Het struikelblok

6 juni 2020

Het struikelblok

Zoals jullie inmiddels waarschijnlijk wel weten, wanneer je mijn blogs volgt, is dat ik mijn romans plot in Excel. Ik ben eerder een planner dat een organische schrijver. Toch betekent dat niet dat ik het verhaal in een keer helemaal goed opschrijf. Het gebeurt telkens weer dat er tijdens het schrijven van alles aan het verhaal verandert. Een schema is nog geen garantie voor een vaste plaats waar scènes precies in zullen vallen. Er schuift van alles heen en weer tijdens het schrijfproces en scènes die begonnen met een vaag idee worden steeds duidelijker en gedetailleerder door de tijd.

Pasgeleden stokte mijn tweede versie van Interplanetair deel 1, het nieuwe verhaal waar ik nu aan bezig ben, in hoofdstuk 17. Ik kwam tot de conclusie dat ik op de verkeerde planeet was geland, bij een volk dat eigenlijk nauwelijks iets met het conflict te maken had. Daarom heb ik dat eruit gehaald en ben ik opnieuw begonnen. Ik heb een versie 3 gemaakt en heb alle hoofdstukken opnieuw doorgenomen vanaf hoofdstuk 1 tot aan hoofdstuk 17. Best handig want het is direct geredigeerd. Pas toen ik dat gedaan had en ik het verhaal zag opknappen, ben ik doorgegaan met de volgende hoofdstukken.

Ik kan het niet, eerst het hele verhaal neerzetten en daarna pas gaan redigeren. Niet als mijn intuïtie of de logica van de gebeurtenissen me vertelt dat ik verkeerd bezig ben. Eerst moeten de ‘fouten’ er uit zijn, voordat ik verder kan komen. Het wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe moet kloppen in het verhaal. Als dat niet goed is, stuit ik tegen een struikelblok aan en kom ik geen steek verder.

Het is nu al voor de tweede keer dat ik dit ervaar. Bij Schamel verbond had ik ook zo’n moment, ongeveer in het midden van het verhaal. Ik zat vast en kon pas weer verder toen ik me realiseerde wat de oplossing van een groot probleem moest zijn. De Avatars! Hoe kon het dat ik die vergeten was? Het hele verhaal draait immers om Hen!

Nu heb ik alweer zo’n struikelblok moeten overwinnen. Nadat hoofdstuk 17 zich op een andere plaats afspeelde, kon ik pas weer verder met de hoofdstukken erna. Vervolgens kwamen er nog twee hoofdstukken die ook weer erg lastig waren. Maar dat kwam doordat het ene hoofdstuk vanuit het eerste personage geschreven was en het volgende vanuit het tweede personage. Die twee hoofdstukken zijn intussen ook wel weer geschreven. Ze zijn echter wel een heel stuk korter geworden dan te doen gebruikelijk. Hoe dat komt? Ik denk doordat het om vechtscènes gaat, met korte zinnen en veel spanning. Ik plaats ze niet in één hoofdstuk, want dat zou verwarrend zijn. Het wie en waar is per hoofdstuk verschillend. Pas nadat ik die twee actievere hoofdstukken ook geschreven had, kwam het oude vertrouwde gevoel weer terug en wist ik hoe ik verder moest. Het ging weer stromen.

Zoals ik in mijn vorige blog schreef, kijk ik tegenwoordig af en toe naar YouTube filmpjes om te zien hoe andere schrijvers het aanpakken. Ik zag en hoorde dat Jerry Jenkins ook vaak tegen een struikelblok aanloopt, ergens midden tussen het begin en het eind van het verhaal. Ik ben dus niet alleen, een schrijver die al meer dan 190 boeken heeft geschreven, kan hier ook nog last mee hebben.

De enige manier om zoiets te overwinnen, is je vasthouden aan de passie voor je project. Bij het struikelblok moet het niet fout gaan, daar mag het schrijfproces niet stoppen. Dit punt moet dramatisch zijn en spannend, de beloftes aan de lezer moeten doorgang vinden en worden ingelost. Nu ik over dit punt heen ben, gaat het schrijven ineens weer een heel stuk gemakkelijker.

Nog vijf hoofdstukken, misschien zes, dan is mijn verhaal geschreven. Ik heb er vertrouwen in dat alles goed komt. Langzaam begint zich alweer een plan te vormen voor deel 2. Ik heb zelfs met Shutterstock afbeeldingen de voorstellen voor de kaften al gemaakt. Een nieuw project voor CampNaNoWriMo van juli 2020 zit in het verschiet.

Een professionele schrijver is een amateur die niet is gestopt.

Nee, er nu mee stoppen? Dat ben ik niet van plan. Ik moet de passie vasthouden en verder gaan met dit verhaal.

Groeten van Johanna Lime

Koude koffie

30 mei 2020

Koffie hoort bij schrijven

Dat schrijvers niet zonder koffie kunnen is, als ik het zo bekijk in berichtjes en afbeeldingen op het internet, een bekend feit. Ik moet toegeven dat koffie mij goed helpt om ’s morgens op te starten en dat het helpt om mij te concentreren en helder te blijven denken.

Of toch niet?

