Een leuke herinnering aan Dinie – interview 2017

2 september 2019

Omdat ik vandaag via een chat even contact had met Django Mathijsen, werd ik eraan herinnerd dat er in 2017 een YouTube interview door hem gemaakt is, op de boekenmarkt in Goirle. We stonden daar met Roselynd Randolph, Django Mathijsen en Anaïd Haen en met Johanna Lime (Dinie Boudestein en Marjo Heijkoop). Dinie was er in 2017 nog bij en het interview was van samen. Leuk om het weer eens op te zoeken.

Hier is de link naar het interview uit 2017 op YouTube.

Django heeft mij op 4 augustus 2019 op Castlefest voor de tweede keer geïnterviewd. Dit interview verschijnt binnenkort op het Fantastels You Tube kanaal en dan zal ik die link ook op mijn website plaatsen.

In de tussentijd is er een nieuw boek bijgekomen (Smeulend venijn) en leg ik in het interview iets meer uit over Schimmenschuw en trilogie De vergeten vloek.

Maar dat dus later.

TIP: Wil je interviews met Nederlandstalige schrijvers in het fantasy, science fiction en horrorgenre volgen? Abonneer je dan op het YouTube kanaal van Django Mathijsen!

Groetjes van Johanna Lime

De projecten van Johanna Lime

5 mei 2019

Schrijfprojecten

Het schrijfwerk van de afgelopen maanden heeft me aan het denken gezet en daarom volgen er hier een paar gedachten over de projecten van Johanna Lime.

Ik had een project in april 2019 voor CampNaNoWriMo en moest weliswaar het aantal woorden bijstellen, maar dat mocht. Ik schreef ruim 20.000 woorden aan korte verhalen en aan twee hoofdstukken van mijn volgende boek.

Ik ken mezelf en weet dat ik in projecten werk, net als Sylviana Attholred uit De vergeten vloek deel 2, Smeulend venijn. Zij moet ook altijd iets te doen hebben, want anders piekert ze te veel. Zo ben ik ook. Het liefst ben ik nogal fanatiek bezig met een project dat tot een goed einde gebracht kan worden, zoals het schrijven van een verhaal. Ik vergeet dan koffie te drinken en ben zo geconcentreerd aan het werk, dat ik niet meer stoppen kan. Eergisteren kwam ik er bijvoorbeeld achter dat ik om 00.35 uur nog steeds achter mijn laptop zat. Ik moest hoognodig naar bed. Op zulke dagen ben ik vaak een uur te laat met het koken van mijn eten.

Wanneer ik zo bezig ben, vergeet ik letterlijk de tijd. En dat is eigenlijk heel fijn, want van nature ben ik ‘through-time’ zoals ze dat noemen bij NLP. (NLP staat voor Neuro linguïstisch programmeren, daar heb ik mijn ‘master practioner’ diploma van gehaald). Ik ben een planner en planners zijn geen levensgenieters. Ze komen bijvoorbeeld veel te vroeg op afspraken uit angst om te laat te zijn.

Maar als ik met projecten bezig ben, met een verhaal, een boek of een tekening, dan kan ik ‘in-time’ leven. Dan geniet ik echt en zou ik al mijn afspraken vergeten. De keerzijde is natuurlijk dat ik in die periodes ook vergeet om goed voor mezelf te zorgen. Ik leef in die andere wereld, ben creatief bezig en mijn interne criticus houdt zijn mond. Het is heerlijk rustig in mijn hoofd.

Het liefst werk ik aan een project waar ik nog jarenlang met plezier op terug kan kijken. Zoals ‘Schimmenschuw’ en de ‘De vergeten vloek trilogie’, waar Dinie en ik contracten voor kregen bij Zilverbron en waarbij er dus een vaste deadline bekend is om naartoe te werken.

Maar vanaf 2012 waren er ook de korte verhalen. We deden mee aan allerlei wedstrijden in het genre. Goede projecten om eveneens lekker creatief mee bezig te zijn.

De laatste tijd kwamen die vooral op herschrijven aan en met al het redactiewerk dat vanaf augustus 2018 stond gepland, was ik weer helemaal ‘through-time’. Herschrijven en redactiewerk zijn ideaal voor mijn logicadeel en voor de interne criticus, allebei onderdelen van mijn denken. Helaas heeft mijn creatieve deel dan minder in te brengen. Alles moet voldoen aan taalregels en stijlvormen.

Bij redactiewerk pieker ik en vaak twijfel ik eraan of ik het eigenlijk wel kan. Ik voel me er alleen prettig bij als ik zie dat het resultaat de moeite waard was. Wanneer aan het einde van het proces de verhalen mooi zijn opgeknapt. Als wat ik vertellen wilde precies zo in het verhaal is komen te staan zoals ik het me had voorgesteld of soms zelfs nog beter verwoord.

Daarom ben ik ook heel blij dat Dinie en ik in 2018 Tamara Geraeds hebben gevraagd om al onze korte verhalen, die we al als e-book hadden uitgebracht op Smashwords, een gedegen hoofdredactie mee te geven. Ze zijn echt veel mooier geworden.

Ga ze eens lezen.

 

Waterloper

In april 2019, met Camp NaNoWriMo, moest ik eigenlijk opnieuw het korte verhalen schrijven uit zien te vinden. Het was alweer een tijdje geleden dat er echt een nieuw verhaal bedacht was. Ik ging aan de slag, zonder Dinie die meehelpt en met de kennis die ik tot nu toe van het schrijven heb opgedaan. Dan merk je dat de lat met eisen zo langzamerhand ook steeds hoger is komen te liggen.

De Fantastels Verhalenwedstrijd waar Dinie en ik elk jaar aan meededen sinds 2012, is gestopt na onze inzending van 2017. Trek Sagae stopte ook en de Harland Awards, daar deden we al wat langer niet meer aan mee. Verhalenwedstrijden in het genre zijn tegenwoordig haast niet meer te vinden. Ook al omdat ik niet zo’n horrorschrijfster ben. Maar Roos Poppelaars organiseert een nieuwe wedstrijd in het genre. In de maand mei 2019 staat de eerste editie open voor inzending. Website: Waterloper Verhalenwedstrijd

Ik wilde dus graag in mei mee gaan doen aan de nieuwe Waterloper Verhalenwedstrijd. De opzet hiervan is iets anders dan bij Fantastels. Waterloper is namelijk een themawedstrijd. Er zijn drie vaste thema’s die op een of andere manier in de verhalen verwerkt moeten worden. Dat viel nog niet mee. Ik heb echt maanden van tevoren lopen piekeren en nadenken over hoe ik een verhaal kon schrijven waarbij een van deze thema’s een belangrijke rol zou spelen.

Gelukkig kreeg ik inspiratie en kon ik in elk geval twee verhalen schrijven in april. En in mei kan ik ze herschrijven en opsturen voor de wedstrijd.

Het grappige van bezig zijn met de opgegeven thema’s is, dat het wel lijkt of mijn perceptie van de omgeving mee verandert. Ik kan geen ringtone meer horen of ik denk aan rinkelende belletjes en kletsende luikjes. Gisteren reed ik langs een weiland waar koeien stonden te grazen. Ik zag hun vlekken en kreeg spontaan een grote glimlach om mijn mond. Steeds als ik mensen hoor praten, verwacht ik dat ze geheimen hebben die ze niet zo snel met mij willen delen. Ik fantaseer erover wat ze te verbergen hebben. Het is dus even wennen, maar een themawedstrijd heeft ook een humoristische kant en als hij maar lang genoeg blijft kan het hilarische bijwerkingen hebben voor een schrijfster zoals ik. Het zal alleen zaak blijven om inspiratie op te gaan doen vanaf het moment dat de thema’s bekend worden gemaakt.

Opletten dus!

Zodra ik mijn verhalen opgestuurd zal hebben, begint er weer een spannende tijd van afwachten tot aan de prijsuitreiking. Ik ben heel benieuwd naar deze wedstrijd en hoop dat het net als Fantastels een succes zal zijn. Want dat helpt mij bij het korte verhalen schrijven.

Zal de jury kunnen zien hoe ik sinds we in 2012 begonnen vooruit gegaan ben? Of moet ik daar niet van uitgaan en elk commentaar uit de juryrapporten ter harte nemen om het verhaal daar later weer mee te verbeteren door het te herschrijven. De tijd zal het leren.

Hopelijk zijn de verhalen weer publiceerbaar en kunnen ze later worden uitgegeven, zodat de lezers er ook iets aan hebben.

