De lente van 2020, angst en vrolijkheid

12 maart 2020

De vrolijke kleur geel

De meteorologische lente is begonnen op 1 maart. In mijn voortuin zijn de narcissen uit de grond gekomen. Ze staan vrolijk te bloeien, mooi zonnig geel tussen het groen en bruin uit de rest van de tuin. De kerstroos met zijn paarse bloemen, de plant waar Dinie zo gek op was, staat ook volop in bloei. Ik realiseer me dat het lente is, nog even en het sombere winterweer is voorbij. Achter, op het terras, bloeit de forsythia. Ik houd van het vrolijke geel, mijn lievelingskleur.

Ik verheug me op de lente en vooral ook op het derde deel van mijn trilogie, De vergeten vloek, Schamel verbond, dat in dit voorjaar uitgebracht gaat worden. Nog 44 dagen dan moet het boek er zijn. Dan hebben Dinie en ik een mijlpaal bereikt, want dan zal onze trilogie over Laskoro en Berinyi compleet zijn.

Angst is een slechte raadgever

Toch ligt er een schaduw over mijn vrolijke gevoel. Dat komt doordat ik de laatste tijd constant in de herhaling zit door de berichtgeving rond het coronavirus.

Als er iets is wat je niet mag doen als schrijver, heb ik gemerkt uit de redactie van mijn boeken, dan is het dat je te veel steeds maar weer herhaalt. Ik heb moeite gehad om dat af te leren en soms betrap ik mezelf er nog weleens op. In het onderwijs is herhaling een vorm waarmee je iets kunt leren. Er zijn zelfs hele liedjes op gebaseerd. Kinderen vinden het vaak fijn als er iets herhaald wordt. Maar in een verhaal past het dus mondjesmaat.

Ik ken uit mijn leven ook andere voorbeelden waarbij er constant werd herhaald. De dominee op de kansel, waar ik elke zondag naar moest luisteren, herhaalde iedere zin minstens vier keer, zij het met synoniemen. Hij moest tenslotte een preek houden van vijfenveertig minuten, anders was hij niet vroom genoeg naar de inzichten van de ouderlingen. Ik moet toegeven dat ik dat toen al vreselijk vond, dus begrijp best dat lezers hier ook niet blij mee zullen zijn. Maar wat dacht u van het journaal dat al het slechte nieuws van de wereld in de huiskamer brengt? Het wordt dagelijks met bepaalde intervallen herhaald, keer op keer komt de nieuwslezer precies hetzelfde verhaal vertellen. Als je niet oppast, word je ermee gehersenspoeld. Dan neem je het kritiekloos over en weet je niet beter meer. De negativiteit blijft in je hoofd rondspoken en je komt er niet vanaf.

Toen Dinie nog leefde, keken we niet vaak meer naar het journaal, al hielden we de actualiteiten wel in de gaten. Als je steeds maar weer met de ellende van de hele wereld wordt opgezadeld, maakt dat angstig. Je voelt een constante onmacht omdat jou het idee wordt aangepraat dat je overal schuld aan hebt.

Het nieuws is per definitie negatief, anders noemt men het geen nieuws. Toch zou ik ook weleens een positief journaal willen horen, al was het alleen maar om te bepalen hoe de balans tussen goed en kwaad er nu werkelijk uitziet. Wie altijd maar te horen krijgt dat ‘de mens’ schuldig is aan alles wat er in de wereld mis gaat, durft niet meer te leven. In plaats van verlammende angst is er juist actie nodig om verandering aan te kunnen brengen.

Nu ik alle dagen alleen ben, merk ik dat zo langzamerhand de behoefte is ontstaan om elke avond naar het nieuws te kijken. Ik zet het journaal van zes uur aan, kijk naar de commentaren op het nieuws en volg soms nog een praatprogramma. Wat wordt er veel geleuterd op die tv! Wat een bangmakerij is het vaak. Wat kan ik persoonlijk met die informatie?

Het enige positieve is dat ik verneem wat er in de wereld om mij heen gebeurt. Ik zie en hoor andere mensen en heb het idee dat ik niet helemaal een kluizenaarsbestaan heb.

