik zat helemaal in het verhaal en het werd snel elf uur ’s avonds. Een paar keer in de afgelopen week ben ik pas ver na middernacht naar bed gegaan. Dat moet niet te vaak gebeuren, want dan slaat de vermoeidheid toe.

Het duurde deze week wat langer om aan de woordenaantallen te komen. Ik zat in het middenstuk van het plot. Om het verhaal goed op te schrijven was er meer onderzoek nodig. Sommige scènes vereisten dat ik er nog iets nieuws bij moest verzinnen, want ongemerkt had ik de informatie al eerder gebruikt in het verhaal. Dat bedenken duurt meestal wel even. Gelukkig lukt het me telkens weer om iets te vinden waarmee ik verder kan.

Vanaf dag 1 tot afgelopen donderdag was het me gelukt om, met in week 2 het slim over de dagen verdelen van de woordenaantallen, elke dag precies 1667 woorden of meer toe te voegen. Donderdag lukte dat niet. Ik had er 1319. Geen ramp natuurlijk want er was al een flinke buffer opgebouwd. Op vrijdag rond een uur of 11 ’s avonds is het me gelukt om over de 50.000 woorden heen te gaan. Ik heb de NaNoWriMo van november 2019 weer gewonnen!

 

Zes jaar op rij.

Ik houd van de National Novel Writing Month. Het is voor mij een geweldige manier om aan een flink deel van een boek te werken. In de drie weken van november 2019 ben ik gekomen tot halverwege hoofdstuk 14 voor Interplanetair deel 1, Daniël en Irene. Dit moet uiteindelijk het eerste deel van een nieuwe trilogie worden die na De vergeten vloek gaat komen. Het manuscript is voor de helft af. Dat wil zeggen, versie 1 ervan. Want dit jaar heb ik echt volgens de NaNoWriMo traditie een eerste versie geschreven. Ik ben er nog niet klaar mee, ik moet nog verder totdat ik het hele verhaal voor mezelf heb uitgewerkt. En dan komen er nog een aantal herschrijfrondes. Een boek is nu eenmaal niet zomaar klaar, het schaven en nog beter maken begint later pas.

Op de nieuwe website van NaNoWriMo staat tegenwoordig alles bij elkaar. Niet alleen van de schrijfmaanden van november (NaNoWriMo), maar ook van april en juli (CampNaNoWriMo). Bij CampNaNoWriMo kun je zelf een doel stellen, daar mag je ook 10.000 of 20.000 woorden in een maand schrijven. Het is maar een keer voorgekomen dat ik het woordenaantal niet gehaald heb in zo’n maand. Daardoor heb ik nu in zes jaar tijd 631.457 woorden geschreven. Het zijn woorden die horen bij De vergeten vloek, bij korte verhalen en bij De twaalfde Saturnusmaan. Nu dus ook bij Interplanetair.

Dat er zoveel woorden zijn geschreven door mij, betekent niet dat al die woorden ook in boeken en verhalen staan. Toch is ongeveer de helft ervan wel in boeken en e-books terecht gekomen.

Ik ben soms een traditionele NaNoWriMo deelnemer, dan schrijf ik versie 1 van een verhaal. Maar vaak ook ben ik een rebel. Dat houdt in dat ik dan bezig ben met een herschrijfronde. Het is wel leuk om te zien hoe de titels van de manuscripten door de jaren heen steeds weer veranderd zijn. Ik merk ook dat ik door onder andere hieraan mee te doen een routine in het schrijven heb opgebouwd. Ooit hoop ik die toch ook nog eens voor tekenen te krijgen.

De intrinsieke motivatie voor verhalen schrijven is er, ik heb nog genoeg ideeën die ik ooit ook nog eens wil uitwerken voor een roman. NaNoWriMo maanden helpen me telkens weer om de routine van het elke dag aan een verhaal bezig zijn vast te houden.

 

Winnaar

Alles is relatief. Ik ben een winnaar! Ik heb een pdf bestand gekregen waar ik mijn pseudoniem op in kan vullen en de naam van het manuscript waaraan ik heb gewerkt.

Ik weet ook dat dit een prestatie is waar ik nog weinig mee kan. Ik heb iets op mijn computer staan waar ik lange uren in gestoken heb, maar wat heeft het voor zin?

Het wordt pas echt leuk als de verhalen die ik schrijf als een boek of een e-book gepubliceerd worden.

Korte verhalen schrijf ik meestal om ze aan een schrijfwedstrijd mee te laten doen. Als ik ze daarna voorzien van een juryrapport terug krijg, ga ik ze herschrijven en helemaal ideaal laat ik ze door een gedegen redactie gaan. Dat ik het kostenplaatje daarvan nooit meer terugverdien, interesseert me de laatste tijd minder dan vroeger, al blijft het krom dat je als fantasy/scifi-schrijver nauwelijks betaald krijgt voor al je werk. Ik vind het leuk om voor zo’n verhaal een leuke kaft te tekenen, het van een lay-out te voorzien en het op Smashwords uit te kunnen geven als e-book. Het alternatief is dat het op de computerschijf blijft staan en daar nooit meer af komt. Aan gratis weggeven doe ik niet meer, dat geeft een verkeerd signaal af. In sommige maanden verdien ik zelfs een paar centen aan mijn gepubliceerde e-books, als iemand een verhaal bij Smashwords of via Kobo of Bol heeft gekocht. Dan kan ik wel een gat in de lucht springen, zo blij ben ik dan. Gelukkig hoef ik van het geld niet te leven. Wat dat betreft is het eerder een hobby, want het kost me meer dan het oplevert.