 

In mei ga ik weer verder schrijven aan deel 3 van De vergeten vloek, Schamel verbond.

Groeten van Marjo (Johanna Lime)

Terugblik op 2018 en wat zal 2019 brengen

Geplaatst 31 december 2018

Hoogtepunt van 2018

Het hoogtepunt uit 2018 was dat ons derde boek, Smeulend venijn, uitkwam bij Zilverbron. Schimmenschuw was ons debuut van september 2015, van alweer drie jaar geleden. Daarna schreven we aan trilogie De vergeten vloek. Deel 1, Sluimerend vuur, kwam uit in april 2017. Deel 2, Smeulend venijn volgde in september 2018. We hadden een hotelkamer geboekt in het Van der Valk hotel in Venlo en gingen samen naar de Elfia in Arcen. Wij, Dinie Boudestein en Marjo Heijkoop, die samen het schrijversduo Johanna Lime vormden.

In november kwam er een interview van ons in de Hebban sciencefiction en fantasy genreclub en bovendien kwam er een mooie dubbele duorecensie van Sluimerend vuur en Smeulend venijn.

Redactiewerk

Van april tot en met juli van 2018 waren we druk bezig met twee hoofdredactierondes voor Smeulend venijn, samen met onze redactrice Tamara Geraeds. Achter de laptop lazen we het manuscript twee keer nauwkeurig door en brachten we er de verbeteringen in aan die Tamara voorstelde. Het was wel even wennen aan de werkwijze van Tamara want we schoten steeds door het hele manuscript heen, bijvoorbeeld om alle glimlachjes een beetje binnen de perken te houden. Maar het is gelukt! Wat waren we trots op het eindresultaat! En de prachtige omslag die de uitgever verzorgde, maakte het boek helemaal compleet. De zeven magische families uit onze verbeeldingswereld die we in Schimmenschuw al hadden geïntroduceerd, kwamen in deel 1 en 2 van de trilogie weer allemaal aan bod, alleen nu in een modernere tijd. We hadden twee boeken geschreven die naast elkaar in twee verschillende koninkrijken spelen en we konden daarna alle draadjes gaan samenknopen voor deel 3 waar de strijd tussen die rijken los zou barsten.

Dit zijn onze romans. Prachtig toch?

De Fantastels Verhalenwedstrijd en korte verhalen

Voor de Fantastels Verhalenwedstrijd hadden we een nieuw verhaaltje ingestuurd, dat was Breinsoep, dat deels geïnspireerd was op alle belevenissen met een dementerende moeder. Verder hadden we in 2018 eindelijk de kans om een paar veteranenverhalen in te sturen. Nadat we die herschreven hadden, stuurden we Durgandam op (voorheen was de titel nog Gordurand) en De mensplanten van Mars (voorheen De thylakonen van Mars).

Bij de prijsuitreiking kregen we het nieuws te horen dat Fantastels zou stoppen. Maar er zou een themawedstrijd volgen, onder de naam Waterloper. Die nieuwe verhalenwedstrijd komt in mei 2019, dus daar hoopt Marjo wel weer aan mee te doen. Het is er in 2018 niet meer van gekomen om nog aan andere kortverhalenwedstrijden mee te doen.

Saturnus Maan

In 2018 schreven we tijdens CampNaNoWriMo van april wel samen verder aan het project van de cursus Schrijf Je Verhaal die Marjo volgde bij Marjon Sarneel. Saturnus Maan, het autobiografische verhaal over twee eigenwijze vrouwen en twee aliens is al een eindje op weg maar nog niet klaar, daar moet Marjo in 2019 ook weer aan verder schrijven.

Zeven korte verhalen herschreven

Bij de CampNaNoWriMo van juli 2018 herschreven we zeven korte verhalen zodat ze in een serie over Randsteden uitgegeven kunnen worden op Smashwords als e-books.

Redactie van korte verhalen voor Smashwords

Na de redactie van Smeulend venijn hadden we aan Tamara Geraeds gevraagd of ze al onze al uitgegeven korte verhalen ook aan twee redactierondes kon onderwerpen en we zijn dus druk in de weer gegaan met de redactie van onze e-books op Smashwords. Dit gaat in 2019 nog verder.

Deze verhalen hebben nu de ISO-code NL (Nederlandstalig) op de kaft en zijn door de redactie heen:

Paddy en Padda

De nevelkinderen van Hary Rud

Pacifistenbloed

De schouderdraak

Het Feifarietalent (uit de Gentasia Awards bundels)

De antibuilenbruildrank (uit de Gentasia Awards bundels)

Het frisbeeschip dat crashte in Loppersum

Liefde en aandacht doen wonderen

Het D. D. D. syndroom

Idool

De niksmeer en de zeefemin

Echt, een wereld van ringen

De andere verhalen volgen in 2019.

Dinie vertaalde de volgende e-books naar het Engels, zij staan nu ook op onze Smashwords pagina.

Toado and Toada

The Nebula Children of Hary Rud

Pacifist Blood

The Shoulder Dragon

The Anti Bumpbrump Potion

The Fayfairy Talent

Voorlopig worden vertalingen nog even in de wacht gezet, in de hoop dat er nieuwe reviewers gevonden kunnen worden.

Festivals, winacties en De Zilverboekenclub

Met uitgeverij Zilverbron stonden we in 2018 op verschillende beurzen, zoals Keltfest, Castlefest, Elfia Arcen en Fantasy Fest, om onze boeken gesigneerd te verkopen. Bovendien organiseerden we via Facebook allerlei winacties zoals die van Pasen, Mei en November, maar ook bij Qreative Minds en de Adventskalender actie van de Zilverboekenclub.

Marjo gaat in 2019 voor de Zilverboekenclub twee rubrieken verzorgen, over personages uit de boeken van Zilverauteurs en over hun Verbeeldingswerelden. Het is een goed idee om de Zilverboekenclub te volgen op Facebook, wanneer je van het genre houdt.

Marjo hoopt in 2019 met onze boeken weer aan verschillende beurzen en festivals mee te kunnen doen.

De vergeten vloek deel 3

In oktober 2018 en tijdens de NaNoWriMo van november 2018 schreven we versie 2 van Deel 3 van De vergeten vloek, met werktitel Vuur en Zwaard. We hadden op het eind twintig van de dertig hoofdstukken af, maar besloten aan versie 3 te beginnen omdat de chronologie niet helemaal lekker zat. Van versie 3 zijn we tot en met hoofdstuk 5 gekomen.

Marjo gaat hier in 2019 aan verder schrijven.

Het verlies van twee lieve familieleden

2018 was een jaar van verlies. Marjo’s moeder die in juni 2017 naar een verpleeghuis moest vanwege de ziekte Alzheimer, stierf op 3 maart 2018. De mantelzorg voor haar moeder nam de tien maanden ervoor veel tijd in beslag. De mantelzorg voor haar 92 jarige vader gaat onverminderd door. En op 23 december 2018 kwam haar levensgezel Dinie plotseling te overlijden, zodat Marjo er nu alleen voor staat om als Johanna Lime te schrijven. Lees voor meer informatie hierover in het  In Memoriam – Dinie Boudestein

Boeken lezen en recensies schrijven

Voor de Leeschallenge van 2018 las Marjo 22 boeken en ze schreef de recensies van al gelezen boeken in haar blog,  hier

Daar komen er in 2019 nog meer te staan.

Wat zal 2019 gaan brengen?

Geen idee, maar plannen genoeg. Ik hoop dat ik in 2019 meer ruimte krijg om mezelf te zijn. Maar dat er eerst enorm veel geregeld moet worden na 36 jaar samen gewoond te hebben, zal zeker waar zijn. Ik hoop daar voldoende kracht voor te vinden.

Plannen

Johanna Lime (nu werkt Marjo Heijkoop verder onder dit pseudoniem) is van plan om Deel 3 van onze trilogie De vergeten vloek, Vuur en Zwaard (een betere titel moet nog gevonden worden) af te schrijven, waarna er weer een redactie zal volgen in 2019.

Verder gaat zij door met de redactie van de korte verhalen die vervangen zullen worden op Smashwords en dan een NL code op de kaft krijgen.

Daarna komt er een serie van zeven verhalen op Smashwords te staan, wedstrijdverhalen die nog niet gepubliceerd zijn.

Marjo gaat verder schrijven aan Saturnus Maan.

Ze wil ook weer meedoen aan de Leeschallenge van 2019 en het doel is om daarvoor 25 boeken te lezen, waarvan de recensies op Goodreads, Hebban en haar eigen website zullen verschijnen.