De laatste weken gaat het nieuws over bijna niets anders dan het coronavirus, dat begon in China en intussen een pandemie geworden is. Over hoe Nederland dit aanpakt komen de verwijten alweer over ons heen, want iemand moet zo nodig iemand anders de schuld ergens van geven. Angst is een slechte raadgever.

Ik volg het nieuws van de RIVM op de voet en doe wat ik eraan kan doen. Dat is niet veel, want wat begin ik tegen een onzichtbaar virus dat een nieuwe ziekte veroorzaakt? Ik mag hopen dat, als ik het krijg, mijn lichaam zich ertegen kan verweren. Dat het antistoffen maakt.

Een xenomorf kan ook xenofoob zijn

Misschien moet ik samen met de sociale onthouding en alle hygiënemaatregelen die ik zelf kan nemen ook een poosje aan nieuwsonthouding doen en weer eens doorgaan met het schrijven dat er de laatste dagen bij inschiet. Ik ben wat lusteloos. Angst werkt verlammend.

Ik vraag me af of deze angst voor het coronavirus zoiets is als xenofobie, angst voor het vreemde, het onbekende. Zou een xenomorf ook xenofobie kennen? Zouden de aliens waarover ik in De twaalfde Saturnusmaan schrijf bang zijn voor de mensen die op de aarde leven?

O, ja, zeker wel!

Gelukkig, ik kan weer lachen. Mijn nieuwe boek bij uitgeverij aquaZZ is, net als Schamel verbond, ook al een heel eind op weg om gepubliceerd te worden. De kaft wordt leuk, het verhaal moet ik nog een keer doornemen en goed controleren voordat het teruggestuurd kan worden voor de proefdruk.

Covid-19 moeten we maar zien te overwinnen. Door daar alle aandacht op te richten, zien we andere gevaren in de wereld misschien wel over het hoofd. Bovendien moet er ook ruimte blijven voor fijnere emoties, als vrolijkheid.

Ik hoop dat 2020 ondanks alles een goed jaar wordt voor mijn boeken en dat veel lezers er plezier aan mogen beleven. Ik hoop dat ik binnenkort weer door kan schrijven aan het volgende hoofdstuk.

 

Hier het vierde puzzelstuk van de sterrenkaart. Daar staat dus duidelijk op waar Schamel verbond zich, onder andere, afspeelt.

En uiteindelijk heb ik hier nog wel iets positiefs te melden. Zilverbron heeft een nieuwe voorjaarscatalogus uitgebracht, waar Schamel verbond al in staat.

Kunt u de kaft vinden? Met Sesha en Chimaera, de Avatars van Laskoro en Berinyi.

Groeten,

Johanna Lime

Waarom ik een boek schrijf over aliens

5 maart 2020

Schrijf Je Verhaal

Schrijf Je Verhaal was de cursus van de Online Schrijfschool Marjon Sarneel (OSMS), die ik in 2017 en 2018 volgde. Deze cursus betrof het schrijven over gebeurtenissen die je in je eigen leven zelf hebt meegemaakt. Autobiografisch wordt dat genoemd. Maar ook daarin kun je keuzes maken. Een autobiografisch verhaal hoeft niet in zijn geheel over gebeurtenissen te gaan die zich in je eigen leven hebben afgespeeld. Je kunt een verhaal ook compleet verzinnen, dan noem je het fictie. En als je autobiografische gebeurtenissen combineert met verzonnen elementen, schrijf je semi-autobiografisch. Ik heb voor het laatste gekozen. Het percentage waargebeurde situaties ligt veel lager dan bij volledig autobiografisch.

De personages die ik voor ‘De twaalfde Saturnusmaan’ (het boek dat uitgebracht wordt bij aquaZZ) heb bedacht, zijn twee eigenwijze vrouwen en twee aliens. Verder zijn er nog een paar bijpersonages. Kenmerken van bepaalde personages hoeven niet per se bij de personen te zitten die ik als voorbeeld heb genomen uit mijn eigen leven. Dat kan wisselen of gedeeltelijk verzonnen zijn. Ik wil niet dat iemand zich herkent in mijn verhaal, want het gaat er niet om dat ik mijn gelijk krijg. Ik wil gewoon een verhaal vertellen dat vanuit mijn gezichtspunt is geschreven. Ik weet ook wel dat niet iedereen het daar mee eens zal zijn. Als ik op mijn ervaring af ga, zullen maar weinig mensen het met mij eens zijn. Dat maakt ook niet uit, iedereen is vrij om er een eigen mening op na te houden. Ikzelf dus net zo goed. Ik hoop dat lezers er wel iets in herkennen en het zou mooi zijn als hen dat een steuntje in de rug geeft. Maar als lezers zich een poosje met mijn boek kunnen vermaken, vind ik dat ook al veel waard.