Het wordt nog veel mooier als mijn langere verhalen echte paperbacks worden met een prachtige kaft, een foto en een flaptekst. Ik ben dan ook blij met uitgeverij Zilverbron. Daar kan ik ook echt andere schrijvers ontmoeten en daar voel ik me gewaardeerd. Bovendien ben ik nu op Facebook al ongeveer een jaar bezig als een van de beheerders van de Zilverboekenclub, waar ik samen met de auteurs hun personages en werelden uit de boeken voorstel aan de lezers. Zilverauteurs zijn auteurs die boeken hebben uitgegeven bij Zilverspoor of Zilverbron. De Zilverboekenclub gaat over hun boeken. U kunt er bijvoorbeeld ook recensies plaatsen bij de foto’s van de boeken, op Facebook dus.

Op het moment kan ik helaas niet zo gemakkelijk meedoen bij het verkopen van de boeken op de verschillende festivals zoals Comic Con, Elfia, Castlefest, Keltfest en dergelijke. Ik houd het staan geen weekend vol met mijn versleten heup en knie. Maar in april hoop ik toch wel op de Elfia in Haarzuilens te staan. Het afvallen lukt met het dieet dat ik van de diëtiste kreeg goed, al is er nog een lange weg te gaan voordat ik weer zo slank zal zijn als eigenlijk het beste voor me is. De oefeningen van de fysiotherapeut helpen ook, al heb ik sommige dagen best veel pijn. Ik hoop zonder operatie zover op te knappen dat ik weer helemaal fit word.

Op de Elfia van Haarzuilens in april 2020 kunt u dan de hele trilogie van De vergeten vloek kopen. Het schrijven en herschrijven daarvan besloeg een paar jaar van de NaNoWriMo, maar de boeken in handen hebben en ze echt kunnen lezen geeft me pas het gevoel een winnaar te zijn.

En de mooiste prijs om te winnen is als lezers laten blijken dat ze mijn boeken gelezen hebben en dat ze ervan genoten hebben. Want daar doe ik alles voor.

 

Groeten van Johanna Lime

 

NaNoWriMo 2019 begint

31 oktober 2019

Ik had het al eerder aangekondigd op deze website, maar hier dan nog een keer. Morgen is het 1 november en dan ga ik weer meedoen aan de NaNoWriMo. De hele maand november 2019 zal ik druk bezig zijn met het schrijven van het begin van de eerste versie van deel 1 van een nieuwe trilogie: ‘Interplanetair’.

De verhalen van deze nieuwe trilogie zullen zich in dezelfde verbeeldingswereld afspelen als Schimmenschuw en De vergeten vloek, alleen een generatie later. De hoofdpersonages zijn Irene Morane en Daniël Muir-Attholred, de kinderen van Jima Revaldesh-Morane en van Sylviana Attholred.

Ik ben de laatste week bezig geweest met voorbereidingen.

Prinses Irene Morane die Interplanetair Recht studeert, gaat stage lopen in de ruimtestad waar de Galactische Rechtbank zich bevindt. Ze komt erachter dat er bewijsmateriaal van een vorige rechtszaak wordt ontvreemd. Hun vijanden zouden daardoor een nieuwe rechtszaak kunnen beginnen tegen haar volk. Ze zouden Laskoro en Berinyi kunnen dwingen om de Neutrale Zone op te geven. Dat zal enorme consequenties hebben voor het prille verbond dat haar volk is aangegaan met het volk van prins Daniël Muir-Attholred.

Daniël moet op een andere planeet vrienden van Berinyi te hulp snellen. Zij worden aangevallen door oude vijanden. Maar wanneer Daniël daar is ontdekt hij nog iets anders.

Afijn, het is een ingewikkeld verhaal waarin heel veel gebeurt. Er komen ook wezens in voor die van verschillende planeten afkomstig zijn.

Ik heb het plot al helemaal in een schema staan, dus morgen kan ik starten. Ik heb ook al een idee waar deel 2 en 3 over moeten gaan en welke personages daar een hoofdrol moeten krijgen.

Ik heb er veel zin in. Het lijkt me een geweldige nieuwe uitdaging om fantasy (magie) science fiction (ruimtetechniek) en een vleugje romantiek in een nieuwe trilogie samen te brengen.

Ik hoop dus dat ik tijdens de maand november de eerste 50.000 woorden kan schrijven. Als dat me lukt heb ik een fijn begin en kan ik er in 2020 aan verder werken.

 

Aangezien het wel een aantal uren per dag in beslag zal nemen, moet ik andere dingen laten staan. Sociale media bijvoorbeeld. Daar zal ik minder op te vinden zijn.

Maar als het tussen de bedrijven door lukt, hou ik u van de voortgang op de hoogte.

 

Groeten van Johanna Lime

 

De twaalfde Saturnusmaan is geschreven

21 oktober 2019

 

Het verhaal dat er moest komen is af

Op 16 september schreef ik over mijn passie voor het verhaal ‘De twaalfde Saturnusmaan’. Deze titel heb ik nu gekozen omdat een droom die Dinie ’s nachts had over de ontdekking van een nieuwe maan bij Saturnus, werkelijk uitkwam. ‘s Morgens kwam in het nieuws op de radio dat de twaalfde maan van Saturnus ontdekt was. Ik vind dit een mooie herinnering aan haar. In het boek landen er aliens op de twaalfde maan van Saturnus. Daarvandaan doen ze onderzoek naar de ontwikkeling van de mensheid op aarde. Dat gebeurt aan de hand van herinneringen en ervaringen van twee eigenwijze vrouwen, die anders zijn dan de meeste mensen.