Ik vond onderstaande tekening (of ongeveer zoiets) op Pinterest, waar een uitleg met verzamelingen op te zien is. Schrijven is dus eigenlijk ook een soort van wiskunde, als je het goed beschouwt. Want hieruit blijkt:

  1. Je hebt als schrijver een goed verhaalidee nodig, je moet weten wanneer je het manuscript in moet leveren bij je uitgever én je hebt koffie nodig!
  2. Alleen een verhaalidee en koffie zorgen voor een briljant plot, maar zet je niet aan tot schrijven. Dus dan krijg je nog geen manuscript af om in te leveren.
  3. Alleen een goed verhaalidee en een uiterste inleverdatum voor je manuscript laat je nachtenlang doorzwoegen om op tijd af te krijgen, maar het manuscript blijft vol spelfouten zitten.
  4. Alleen een uiterste datum en koffie laten je weken zoeken naar de namen voor je personages, maar je krijgt nooit een goed verhaalidee. Dus ook geen boek!
  5. Pas als je alle drie hebt (een goed verhaalidee, een uiterste inleverdatum voor je manuscript én koffie), kun je een bestseller schrijven. En wel in zeer korte tijd!

Conclusie: koffie is een essentieel onderdeel van het schrijven.

Schrijfwerk, maar niet zonder koffie.

Het is dus, gezien het bovenstaande logisch. Schrijfwerk moet je doen met koffie erbij.

Toch is de praktijk wel even anders, heb ik gemerkt. Soms zit ik echt lange tijd te zoeken naar mooie namen voor personages, details voor het verhaal, omschrijvingen van hoe alles eruit ziet, bewoordingen voor acties, onderdelen van wapens en ruimteschepen. Ik vergeet soms hoe iets eerder in het verhaal genoemd is en moet het dan weer op gaan zoeken. Gelukkig lukt dat wel in Word, want daar zit een handige zoekfunctie in. Maar dan moet je nog wel weten hoe je iets had verwoord. Was het nou het Geminihotel of Hotel Gemini? Was het nou een roltrap of iets met het woord baan erin? En welke naam heb ik nou ook alweer precies gebruikt voor de planeten en de wezens uit het verhaal? Gelukkig kan ik voor dat laatste een hele uitwerking gebruiken die ik eerder heb gemaakt. Ook voor de personages, want die staan uitgewerkt. Alleen raadpleeg ik die documenten tijdens het schrijven bijna nooit meer. Maar als het nodig is, heb ik ze wel achter de hand. Soms maak ik een schetsje, zoals die voor de juiste route in een mijn. Maar voor de ruimtestad heb ik nog steeds geen plattegrond. Die had ik willen maken en dat moet nog steeds. Misschien moet ik dat toch echt maar eens gaan doen, want nu zoek ik me rot. Ik zat in een hoofdstuk vast, omdat na veel wikken en wegen bleek dat ik de verkeerde slachtoffers had. Er moesten twee anderen dood. Ja, als schrijver speel je wel voor god.

Conclusie: er gaat veel tijd in zoekwerk zitten. Bovendien veranderen verhaalideeën terwijl ik bezig ben. Komt er een beter idee in mijn gedachten, dan moet het eerdere daarvoor wijken. Want het verhaal moet natuurlijk wel zo goed mogelijk worden. Schrijven is al net zo vloeibaar als mijn denkproces vaak is. En net zo vloeibaar als mijn koffie!

Ik heb het plot helemaal uitgewerkt staan in Excel. En toch ging het even heel erg stroef met schrijven. Ik zat in de POV van het eerste personage en moest van hem uit verder. Pas na een paar dagen niet schrijven, is het weer gelukt. Ook als ik niets schrijf blijf ik onbewust toch met mijn verhalen bezig en uiteindelijk dringt de oplossing zich vanzelf wel aan. Ik kwam vandaag in een geweldig sterke stroomversnelling en schreef een heel nieuw hoofdstuk achter elkaar af. Wauw! Wat een geweldig gevoel geeft dat.

Conclusie: Je kunt nog zo’n strak plot hebben, het schrijfproces verrast je telkens weer.

Soms zit ik een paar uur wat te schrijven op een dag en dan schiet het maar niet op. Als ik het dan de volgende dag teruglees, zie ik dat de zinnen beter kunnen. Dan ga ik dat eerst weer redigeren voordat ik verder ga. Er zijn meer schrijvers die het zo doen, zag ik in een paar YouTube filmpjes. Daar kijk ik de laatste tijd weleens naar, want het is handig om te horen hoe een ander het aanpakt. Ik heb de kunst een beetje afgekeken van Jerry Jenkins, Jenna Moreci, Michael La Ronn en Alexa Donne. Hoewel ik merk dat hun situatie als schrijver in de USA wel heel anders is dan die van mij, is het toch fijn om te horen hoe zij het aanpakken. Ze hebben soms goede tips over schrijven en soms zitten er filmpjes bij waar ik me niet zo in kan vinden. Die laat ik dan links liggen, want uiteindelijk bepaal ik zelf wat voor mij werkt en wat niet.

Conclusie: Tussendoor redigeren van wat eerder is geschreven werkt voor mij.

Hoe komt de koffie zo koud?

Regelmatig gebeurt het dat ik koffie ingeschonken heb en dat die helemaal ijskoud wordt. De tijd vliegt dan voorbij. Ik ben die volle mok met koffie helemaal vergeten. Dus de conclusie dat koffie essentieel is bij het schrijven, klopt ergens ook weer niet. Ik kan best schrijven zonder koffie.

Hoe dat komt?

Ik zat in een andere wereld

Ja, echt. Ik zat helemaal in de wereld van mijn verhaal. Nergens heb ik dan nog erg in. Ik ben zo geconcentreerd bezig dat ik de tijd compleet vergeet. Voordat ik het weet staat de klok ’s middags ineens op zes uur, terwijl ik om vijf uur het eten had willen koken. Of als ik er ’s avonds nog even voor ga zitten, is het voor ik er erg in heb al ver na middernacht. Dan had ik allang in bed moeten liggen.