Het enige dat ik duidelijk wil maken, staat op dit plaatje:

Een verhaal dat je met je meedraagt moet er ooit eens uit

Ik liep al jarenlang rond met mijn ervaringen, met alles wat mij overkomen is. Het was vaak een grote worsteling om mij staande te houden in de maatschappij. Natuurlijk kwam dat door de interactie tussen de personen om mij heen en mijzelf. Het heeft ook alles te maken met mijn manier van denken en mijn manier van doen. Vaak had ik het gevoel dat ik nergens bij hoorde. Ik werd al vroeg gepest op school en heb veel weerstand ondervonden in mijn leven. Dat ik met een andere vrouw ging samenwonen, was genoeg reden voor discriminatie en vooroordelen. Ik voelde me vaak een buitenstaander, alsof ik een alien was.

Nadat ik voor de derde keer, volgens mij nog steeds volledig onterecht, in de WW terecht kwam, heb ik me serieus afgevraagd of ik soms een psychische aandoening had. Ik werd getest en bleek erg introvert te zijn, iets dat in onze tijd niet echt wordt gewaardeerd. Voor mijn werk zochten ze een extraverte makkelijke prater, niet iemand zoals ik die achter de schermen bergen werk verzette kon. De psycholoog vond uit dat ik volgens zijn test niet autistisch was, maar wat ik meegemaakt heb, had mij wel getekend. Ik las het boek Aspergirls over vrouwen met het aspergersyndroom en zag daar erg veel in waar ik mezelf helemaal in herkende. Daarom besloot ik om dit boek als achtergrondinformatie te gebruiken bij ‘De twaalfde Saturnusmaan.’ Verder heeft het autobiografische schrijven mij veel geleerd over mezelf, want door herinneringen op te halen herbeleef je veel. En je kunt er nu naar kijken als de persoon die je bent geworden, met meer kennis van zaken dan toen je nog jonger was. Het heeft me gesterkt in mijn overtuiging dat ik er net zo goed mag zijn als ieder ander. Mijn mening doet ertoe en ik heb op mijn eigen wijze gelijk. Ik ben ik en jij ben jij, we zullen de reis door dit leven samen, maar toch vaak op eigen kracht moeten maken. Helaas moet ik zonder Dinie verder en dat is redelijk eenzaam. Maar het interesseert me niet langer of een ander mij toestemming geeft om mezelf te mogen zijn. Voortaan kom ik voor mezelf op en zal ik de weerstand breken, of anders loop ik wel van je weg.

Pasgeleden las ik van collega-auteur Kirsten Groot een interessante blog over een systeem dat zij gebruikt om personages voor haar verhalen te bedenken. Het is een bestaand systeem, de Myers-Briggs Type Indicator. Zij gebruikt dit op haar eigen manier als hulpmiddel bij het schrijven. Hoe precies weet ik nog niet, want er komen vier blogs van en de tweede is pas uitgebracht. Ik vond dit heel erg interessant om te volgen.

Mijn collega werkt met dit model, vermoedelijk, ongeveer zoals ik astrologische typeringen gebruik uit het boek Zonneklaar, of van het enneagram, of met een schema waarin karaktertrekken van personages worden uitgewerkt. Ik denk dat elke schrijver wel zoiets heeft. Voordat je een verhaal bedenkt, moet je weten welke personages erin meedoen en hoe ze reageren op elkaar. Om te schrijven heb je personages nodig, een conflict en een bepaald perspectief vanwaar uit je iets vertelt.