Ik heb veel getwijfeld tijdens het schrijven van dit gedeeltelijk autobiografische verhaal. Uit de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’ die ik volgde bij Marjon Sarneel bleek dat autobiografisch schrijven specifieke vaardigheden vereiste. Ook maak je als schrijver bepaalde overwegingen omdat je uit persoonlijke ervaringen put. Je wilt niet dat degenen die zich in jouw verhaal herkennen zich gekwetst zullen voelen. Toch wil je met je verhaal je boodschap kwijt, want je hebt als schrijver iets te melden. Iemand die de noodzaak voelt om met een autobiografisch verhaal naar buiten te komen, heeft dingen meegemaakt waar een lezer iets van kan leren. Al was het alleen maar om aandacht te vragen voor bepaalde zaken die in onze maatschappij nodig eens van meerdere kanten bekeken moeten worden. Ik ben over dit verhaal zo gepassioneerd omdat er in mijn leven heel wat conflictsituaties waren. En zoals u misschien weet is een conflict de motor voor een verhaal. Daarom moest ik dit wel schrijven.

Maar een zwaar deprimerend verhaal met schrijnende problemen is niet geschikt om te lezen en bovendien schrijft het helemaal niet fijn. Daarom heb ik er toch weer een fantasy en sciencefictionachtig verhaal van gemaakt. En daar komen de aliens tevoorschijn. Ze waren al eerder op de Aarde, bij de bouw van de Egyptische piramiden. En nu keren ze terug. Ze zijn op zoek naar specifieke hersengolven bij mensen. En als ze die gevonden hebben, starten ze een onderzoek op de twaalfde maan van Saturnus. Maar dat levert problemen op voor de twee vrouwen die ze voor hun onderzoek hebben uitgekozen. Afijn, u merkt het misschien al. Daar komt het verhaal tevoorschijn.

 

Maar ik hou het nog even vast

Ik heb het verhaal opnieuw geplot. Het heeft vierentwintig hoofdstukken gekregen en het is niet al te lang, nog net geen 55.000 woorden.

Mijn Facebookvrienden hebben me het advies gegeven om het in elk geval helemaal uit te schrijven. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan.

Nu het helemaal geschreven is, hou ik het toch nog even vast. Ik ga het zelf helemaal doorlezen en redigeren. Bovendien wil ik uitzoeken of de hoofdstukken duidelijker zullen worden als ik er citaten boven zet. Als ik dat doe, wil ik een literatuurlijst achter in het boek zetten. In elk geval wil ik nog een nawoord schrijven waarin ik uitleg hoe ik ertoe gekomen ben om dit verhaal te schrijven.

Uiteindelijk moet ik gaan bepalen hoe ik het uit wil geven. Een uitgeverij zoeken die er iets in ziet, uitgeven in eigen beheer of net als mijn korte verhalen als een e-book op Smashwords.

 

Eerst in november NaNoWriMo

Ik leg ‘De twaalfde Saturnusmaan’ even aan de kant. Later kan ik de laatste versie schrijven van dit verhaal.

Nu ga ik snel verder met de voorbereidingen voor mijn project van NaNoWriMo van november. Ik wil die 50.000 woorden graag halen voor deel 1 van een trilogie die na ‘De vergeten vloek’ komt. Het eerste deel gaat over Irene Morane en Daniël Muir-Attholred, de volgende generatie na Jima Revaldesh-Morane en Sylviana Attholred. Laskoro en Berinyi moeten samenwerken om het evenwicht in de bevolking te kunnen herstellen. Maar er dreigt een gevaar. Daar gaat dit boek over. De hoofdpersonages komen in een ruimtestad terecht en op een planeet van hun handelspartner. Als titel voor de volgende trilogie gebruik ik ‘Interplanetair.’

Voordat het 1 november is moet ik nog het een en ander voorbereiden aan de antagonisten en aan de wereldbouw. Bovendien wil ik een plot uitwerken. Daar heb ik niet veel tijd meer voor, maar als het niet op tijd af is, begin ik gewoon met schrijven. Het liefst ben ik een planner, maar schrijven als een pantser lukt ook vaak. Dus: ‘no worries.’

 

Groeten van Johanna Lime

(Marjo)

Een interview met Johanna Lime op Castlefest 2019

2 oktober 2019

Op 4 augustus heeft Django Mathijsen mij gefilmd en is er een interview afgenomen.

Hier is de link naar het interview van 2019 op YouTube.

In dit interview vertel ik iets over Schimmenschuw en de tijdreis van Kamilia. Ik vertel ook over trilogie De vergeten vloek. Deel 1 Sluimerend vuur speelt zich af op Laskoro, daar zijn de dynamiekmagiërs terecht gekomen. Deel 2 Smeulend venijn speelt zich af op Berinyi, waar de elementenmagiërs heen verbannen zijn door de Avatars. Verder vertel ik dat deel 3 Schamel verbond geschreven is en dat daarin een oorlog plaatsvindt tussen Laskoro en Berinyi, maar dat is een oorlog die de Avatars niet willen. En aangezien er een disharmonie in de bevolking is, is het ook niet handig om steeds maar weer met elkaar te gaan vechten. Want om het evenwicht in de bevolking ooit in de toekomst terug te vinden is nu juist samenwerking nodig.