Zoals in 2018 ook gedaan is, wil Marjo wekelijks bloggen op deze website van Johanna Lime.

Maar zij wil zeker ook contact houden met boekenfans en af en toe moet ze er even tussenuit voor onderzoek, bijvoorbeeld naar Brugge om het korte verhaal over De Knuffelsteen om te kunnen zetten naar De Avonturensteen.

 

Johanna Lime wenst u een goede jaarwisseling en veel voorspoed in 2019.

 

Fantastels sluit deur

Geplaatst 9 april 2018

Onze lieve collega en schrijfvoorbeeld in korte verhalen schrijven, Anaïd Haen, organiseerde vanaf 2009 de geweldige wedstrijd met de naam ‘Fantastels Verhalenwedstrijd’. Ze heeft hiervoor negen jaar lang de organisatie op zich genomen, zodat schrijvers in het genre fantasy, science fiction en horror hun korte verhalen konden voorleggen aan een jury die nooit te weten kwam van wie de verhalen waren, omdat dat anoniem werd gehouden tot het allerlaatste moment. Daar stond Anaïd altijd garant voor, want het verhaal hoort beoordeeld te worden op het verhaal zelf en daar zijn wij het roerend mee eens. En wat was het dan ook geweldig fijn om van meerdere juryleden een lijvig uitgetypt rapport te ontvangen waarin niet alleen de zwakheden van het verhaal werden benadrukt, maar er ook veel plaats was voor opbouwende kritiek en suggesties om het verhaal te verbeteren. We zagen Fantastels als een leerschool om onze verhalen publiceerbaar te krijgen, door te herschrijven en eraan te sleutelen totdat we het product van onze verbeelding, ons kortverhaal, goed genoeg vonden om de wereld in te sturen.

We vinden het dan ook heel jammer dat Fantastels haar deur heeft gesloten na de wedstrijd van 2017, maar wat een prestatie om het negen jaar vol te houden, met alle opwinding en stress die daar bij hoort. Petje af voor Anaïd en voor de leuke jury die wij inmiddels goed hebben leren kennen. Gisteren, op 8 april 2018, konden we hen weer ontmoeten bij de prijsuitreiking. Het was er heel gezellig en zoals altijd hebben we genoten. Niet dat wij de winnaars werden, dat was voor anderen weggelegd. Maar om te weten dat er schrijfvrienden zijn die ons niet meer beschouwen als debutanten, zelfs niet als grijze duiven die nog maar net beginnen, geeft een heerlijk gevoel van verbondenheid. Wij horen bij de genreschrijvers, wat anderen ook beweren. Daarom zijn we blij dat er weer nieuwe deuren op het punt staan om open te gaan en dat er nieuwe schrijfwedstrijden komen. Roselynd Randolph en de NCSF gaan het stokje overnemen van Fantastels en Trek Sagae. Jammer ook dat Dirk Bontes met Trek Sagae stopt. Wij vonden het geweldig fijn dat we bij hem met een verhaal ooit toch de eerste plaats hadden! Dat was met ‘Defragmentatie’. Bedankt, alle juryleden voor jullie leerzame commentaren op onze probeersels! En bedankt Fantastels Verhalenwedstrijd en Trek Sagae voor jullie steun aan het genre. Anaïd en Dirk, veel geluk voor de toekomst.

Nu we na zes deelnames aan Fantastels aan het einde zijn gekomen, willen we jullie laten weten wat we aan Fantastels hebben gehad en wat we met onze verhalen gedaan hebben of nog van plan zijn te gaan doen.

In 2012 stuurden we voor het eerst een kort verhaal in. Eigenlijk is het zo dat alle verhalen zich in een nieuw bedachte verbeeldingswereld af moeten spelen, want anders zouden ze te herkenbaar zijn. Maar aangezien we toch nog niets gepubliceerd hadden van Berinyi5, hebben we ‘De nevelkinderen’ opgestuurd, weliswaar met andere namen voor de personages. Pas na september van dit jaar zal het enigszins herkenbaar zijn als een verhaal dat naast onze trilogie past. ‘De nevelkinderen’ is herschreven en heeft nu de titel ‘De nevelkinderen van Hary Rud’. We gaan bekijken of we dit verhaal als bonus kunnen gebruiken voor degenen die deel 2 van ‘De vergeten vloek’ bij ons kopen. Het wordt dan net als ‘De slangenvrouw’ bij ‘Sluimerend vuur’ was, voor een bepaalde periode een gratis e-book op Smashwords.

Van Mike Jansen kregen we in 2012 de opmerking dat we al 7 verhalen achter ons gelaten hadden, dat was een begin en een stimulans om door te blijven gaan.

In 2013 schreven we ‘Liefde en aandacht doen wonderen’. Na herschrijven is dit verhaal naar Parelz opgestuurd en afgewezen. Daarna naar Ganymedes opgestuurd maar niet gepubliceerd. Daarom hebben we het zelf gepubliceerd op Smashwords, nadat we een cursus volgden bij Tais Teng om e-books samen te stellen.

Het is hier te vinden. https://www.smashwords.com/books/view/598830

‘Ruilen met korrigans’ is herschreven ingestuurd naar Vamp en held waar het niet in kwam te staan. Vamp en Held is niet meer. Daarna opgestuurd naar de wedstrijd van Gentasia Awards 2014 en daar kwam het in de bundel met verhalen voor volwassenen terecht bij uitgeverij Annibo, terwijl twee andere verhalen van ons in twee andere bundels werden gepubliceerd. We hebben de rechten daarvan inmiddels weer teruggekregen en nu staan die drie verhalen ook op Smashwords. Van de wedstrijd Gentasia Awards, weten we nog steeds niet wie er won. https://www.smashwords.com/books/view/665856

‘Goed opletten!’ is herschreven aan de hand van het jurycommentaar van Fantastels en vooral aan dat van Gerard van den Akker hebben we veel steun gehad. Het is een stuk beter geworden sindsdien. We stuurden het op voor een Splinter bij Quasis maar daar kwam het niet in. Dus besloten we het zelf uit te geven als e-book. Het is een kinder- of jeugdverhaal en het is erg populair, met al meer dan 850 downloads. https://www.smashwords.com/books/view/619037

2014 was helemaal te gek omdat we in dit jaar hoog scoorden en Dirk Bontes ‘Defragmentatie’ zelfs op 1 had staan. Stiekem wilden we natuurlijk ook weleens wat winnen. Het verhaal ‘Defragmentatie’ dat gaat over androïde vrouwen, past in een reeks korte SFF verhalen waarmee we het plan hebben om die als serie op Smashwords te zetten. Daar is nog niet van gekomen, het is nog maar een plan. We gaan het nog uitvoeren.

‘De niksmeer en de zeefemin’ bleef steken bij het uploaden, maar gelukkig was er hulp en kwam het toch bij de notaris aan. We hebben het herschreven en opgestuurd voor een Splinter bij Quasis, maar daar werd het niet gepubliceerd. Daarom hebben we het zelf hier gepubliceerd. Voor ongeveer 81 eurocent te downloaden. https://www.smashwords.com/books/view/665625

‘Het D.D.D. syndroom ging dezelfde weg. D.D.D. gaat over een Domme Dikke Dame die in de loop van het verhaal een I.S.V. wordt. En het gaat over een groep heksen. https://www.smashwords.com/books/view/599966

Tjonge, wat is de lijst lang! Zes jaar verhalen insturen levert wel wat op.

‘De listige schoenmaker’ was bedoeld als knipoog naar de gebroeders Grimm. Wel herschreven maar nog niet gepubliceerd. Een verhaal voor rustige lezers in middeleeuws tempo. Misschien voor lezers die wat moeten onthaasten?

‘De urn’ gaat over ruimtevaarders die een vondst doen die uitloopt op horrorachtige taferelen. Hij moet nog een plekje krijgen in de serie die we op Smashwords willen zetten.

‘Mami’ kreeg terechte kritiek en daaraan hebben we nu al flink wat gesleuteld. Mogelijk een verhaal dat ooit nog op Smashwords komt als kinderverhaal.

‘Een draak met koekjes’ kwam laag te staan doordat het een kinderverhaal bleek te zijn dat het op moest nemen tegen verhalen voor volwassenen. Maar ja, in het reglement stond niet expliciet dat je geen kinderverhalen mocht schrijven voor de wedstrijd. We hebben dit verhaal herschreven en opgestuurd naar Averbode voor een Vlaams Filmpje, maar helaas, we zaten er weer niet bij. Nu gaan we het ook weer op Smashwords zetten, als we er wat tijd voor hebben in 2018 en anders nog even langer geduld.