Er was een verwijzing naar de MBTI test en zoals altijd bij dit soort tests was ik nieuwsgierig naar hoe ik hier uit naar voren zou komen. Ik deed de test dus en kwam uit bij introvert, intuïtief, plannend en voorzichtig, met net een paar punten meer voor principes dan voor logica. Het type INFJ-T dat advocaat genoemd werd. Het bleek een type te zijn dat zelden voorkomt. Ik heb er een paar filmpjes van gekeken en die verduidelijkten veel. Het klopt wel met wat ik eerder schreef over plotten, dat ik een planner ben. Maar als ik eenmaal aan het schrijven ben geslagen, steun ik toch erg op mijn intuïtie en schrijf ik verder op gevoel. Ik maak ook veel associaties die niet echt logisch kunnen zijn. Toch let ik bij het schrijven goed op of het (voor mijzelf in elk geval) logisch overkomt.

Bovenstaand plaatje heb ik van Shutterstock afbeeldingen samengesteld, die ik daar gekocht heb. (Copyright)

Door het bovenstaande lijkt het misschien of ‘De twaalfde Saturnusmaan’ een zwaar verhaal zal zijn, maar ik heb juist geprobeerd om het een licht en luchtig verhaal te laten zijn, met hier en daar wat humor. Het moet natuurlijk goed leesbaar blijven voor iedereen.

Daarom heb ik dus mijn toevlucht genomen tot fictie en er aliens in verwerkt. Je kent de films zeker wel waarin aliens op de aarde landen en dan op een onderzoekstafel terecht komen waar wetenschappers hen gaan ontleden om erachter te komen hoe ze in elkaar zitten? Nou, bij ‘De twaalfde Saturnusmaan’ worden de rollen omgedraaid. De aliens onderzoeken de mensheid en dat doen ze door middel van twee vrouwen, die ze naar de twaalfde Saturnusmaan halen.

aquaZZ is bezig met het omslagontwerp voor het boek. Ik heb al een kijkje mogen nemen en het ziet er prachtig uit. Nog wat puntjes op de i en dan zal het definitieve ontwerp af zijn. Wanneer ik het te zien krijg, kan ik het hier delen en komt het ook op mijn boekenwebsite te staan.

De redactie is ook bezig, waarna ik het terugkrijg om de laatste hand aan het manuscript te leggen. Ik hou u op de hoogte van het proces. Het boek komt ergens in 2020 op de markt.

 

De puzzelstukjes van de sterrenkaart

U hebt voor de sterrenkaart van Schamel verbond nog een derde puzzelstukje tegoed. Dat is deze. Op Fantasy Fest hebben sommige bezoekers al een mooie boekenlegger van mij ontvangen waar de hele kaart op te zien is. Hebt u die nog niet? Kom dan naar de Elfia in april.

Ik wil u vragen om nog 51 dagen geduld te hebben, voordat het derde deel van mijn (en Dinie’s) trilogie ‘De vergeten vloek’ te koop zal zijn. Als alles volgens planning lukt, zal Schamel verbond op 25 en 26 april op de Elfia in Haarzuilens verschijnen bij uitgeverij Zilverbron.

Dit is een foto uit de IJsbeeldententoonstelling in de IJshallen van Zwolle, met de Egyptische god Thoth, de god van de maan, de magie, de kalender en de schrijfkunst.

U snapt zeker wel waarom hij belangrijk is voor mij, als schrijver?

Groeten,

Johanna Lime

Het tweede puzzelstukje van de sterrenkaart

27 februari 2020

Zilverbron

Terwijl Zilverbron druk bezig is met mijn nieuwe boek, heb ik de afgelopen week vrij weinig gedaan aan schrijven. Mijn broer komt terug naar Nederland en hij kwam een paar nachten bij mij logeren. Iets dat zelden gebeurt, dus daar was ik erg blij mee. Wanneer hij in Nederland woont, krijg ik weer meer contact met hem. Ik zie er erg naar uit, dat wordt een stuk gezelliger.