Op het eind vertel ik nog iets over mijn toekomstplannen om na De vergeten vloek nog een trilogie te schrijven die zich dan bij een volgende generatie afspeelt in dezelfde verbeeldingswereld.

 

TIP: Wil je interviews met Nederlandstalige schrijvers in het fantasy, science fiction en horrorgenre volgen? Abonneer je dan op het YouTube kanaal van Django Mathijsen!

 

Groetjes van Johanna Lime

 

Lief Dagboek Dag – 21 september

Het is Dear Diary Day,

Vertaald naar het Nederlands – Lief Dagboek Dag

Een dagboek hebben om iets in te schrijven, is fijn.
Het geeft je een luisterend oor, dat zonder over je te oordelen op elk uur van de dag of nacht naar je luistert. Je kunt op elk moment dat alleen bent in je dagboek schrijven. Anderen mogen de geheimen die je eraan toevertrouwt niet lezen.
Een dagboek schenkt evenveel aandacht aan de gebeurtenissen die in het leven plaatsvinden, of je nu beroemd bent of helemaal niet. Iedereen kan zijn droom tot uitdrukking brengen, door deze op te schrijven.
Ook voor gebroken harten, onaanvaardbare kritiek van ouders in je puberteit, mislukte diëten en toekomstige hoop, biedt een dagboek op de een of andere manier troost en voldoening. Zonder met je in discussie te gaan of je ongewenst advies te geven.

 

Lief Dagboek Dag is er om meer mensen aan te moedigen om een pen te pakken en de gebeurtenissen van vandaag op papier te zetten. Geheimen zijn in een dagboek veiliger dan wanneer je ze zou vertellen aan mensen die nogal snel bevooroordeeld zijn of die vervelende opmerkingen plaatsen op sociale media.
Dit alleen al draagt aanzienlijk bij aan de bekende psychologische voordelen van het bijhouden van een dagboek. Je kunt de dingen van je afschrijven en dat kan therapeutisch voor je werken. Bovendien kan het dagelijkse proces om iets te schrijven ook nog eens van goede invloed zijn op je taalgebruik en spelling.

Johanna Lime heeft jarenlang dagboeken geschreven waardoor haar personages zijn ontstaan. Dit zijn de personages die in haar verbeeldingswerelden van Laskoro en Berinyi voorkomen. Zij gebruikte dagboeken terwijl ze zich in de rol van een van deze personages inleefde. Omdat Johanna Lime bestond uit Dinie en Marjo die ieder een dagboek van een ander personage schreven, wisselden ze hun ideeën aan elkaar uit en schreven daarna weer verder in hun dagboeken. Zodoende speelde wat er bijvoorbeeld met Jima gebeurde in dezelfde tijd als wat er met Lucian gebeurde en kon dit als voorbereiding voor de boeken worden gebruikt.

Vanaf 2011 ging Johanna haar dagboeken verwerken in manuscripten voor uit te geven boeken. Inmiddels ligt Schimmenschuw al vier jaar op de markt en zijn er daarna alweer twee delen van De vergeten vloek trilogie uitgebracht. Het manuscript voor deel 3 is ook geschreven en ligt voor redactie bij de uitgever.

 

Meer dan dagboekverhalen

De dagboeken zijn als kapstok gebruikt voor haar verhalen, maar de uiteindelijk uitgebrachte boeken zijn zoveel meer geworden dan wat er in de dagboeken staat. Personages zijn in de loop van het schrijfproces van naam veranderd, er zijn nieuwe personages bijgekomen en door wat er in het verhaal met hen gebeurt, hebben de meeste personages hele nieuwe ontwikkelingen doorgemaakt. Ze zijn gegroeid en onvermoede kanten op gegaan. Ze zijn als het ware nu echt tot leven gekomen in de boeken.

Johanna heeft uit de periode dat Dinie en Marjo samen dagboeken schreven ook nu nog genoeg dagboeken in de kast en op de harde schijf staan om de serie groter te maken. Onze de dagboeken verspreiden zich over een lange periode in de geschiedenis van onze wereldbouw. Er zijn drie generaties waarvan iets is opgeschreven.
Marjo is als voorbereiding van de NaNoWriMo in november 2019 alweer volop aan het brainstormen op een trilogie die volgt op De vergeten vloek. Daar zal een volgende generatie van de bewoners van Laskoro en Berinyi een hoofdrol spelen. De verhalen slaan nieuwe richtingen in en beslaan een steeds groter gebied van het universum. Johanna Lime groeit als schrijfster met haar verhalen mee en hoopt u als lezer ook een kijkje te geven op wat er nu weer uit haar fantasie ontspruit. Door de dagboeken van Dinie, houdt ook zij haar inbreng.

 

Een dagboek bijhouden is een goed idee. Dagboeken schrijven die vanuit fantasypersonages zijn geschreven is voor jezelf leuk als hobby. Maar het wordt nog veel mooier wanneer je er als schrijfster boeken van kunt maken die ook gelezen kunnen worden door anderen. Dan verliezen ze wel hun geheimen, want die worden gedeeld. Maar dat is het wel waard, want het is veel leuker als ook anderen mensen meegenieten van wat jij bedacht hebt.