‘Hellefee’ is een poging om autobiografisch met fictie te vermengen en is al wel herschreven maar we gaan nog kijken wat we ermee kunnen, nadat het bij Edge Zero niet werd geplaatst.

‘Robotrace’ is een verhaal dat bij de SFF serie past die we nog op Smashwords willen zetten. Die hele serie moet goed bij elkaar aansluiten qua verhalen en kaften (tekeningen die Marjo nog moet ontwerpen). Omdat het een serie is, moet ook de volgorde aan eisen voldoen. Dus dat wordt nog even flink puzzelen en opnieuw redigeren.

En dan de laatste keer, 2017. We hadden het druk met mantelzorg en met het schrijven van deel 2 van onze trilogie, dus we waren blij dat we dit jaar eindelijk ook wat veteranenverhalen aan de jury van Fantastels voor konden leggen.

‘De mensplanten van Mars’ was het herschreven verhaal met de titel ‘De thylakonen van Mars’ dat in 2014 bij het thema ‘De toekomst’ niet bij de dertig beste verhalen eindigde voor de wedstrijd van AZRA magazine, dat inmiddels niet meer bestaat. We hebben het ingestuurd naar Fantastels en weten nu hoe we er een nog beter verhaal voor kunnen maken, voor de serie die we op Smashwords willen zetten. We zijn geweldig blij met het juryrapport, waar we echt wat mee kunnen.

‘Breinsoep’ was een heel kort verhaal en lag daardoor nog veel moeilijker dan een verhaal van zes of zevenduizend woorden waar we de laatste tijd vaak op uitkomen. We moesten een nieuw verhaal insturen, dat was de eis. Die veteranenverhalen konden er dan bij. Maar in oktober 2017 hadden we wel wat anders aan ons hoofd dan verhalen plotten. Marjo’s moeder had Alzheimer in een vergevorderd stadium en we hadden veel verdriet van hoe haar lijdensproces verliep. Toch hebben we een poging gedaan om iets te schrijven over wat haar geheugenverlies met ons deed. We hadden werkelijk geen idee waar Breinsoep zou eindigen en of de jury wel zou begrijpen waar het over ging. Het is ons dan ook heel erg meegevallen dat het op plaats 65 kwam. In het juryrapport lazen we: ‘Een beklemmend verhaal over iemand met beangstigende herinneringen, een verhaal dat steeds meer verwarring oplevert.’ Zo verging het ons ook. De eigen fantasiewereld waar je niet in mee kan gaan, kwam toch door bij de juryleden. De jury vroeg zich af of dit over iemand met Alzheimer zou gaan en dat de verlossing aan het eind net zo goed een zinsbegoocheling kon zijn. Marjo’s moeder (Dinie’s tante Bea) stierf op 3 maart 2018. We gaan later dit verhaal misschien wel weer oppakken en met alle andere ervaringen in een nieuw verhaal verwerken. We willen Maaike Maring en Django Mathijsen bedanken,  want met jullie commentaren komen we er zeker verder mee. Ooit, in de toekomst, als het verdriet gezakt is.

‘Durgandam’ heette in 2013 nog ‘Gordurand’ en is voor het eerst geschreven tijdens de lessen ‘Fantasy schrijven op het VAK in Delft’ bij Martijn Lindeboom. We hebben er al langer mee geworsteld, maar nu hebben we de handvaten om het goed te krijgen en dan bij de serie op Smashwords te zetten.

 

Publiceerbare korte verhalen krijgen, valt nog niet mee. De verhalen komen er wel, maar wie zal ze publiceren? Zelfs als je wint, is er nog geen garantie op publicatie, om nog maar niet te spreken over wat het oplevert als schrijver, behalve eeuwige roem! Daarom zijn we ervan afgestapt om onze verhalen op te sturen als we vooruit al vermoeden dat ze kansloos zijn. Onze verhalen bestrijken een ruim gebied maar zijn daardoor ook moeilijk in hokjes te plaatsen. Misschien dat we Edge Zero nog eens proberen, maar voor de rest zijn we toch aangewezen op het zelf doen. Onze verhalen zijn wel goed, aan de reacties van lezers te horen. Smaken kunnen verschillen. Maar misschien is wat wij geschreven hebben wel iets dat bij u past? Probeer het eens met een (gratis) e-book kortverhaal van Johanna Lime.

Hier. https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

(Anaïd staat er met een link naar haar boeken ook. Even naar beneden scrollen)

Anaïd, Dirk en juryleden die we bij Fantastels hebben leren kennen, we hopen jullie weer te ontmoeten bij de nieuwe schrijfwedstrijden. Fijn dat je het doet, Roos!

Marjo en Dinie

 

Schrijfmaand oktober 2017

17 oktober 2017

Oktober is alweer over de helft en we hebben het druk met schrijven.

Allereerst omdat op 1 oktober de cursus ‘Schrijf Je verhaal’ is gestart van de Online Schrijfschool Van Marjon Sarneel. Een online methode is een handige manier van leren. Je vindt de schrijfschool hier: Link naar OSMS Schrijfschool

De cursus ‘Schrijf Je Verhaal’ is een nieuwe cursus die Marjo volgt nadat ze daarvoor eerst aan een pilot hiervoor heeft meegedaan, aan ‘Van herinnering naar verhaal.’ Het zijn cursussen waarbij je leert om autobiografische gebeurtenissen te verwerken in fictie.

Bij ‘Schrijf Je Verhaal’ komen bepaalde lessen bekend voor, andere gedeelten zijn nieuw en verrassend. Het is leuk dat de mogelijkheden van internet ingezet kunnen worden, zodat je gewoon vanuit je eigen huis bezig kunt zijn. Nieuw is dat er elke week contact is over de leerstof van de afgelopen week doordat er een Facebook live filmpje kan worden gemaakt, waarop de docente te zien is en de cursisten kunnen reageren door middel van de chat. We zijn dit met de groep aan het uitproberen en het geeft een goede aanvulling op de leerstof die normaal ook al met videolessen en uitgeschreven lesopdrachten gegeven wordt.

De lessen gaan stap voor stap en werken ernaar toe dat we aan het einde van de cursus weten hoe autobiografisch schrijven werkt en er huiswerkopdrachten zijn ingeleverd waarop feedback komt met aanwijzingen van hoe we verder kunnen gaan. Bij autobiografisch schrijven zoek je bijvoorbeeld voorvallen uit je leven en ga je die analyseren met de vijf W s. Wie, Wat, Waar, Wanneer en Waarom.

Het is behalve een duik in je eigen verleden ook een hele zoektocht naar wat er is gebeurd bij bepaalde relaties. Schrijven daarover kan daardoor duidelijkheid brengen voor de schrijver zelf. Voor de lezer wordt het een fictief verhaal en al zijn sommige delen ervan gebaseerd op de werkelijkheid zoals de schrijver die kent, zal het toch niet naar iemand uit het echte leven wijzen. Bovendien maken wij er een science fiction verhaal van en dan wordt het wel erg bizar als iemand zich daarin zou herkennen.

Behalve voor de schrijfcursus van Marjon Sarneel, zijn we wellicht ook bezig voor de Fantastels Verhalenwedstrijd van 2017. Of het fictie is of werkelijkheid, dat wij daarvoor een, twee of misschien zelfs drie verhalen schrijven, mogen wij niet zeggen. Want stel je voor dat de juryleden erachter zouden komen, dan kunnen ze weten of wij meedoen met een, twee of drie verhalen. Dus wij zeggen hierover niets. Anders kunnen we niet winnen.

Hint: Als we niet winnen, hebben we niet meegedaan of werden we gediskwalificeerd omdat we hier iets hebben verteld over Fantastels!

 

Verder moeten we erover na gaan denken of we voor de NaNoWriMo weer een project zullen starten. Wordt dat het science fiction verhaal met aliens of gaan we door met Angst en Venijn? Of laten we de oefeningen uit de cursus meedoen en het verder schrijven aan deel 2 van onze trilogie? Het zou fijn zijn om die 50.000 woorden te halen in november. Een en ander hangt ook af van de privésituatie en of we wel genoeg tijd overhouden om te kunnen schrijven. Afijn, in een later bericht zullen we laten weten hoever we zijn opgeschoten. We hebben volgens de planning van Zilverbron nog wel een paar maanden om het manuscript voor Angst en Venijn af te krijgen. We moeten er maar weer eens aan verder werken.

Lees in de tussentijd Schimmenschuw en Sluimerend vuur (nog) maar eens!