De afgelopen week heb ik daarom niet veel meer gedaan aan schrijven dan het lezen van hoofdstuk 15 en het redigeren van de tekst die ik daar al had voor deel 1 van Interplanetair. Er kwam weer een ander personage aan bod dan degene die ik in het plot had gezet. Ik kan er wel weer mee verder, maar ben van plan om er in maart weer vol tegenaan te gaan. Eerst op 29 februari en 1 maart naar Fantasy Fest in Rijswijk, om boeken te verkopen.

aquaZZ

Van uitgeverij aquaZZ heb ik nieuws. Angelique Kersten is druk bezig is met het correctielezen van “De twaalfde Saturnusmaan”. Ze vond dat het er heel verzorgd uitzag. Ik heb het manuscript inmiddels ook naar een proeflezer opgestuurd. Het plan is, dat ik aan de hand van wat deze twee supervrouwen vinden, zelf het manuscript doorneem om de laatste puntjes op de i te zetten en de nodige verbeteringen aan te brengen.

Ik heb er veel zin in! Dit wordt ook weer een mooi boek dat in 2020 uit zal komen.

De puzzelstukjes van de sterrenkaart

U had voor de sterrenkaart van Schamel verbond nog een tweede puzzelstukje tegoed. Dat is deze.  Hebt u al een idee waar in de ruimte het verhaal zich afspeelt?

Ik wil u vragen om nog twee maanden geduld te hebben, voordat het derde deel van mijn (en Dinie’s) trilogie ‘De vergeten vloek’ te koop zal zijn. Als alles volgens planning lukt, zal Schamel verbond op 25 en 26 april op de Elfia in Haarzuilens verschijnen.

Groeten,

Johanna Lime

Succes en volharding

21 februari 2020

Ronde 2 van de hoofdredactie van De vergeten vloek, deel 3, Schamel verbond is klaar.

Ik ben zo trots! Het verhaal van De vergeten vloek, met Schimmenschuw als voorloper, is precies zo geworden als Dinie en ik het samen wilden. Dinie’s stem klinkt in deze verhalen door, hij zal niet verloren gaan.

Natascha van Limpt en ik hebben het hele manuscript voor de tweede keer doorgenomen en nog een paar dingetjes veranderd. Nu kan het verhaal verder voorbereid worden en naar de drukker.

Succes en volharding

Schamel verbond is het vierde manuscript van Johanna Lime dat door een hoofdredactie heen gekomen is. Het wordt ons vierde boek! Ik kom er niet omheen, het wordt alweer een dikke pil, met ruim 425 pagina’s. Dat is meer dan 125.000 woorden. Ik had die ruimte nodig om alle verhaallijnen netjes aan elkaar te knopen en de trilogie af te ronden.

Wat ik bij het schrijfproces duidelijk merk, is datgene wat hierboven op het plaatje staat. Succes krijg je door volharding. Het is de optelsom van alle pogingen dag aan dag herhaald. Een schrijfroutine vasthouden is belangrijk. Zoveel mogelijk proberen te leren over wat er bij het schrijven komt kijken, ook. Je eigen schrijfsels keer op keer herschrijven en redigeren helpt. Maar wat ik ook gemerkt heb, is dat je best eigenwijs mag zijn als schrijver. Niemand schrijft precies zoals ik, ik heb een eigen stem, een eigen stijl. Iedereen is uniek op zijn manier.

Van de redactierondes van mijn boeken, heb ik erg veel geleerd. Misschien wel daardoor hadden we deze keer niet heel veel te veranderen aan het manuscript. Eigenlijk was het verhaal al goed uitgewerkt voordat we er samen aan begonnen. Natuurlijk vond Natascha dingen waar ik blind voor was. Ook kon ik soms ergens het juiste woord niet voor vinden, terwijl zij het zo uit haar mouw schudde. Ik vond weer woorden die beter omgedraaid konden worden. Stukjes schrappen hebben we ook gedaan. Maar het viel me over het geheel genomen reuze mee. Door het dag aan dag met schrijven bezig te zijn, heb ik van lieverlee meer succes. Minder herschrijfrondes zijn nodig om een boek te schrijven.

Niet dat het dan altijd van een leien dakje gaat, want tijdens de redactie van Schamel verbond merkte ik iets op dat ik in Interplanetair direct weer heb verbeterd. De indeling van een tempel was net even anders dan ik me had voorgesteld. Ik denk dat ik toch maar een berg plattegronden en kaarten erbij moet gaan tekenen, want de wereldbouw breidt zich uit en dat moet wel consequent in de boeken terecht komen.