Dit vind ik helemaal niet erg, hoor. Want als ik op die manier bezig ben, heeft het verhaal me vast en dan maak ik echte kilometers. Vandaag kreeg ik hoofdstuk 18 van Interplanetair deel 1 af. Ik zit aan de 76.662 woorden voor het manuscript. Misschien moet ik een paar hoofdstukken die hierna nog komen wel samenvoegen tot een hoofdstuk, want anders wordt dit boek alweer heel dik. En het moet een beetje dunner dan bij de eerste trilogie. Vooralsnog denk ik dat het me prima lukken zal. Morgen verder vanuit de tweede POV, dan gaat het erom spannen. Het wordt een kwestie van erop of eronder. Hopelijk kom ik ook dan weer in een mooie stroomversnelling, dan krijg ik een fijne Pinksterzondag.

En misschien smaakt zelfs de koffie goed.

Groeten van Johanna Lime

Het Zilverfest en een boekpresentatie

21 mei 2020

Jongens, jongens, ik heb hier helmaal geen tijd voor!

Nou ja, dan toch maar eerst een blog in de hoop dat ik de inspiratie voor een achtervolging in kristalmijnen vast blijf houden in mijn hoofd.

Soms loopt mijn takenlijst vol met allerlei dingen die eerst nog moeten gebeuren, voordat ik weer verder kan gaan met schrijven. Vandaag ook weer.

Ik kreeg zowaar royalty’s van Smashwords die nu eens een keer meer waren dan nul of slechts een paar eurocent. Wauw! Ik had ruim vier euro verdiend. Vermoedelijk zijn er mensen geweest die in de coronavirus-lockdown-tijd op zoek waren naar korte verhalen voor hun kinderen, want de meeste verkochte e-books bleken kinderverhalen te zijn. Of ze hebben deze gekozen omdat ze per stuk maar $0,99 kosten, lekker goedkoop. Nog geen 2 cent per geschreven woord. Hoe het ook zit, ik ben hen dankbaar. En nu maar hopen dat ze naar meer werken van Johanna Lime gaan zoeken!

Het is echt geen ramp hoor, dat ik eerst mijn administratie op orde moest brengen. Bovendien zat er een leuke taak bij om weer een nieuwe recensie op mijn boekenwebsite te plaatsen. Voor Schamel verbond heb ik er nu al drie! Gisteren kreeg ik een 10 van Bookstamel voor het derde deel van De vergeten vloek. Wat een eer! Ze schreef dat het einde van de trilogie niet beter geschreven had kunnen worden. Afijn, lees de recensies zelf, op https://www.boekenvanjohannalime.com bij de recensiemenu’s van mijn boeken.

Ik krijg nu toch wel de signalen dat er iets steeds beter lukt. Helaas ben ik iemand die zichzelf vaak onderschat. ‘Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg,’ dat was zo’n beetje hoe ik opgevoed ben. Altijd bescheiden blijven. Vooral geen grote mond opzetten en nergens om vragen, want dat is niet beleefd. In stilte je hoofd boven water houden.

De andere kant van die medaille is, dat je hiermee vaak niet voldoende voor jezelf opkomt en ook niet leert hoe je dat moet doen. Ik kropte vroeger alles op en als het niet meer te houden was, kwam het tot een explosie. Niemand begreep nog waar het over ging. Het is niet goed om je woede binnen te houden, leerde ik later. Maar het op een positieve manier gebruiken had ik nooit geleerd.

Als ik dan aan een assertiviteitstraining had meegedaan, voor therapie, kreeg ik ineens van mijn omgeving te horen: ‘Wat ben jij egoïstisch geworden!’ Ik wist me nog steeds geen houding te geven. Vandaar dat ik meestal maar afwacht en onzichtbaar blijf. Hoewel dat niet in mijn karakter zit, want meestal sta ik vooraan bij vernieuwing. Ik moet echt stoppen met het onderwaarderen van mijzelf.

Toch blijkt dat kritisch blijven op jezelf en op wat je doet ook heel goed kan werken. Ik ben gegroeid als schrijver. Ik sta alweer te popelen om door het gaan met mijn verhaal. De scène die ik gisteren nog maar nauwelijks kon bedenken, kwam vannacht weer in me op. Ik weet nu hoe ik dit hoofdstuk aan ga pakken. Het wordt lekker spannend! Ik voel de drang om verder te gaan. Het wordt zo leuk!

Vorige week schreef ik dat ik Interplanetair deel 1 over ging doen en intussen heb ik de eerste zestien hoofdstukken alweer herschreven. Ik ben bezig aan versie 3 van het manuscript en zit alweer over de helft. Ik ben opnieuw bij hoofdstuk 17, dat nu helemaal verandert. Het speelt zich niet meer op Calliope af, want de Witte Elfen en de Zwarte Elfen laat ik in deel 2 of 3 pas weer beter in de schijnwerpers komen. Er zitten nu alleen nog een Witte Elf van Calliope en een Zwarte Elf van Kwerpardië in de ruimtestad Alhenapolys. Hoofdstuk 17 speelt zich in versie 3 op Berinyi4 af. En het loopt niet zo goed af voor een bepaald personage. Jammer, maar in mijn fantasy kan en mag ik mezelf zijn en dan gebeuren er dingen die in het werkelijke leven niet zouden kunnen.