Groeten van Johanna Lime

Uitslag van de Harland Awards en de Fantastels Verhalenwedstrijd 2015

Geplaatst 10 april 2016

LOGO_PHP2015_verhalen

April begon als een drukke maand voor wat betreft de schrijfwedstrijden waar wij in 2015 verhalen voor hebben ingezonden. Op 2 april werd het Gala van het fantastische boek voor de Harland Awards gehouden in de hoofdstad van ons land. Er was een middagprogramma met verschillende activiteiten en er was weer een Gala-avond waar de winnaars van de prijzen bekend gemaakt zouden worden.

Nu hadden we vorig jaar al moeite gehad om de auto te kunnen parkeren in ’s Hertogenbosch. Dus wij dachten erover om dit jaar maar met de trein te gaan, wetende dat parkeergarages in Amsterdam vreselijk duur zijn. Vijf jaar geleden betaalden we voor een dagje cursus in Amsterdam alleen al voor het parkeren vierenveertig euro. Dus nu besloten we dat we met de trein zouden gaan.

We kochten de kaartjes voor het avondprogramma en voor het middagprogramma en de OV kaarten werden opgewaardeerd. We stonden op zaterdag klaar om te vertrekken, maar toen kregen we koudwatervrees. Bovendien moeten we in alle eerlijkheid zeggen dat het lopen niet meer zo goed gaat als vroeger. We geven het eerlijk toe: wij zagen het niet langer zitten om een kwartier te moeten lopen naar een station, tweeënhalf uur te reizen met treinen, twintig minuten te moeten lopen naar de Rode Hoed en daar dan verloren tussen de massa door te brengen. Wij zijn niet van die mensen die spontaan op iedereen afstappen om een gesprek aan te gaan, wij staan vaak van een afstandje (als dat er is) toe te kijken. Bovendien was er geen maaltijd georganiseerd dus tussendoor zouden we nog eens op zoek moeten naar een eetgelegenheid in een drukke stad en vervolgens na afloop, laat in de avond in omgekeerde volgorde de reis moeten maken. Het zou ver na middernacht geworden zijn.

Bovendien bleek achteraf dat bekenden nauwelijks met elkaar in contact konden komen vanwege de drukte en zij daarom ook al niet met collega-schrijvers hebben gesproken. De uitslag werd op de website gezet en onze verhalen hadden het alweer niet gehaald door de voorselectie, terwijl wij juist vinden dat we deze keer heel goede verhalen ingestuurd hebben. De reden hiervoor is nog steeds onduidelijk, want de juryrapporten blijven tot nu toe nog uit. Inmiddels zijn we cynisch geworden over deze wedstrijd. Het is heel leuk dat er nu ook een romanwedstrijd bij is gekomen waarbij J. Sharpe, een collega van Zilverspoor, genomineerd was, samen met onze uitgever Jos Weijmer, die er helaas nooit meer bij zal kunnen zijn. Wat dat betreft spijt het ons dat we niet bij het Gala waren. We feliciteren Auke Hulst met het winnen van de romanprijs, met zijn boek “Slaap zacht, Johnny Idaho”. Verder feliciteren we de drie dames die op de hoogste plaatsen kwamen van de korte verhalenwedstrijd, vooral Lisette Jonkman die eerste werd.

Wij stonden op plaats 134 van 200 verhalen, maar wel samen met drieëndertig andere verhalen, ex aequo. Onder ons stond een cluster verhalen van anderen op de laatste plaats, boven ons stond 67% van de andere inzenders.

Of dit nu betekent dat wij zulke slechte schrijvers zijn? Nee, gelukkig putten we moed uit een uitspraak die we hoorden bij het volgen van een nieuwe schrijfcursus: De verhalen die wij schrijven zouden nooit door een ander zo geschreven kunnen worden en dus zijn ze uniek.

We hopen dat we uit het juryrapport kunnen ontdekken wat er beter zou kunnen, waardoor de twee verhalen op een hoger plan gebracht kunnen worden. Maar onze ervaring van vorig jaar met een juryrapport uit de voorselectie, waarin alleen maar in algemene termen zaken werden aangehaald die wij al wisten, doet ons vermoeden dat het dit jaar niet veel beter zal zijn.

Afijn, we zullen het zien als we uiteindelijk het juryrapport ontvangen. Of we dit jaar weer meedoen? We krijgen nu het gevoel dat we maar beter kunnen uitwijken naar andere wedstrijden.

Fantastels

Voor de Fantastels Verhalenwedstrijd op 9 april, de zaterdag erna dus, werd de bijeenkomst gehouden in het Amicitia Partycentrum in Lekkerkerk. Daar konden we in drie kwartier met de auto zijn, parkeren was gratis en na afloop konden we meedoen aan een buffetmaaltijd.

Geen gedoe met lange jurken en make-up, gewoon jezelf zijn en omdat we de juryleden en deelnemers langzamerhand steeds beter leren kennen en het niet te massaal was, konden we ervan genieten.

Hoewel we de verhalen die naar Fantastels waren gestuurd in 2015 minder goed vonden dan de twee die bij de Harland Awards terecht kwamen, bleek dat we hier toch niet helemaal onderaan in de rangorde eindigden. Onze verhalen bereikten de plaatsen 89, 70 en 44 van 107 verhalen. We bleven in de eerste ronde steken, maar dat was wat we al hadden verwacht. Vorig jaar waren we zo druk bezig met onze redactie van “Schimmenschuw” dat we alleen oktober maar hadden om deze drie verhalen af te krijgen. We konden ze ook niet even opzij leggen om ze later weer ter hand te nemen en te verbeteren voordat ze naar de wedstrijd gingen.

Het fijne bij Fantastels is, dat de hele rangorde van eindplaats naar winnaar helemaal wordt besproken. Er is tussendoor leerzaam commentaar van juryleden en de sfeer is ontspannen, hoewel natuurlijk de winnaar het langst in de zenuwen zit. Deze keer heeft Ben Adriaanse gewonnen met zijn verhaal “De aardappelen van Clingemans & Co”. Hij dacht op een gegeven moment dat ze hem vergeten waren, maar hij was nu juist de ster van de dag.

Tussendoor kregen we informatie over verschillende mogelijkheden om onze korte verhalen te kunnen publiceren. Er was een koffiepauze waarin we een babbeltje kon maken met andere schrijvers en met uitgevers, voordat de verhalen van ronde twee en drie werden besproken. Alle juryleden hielden een speech over een van de beste verhalen die in de laatste ronde zaten. Ze vonden dat die twaalf maar er weinig van het winnende verhaal verschilden, er hadden wel twaalf winnaars kunnen zijn.

Na afloop deden wij mee aan het buffet. Dat leverde interessante gesprekken op met bekenden en met de juryleden. We gingen er met een goed gevoel vandaan en zijn door het juryrapport van onze verhalen, dat we direct na afloop uit handen van de organisator ontvingen, gesterkt om met het commentaar dat daarin is verwerkt onze verhalen te gaan verbeteren. Commentaar overigens, dat opbouwend is en ook de goede dingen uit onze verhalen aangeeft. We kunnen zien welke zinnen we zeker moeten laten staan en waar nog dieper op emoties ingegaan kan worden, waar de foutjes zitten die we kunnen verbeteren en waar we nog iets aan het verhaal moeten veranderen of toevoegen. En dat is nou juist het fijne van een verhalenwedstrijd als Fantastels: zij helpen schrijvers om beter te gaan schrijven.

2016 Fantastels 3

Een paar leuke opmerkingen uit het juryrapport:

‘Je laat een spoor van kruimeltjes achter voor de oplettende lezer.’

‘Je alinea-indeling is prima, daarbij gaan veel auteurs de fout in.’

‘Je schrijft beeldend [prachtige spinnenwebben die een zilverkleurige glans vertoonden]’

‘Hou absoluut vast: je geëmancipeerde hoofdpersonage’

‘Je taalvaardigheid en schrijfstijl zijn uitstekend.’

En uit een gesprek met een jurylid:

‘Jullie hebben zo’n breed scala van onderwerpen.’

 

Uiteindelijk zullen we alle vijf de verhalen weer oppakken om ze te herschrijven. Als we er erg tevreden over zijn, komen ze als kortverhaal of misschien zelfs als bundel met een paar korte verhalen op Smashwords uit als e-book. Want onze verhalen zijn het waard om te lezen.

Meedoen aan een wedstrijd is goed. Bij de ene voelen we ons meer op ons gemak dan bij de andere, maar we winnen er altijd bij, want we hebben die verhalen toch maar geschreven, wat we anders misschien niet zouden doen.