 

Groeten van Johanna Lime

Winnaar – week 3 van CampNaNoWriMo 2019

20 juli 2019

De derde week van CampNaNoWriMo

In de derde week van CampNaNoWriMo heb ik hoofdstuk 17 tot en met hoofdstuk 24 herschreven. Ik ben bezig met Versie 4, het herschrijven van Versie 3. Dit doe ik voor deel 3 van De vergeten vloek. De werktitel is Schamel verbond, wat misschien ook de werkelijke titel zal worden. Het is me gelukt om elke dag een hoofdstuk af te krijgen. Ik mocht vandaag bij CampNaNoWriMo mijn woordenaantal valideren en heb volgens de officiële telling 104.529 woorden geschreven aan mijn project. Dat is meer dan het dubbele dan de 50.000 woorden die ik opgegeven had, dus ik ben dik tevreden met het resultaat. Nu nog 6 hoofdstukken en dan staat het hele verhaal er weer en is het ook nog eens goed nagekeken en herschreven.

20190720 Winner Stats104529 woorden

Iedere dag een hoofdstuk, ook de rest van juli nog

Mijn doel is om het hele manuscript voor augustus te hebben herschreven. Dat betekent dat ik iedere dag een hoofdstuk aan moet pakken. Nog even volhouden en ik heb mijn doel bereikt.

Het is gezellig met mijn broer die bij mij in Nederland op vakantie is. Het is me toch gelukt om elke dag door te gaan met schrijven. En schrijven is soms zelfs een beetje schrappen geworden. Ik hoop maar dat ik niet te veel geschrapt heb, maar dat zal de redactie later dan wel uitwijzen.

Groeten van Johanna Lime.

Een serie op Smashwords zetten, een nieuwe ervaring

24 juni 2019

Sinds 1 juni ben ik bezig om de serie van zeven Randsteden verhalen op Smashwords te zetten, dat heeft u vast wel gezien, ze staan bij Publicaties NL en elke week komt er een e-book bij.

Het is een flinke klus, dat e-books maken en ik heb er natuurlijk voor mezelf een stappenplan voor gemaakt, want plannen doe ik steeds.

Dat stappenplan ziet er zo uit:

  1. Schrijf een verhaal en verzin een passende titel
  2. Herschrijf het verhaal, bepaal de doelgroep. laat er (om het nog beter te krijgen) een redactie overheen gaan
  3. Voeg Copyright informatie toe, voeg informatie toe over de schrijver en haar werk
  4. Geef de hoofdstukken titels, maak een inhoud met bladwijzer en hyperlinks, zorg voor de juiste opmaak voor Smashwords zoals die in de stijlgids staat, pas op dit is een heel precies werkje dat aan strenge regels gebonden is
  5. Maak bestanden (doc, docx, pdf) en een epub met Calibre om te controleren of het e-book goed wordt
  6. Maak in je tekenprogramma een kaft en een e-kaft, sla de bestanden goed op en zet die voor Smashwords in een aparte map
  7. Maak een korte beschrijving, een lange beschrijving en 10 tags (een voor de taal in elk geval), bepaal de categorieën voor de publicatie
  8. Publiceer je e-book op Smashwords en voeg een ISBN toe uit de ISBN manager
  9. Kijk of het e-book op Smashwords komt te staan, volg dit goed en maak met printscreen afbeeldingen van het hele proces, want dat is leuk. Je geeft je boek uit, wees blij dat je dit kunt doen.
  10. Vul de benodigde bestanden zoals planning korte verhalen, de Smashwords publicatielijst van Johanna Lime, de lijst van manuscripten, de lijst met uitgegeven boeken en e-books  e.d. in op de computer zodat alle gegevens  die je zelf bewaart ook weer up-to-date zijn.
  11. Plaats de publicatie op de website, in de lijst met overzichten van alle publicaties waar ook links naar online verkoop in staat e.d.
  12. Kijk in de e-mail of je e-book door het conversieproces gekomen is. Zo niet, dan is er iets verkeerd gegaan en moet je uitzoeken wat er fout is, anders kun je het wel schudden
  13. Sla de e-mails op, vooral die met het ISBN nummer
  14. Wacht af of je e-book in de Premium Catalogus wordt opgenomen (na preview die meestal een paar dagen duurt) zodat hij ook bij andere verkooppunten dan alleen Smashwords te koop gezet gaat worden.
  15. Laat via social media weten dat je een nieuwe publicatie hebt uitgebracht, promoot je verhaal.
  16. Kijk of je e-books op Goodreads verschijnen en maak ze daar anders aan. Zoek ze later op op Bol (hoewel die niet zo snel is met vernieuwen, helaas)

Zoals u ziet, het is flink wat werk om een kort verhaal (langer kan ook maar dat heb ik tot nu toe nog niet uitgeprobeerd) zelf te kunnen publiceren en voor de prijs die het oplevert, vraag ik me soms twijfelend af: ‘Waar doe ik het allemaal voor?’ Maar dan denk ik aan die keer dat ik verrast werd door iemand die 5 e-books tegelijk kocht van Smashwords en ik me de rest van de dag vrolijk voelde en met een glunderend gezicht rondliep. Wat een goed gevoel is dat, iemand heeft interesse in mijn verhalen!

Nu wil het geval dat de strenge selectie voor de Premium Catalogus nog wel eens roet in het eten gooit. Ik heb dat nu twee keer meegemaakt. Het verhaal wordt afgekeurd voor de catalogus.

Wat was er dan aan de hand?

Ik had niet precies bepaalde regeltjes gevolgd. Regeltjes waar ik pas achter kwam nadat ik de afwijzing kreeg.