 

Het Zilverfest en een boekpresentatie.

Degenen die de pagina’s van Zilverspoor, Zilverbron en de Zilverboekenclub volgen op Facebook, weten misschien al dat er nu al drie keer een Online uur is geweest op Facebook. Dat heet ABOUT BOOKS. Want tjongejonge, het is coronavirus-lockdown-tijd en dan moet je wat! Er is daarom een geweldig leuk initiatief gekomen van uitgeverij Zilverspoor, met Cocky van Dijk, J. Sharpe en Kim ten Tusscher. Elke woensdagavond van 19:30 uur tot (een beetje later dan) 20:30 uur is er een Online uitzending van About Books. Hij is interactief, iedereen kan meedoen en opmerkingen plaatsen op Facebook. Het gaat over de boeken van Zilverspoor, maar ook over de auteurs, over het schrijfproces en die soort thema’s. Heel leuk om te volgen!

Omdat we de festivals zoals Elfia, Castlefest, Keltfest en dergelijke heel erg missen, komt er nu ook een heel weekend een Online Evenement. HET ZILVERFEST. Op dezelfde drie pagina’s op Facebook. Zaterdag 23 en zondag 24 mei van 14-20 uur. Wees van de partij, dit wordt echt heel leuk! Ik doe er zelf aan mee in een boekpresentatie over Schamel verbond. Op zaterdag tussen 17:45 en 18:15 uur. Peter van Roermund leest tussen 16:45-17:00 uur een stukje voor uit Sluimerend vuur. Maar natuurlijk is het leuker om gewoon van 14:00-20:00 mee te doen. Mocht je het toch missen, dan kun je het later nog op You Tube terugluisteren en kijken. Ik ben benieuwd naar je vragen over de boeken van Johanna Lime.

 

Groetjes,

Johanna Lime

Het gaat niet gemakkelijk, maar is de moeite waard

15 mei 2020

Even ter herinnering aan mezelf. Ik heb al vier geweldige fantasy boeken uitgebracht bij Zilverbron, waar ik enorm van kan genieten. Ik zal ze toch weer eens allemaal gaan lezen, al was het alleen al om weer eens te zien hoe wonderlijk het schrijfproces verliep. Details verzamelen voor wat hierna nog komt, zodat ik op de funderingen verder kan bouwen.

Mijn boeken bij Zilverbron zijn hier te koop.

En het is me ook gelukt om een autobiografisch verhaal te schrijven, over gebeurtenissen uit mijn leven, waar ik belangrijkje thema’s in heb verwerkt die mij na aan het hart liggen.

De twaalfde Saturnusmaan kwam in 2020 tegelijk met Schamel verbond uit.

Ik heb ook een boek bij uitgeverij aquaZZ.

In totaal vijf boeken van Johanna Lime.

Mijn boek bij aquaZZ is hier te koop.

Deze boeken zijn trouwens zoals altijd ook gesigneerd en wel via mij te bestellen. Volg mijn link naar Facebook en stuur me een persoonlijk chatbericht als je interesse hebt. Dan deel ik de informatie over hoe je de boeken thuis kunt krijgen.

En dan nu de blog die bij de titel hoort.

Het gaat niet gemakkelijk, maar is de moeite waard (Of zoals het in het onderstaande citaat is opgeschreven: ‘Ik zeg niet dat het gemakkelijk zal gaan, alleen dat het de moeite waard zal zijn.’)

Sinds vorige week ben ik verder aan het werken aan deel 1 van Interplanetair. En ik ben alweer op een punt beland waarop het allemaal niet zo gemakkelijk gaat.

Wat is er aan de hand?

Ik was al bezig aan een tweede versie van dit nieuwe manuscript omdat er tijdens het schrijven van versie 1 wat plotwijzigingen waren doorgevoerd. De details van wat er in de eerste helft van het manuscript gebeuren moet, zijn tijdens het schrijven enigszins veranderd. Daardoor kon ik beter opnieuw beginnen dan verder te schrijven aan iets waarvan ik wist dat er in de eerste helft al fouten zaten. Ik hoor dan wel van andere schrijvers dat ze eerst het hele verhaal geschreven hebben voordat ze eraan gaan sleutelen, dat werkt voor mij niet goed. Vandaar dat ik al na veertien hoofdstukken aan een tweede versie van het manuscript begon.

Ik ben een plantser

Ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik een verhaal weliswaar helemaal kan plannen en in een schema kan zetten, maar dat ik toch geen typische planner ben. Mijn schrijfproces bestaat niet uit het volgen van harde feiten of van tevoren uitgewerkte scènes, het proces is zacht en intuïtief. Ik heb in grote lijnen de informatie die nodig is paraat, maar niet de details. Die komen tijdens het schrijven. Er wordt van alles bijgesteld tijdens het proces. Tijdens het schrijven komen er nieuwe onderbewuste inzichten naar boven borrelen waardoor de details van het plot een andere kant op kunnen gaan. Niet de grote lijnen met de keerpunten, niet de eerste actie waarin er iets verandert na de beginsituatie, niet de climax en het einde. Nee, die staan tamelijk vastgespijkerd. Het gaat vooral om de hoofdstukken daartussen. Wat daarin gebeurt, is niet zo gemakkelijk te vangen in een planning.