Zoals u merkt ben ik alweer begonnen aan een volgend boek. Het eerste deel van een nieuwe trilogie. Boek 1 van Interplanetair. Qua tijd komt deze achter De vergeten vloek. De hoofdpersonages zijn Daniël Muir-Attholred, de zoon van Sylviana Attholred van Berinyi en Irene Morane, de dochter van Jima Revaldesh-Morane van Laskoro. Omdat deze volgende trilogie in een andere tijd speelt en bij de volgende generatie, zal hij apart van De vergeten vloek gelezen kunnen worden.

Nog twee maanden geduld a.u.b.

Ik wil u vragen om nog twee maanden geduld te hebben, voordat het derde deel van mijn (en Dinie’s) trilogie ‘De vergeten vloek’ te koop zal zijn. Als alles volgens planning lukt, zal Schamel verbond op 25 en 26 april op de Elfia in Haarzuilens verschijnen.

De teller staat op de 2. Nog twee maanden en een paar dagen, dan kan ik u het boek overhandigen. Natuurlijk signeer ik de boeken graag.

Ik heb nieuwe visitekaartjes en mooie boekenleggers laten drukken om de aanschaf compleet te maken. Op de boekenleggers staan vier covers van de boeken afgebeeld. De omslag van Schamel verbond moet ik nog geheim houden, maar hij wordt weer ontzettend gaaf! Houd mijn website in de gaten, want zodra ik de boeken in huis heb, zal ik hem tonen.

Op de boekenlegger heb ik aan de achterkant de landkaarten geplaatst.

Wat zeg ik? Landkaarten? Nou, voor Schamel verbond toch niet. Die krijgt een sterrenkaart.

Nieuwsgierig? Hier ziet u het eerste puzzelstukje.

Volg mij op Facebook, daar komen er in de loop van de tijd nog acht bij totdat de kaart compleet zal zijn.

Groeten,

Johanna Lime

Dromen en doen

14 februari 2020

 

Maak je droom waar

Een van de betere spreuken vind ik MAAK JE DROOM WAAR. Ik denk dat iedereen dromen heeft, voorstellingen en verlangens van wat je graag zou willen in je leven. Als kind was ik al veel aan het tekenen en schrijven, want daar voelde ik me lekker bij. Ik maakte landkaarten, een eigen krantje, lange gedichten, brieven en verhalen. Ik ging schilderijen maken en was ook best handig met handwerken en knutselen. Toch bleven dit hobby’s.

Nadat ik in het onderwijs was gaan werken, schreef ik artikelen voor de schoolkrant, er kwam zelfs ook een vervolgverhaal in te staan, dat ik geschreven had. Van alle leerkrachten vulde ik de meeste pagina’s. In het schildersbedrijf waar ik na omscholing terecht kwam, schreef ik weer voor het personeelsblaadje. Schrijven zat er altijd al in.

Pas nadat ik geen nieuwe baan meer vinden kon, keerde ik terug naar mijn echte droom: Boeken schrijven. Ik vind niet meer dat dit alleen maar een hobby is. Het is mijn passie en ik leef ervoor. Eindelijk, nu ik de leeftijd heb bereikt van de oudste debutant van de schrijfwedstrijd Waterloper 2019, valt mijn passie samen met mijn grootste droom. Er komen boeken van mij uit, die lezers in mijn droomwereld trekt. Hopelijk hebben ze het er net zo naar hun zin als ik. Mijn tekeningen komen als kaften van e-books op Smashwords te staan. Ik wil nog veel meer gaan doen met tekenen en schrijven. Ik heb nog zoveel dromen. Hopelijk worden ze allemaal waar.

Een update van wat ik de afgelopen week heb gedaan

Vorige week was ik met versie 2 van ‘Interplanetair, deel 1’, de herschrijfronde, tot hoofdstuk negen gekomen. Deze week heb ik alle veertien hoofdstukken van versie 1 herschreven. Wat in dit verhaal moest veranderen, is gelukt. Bovendien leest het nu beter doordat ik het heb geredigeerd. Vanaf nu kan ik weer verder gaan schrijven aan de tweede helft van het manuscript.

