Zomer op een fictieve camping en smeulend redactiewerk

7 juli 2018

Zomer op een fictieve camping

Het is zomer en Camp NaNoWriMo juli 2018 is alweer een week aan de gang. Marjo zit in een hutje op de fictieve camping, samen met vier vrienden die ook voornemens waren om deze maand weer eens flink door te schrijven. Ons project is een serie korte verhalen, fantasy/science fiction, over Randsteden op de Maan, Mars en op exoplaneten. Het zijn zes verhalen die aan schrijfwedstrijden meegedaan hebben en die we nu weer herschrijven. De bedoeling is om er zeven verhalen van te maken die in een serie passen en te zijner tijd uitgegeven kunnen worden als e-books op Smashwords.

Dat we weer meedoen aan CampNaNoWriMo betekent dat we de hele maand juli weer elke dag 1667 woorden moeten schrijven om er aan het einde van de maand 50.000 te hebben. Dat gaat vast lukken! Zelfs wanneer deze zeven verhalen minder dan 50.000 woorden opleveren, hebben we nog wel een ander verhaal dat we nog eens onder de loep moeten nemen, of beginnen we alvast aan een nieuw wedstrijdverhaal.

We zitten mooi op schema na de eerste week, een van de zeven verhalen is al af.

Nu de andere zes nog.

Smeulend redactiewerk

Naast het schrijven voor CampNaNoWriMo zijn we bezig met de tweede ronde van de hoofdredactie voor Smeulend venijn, ons tweede deel van De vergeten vloek trilogie.

We hebben dan ook expres voor herschrijven gekozen op de camping, want met het redactiewerk zaten we al in de redigeermodus. Iets heel nieuws schrijven houden we dan maar voor de (echte) NaNoWriMo van november, dan kunnen we door met deel 3 van De vergeten vloek.

Het redactiewerk samen met Tamara Geraeds gaat goed. Het is zelfs nu in ronde 2 nog flink puzzelen en we schieten van boven naar beneden en weer terug door het verhaal, maar het is zo ontzettend leuk om te zien dat alle stukjes informatie die het verhaal nodig heeft op de juiste plaats valt. Op dingen die later terugkomen, wordt eerder op bepaalde plaatsen gehint. Informatie die nodig is om alles goed te begrijpen wordt in het juiste hoofdstuk in het verhaal gezet. Er wordt gedacht aan het in stand houden van relaties, dat is iets dat wij als nerds gewoon over het hoofd zien.

We zijn er druk mee, maar het geeft een geweldig gevoel dat het verhaal helemaal op zijn pootjes terecht komt, dat alles klopt zoals het moet. Zelfs na een aantal keren herschrijven blijkt een goede redactie onontbeerlijk.

Wat we van Tamara leren, smeult ondergronds verder en zal onbewust of bewust weer tevoorschijn komen wanneer we aan andere verhalen schrijven, daar zijn we van overtuigd. We horen ook steeds weer de stemmen van anderen die ons de weg gewezen hebben en maken nog steeds grapjes over beginnersfouten. We zijn dus weer dankbaar met een redactrice die ons nog van alles over het schrijven leren kan en we hopen natuurlijk dat dit de leeservaring ten goede komt. We zijn nu al heel trost op ons volgende boek, zelfs al hebben we het nog niet in handen, omdat het nog gedrukt moet worden.

We kijken ernaar uit om op zondag bij Castlefest geïnteresseerde lezers te ontmoeten die Schimmenschuw of Sluimerend vuur wel zouden willen hebben. Voor Smeulend venijn moeten jullie nog even wat langer geduld hebben, tot september op Elfia Arcen, maar het boek komt eraan!

 

Jullie mogen het best weten. Eerlijk gezegd denken wij weleens dat onze wereld te ingewikkeld is, met al die families, soorten magie, Avatars en nieuwe technologie. En dan wijst Tamara ons erop dat ze van zoiets als twee delen van een trilogie die naast elkaar lopen, met twee koninkrijken die elkaars spiegelbeeld zouden kunnen zijn, nog nooit gehoord heeft. Het is misschien een troost om te weten dat alles in deel 3 bij elkaar zal komen (* we piekeren ons rot hoe al die draadjes in een mooi tapijt geweven kunnen worden – maar dat maakt het ook heel boeiend en mooi*). Wie zich waagt aan ons oeuvre, (*ugh, ugh*), zo lezen we uit enthousiaste reacties van lezers die fan van ons geworden zijn (hoe geweldig is dat?), zal zich kunnen onderdompelen in een fantastische wereld die wij niet zomaar even hebben bedacht. Daar zit ruim dertig jaar ontwikkeling in en die gaat zelfs nu nog verder, of juist nu terwijl we er boeken over schrijven. We hebben nog genoeg ideeën over voor meer verhalen uit Eibor Risoklany en we schrijven gewoon door. Vastbesloten, volhardend, eigenwijs.

Al zal het misschien decennia duren voordat we een beetje bekend worden (*droom lekker verder*), zolang er leven is, is er hoop.

Tot gauw ziens, lieve mensen.

 

Groeten van Johanna Lime.

Winacties, festivals en fans.