In de afgelopen week kreeg ik hoofdstuk 16 van de 27 beoogde hoofdstukken eindelijk af. Dat ging al niet zo soepel. Maar toen ik verder ging met hoofdstuk 17 bleek het nog veel moeilijker te gaan. Ik kwam erachter dat het plotschema zo niet werkt! Ik had flink door willen schrijven zodat ik eind mei versie 2 al af kon hebben. Maar nee, dat gaat zo niet. Er klopt iets niet. Ik heb besloten dat het anders moet. Ik heb een derde versie nodig voor het eerste stuk.

Wat is er dan mis?

Ik heb me verkeken op de antagonist. De dingen die ik hem laat doen zijn niet logisch. Waarom zou hij Kwerpardiërs gebruiken voor zijn terreurdaden, terwijl hij dat ‘gewoon’ met andere middelen kan doen? Waarom zou hij Calliope in de strijd betrekken als hij zich wil wreken op Berinyi? Omdat Philippe Bollophar de Berinezen heeft geholpen? Nee, het is allemaal niet logisch genoeg, het is te indirect. Natuurlijk neemt de antagonist direct wraak op de Koninklijke families van Laskoro en Berinyi.

Ik ben dus tijdens het schrijven van hoofdstuk 17 weer eens flink gaan twijfelen over het plot. Ik ga terug naar de tekentafel en verander het middelste deel van het verhaal.

De afgelopen nacht kwamen de ideeën als vanzelf naar boven. Ideeën voor deel 1 van Interplanetair, maar ook direct voor deel 2 en 3. Ik heb nu een beter zicht gekregen op de gehele trilogie en hoe die logischer in elkaar kan steken. Ik ga de hoofdstukken 1 tot en met 17 redigeren en herschrijven en schrap er alles uit dat anders moet. Ik ga het plotschema bijwerken en dan kan ik pas weer verder. Hoeveel versies er ook nodig zijn, het maakt me niet uit. De meest flexibele persoon beheerst het systeem. Het zal allemaal niet gemakkelijk gaan, maar het is de moeite waard! Daar vertrouw ik op, want waar mijn onbewuste vannacht weer mee aankwam, is echt een geweldig mooi compleet verhaal. En als ik eenmaal weet hoe ik verder kan, zal het vast weer sneller gaan. Dan kan ik zelfs mijn planning wel halen, en de deadline van de uitgever.

Een naamswisseling voor de ruimtestad uit trilogie Interplanetair

Verder heb ik, in verband met de coronacrisis, besloten om de ruimtestad een andere naam te geven dan in trilogie De vergeten vloek. Daar heet de ruimtestad Corona Stella, een naam die Dinie en ik al voor het jaar 2000 hadden bedacht. Ook de partijleidster van de RRP heet Corona. Dat is op het moment niet zo’n fijne naam. Hoewel corona natuurlijk gewoon kroon betekent in het Latijn en we er nooit een virus mee bedoeld hebben.

Afijn, Corona is intussen bij de RRP vervangen door Constantia. En er kan na drieëntwintig jaar natuurlijk wel een naamswijziging van de ruimtestad zijn doorgevoerd. Tenslotte is de huidige burgemeester, mevrouw Kimra, een Kilamiër. Haar volk komt oorspronkelijk van Kilama UZ 54, een planeet bij de ster Hassaleh in Auriga. Kilamiërs en Terranen hebben ooit samen deze ruimtestad in Gemini gesticht. Hij bevindt zich bij de ster Alhena. Ik noem hem voortaan Alhenapolys. Ja, met een y, zoals wel meer woorden met een y geschreven worden in mijn boeken.

En nu?

Ik ben blij dat het probleem boven tafel is en ga weer verder schrijven. Eerst controleren wat er anders moet en dan doorstomen naar het einde van het verhaal. Ik heb er weer veel zin in.

Intussen is er weer een aankondiging voor een korte verhalenwedstrijd langsgekomen. Ik twijfel heel erg of ik daaraan mee moet doen, hoewel het me wel wat lijkt. Maar ik ben al ruim een maand aan korte verhalen bezig geweest dit jaar. Het grote manuscript gaat nu toch voor.

Groeten van Johanna Lime

De routine vasthouden

07 mei 2020

Hoe houd ik die routine vast?

Het positieve van meedoen aan CampNaNoWriMo of NaNoWriMo is altijd weer dat ik routine opbouw. Omdat ik elke dag het aantal woorden dat ik heb geschreven in kan vullen op hun website, komt er een grafiek tevoorschijn. Daar zie ik dat het woordenaantal gestaag oploopt. En dat motiveert om vol te houden. Ik merk dan dat ik niet zo snel geneigd ben om me af te laten leiden of om een dag helemaal niet te schrijven. Eerst moeten die woorden erbij staan, daarna kan ik weer wat anders doen.

Wat zou het fijn zijn om die routine, en daarmee dus ook de discipline van het elke dag een aantal uren schrijven, voortdurend vast te houden.

Waarom zit ik altijd zo aan te hikken tegen iets nieuws beginnen of doorgaan met een project waaraan ik al eerder bezig was?

Verhalen voor HSF

Vorige week schreef ik dat ik was begonnen aan een sciencefiction verhaal voor HSF. Ik twijfelde eraan of dat me wel zou lukken. Een kortverhaal van 3000 woorden, daar zag ik tegenop. Mijn korte verhalen zijn tegenwoordig meestal twee keer zo lang als dat.