Voortgang van redactiewerk voor Schamel verbond

De redactie van ‘De vergeten vloek, deel 3, Schamel verbond’ ging de afgelopen week ook gestaag door. Natascha en ik hebben elke dag twee hoofdstukken verwerkt. Van de dertig zijn er nu twintig door de eindredactie heen. Als het zo doorgaat, kan deze redactieronde eind volgende week klaar zijn. Ik ben heel trots op hoe het verhaal uiteindelijk wordt.

Om dromen uit te laten komen, moet je wel iets doen. Anders blijft het slechts een droom.

Johanna Lime

In de redactiemodus

7 februari 2020

Een eerste versie is niet perfect.

Zoals jullie weten, probeer ik ieder jaar mee te doen aan de NaNoWriMo (National Novel Writing Month) in november. Met de bedoeling 50.000 woorden te schrijven in een maand. In 2019 schreef ik daardoor een half manuscript voor een nieuw boek. Het was de eerste versie van een verhaal waarvoor ik in oktober had geplot. Het eerste deel van de nieuwe trilogie Interplanetair.

Het voordeel van een eerste versie is, dat je kunt schrijven zonder angst. Je hebt een idee met personages en gebeurtenissen, conflicten en een wereldbouw en dat moet op de een of andere manier een nieuw verhaal gaan vormen. Je let er niet op of alles wel helemaal perfect geschreven is. Bij NaNoWriMo gaat het vooral om het plezier in schrijven, om je creativiteit aan te spreken en om een routine op te bouwen. De eerste veertien hoofdstukken waren geschreven, maar ze waren nog lang niet perfect. Het verhaal stond er nog maar half, ik moest het eigenlijk nog af gaan schrijven. Ik had de plot en wist hoe het verder zou gaan, maar ik stuitte op een weerstand. Ik zat in de redactiemodus.

Vorige week schreef ik dat ik heb besloten om versie 1 niet af te schrijven als versie 1. Na lang denken kreeg ik het idee dat doorgaan zonde van mijn tijd zou zijn. In plaats daarvan begon ik met redigeren en dat werd versie 2. Ik ben blij dat ik die keuze heb gemaakt, het bevalt me goed. Ik steun nu wat meer op mijn analytische kant, later krijgt de creatieve kant weer meer aandacht.

Ik heb de afgelopen week al negen hoofdstukken herschreven en ze zijn erg opgeknapt. Hier en daar heb ik een kleine wijziging in de plot verwerkt, maar vooral is het verhaal nu beter opgeschreven. Ik heb genadeloos geschrapt (en in mijn geval ook weer toegevoegd wat eraan ontbrak), woorden en zinnen geproefd en afgewogen, hele alinea’s verbeterd, dingen anders opgeschreven. Actiever taalgebruik, logischer van opbouw, herhalingen eruit. Ik krijg een veel beter gevoel over versie 2.

Nog vijf hoofdstukken redigeren en dan kan ik weer overschakelen. Creatief verder schrijven, maar wel met een goede eerste helft van het verhaal als steun en wetend welke personages waar moeten worden ingezet. Hoe die wezens van andere planeten er precies uit zien, van welke plaats uit het universum ze afkomstig zijn en op welk moment ik ze kan gebruiken.

Ik vond het citaat ‘Schrijf vrij van angst, redigeer genadeloos’ en zie dat tegenwoordig als een waarheid bij het schrijven. In het begin kan te veel kritiek al je pogingen om te beginnen met schrijven je in de kiem smoren, dan moet je nog niet redigeren, alleen maar creatief gaan schrijven. Het maakt niet uit hoe gek het lijkt, later komt het wel weer goed. Daarna heb je je analytische vermogen en kennis van de taal hard nodig om het precies zo te verwoorden als je in je dromen voor je zag.

Heerlijk als je ziet dat het lekker opknapt en er een goed verhaal komt te staan.

Voortgang van redactiewerk voor Schamel verbond.

Tegelijk met versie 2 van ‘Interplanetair, deel 1’, ben ik bezig aan de tweede redactieronde voor ‘De vergeten vloek deel 3, Schamel verbond’. Ook daar geldt dat je genadeloos moet zijn om het verhaal zo in het boek te krijgen dat alles klopt. Soms moet er iets geschrapt worden om het verhaal beter door te laten lopen. De zinnen moeten kloppen, voor sommige woorden wordt een synoniem gezocht, alles wordt nog eens grondig onder de loep gelegd.