Zo had ik eerder al ontdekt dat Engelstalige e-books titels moeten hebben met allemaal hoofdletters, capitalisation heet dat.

Bij de Nederlandse versies hoeft dat gelukkig niet, maar in de Engelse taal moet de titel er blijkbaar uitknallen, hoewel alles in hoofdletters weer niet goedgekeurd wordt. Een voorbeeld: The Anti Bumbrump Potion is de titel van een kort verhaal in het Engels en het heet De antibuilenbruildrank in het Nederlands, maar DE ANTIBUILENBRUILDRANK of THE ANTI BUMPBRUMP POTION mag dan weer niet.

Bij de serie over de Randsteden werd ik voor het eerst geconfronteerd met hoe je op Smashwords een serie maakt. Daar is een aparte serie manager voor. Je uploadt je e-book zoals je een apart verhaal uploadt, maar daarna plaats je dat verhaal in de serie en je geeft er met de seriemanager een nummer aan.

Nu had ik de titels van de verhalen gewoon in de documenten neergezet als: Carrière maken, Onnatuurlijk, enzovoorts.

Dat is dus niet de bedoeling. Als ik op Smashwords Randsteden deel 1, Carrière maken zet en Randsteden deel 2, Onnatuurlijk, dan moet de titel boven het verhaal ook zo staan. Dus identiek aan wat er in Smashwords staat.

Bovendien moet dat op de kaft dan ook precies zo zijn.

Afijn, u begrijpt het zeker al? Ik moest mijn tekeningen aanpassen en mijn documenten aanpassen en de vier e-books die er inmiddels stonden weer opnieuw uploaden, want anders komen ze niet bij Kobo, Tolino, Apple, Barnes & Nobles, Bol en weet ik veel waar voor een minder goede prijs voor mij te koop te staan dan de prijs die ik bij Smashwords voor mijn verhalen krijg.

Oproep: Koop de e-books als u ze wilt a.u.b. via Smashwords, dat is voor mij het beste.

Ik heb dus alles weer veranderd en de kaft die eerst zo was:

ziet er in het vervolg zo uit:

Een klein verschil, maar ik moet toegeven dat het in elk geval consequent overal hetzelfde is nu.

Het is alleen een beetje vreemd dat deel 1, 2 en 3 gewoon in de Catalogus kwamen en ik bij deel 4 pas de afwijzing kreeg omdat bepaalde dingen niet klopten. Bij degenen die dit moeten controleren zit dus blijkbaar een verschil in de mate van oplettendheid. Deze keer trof ik iemand die op de details lette. Maar dat vind ik eigenlijk wel zo fijn, want voor de toekomst weet ik nu waar ik op moet letten.

En zo leer ik er steeds wat bij als indieschrijver.

Het is maar dat u weet waar ik mijn tijd aan kwijt ben. (grapje)

Ik ga maar weer eens gauw aan het schrijven aan mijn boek, nu deze klus weer geklaard is. En sorry voor degene die mijn drie eerste delen van de Randsteden serie al gekocht had, maar prijs u gelukkig dat u unieke exemplaren heeft en het verhaal is gewoon precies hetzelfde gebleven

En nu hoop ik dat mijn verhalen wel door de keuring heen komen zodat ze overal te koop zullen zijn.

Ik heb trouwens besloten dat ik de plaatjes voor promotie die ik eerder had gemaakt, om ze te gebruiken op Instagram en Facebook, gewoon zo blijf gebruiken.

Groetjes,

Johanna Lime

 

Aan welke onderwerpen herken je verhalen van Johanna Lime?

9 mei 2019

Onze korte verhalen

Op 5 mei schreef ik iets over projecten en korte verhalen. Omdat ik weer begonnen ben met meedoen aan een wedstrijd, ben ik ook gaan denken over wat Dinie en ik gedaan hebben met de korte verhalen die we sinds 2012 geschreven hebben.

Aan de hand van informatie uit studielessen, uit boeken en uit de juryrapporten gingen we steeds proberen om onze verhalen door herschrijven te verbeteren. Ook hebben we geprobeerd om ze ergens gepubliceerd te krijgen. In het tijdschrift Vamp, bij Parelz, bij Ganymedes, als een Splinter bij Quasis, op de website van Schrijfland, bij Edge Zero. Maar als je steeds je neus stoot, stop je daar wel mee.

De enige publicaties van onze korte verhalen kwamen in drie van de zes bundels van de Gentasia Awards wedstrijd bij uitgeverij Annibo terecht, in 2015. En wat hebben we daaraan gehad? De uitgeverij is er mee gestopt en heeft haar beloftes nooit waargemaakt. Geen prijs, geen royalty’s van de bundels, geen verkoopcijfers ooit. We hebben de boeken gekregen, dat dan weer wel en het geeft een goed gevoel dat onze verhalen er in mochten staan.

Toen we in de gelegenheid waren om een cursus te gaan volgen bij Tais Teng, voor het maken van e-books, hebben we daar gebruik van gemakt. We besloten om vanaf november 2015 onze de korte verhalen zelf uit te brengen. Op Smashwords werden ze gepubliceerd als e-books, want het zou toch zonde zijn als ze anders alleen maar op onze computer zouden staan te verstoffen? Dan heeft niemand er iets aan. Verhalen zijn er om gelezen te worden, of niet soms?