Toch is het me gelukt. Niet alleen dat eerste verhaal, maar ook een tweede, heb ik inmiddels ingestuurd naar de redactie. Een nieuw verhaal, dat tamelijk actueel is in deze tijd. En een herschreven verhaal dat oorspronkelijk twee keer zo lang was, maar dat door het heel anders te herschrijven en door er veel uit te schrappen, uiteindelijk net iets groter dan 3000 woorden werd. Of ze in het HSF magazine worden opgenomen, hoor ik in juni.

Ergens ben ik nu toch wel trots dat dit me gelukt is. Ik heb doorgezet.

Dit citaat vond ik in het Engels op Pinterest.

SCHRIJF tot het zo normaal wordt als ADEMHALEN.

SCHRIJF totdat niet schrijven je BENAUWD maakt.

Als ik weer eens in een impasse dreig te raken, denk ik hier aan.

Wat zou het geweldig fijn zijn als ik dit bereiken kon!

Eerlijk gezegd ben ik al een eindje op weg, want ik heb een Schrijfroutinetacker gemaakt, waarin ik voor elke dag de uren bijhoud die ik schrijf.

Hij staat in een Excelblad met de bedoeling om hem elke dag in te vullen, net als het bestand waarin ik mijn voortgang bijhoud van het aantal hoofdstukken dat ik heb geschreven. Het is net zoiets als de score bijhouden van NaNoWriMo, een middel om de routine vast te houden.

 

Verder schrijven aan mijn nieuwe trilogie Interplanetair.

Na het schrijven en herschrijven van korte verhalen in april en begin mei van 2020, wil ik nu weer verder gaan met mijn grote project, het manuscript voor mijn volgende boek. Ik ben net iets over de helft van het plot gekomen. Het spannendste gedeelte komt er nog aan.

Toch zit ik er weer tegenaan te hikken. Gisteren heb ik alweer niets geschreven, maar ik wil de draad van het verhaal weer oppakken.

Dus, hup: verder schrijven! Houd die routine vast!

Ik heb me namelijk voorgenomen om mei en juni van 2020 te gebruiken om versie 2 van dit manuscript af te maken. Dan heb ik tijdens CampNaNoWriMo van juli 2020 tijd voor versie 3 en dan kan het op tijd naar de uitgever.

Ik wil in november de NaNoWriMo weer gebruiken voor de eerste versie van deel 2 van Interplanetair. Dat is mijn plan. Ik moet gewoon volhouden!

Als ik er weer eenmaal in zit, is het vast weer zo leuk om te doen, dat ik mijn koffie koud laat worden en de tijd vergeet. Dan is schrijven net ademhalen. Dan voel ik dat ik leef!

 

Groeten van Johanna Lime

 

Tijd voor een nieuw schrijfplan

10 juni 2019

Wie mijn blogs volgt, weet dat ik alleen verder ga als Johanna Lime, maar eerlijk gezegd had ik er in de periode dat er redactie op onze korte verhalen plaatsvond moeite mee om nieuwe dingen te doen.

Tussen augustus 2018 en juni 2019 zijn we/ben ik druk bezig geweest om in samenwerking met Tamara Geraeds de redactie op 26 korte verhalen te doen. Ze zijn of worden (op)nieuw als e-book uitgegeven op Smashwords.

19 verschillende verhalen met NL (Nederlandstalig) op de kaft en zes vertaalde met EN (Engels) staan hier: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

Een serie van 7 sciencefiction verhalen wordt vanaf 1 juni (1 verhaal per week) geplaatst en komt hier: https://www.smashwords.com/books/byseries/39033

Het heeft me moeite gekost om in de eerste maanden van 2019, na Dinie’s overlijden, met het schrijven aan Versie 3 van De vergeten vloek deel 3 door te gaan. De routine werd verbroken en wekenlang kwam ik geen woord vooruit. Toch ben ik langzamerhand wel aanbeland bij hoofdstuk 26 en is het plot gewijzigd zodat ik weer vooruit kan komen met de rest. Ook heb ik in de tussentijd een paar verhalen geschreven voor de Waterloper verhalenwedstrijd.

Het idee dat ik in de eerste vijf maanden van 2019 te weinig aan schrijven heb gedaan, speelt door mijn gedachten. Natuurlijk is het zo dat ik het na Dinie’s overlijden nogal druk had met allerlei zaken die geregeld moesten worden. Voordat alle administratieve rompslomp afgehandeld werd, was ik vijf maanden verder. Toch was het regelen van die dingen niet het ergste. Het grootste probleem was dat ik moest accepteren dat ik voortaan alleen zou zijn. Ik voelde me verdrietig en eenzaam. Zo zachtjesaan begint dat gevoel een plekje te krijgen. Ik heb mezelf een spiegel voorgehouden en goedbedoelde adviezen van anderen afgewogen. Daarna heb ik een paar knopen doorgehakt. En nu komt er wat meer ruimte voor het leven dat ik voor mijn toekomst voor me zie. Ik kan weer nieuwe plannen maken. Plannen met betrekking tot ons huis en plannen voor bezigheden waar ik blij van word. Die laatste zijn de plannen die er steeds al waren en die betrekking hebben op mijn schrijfwerk. Ik heb nu besloten om daar daadwerkelijk de tijd voor vast te zetten in mijn agenda. Om dus echt iedere dag te schrijven.

Ik heb een nieuwe planning gemaakt voor de rest van 2019 en die staat nu in Excel. Het houdt in dat ik elke dag minstens twee en een half uur schrijftijd neem. Met de kookwekker erbij, zodat ik elk kwartier af kan vinken. Dat is een manier die voor mij werkt.

In juni ga ik de resterende hoofdstukken van Versie 3 van De vergeten vloek afschrijven.