Bedankt, organisatoren en juryleden van de fantastische verhalenwedstrijden!

 

Het koude zweet breekt uit, we trillen als rietjes, het wachten duurt lang.

Zweten en rietjes

19 februari 2016

De belangrijkste verhalenwedstrijden uit het fantastische genre (en dan hebben we het hier alleen over de wedstrijden waaraan wij hebben meegedaan in 2015), de Harland Awards en de Fantastels Verhalenwedstrijd, laten na lange tijd wachten eindelijk weer iets van zich horen.

Twee juryleden van de Fantastels Verhalenwedstrijd melden ons via Facebook dat de derde juryronde begint, dat is de eindronde waarin de winnaar eruit moet komen rollen. Cocky van Dijk meldde in een berichtje dat ze na gezellige kerstdagen weer druk bezig was met jureren voor de Harland Awards. Om zo maar een paar juryleden te noemen die ballonnetjes oplaten voor de wachtende auteurs, zodat wij weten dat er druk aan het jureren van onze verhalen gewerkt wordt.

Roselynd Randolph zal de komende weken weinig tijd hebben om eten te koken, zo schrijft ze op het smoelenboek, want ze zit in de derde ronde van het jureerproces in onze verhalen verstrikt. Wij krijgen subiet medelijden met haar, omdat ze nu de afhaalchinees moet aanspreken.

Kelly van de Laan schrijft in een blog op haar website Kristal en explosies: “Het is heel bijzonder om eens aan de andere kant van de tafel te zitten en de binnenkomende verhalen te beoordelen, in plaats van de verhalen te schrijven waarmee je hoopt te winnen.” En zij kan dat weten, want ze heeft al een keer gewonnen. Ze vertelt ook dat ze de rapporten voor de tweede juryronde heeft ingestuurd en uitkijkt uit naar de finaleronde. Daar is ze nu aan bezig.

Cocky van Dijk schrijft dat ze het jureren van de Harland Awards absoluut geen straf vindt. Ze heeft goede vondsten ontdekt en er zijn al vele pareltjes voorbij gekomen. De verhalen waren grappig en soms dramatisch. Er kwam van alles voorbij uit genres en subgenres. Haar persoonlijke favoriet heeft concurrentie gekregen van een ander verhaal.

De juryleden schrijven erover dat ze allemaal een soort beoordelingssysteem hebben met categorieën en een aantal punten dat ze te verdelen hebben. Ze lezen de verhalen en zien de titels, maar weten niet wie ze geschreven hebben. Om daar achter te komen is voor hen even spannend als voor ons, schrijvers. Pas op de dag van de prijsuitreiking zal alles onthuld worden. Voor de Harland Awards weten we de datum al, er staat veel leuks op het programma. Fantastels zal binnenkort ook wel een datum laten weten. Leuk, dan kunnen we ook weer andere schrijvers ontmoeten!

Wij lezen de berichten op Facebook met veel belangstelling, want het gaat tenslotte over de wedstrijden waaraan wij hebben deelgenomen. Maar terwijl we lezen wat er aan informatie loskomt, breekt het zweet ons uit of beginnen we te trillen als rietjes van de spanning.

We steken heel vreemd in elkaar. Nergens in die berichten wordt immers verklapt welk verhaal het aansprekende soort proza bezit dat het jurylid kon charmeren, nergens wordt gerept over de titel van de pareltjes die worden gevonden of in welk specifiek verhaal het hoge humorgehalte zat. Nergens wordt te kennen gegeven bij welke titel het een dramatisch verhaal was. Maar het gekke is: wij denken altijd weer bij die berichten, dat het over onze inzendingen gaat! Idioot natuurlijk, met meer dan honderd of tweehonderd inzendingen per wedstrijd, hebben we maar een schijntje kans dat we in de top tien terecht zullen komen.

De verhalen die wij schrijven halen zelden de tweede ronde, laat staan de derde. Ze komen meestal niet eens door de voorselectie heen. Wij schrijven niet van die verhalen die iedereen doet huiveren van dramatische spanning of die men in het algemeen zo boven de rest uit vindt steken. We kunnen maar beter bescheiden blijven en de realiteit onder ogen zien: we zijn er nog lang niet als schrijvers, anderen hebben al veel meer ervaring. Het zal wel weer een flinke desillusie opleveren, juist omdat wij die gekke verwachtingen maar moeilijk de kop in kunnen drukken. “Het gaat vast over ons verhaal,” zo wakkeren we het vuurtje ook nog aan. “Bij ons zat er flink wat humor in. Het was vast zo’n een pareltje, want het idee was goed, dat waren we het toch met elkaar over eens?”Ja, we staan vierkant achter onze verhalen.

De ervaring van de afgelopen jaren leert, dat we onze verhalen, voorzien van de nodige kritische kanttekeningen, ook wel weer terug zullen krijgen. Met sommige kritiek kunnen we gewoon niks, maar met andere gaan we al snel daarna aan de slag. De verhalen worden nog wel een keer of drie of vier herschreven voordat we vinden dat het echt goed door de beugel kan. En dan zullen we ook wel weer een manier vinden om ze te publiceren. Tenslotte blijkt dat ons “Pacifistenbloed”, een verhaal dat ergens laag op de ranglijst stond bij de Fantasy strijd Brugge, met één mooie zin erin volgens het juryrapport, nu al meer dan 92 keer gedownload is van Smashwords. Vast niet omdat lezers het zo lelijk vinden, maar misschien wel omdat het over een vampier gaat. We beginnen ons al af te vragen waarom lugubere verhalen beter verkopen dan de andere verhalen van ons die veel vrolijker aflopen.

Wie er ook zal winnen bij de wedstrijden, wij wachten in spanning af en zweten nog wel even door. Aan de berichtjes merken we dat de tijd van onthullingen er weer aan zit te komen. Nog een paar weken afwachten en dan zullen we onze collega’s weer ontmoeten, bij een prijsuitreiking. En dan gaat het niet alleen maar over wie er heeft gewonnen. Het fantastische genre begint terrein te winnen. En dat is heel goed nieuws, niet alleen voor schrijvers, maar ook voor lezers, vooral nu in het jaar van het boek. We kijken naar de juryrapporten uit, als we die in handen hebben kunnen we weer verder schaven, sleutelen en vervolmaken. We hebben meegedaan en dat is op zich al een hele prestatie. De toekomst zal het leren of we ooit nog eens een prijs in de wacht kunnen slepen. Maar deze vijf door ons ingestuurde verhalen zijn er al – achter de schermen, anoniem. En straks als nieuwe publicaties. Nee, de titels mogen we niet verklappen!

 

Applaus op de Fantastels Verhalenwedstrijd 2014

Geplaatst 20 april 2015

Fantastels

Op zaterdag 18 april 2015 zijn we samen (Dinie en Marjo) naar de uitslag van de Fantastels verhalenwedstrijd in Stolwijk geweest. Er waren voor de jury 123 verhalen om te beoordelen, maar na de diskwalificaties bleven er 110 over. Het is bij Fantastels zo, dat de verhalen louter op het verhaal zelf worden beoordeeld, je moet je verhaal anoniem uploaden en tot het eind weet alleen de notaris maar welk verhaal bij welke auteur hoort. Zelfs de organisator weet dat pas als de hele uitslag aan het eind, vlak voor de prijsuitreiking, vrij komt uit het systeem.

Bij deze wedstrijd weet de jury dus niet van welke schrijver ze een verhaal lezen en dat maakt dat wij ons hier heel goed bij voelen: het wordt zo objectief en eerlijk mogelijk gedaan. Als dat anoniem maken van je verhaal niet goed gaat en de eigenschappen blijven in het document staan, dan word je gediskwalificeerd. Helaas was dat nu ook weer het geval bij sommige auteurs. Ook als je verhaal niet tot de verbeeldingsliteratuur hoort, wordt je verhaal gediskwalificeerd. Bij ons was het uploaden goed gelukt en voordat we dat doen, controleren we dan ook altijd of een verhaal echt anoniem is. Op de website van Fantastels staat het prima uitgelegd hoe je dat moet doen. We gebruiken het sinds we dit weten voor haast alle wedstrijden en vullen de eigenschappen juist wel of juist helemaal niet in, naar gelang de wedstrijdregels. (TIP)Wel moet je opletten of je paginanummers blijven staan.