Geplaatst 31 mei 2018

Winacties

Zowel met Pasen als in mei hadden wij voor beide boeken winacties op Facebook. Er kwamen echt heel leuke reacties, dus dat smaakt naar meer.

De Paasactie voor Schimmenschuw ging over (draken)eieren en wat kwamen er veel leuke afbeeldingen van eieren binnen op onze Facebookpagina. Ook de vraag over de vindplaats van het koninkrijk Laskoro werd goed beantwoord. Laskoro ligt bij de ster Atlas in de Plejaden in het sterrenteken Stier.

In mei zochten we naar ambassadeurs voor onze boeken. Ambassadeurs zijn de winnaars van de actie. Zij zullen binnen een paar maanden een recensie over het gewonnen boek plaatsen, want we willen natuurlijk graag dat ons boek een breed publiek bereikt.

Winacties op Facebook houden, is een van de manieren om onze boeken Schimmenschuw en Sluimerend vuur onder de aandacht te brengen van lezers.

We kijken dus vol verwachting uit naar de nieuwe recensies en hopen dat onze verhalen steeds meer lezers in Nederland en Vlaanderen gaan bereiken. Een mooie aanloop naar de lancering van ons derde boek, het tweede deel van trilogie De Vergeten Vloek, dat inmiddels een titelwijziging heeft ondergaan en in plaats van Angst en venijn, Smeulend venijn zal gaan heten. Dat past beter bij het verhaal en bovendien past het ook heel mooi naast Sluimerend vuur, wat dezelfde beginletters heeft. (Niet eens opzettelijk, het moest gewoon zo zijn. Het is heel wonderlijk hoe de dingen tijdens een schrijfproces en nu tijdens een redactieproces mooi op hun plaats vallen).

Festivals

In het begin van 2018 hebben wij vanwege familieomstandigheden verschillende festivals en beurzen voorbij moeten laten gaan. We stonden ook niet ingedeeld voor de Elfia in Haarzuilens in april. Maar doordat Marjo bij een winactie van Godijn Publishing een entreekaart en het boek De eerste wereld van Marc Lommert won, gingen we er toch heen, als bezoekers. We kwamen met zeven nieuwe leesboeken thuis, van Godijn en van Zilverspoor, dus zelf kunnen we ook weer verder met lezen en recenseren.

Keltfest was voor ons dit jaar de eerste kans om boeken te verkopen, in de tenten bij Zilverbron. Op 27 mei stonden we hier, in Vijfhuizen, op een nieuw terrein. We hadden prachtig weer, maar echt heel erg druk was het nog niet. Keltfest stond altijd vlak bij waar we wonen, aan de overkant van de Merwede. Nu moesten we ruim een uur rijden om het te vinden en een hele wandeling maken om bij Zilverbron te komen. Het festival is ruimer van opzet en de wegen zijn geasfalteerd, dus dat loopt wel veel beter dan door het gras, zoals vroeger. Voor de fans ook nog even wennen. We hoorden al van een paar van hen dat ze van plan zijn naar Castlefest te komen. Daar hebben we nog geen aanmeldingsmail voor gekregen van onze uitgever, dus we weten niet wanneer we daar zullen staan. We hopen dat we deze fans daar weer zien, of anders op de Elfia in Arcen voor de lancering van ons nieuwe boek in september, daar komen we zeker heen.

Fans

Soms schrikken we ons rot van fans. Dan staat er bijvoorbeeld dit bericht in ons Postvak In van Messenger, op onze Facebookpagina ‘Johanna Lime’:

Hoiii!
Ik ben de winnares van jullie boek, Sluimerend vuur.
Wat een verschrikkelijk rot boek! Bah bah bah.
Ik voelde mij gelijk genoodzaakt om Schimmenschuw ook te kopen. En nu ben ik ook nog verplicht om de verdere delen te kopen, omdat ik wil weten hoe het afloopt! Getver!
Sorry, ik kan het niet anders tikken… Maar jullie hebben er een fan bij !!!!!!!
Jullie krijgen van mij een positieve recensie, hoor!

In het begin denken we: ‘Hè? Wàt?’ Maar als we dan verder lezen, blijkt het heel erg mee te vallen en juist een heel fijn berichtje te zijn. Iets waar we van moeten lachen en weer nieuwe energie van krijgen om door te gaan met schrijven. Want ja, eerlijk gezegd twijfelen wij daar ook weleens aan. Maar zolang er zulke mensen zijn, die vanuit hun enthousiasme reageren op wat ze van ons gelezen hebben en er niet mee op kunnen houden, dan hebben wij een doel bereikt. Ons verhaal is uit de kast, we hebben het veel te lang geheim gehouden. Het ging de wijde wereld in en het vond een lezer die erdoor geraakt werd.

Deze vrouw, Crea Sissie, is door onze verhalen te gaan lezen, begonnen met het schrijven van recensies. Erg fijn.

Wij zijn geweldig trots op haar, vooral toen bij navraag bleek dat ze tobt met haar gezondheid en dat het lezen van onze boeken haar dagen en nachten draaglijk maken. Wij zijn blij dat onze verhalen dat effect hebben.

Groeten van Johanna Lime