In juli gebruik ik CampNaNoWriMo om Versie 4 te schrijven.

In augustus zet ik de laatste puntjes op de i en stuur ik het manuscript naar Zilverbron.

Dan ga ik verder schrijven aan Saturnus Maan, maar als het me lukt wil ik ook beginnen aan verhalen voor Godijn Publishing, en zeker meedoen met een scifi/fantasy wedstrijd genaamd Zonderlingen (die naam ken ik nog goed van 2012 toen we op Magic Tales bezig waren met een groep enthousiastelingen).

Elke dag schrijven en een routine opbouwen, dat is wat ik opnieuw voor elkaar wil krijgen. Nu de redactie van korte verhalen voorbij is, krijg ik weer zin in iets nieuws. Nieuwe korte verhalen verzinnen om erbij te zetten op Smashwords, of misschien zelfs op te sturen voor een bundel. En natuurlijk wil ik ook verder in de wereld van Eibor Risoklany. Een nieuwe trilogie meldt zich onderbewust alweer aan.

Voor de inspiratie heb ik twee leuke boeken met schrijfoefeningen en ik heb pas 6 doosjes met story cubes gekocht, een spel met dobbelstenen waarmee verhalen bedacht kunnen worden. Laat de steentjes maar rollen.

Ik ben blij met de vrijheid die ik heb om dit te kunnen doen.

  • * spreuken van INgSPIRE.nl en uit mijn bujo, gevondenop Pinterest

 

Johanna Lime’s variatie op de schrijfregels van Neil Gaiman

14 februari 2019

Hoofdstuk 15 is af

Vandaag voel ik me supersterk. Ik wil jullie vertellen, dat het me gelukt is om hoofdstuk 15 van ‘Vuur en Zwaard’ (dat is de werktitel voor het manuscript van De vergeten vloek deel 3) weer af te krijgen met het herschrijven na versie 2. De chronologische volgorde van het plot is met deze 3e versie van het manuscript kloppend gemaakt.

Ik ben nu aan het werk aan hoofdstuk 16 en heb 17 t/m 20 klaar staan om die daarna weer onder handen te nemen.

Na hoofdstuk 20 komt er een gedeelte van het verhaal waar het nog allerlei kanten op kan gaan, dat moet nog voor het eerst herschreven worden na versie 1 van 2014. Ik zie ernaar uit om naar dat punt toe te werken en ga er nog flink over denken hoe ik het zo interessant en spannend mogelijk kan maken voor jullie.

Maar dat ik weer over de helft ben, vind ik best een (Valentijns)hartje waard. Of gewoon een symbool voor geweldig, want dat betekent het hartje op Facebook. Het is daar nog beter dan een opgestoken duim.

Schrijven en herschrijven

In de jaren dat ik aan het schrijven ben, heb ik veel moeten leren. Sommige aandachtspunten tijdens het schrijven gaan nu al redelijk automatisch, maar een mens kan altijd beter. Daarom doe ik hier een poging om mijn schrijfregels eens een beetje uit te werken, naar het voorbeeld van een artikel dat ik heb bewaard over de regels die Neil Gaiman hanteert. Maar dan aangepast door de ervaringen met schrijven van Johanna Lime.

 

Schrijfregels van Johanna Lime

  1. Bedenk, plan en plot. Maak een verhaalindeling in grote lijnen en zet het in een schema. Let op de beginsituatie, keerpunten, crisis, climax en slot en hang je verhaal aan die kapstok op. Raadpleeg het schema wanneer je aan het schrijven bent. Veranderen er scènes en kunnen ze verplaats worden naar een betere plek? Stel het schema bij, maar houd de keerpunten op een vaste plaats. Komt er tijdens het schrijven een keerpunt dat beter werkt, neem dat dan en schrap of verplaats het vorige keerpunt. Maak er bijvoorbeeld een gewone scène van.
  2. Schrijf. Laat je door niets of niemand afleiden. Maak tijd vrij in je agenda om te schrijven. Wees creatief, maar denk ook logisch na. Ga zitten en schrijf. En als je aan het herschrijven bent. Lees, denk kritisch na over het taalgebruik en herschrijf als het beter kan. Desnoods verander je een zin net zolang totdat hij eindelijk goed staat.
  3. Zet de woorden achter elkaar, maak zinnen, maak alinea’s. Vind de juiste woorden vanuit het juiste perspectief en vind de juiste volgorde. Schrijf de woorden in de juiste volgorde op. Maak de zinnen zo actief mogelijk, maar blijf trouw aan je eigen stijl.
  4. Maak af waar je mee bezig bent. Wat er ook moet gebeuren om het in orde te krijgen, ga door en maak het verhaal af. Misschien moet je eerst een stuk herschrijven en kun je daarna pas weer verder gaan? Als dat zo is, doe dat dan ook. Maar maak het verhaal af.
  5. Krijgt iemand (dat kan jij ook zelf zijn) het idee dat het op deze manier niet zal werken? Dan is dat vast waar. Verbeter het. Heeft iemand anders dan jijzelf op en aanmerkingen en zegt diegene precies wat er aan mankeert en hoe je dat moet verbeteren? Doe het dan niet. Het is namelijk jouw verhaal en niet dat van die ander
  6. Verbeter je manuscript maar bedenk dat perfectie niet bereikt kan worden, dat ligt nog achter de horizon. Als je maar ziet dat je ten opzichte van wat je eerder eens geschreven hebt vooruit komt, is het prima.
  7. Lach om je eigen grappen. Schrijven doe je voor je plezier. Het moet leuk blijven. Als je er alleen maar chagrijnig of intens verdrietig door wordt, is er iets goed mis. Dat geldt trouwens ook bij kritiek door anderen die zo’n verhaal als jij schrijft niet zouden kunnen schrijven, omdat ze nu eenmaal iemand anders zijn. Leer van positieve feedback, maar respecteer je eigenheid, heb zelfrespect.
  8. Wees zeker van je zaak en vertrouw op jezelf. Schrijf je verhaal zoals het verhaal geschreven wil worden. Wees trouw aan je innerlijke drang en schrijf dat wat eruit wil komen zo goed op als je kunt. Er zijn heel veel regels in ons genre die je beperkingen opleggen, maar als je op een creatieve manier origineel probeert te blijven en je verhaal er na veel schrappen en schaven zo staat dat je er een intens gelukkig gevoel aan overhoudt, is het rijp om de lezer op te zoeken. Dan ben jij rijp voor een volgend, nog beter verhaal.