We zaten in Het Kwartier in Stolwijk, een mooi nieuw gebouw dat oktober 2014 is afgebouwd en waar goede zalen voor deze gelegenheid zijn. Er kwamen twee mannen binnen met hoge hoeden op, een soort moderne herauten leken het wel. Ze lazen stukjes voor uit verschillende boeken (jammer genoeg geen boeken uit ons genre), die soms hilarisch waren. Daarmee kondigden ze op ludieke wijze de opening van de zwerfbibliotheek van Stolwijk aan, een bibliotheek waar iedereen boeken mag lenen die daar in de kasten staan, mits ze na het lezen maar weer worden teruggebracht. Even later werd er door een vrouw officieel een lint doorgeknipt en was de zwerfbibliotheek geopend. Dit gebeuren kreeg van de aanwezigen uit onze zaal een groot applaus.

Een volgend groot applaus van alle aanwezigen uit onze zaal, kreeg Jos Weijmer en daarvoor gingen we ook allemaal staan, waardoor het geluid ervan tot boven de wolken uit reikte. We hopen dat onze op 12 april plotseling door een hartaanval overleden uitgever, de uitgever van Zilverspoor en Zilverbron waarbij ons debuut Schimmenschuw in mei zou worden uitgebracht, het heeft gehoord. Op 18 april was ook zijn crematie en de familie heeft erom gevraagd Jos op deze manier te herdenken. Bij Fantastels sloten we met ons applaus dus aan bij degenen die op de crematie aanwezig waren. De organisator Anaïd Haen was begrijpelijk nogal emotioneel door dit verlies, zoals wij dat ook zijn. We hebben er dan ook grote waardering voor dat we ondanks dat verder nog een heel mooi samenzijn hebben gehad op de prijsuitreiking, die weer erg spannend was.

Er zijn zoals altijd verschillende prijzen uitgedeeld. Brenda Hingstman won Fantastels 2014 en kreeg de prachtige trofee. Marly Terwisscha van Scheltinga werd tweede. Zij won ook de Leerling tovenaar prijs. Op de derde plaats eindigde Debbie Willems en op de vierde Iris Versluis. Wij kennen Debbie van de Gentasia Awards boeken, heel leuk dat ze derde werd. Winnaars: Gefeliciteerd!

We waren ook blij voor Tom Schoonbaert, met wie wij samen een cursus volgden en die we steeds weer ontmoeten bij Fantastels. Hij won De Deviantprijs. De Aluminiumprijs ging naar Sophia Drenth en de Feniksprijs naar Vivian van den Bosch. Er was ook een poedelprijs, die kwam direct aan het begin.

Iedereen die heeft meegedaan is al een winnaar, omdat er een verhaal geschreven is en werd ingezonden, vertelt de jury ons telkens weer. Die jury bestond dit jaar uit: Gerard van den Akker, Dirk Bontes, Tamara Geraeds, Django Mathijsen, Grayson Morris, Hay van den Munckhof, Rosalynd Randolph en Steven Wekdam. Wij vinden hen kanjers!

Voor deze editie van Fantastels hadden we net als vorig jaar drie totaal verschillende verhalen ingestuurd. Een verhaal dat zoals ook vorig jaar een maatschappelijk probleem aan moest kaarten, een fantasy verhaal met vreemde wezens en een science fiction verhaal.

Ons verhaal “Het DDD syndroom” haalde plaats 88 en “De niksmeer en de zeefemin” kwam op 56 in de eerste juryronde.

Ons verhaal “Defragmentatie” kwam dit jaar in de tweede ronde terecht en is op plaats 16 geëindigd. Het was een science fiction verhaal dat door het jurylid Dirk Bontes in ronde 1 zelfs op de eerste plaats stond van zijn persoonlijke ranglijst.

Bij de Fantastels Verhalen wedstrijd doet de jury er heel veel aan om je als auteur opbouwend commentaar te geven op je verhaal in het genre verbeeldingsliteratuur: fantasy, science fiction en horror. Wij vinden het heel fijn om gedegen kritiek te krijgen waarmee we verder komen als schrijfsters, want onze procedure is na de drie jaren dat we nu aan Fantastels meedoen steevast: herschrijven en verbeteren van de wedstrijdverhalen aan de hand van de commentaren uit de juryrapporten. Daarna proberen we de verhalen ergens gepubliceerd te krijgen, of we bewaren ze op onze computer voor een eventuele verhalenbundel. Vorig jaar is dat gepubliceerd proberen te krijgen gelukt met “Ruilen met korrigans”, dat werd opgenomen in een van de drie bundels van de Gentasia Awards 2014, namelijk in de bundel “Fantastische verhalen voor volwassenen, deel 1” (TIP) Onze debuten (drie korte verhalen verspreid over drie bundels) zijn nu bij uitgeverij Annibo uit Gent te koop. Volg deze link: http://annibo.eu/gentasia-award-bundels-2014.html

Hierbij enkele citaten uit de juryrapporten die we zaterdag kregen, waar we heel blij mee zijn, bij het verhaal dat het hoogst eindigde: “Defragmentatie” en onze overwegingen bij de juryrapporten.

[De eerste twee alinea’s. De locatie wordt geschetst, de hoofdpersoon keurig al met het eerste woord aan de lezer geïntroduceerd en tevens wordt al meteen duidelijk hoe ze er aan toe is. Perfect!]

Dit is iets waar dat we uit de juryrapporten van de vorige edities van Fantastels hebben geleerd, het lukt nog niet even goed bij alle verhalen, maar hier zit het blijkbaar wel goed.

[Absoluut vasthouden: Je vermogen om een toekomstige wereld boeiend neer te zetten.

Eindconclusie: Een zacht geschreven maar ijzersterk verhaal. Geen enkel moment heb ik me in dit verhaal verveeld en het einde was een behoorlijke en zeer prettige verrassing.]

Hier gaan we echt van blozen.

Hoewel de juryleden ook wel negatieve punten van kritiek hadden en de een het anders beoordeelde dan de ander (het blijft duidelijk een subjectief gebeuren waarbij smaak ook een rol speelt), zullen wij die kritiek ter harte nemen bij het herschrijven, tenzij we vinden dat het afbreuk doet aan ons verhaal. Want hoe je het wendt of keert: wij menen als auteur ondanks alle invloeden van juryleden die er hun mening over geven, zelf te mogen bepalen of we de kritiek ter harte nemen of niet. Zo eigenwijs zijn we dan ook wel weer.

Aan de verhalen die op de plaatsen 88en 56 geëindigd zijn, mag door ons nog wel wat meer gesleuteld worden. Ook aan het verhaal van plaats 16, dat gaan we zeker ook nog aanpakken. Dus het wordt vanaf nu weer herschrijven geblazen. Zo langzamerhand zien we toch vooruitgang in ons werk en we zijn dan ook heel blij met die 16e plek!

In oktober kunnen we hopelijk weer mee doen aan een nieuwe ronde, hoewel we daarvoor nog moeten gaan brainstormen, want nieuwe ideeën borrelen nog niet omhoog.

Volgend jaar misschien ronde 3 halen? Dat zou helemaal te gek zijn! Afwachten maar.

Bedankt, Anaïd Haen, voor deze Fantastels bijeenkomst en hopelijk zien we je volgend jaar weer bij de volgende. Het eten was heerlijk, de locatie goed en we hebben weer veel schrijvers ontmoet, boeken kunnen kopen en bij kunnen praten. Dank je wel!

 

Alweer kwam hij tot het besef dat hij de man van gisteren niet meer was

03 oktober 2014

 

Alweer kwam hij tot het besef dat hij de man van gisteren niet meer was

 

Bovenstaande zin werd door Thirza Meta, een jurylid van de Fantasy Strijd Brugge 2014, beoordeeld als: “Super tweede zin”. En dat is toch wel een heel fijn compliment. Door dit soort kleine, complimenteuze opmerkingen, merken wij dat wij, bij iedere schrijfwedstrijd waarvan we een juryrapport mogen ontvangen, niet meer de schrijfsters zijn van november 2011, toen we besloten om serieus onze verhalen te gaan schrijven.

In 2012 stuurden we ons eerste korte verhaal in naar de Fantasy Strijd Brugge. Dit was echt de eerste deelname aan een wedstrijd voor fantasyverhalen. We kwamen toen op plaats 148, bij 213 deelnemers en waren flink teleurgesteld. Het gemiddelde puntenaantal was 5,895.

Achteraf bezien was dit voor ons eerste verhaal – over een moderne magiër met een knuffelsteen, een treinreis en een zakkenroller – nog niet eens zo slecht.