Zodra het kon hebben we er ook weleens gebruik van gemaakt om een verhaal dat eerder aan een wedstrijd meedeed als een veteranenverhaal naar een andere wedstrijd op te sturen. De juryrapporten van de Fantastels Verhalenwedstrijd hebben ons altijd goed geholpen om de verhalen zelf weer te redigeren en te verbeteren. Maar het zijn nog altijd de verhalen gebleven zoals wij ze graag wilden hebben. Van Johanna Lime.

 

Redactie

Zoals ik ook al eerder schreef in een vorige blog, kregen alle korte verhalen die al op Smashwords waren gepubliceerd in 2018 en 2019 een hoofdredactie bij Tamara Geraeds. We hebben er keihard aan gewerkt om ze nog mooier te krijgen. Er staat nu een doelgroep bij vermeld en op de kaft staat NL voor Nederlandstalig of EN voor naar het Engels vertaalde verhalen. Het resultaat van ons harde werken staat nu weer op Smashwords en ik vind het geweldig. De verhalen zijn echte ‘Johanna Lime verhalen’, een beetje typisch misschien en soms wordt een lezer danig aan het denken gezet. Is dat de stijl van Johanna Lime? Ik weet het niet.

Ik heb voor mezelf een overzicht gemaakt van alle verhalen die Johanna tot nu toe heeft geschreven. Daarbij viel het mij op dat herschreven verhalen soms hele nieuwe verhalen zijn geworden, die als ze niet in de planning staan om te worden uitgebracht als e-book, nog op de computer staan. Ze zullen nog een keer herschreven moeten worden wanneer ik besluit wat ik ermee ga doen.

Onderwerpen

Welke onderwerpen zijn kenmerkend voor Johanna Lime? Deze vraag stelde Django Mathijsen me laatst op de Elfia in Haarzuilens, toen hij allerlei mensen interviewde voor een YouTube filmpje om op het Fantastels kanaal te zetten.

Ik werd met die vraag een beetje overvallen. De jury van Fantastels vond het altijd knap dat Johanna erg veelzijdig was, dat herinner ik me wel. Ze konden onze verhalen er niet uit vissen, want die hadden zulke uiteenlopende onderwerpen. Dus welke onderwerpen gebruikt Johanna Lime? Ik moet daar eens goed over nadenken.

Misschien is het af te lezen aan onze tag cloud op Smashwords?

Fantasy en Nederlands springen eruit, dus het is zeker Nederlandstalige fantasy wat Johanna Lime typeert. Maar meestal niet echt middeleeuws. Heksen? Ja, die komen er soms in voor. Draken ook wel. Allerlei fantasywezens? Soms. Science fiction met techniek en ruimtevaart? Daar hebben we wel het een en ander van, maar meestal gecombineerd met fantasy. Horror? Sommige gedeelten uit verhalen kunnen best eens wat gruwelijk zijn, maar echte horror schrijf ik niet. Maatschappijkritiek? Zeker wel. Emancipatie van de vrouw? Zeker, dat is vaak een thema. Maar om er nu echt de vinger op te leggen?

De inspiratie komt overal vandaan, de onderwerpen ook. Personages die bepaalde zwakheden vertonen of zich ergens tegen afzetten die hebben we in onze verhalen nodig. Welke schrijver niet?

Sorry, Django, maar ik heb nog geen goed antwoord op je vraag. Ik weet niet in welk hokje Johanna Lime precies past qua onderwerpen en eerlijk gezegd zit ik niet graag in een hokje ingedeeld.

Misschien dat u, als lezer het antwoord weet?

Groeten van Marjo (Johanna Lime)

De projecten van Johanna Lime

5 mei 2019

Schrijfprojecten

Het schrijfwerk van de afgelopen maanden heeft me aan het denken gezet en daarom volgen er hier een paar gedachten over de projecten van Johanna Lime.

Ik had een project in april 2019 voor CampNaNoWriMo en moest weliswaar het aantal woorden bijstellen, maar dat mocht. Ik schreef ruim 20.000 woorden aan korte verhalen en aan twee hoofdstukken van mijn volgende boek.

Ik ken mezelf en weet dat ik in projecten werk, net als Sylviana Attholred uit De vergeten vloek deel 2, Smeulend venijn. Zij moet ook altijd iets te doen hebben, want anders piekert ze te veel. Zo ben ik ook. Het liefst ben ik nogal fanatiek bezig met een project dat tot een goed einde gebracht kan worden, zoals het schrijven van een verhaal. Ik vergeet dan koffie te drinken en ben zo geconcentreerd aan het werk, dat ik niet meer stoppen kan. Eergisteren kwam ik er bijvoorbeeld achter dat ik om 00.35 uur nog steeds achter mijn laptop zat. Ik moest hoognodig naar bed. Op zulke dagen ben ik vaak een uur te laat met het koken van mijn eten.

Wanneer ik zo bezig ben, vergeet ik letterlijk de tijd. En dat is eigenlijk heel fijn, want van nature ben ik ‘through-time’ zoals ze dat noemen bij NLP. (NLP staat voor Neuro linguïstisch programmeren, daar heb ik mijn ‘master practioner’ diploma van gehaald). Ik ben een planner en planners zijn geen levensgenieters. Ze komen bijvoorbeeld veel te vroeg op afspraken uit angst om te laat te zijn.

Maar als ik met projecten bezig ben, met een verhaal, een boek of een tekening, dan kan ik ‘in-time’ leven. Dan geniet ik echt en zou ik al mijn afspraken vergeten. De keerzijde is natuurlijk dat ik in die periodes ook vergeet om goed voor mezelf te zorgen. Ik leef in die andere wereld, ben creatief bezig en mijn interne criticus houdt zijn mond. Het is heerlijk rustig in mijn hoofd.