 

Ik ben dan wel geen Neil Gaiman, die zou het misschien allemaal nog veel beter kunnen uitleggen. Maar ik denk wel dat wat ik hier boven heb geschreven klopt. Voor Johanna Lime dan, voor andere schrijvers geldt het wellicht weer net iets anders. Dat is goed. Iedereen is uniek en dat mag best naar voren komen in een verhaal.

 

NaNoWriMo 2018 tot en met dag 11 en een interview op Hebban

Geplaatst 11 november 2018

Schrijven aan deel 3 van trilogie De vergeten vloek

Vorige week schreven we dat we in 4 dagen tijd 11.914 woorden hadden gehaald bij de National Novel Writing Month, kortweg NaNoWriMo, van 2018. Het is nu 11 november en de afgelopen week schreven we er weer heel wat woorden bij. De stand op dit moment is 25.012 woorden, we hebben de helft van de 50.000 bereikt.

Het ging de afgelopen week soms met horten en stoten, want er zaten twee dagen tussen waarop we het woordenaantal van 1.667 woorden per dag niet hebben gehaald.

Hoe dat kwam?

Doordat we naast het schrijven van deel 3 van onze trilogie ook bezig zijn met vertalingen van korte verhalen naar het Engels. Doordat we zo’n kort Engels verhaal met verbeteringen erin teruggestuurd kregen van familieleden uit Australië die zo lief zijn om het voor ons te redigeren. We hebben dit verhaal, ‘The Anti Bumpbrump Potion’ omgezet naar een e-book en het is nu gepubliceerd op Smashwords. Ook te koop via Bol, Kobo en anderen. Daar zit altijd veel werk aan vast, want er wordt een hele administratie van bijgehouden.

Doordat we redactiewerk te doen hadden voor andere korte verhalen in het Nederlands, samen met Tamara Geraeds, om onze in het Nederlands uitgegeven E-books beter te krijgen en om ze opnieuw te kunnen publiceren op Smashwords, waarna we ook nog met zeven nieuwe verhalen zullen komen.

Maar vooral doordat er een hoofdstuk bij zat wat stroef liep en waar meer tijd voor nodig bleek te zijn om de juiste woorden zinnen te bedenken voor de situatie die daarin beschreven wordt. Nu is dat bij het schrijven buiten de NaNoWriMo maand om niet zo lastig, want wat maakt het uit als je maar een paar honderd woorden op een dag af krijgt?

Tijdens de NaNoWriMo, tenminste op onze manier, is het wel een beetje teleurstellend om onder de 1.667 te zakken. Daarom hadden we onszelf ook de badge van het stofzuigertje gegeven, van uitstelgedrag. Dat was het misschien voor anderen niet, want met een gemiddelde van 2.237 woorden per dag lopen we niet achter. We lopen zelfs vooruit, omdat 16.670 woorden al genoeg zou zijn in 11 dagen tijd en we hebben al 25.012 woorden.

Ach, er zijn gewoon van die dagen dat de vermoeidheid je parten kan spelen, vooral in de tweede week van de NaNoWriMo, daar staat hij ook om bekend.

Alles bij elkaar hebben we nu al 26.251 woorden in oktober en 25.021 woorden van 1 t/m 11 november, dus opgeteld 51.263 woorden voor ons boek geschreven. We zitten nu bij hoofdstuk 13, op de helft daarvan, en we hebben nog minstens eens zoveel voor de boeg. Houd er wel rekening mee dat dit het begin is, want als we het verhaal hebben staan, gaan we er nog een aantal keren doorheen om te schaven en bij te vijlen.

In een interview van ons, dat de afgelopen week op Hebban verscheen, lichten we een klein stukje van de sluier op van wat er in deel 3 van de trilogie gaat gebeuren.

 

Interview op Hebban.

Merel, van de Scifi & Fantasy Genre Club, heeft ons geïnterviewd, nadat ons derde boek, deel 2 van De vergeten vloek, Smeulend venijn, was uitgebracht.

En kijk eens wat een mooie foto zij van ons heeft gemaakt.

Wanneer u deze link volgt kunt u dit interview op Hebban lezen. https://www.hebban.nl/spot/fantasyclub/nieuws/interview-johanna-lime

Er zal in november 2018 ook nog een duorecensie van Sluimerend vuur en van Smeulend venijn op Hebban verschijnen. We houden u op de hoogte.

Zo, en nu gaan we snel weer verder met ons manuscript.

 

Tot de volgende keer.

Groetjes!

Johanna Lime