Maar goed, er viel nog heel veel te leren. Dat bleek duidelijk uit het commentaar van de jury. Ook bij de Paul Harland Prijs en bij Fantastels van 2012 was het commentaar niet mals. We hadden er bijna de brui aan gegeven, maar kwamen met hulp van anderen toch al snel weer tot bezinning. Daarna zijn we hard aan de slag gegaan, om beter te gaan schrijven. Een cursus spelling, boeken bestuderen over schrijftechniek, meer gaan lezen, meer gaan schrijven en volhouden, steeds weer elkaar motiveren en volhouden.

Het rapport van de Fantasy Strijd Brugge 2014 zet ons nu op plaats 105, bij 259 deelnemers. het gemiddelde puntenaantal is 6,95.

Er zijn nog steeds punten die meer aandacht verdienen en we realiseren ons heel goed dat we er nog niet zijn. Maar de waardering wordt al hoger en daarmee is ons doel bereikt. Wij wilden namelijk graag ten opzichte van vorige keer een positieve ontwikkeling zien in ons eigen werk. En die is er.

Toegegeven: het verhaal was nogal voorspelbaar. En het ging ook maar over een vampier, wat misschien niet zo slim is in deze tijd, waarin dat de trend niet meer is. Het ging niet over een “gewone” vampier zoals werd opgemerkt, maar een pacifistische. En ja, dan kom je in conflict met jezelf als vampier, want hoe kom je dan aan bloed? Het verhaal was wel vlot geschreven en ook goed uitgewerkt. Het was voor ons ook een keuze welk verhaal er naar de Gentasia Awards zou gaan en welk naar deze wedstrijd. We hebben “De antibuilenbruildrank” dus maar naar de Gentasia Awards van 2014 gestuurd en dat is een goede keuze geweest, want dit verhaal komt in een bundel uit. “Pascifistenbloed” was een verhaal over een vampier, ja. Het kwam uit onze cursus “Personages, conflict en perspectief”, die we volgden bij de Schrijven Online Academie om beter te leren schrijven. En dat is dan toch aardig gelukt, want we hebben een beter rapportcijfer gekregen dan in 2012. Ook was de concurrentie dit jaar waarschijnlijk veel groter en worden andere schrijvers ook steeds beter. Wij zijn dus heus wel tevreden met deze plaats.

Petje af voor degenen die in de bundel Fantastisch Strijdtoneel IV zijn opgenomen met hun verhaal. We hebben dat boek vandaag per post mogen ontvangen, omdat we snel gereageerd hebben op een bericht van Stad Brugge Cultuur. Geweldig leuk! We gaan het lezen.

 

En nu op naar de volgende wedstrijd: Fantastels 2014. Gisteren hebben we drie samenvattingen gemaakt voor onze drie verhalen, waarmee we mee gaan doen met de Fantastels Verhalenwedstrijd. Deze drie verhalen zijn nu voor de derde keer opnieuw doorgenomen door ons en we hebben er alweer iets in aangepast. Wij vinden het een goede manier van werken om de verhalen ruim op tijd voor de deadline te schrijven. Zo houden we de tijd tot op het moment van inzenden en kunnen we het even wegleggen om later nog eens door te nemen. Dan kunnen we het verbeteren voordat het definitief de deur uit gaat.

Heel de maand oktober 2014 kan er ingezonden worden. Als het met deze drie nieuwe verhalen net zo goed gaat als in 2013, zijn wij alweer dik tevreden. Toen waren we flink gestegen in de ranglijst, ten opzichte van het verhaal dat in 2012 meedeed. Stiekem hopen we natuurlijk wel dat we nu dan echt de Feniksprijs zullen winnen, want vorig jaar zaten we daar maar net één plaatsje van verwijderd. Maar om die nu echt te winnen, moeten onze verhalen dan wel in ronde 2 of 3 terecht komen. Of dat gaat lukken?

In elk geval hebben wij het plezier van het schrijven ervan al ervaren. En als we niet winnen, herschrijven we ze weer aan de hand van het juryrapport. Dat hebben we dit afgelopen jaar ook al gedaan met de verhalen van 2013. Eén ervan komt in de Gentasia Awards bundel voor volwassenen, die in november verwacht wordt bij uitgeverij Annibo. De herschreven verhalen die nog niet direct ergens gepubliceerd kunnen worden, houden we apart als eventuele aanwinst voor een toekomstige bundel met verhalen van Johanna Lime.

 

Fantastels verhaal van plaats 41 herschreven

10 april 2014

In ons vorige bericht schreven we dat je je als schrijver constant blijft verbeteren. Daarom zijn we na de wedstrijduitslag van Fantastels editie 2013 weer direct aan de slag gegaan met het herschrijven van ons verhaal “Liefde en aandacht doen wonderen”. Het verhaal was oorspronkelijk 6.962 woorden lang, maar telt na de laatste bewerking 8.903 woorden, verspreid over 23 pagina’s. We hebben veel steun gehad aan het juryrapport en hopen nu alle fouten eruit gehaald te hebben. De personages praten meer met elkaar en sommige stukjes zijn spannender geworden.

 

Samenvatting:

In “Huize Avondrood” zijn de mensen erg afhankelijk geworden van de zorg. De verzorgster Cadi heeft te maken met een voortdurende inkrimping in het personeelsbestand en krijgt daardoor een taakverzwaring, die het uitoefenen van haar beroep moeilijk maakt. Ze loopt in haar lunchpauze de tuin in en probeert een oplossing te bedenken. Ze wordt aangetrokken door het water van de vijver en ziet een monster. Het beest grijpt haar in de kraag en ze belandt in de droomtijd bij de Ngadjuristam in Australië. Daar verwachten ze haar al en ze moet het opnemen tegen een heks met twee wilde honden. Gelukkig wordt ze daarbij geholpen door twee jagers, die als broers tijdens de jacht heel goed samenwerken. Ze krijgt een magische speer als wapen en verslaat de heks. Ze komt ze tot de ontdekking dat er vooral aandacht en liefde nodig is om de mensen te kunnen helpen. Als ze van haar reis terug keert verandert alles in “Huize Avondrood” en wordt het leven vrolijker.

 

Inspiratie:

De inspiratie voor verhalen halen wij uit allerlei verschillende onderdelen die samen het verhaal gaan vormen. Bij dit verhaal waren het gesprekken met familieleden die hun ouders bezochten in het verzorgingshuis en zagen dat de inkrimping van het personeelsbestand een negatief effect had op de zorgverlening. Zelf hebben we dit meegemaakt met de moeder van Dinie die zodra ze in een verzorgingshuis kwam, helemaal wegkwijnde met de dood als gevolg. Dat heeft ons zo aangegrepen dat we er altijd nog een verhaal over wilden schrijven. Het verhaal van de Aboriginals in Australië komt uit een boekje met mythologische verhalen uit de droomtijd, dat we kochten toen we in Australië met de Greyhoudbus rondreisden door de outback, in de rode woestijn van het binnenland van dit continent. Een van die verhalen over twee jagende broers die achter een heks met haar rode en zwarte wilde hond aan zitten, hebben we bewerkt voor dit verhaal. Het lijkt nog maar weinig op het origineel en is door ons veel uitgebreider beschreven, met toevoeging van het dorp, de bewoners en Cadi. We bezochten in 1988 in Australië ook Diorama Village in Alice Springs. Daar zagen we prachtige diorama’s van de Aboriginalverhalen, onder andere het monster in de waterput. Dit hebben we ook in ons verhaal verwerkt en bovendien heeft een foto die we op Facebook vonden voor de nodige inspiratie gezorgd. Voor het gebouw putten we uit onze interesse voor architectuur en mooie gebouwen. De diefstal van de ketting van de oudere vrouw is een verhaal dat geïnspireerd werd door de diefstal van borden uit de kast bij een familielid. Helaas komen dit soort dingen in het werkelijke leven voor.

 

Boodschap:

Bij zo ongeveer alle verhalen die we schrijven gebruiken we een in het verhaal verwerkte boodschap of meerdere boodschappen. We proberen die subtiel te verwerken en hopen dat ze worden opgepakt. Bij dit verhaal zit de belangrijkste boodschap al in de titel, maar de lezer kan bij het lezen ook nog een paar andere boodschappen ontdekken, hopen wij.

We zoeken voor dit verhaal nog naar een manier om het te kunnen publiceren. De juryleden vonden het een publicabel verhaal en bovendien denken wij dat dit verhaal het wel goed zou doen in een tijdschrift voor de zorg of voor fantasyverhalen, zelfs voor een spiritueel blad.

 

Als dat niet lukt, proberen we het zelf te publiceren, daarover later meer.