Het liefst werk ik aan een project waar ik nog jarenlang met plezier op terug kan kijken. Zoals ‘Schimmenschuw’ en de ‘De vergeten vloek trilogie’, waar Dinie en ik contracten voor kregen bij Zilverbron en waarbij er dus een vaste deadline bekend is om naartoe te werken.

Maar vanaf 2012 waren er ook de korte verhalen. We deden mee aan allerlei wedstrijden in het genre. Goede projecten om eveneens lekker creatief mee bezig te zijn.

De laatste tijd kwamen die vooral op herschrijven aan en met al het redactiewerk dat vanaf augustus 2018 stond gepland, was ik weer helemaal ‘through-time’. Herschrijven en redactiewerk zijn ideaal voor mijn logicadeel en voor de interne criticus, allebei onderdelen van mijn denken. Helaas heeft mijn creatieve deel dan minder in te brengen. Alles moet voldoen aan taalregels en stijlvormen.

Bij redactiewerk pieker ik en vaak twijfel ik eraan of ik het eigenlijk wel kan. Ik voel me er alleen prettig bij als ik zie dat het resultaat de moeite waard was. Wanneer aan het einde van het proces de verhalen mooi zijn opgeknapt. Als wat ik vertellen wilde precies zo in het verhaal is komen te staan zoals ik het me had voorgesteld of soms zelfs nog beter verwoord.

Daarom ben ik ook heel blij dat Dinie en ik in 2018 Tamara Geraeds hebben gevraagd om al onze korte verhalen, die we al als e-book hadden uitgebracht op Smashwords, een gedegen hoofdredactie mee te geven. Ze zijn echt veel mooier geworden.

Ga ze eens lezen.

 

Waterloper

In april 2019, met Camp NaNoWriMo, moest ik eigenlijk opnieuw het korte verhalen schrijven uit zien te vinden. Het was alweer een tijdje geleden dat er echt een nieuw verhaal bedacht was. Ik ging aan de slag, zonder Dinie die meehelpt en met de kennis die ik tot nu toe van het schrijven heb opgedaan. Dan merk je dat de lat met eisen zo langzamerhand ook steeds hoger is komen te liggen.

De Fantastels Verhalenwedstrijd waar Dinie en ik elk jaar aan meededen sinds 2012, is gestopt na onze inzending van 2017. Trek Sagae stopte ook en de Harland Awards, daar deden we al wat langer niet meer aan mee. Verhalenwedstrijden in het genre zijn tegenwoordig haast niet meer te vinden. Ook al omdat ik niet zo’n horrorschrijfster ben. Maar Roos Poppelaars organiseert een nieuwe wedstrijd in het genre. In de maand mei 2019 staat de eerste editie open voor inzending. Website: Waterloper Verhalenwedstrijd

Ik wilde dus graag in mei mee gaan doen aan de nieuwe Waterloper Verhalenwedstrijd. De opzet hiervan is iets anders dan bij Fantastels. Waterloper is namelijk een themawedstrijd. Er zijn drie vaste thema’s die op een of andere manier in de verhalen verwerkt moeten worden. Dat viel nog niet mee. Ik heb echt maanden van tevoren lopen piekeren en nadenken over hoe ik een verhaal kon schrijven waarbij een van deze thema’s een belangrijke rol zou spelen.

Gelukkig kreeg ik inspiratie en kon ik in elk geval twee verhalen schrijven in april. En in mei kan ik ze herschrijven en opsturen voor de wedstrijd.

Het grappige van bezig zijn met de opgegeven thema’s is, dat het wel lijkt of mijn perceptie van de omgeving mee verandert. Ik kan geen ringtone meer horen of ik denk aan rinkelende belletjes en kletsende luikjes. Gisteren reed ik langs een weiland waar koeien stonden te grazen. Ik zag hun vlekken en kreeg spontaan een grote glimlach om mijn mond. Steeds als ik mensen hoor praten, verwacht ik dat ze geheimen hebben die ze niet zo snel met mij willen delen. Ik fantaseer erover wat ze te verbergen hebben. Het is dus even wennen, maar een themawedstrijd heeft ook een humoristische kant en als hij maar lang genoeg blijft kan het hilarische bijwerkingen hebben voor een schrijfster zoals ik. Het zal alleen zaak blijven om inspiratie op te gaan doen vanaf het moment dat de thema’s bekend worden gemaakt.

Opletten dus!

Zodra ik mijn verhalen opgestuurd zal hebben, begint er weer een spannende tijd van afwachten tot aan de prijsuitreiking. Ik ben heel benieuwd naar deze wedstrijd en hoop dat het net als Fantastels een succes zal zijn. Want dat helpt mij bij het korte verhalen schrijven.

Zal de jury kunnen zien hoe ik sinds we in 2012 begonnen vooruit gegaan ben? Of moet ik daar niet van uitgaan en elk commentaar uit de juryrapporten ter harte nemen om het verhaal daar later weer mee te verbeteren door het te herschrijven. De tijd zal het leren.

Hopelijk zijn de verhalen weer publiceerbaar en kunnen ze later worden uitgegeven, zodat de lezers er ook iets aan hebben.

 

In mei ga ik weer verder schrijven aan deel 3 van De vergeten vloek, Schamel verbond.

Groeten van Marjo (Johanna Lime)