Het gaat lekker. Ik ben heel blij met Natascha, de redactrice met wie ik dit samen doen kan. We hebben alweer een derde van het aantal hoofdstukken doorgenomen. Het verhaal komt er beter uit en wordt precies zoals ik het voor ogen had.

De komende weken weet ik wat ik kan doen: verder gaan met redigeren van Interplanetair en met de redactie van Schamel verbond.

Ik heb er zin in.

Johanna Lime

Kleine veranderingen kunnen een groot verschil maken

23 januari 2020

Sinds de hoofdredactie in november 2019 begon, hebben Natascha en ik regelmatig een hoofdstuk uit het manuscript van De vergeten vloek deel 3, Schamel verbond, doorgenomen. Ronde 1 van de hoofdredactie is klaar. We zijn alweer begonnen aan Ronde 2.

De maand van de creativiteit

Het is januari 2020 en de hele maand januari is volgens de website ‘Days of the Year’ de maand van de creativiteit. Zij schrijven: ‘Onderschat nooit de kracht van creativiteit in je leven. Op gebieden zoals verschillende vormen van media (waaronder ik het schrijven van verhalen schaar) staat creativiteit voorop. Het wordt nogal eens onderschat en dat is jammer.’

Nu weet ik ook dat de hersenhelft die ik voor het redactiewerk moet gebruiken niet dezelfde is als de hersenhelft die ik voor creativiteit het meest gebruik. Daarom heb ik er ook moeite mee om tegelijkertijd met de redactie van ‘Schamel verbond’ door te werken aan deel 1 van ‘Interplanetair’.

Bovendien betrap ik me erop dat ik zit te wachten op de e-mail die de redactrice opstuurt, terwijl ik in die tijd gewoon iets anders zou kunnen doen. Er is dus uitstelgedrag. Ik moet mezelf er nodig weer toe aanzetten om creatief bezig te gaan en om verder te schrijven aan mijn nieuwste manuscript.

Dan is daar nog het probleem van de wezens die in de ruimtestad rondlopen. Wie zijn dat nou precies? Hoe zien ze eruit? Wat doen ze daar en hoe krijgt de hoofdpersoon daarmee te maken? Ik ben eerst maar weer eens plaatjes voor personages gaan zoeken, voor bijfiguren.

Blijkbaar was een pas op de plaats in het midden van het verhaal ook even nodig, want sinds ik gisteren ook nog de sterrenkaart getekend heb waarmee ik de verschillende planeten uit het verhaal een concretere plek gegeven heb, krijg ik weer meer zin om verder te schrijven. Het was een beetje te vaag gebleven, ik moest de situatie duidelijker kunnen visualiseren voor mezelf. Nu komt het wel weer goed.

Kleine veranderingen kunnen een groot verschil maken

Waar ik erg gelukkig mee ben, is de geringe hoeveelheid wijzigingen die de redactrice onder mijn aandacht brengt. In het begin was ik heel verbaasd dat het er maar zo weinig waren. Maar een paar opmerkingen per hoofdstuk in de kantlijn, dat heb ik in het verleden weleens anders meegemaakt. Ik dacht dat het er wel meer zouden worden, want hele pagina’s zonder aanmerkingen, dat kon toch niet? Goed, soms waren er wat onnodige herhalingen waar het een en ander uit geschrapt kon worden en een paar alinea’s konden ook wel wat beter worden opgeschreven, maar over het geheel genomen was het niet zo veel. Een paar woorden die van plaats moesten wisselen in een zin, sommige die niet los maar vast geschreven moesten worden, of juist andersom, wel aanhalingstekens of niet, hoofdletters weghalen of juist neerzetten. Het viel me allemaal erg mee.

Ik begon me te realiseren dat ik sinds ons debuut al veel geleerd heb. Redigeren van de woorden en zinnen tijdens het schrijfproces gaat me steeds natuurlijker af. En dat heb ik te danken aan de redactrices die me bij de vorige boeken en bij deze hebben begeleid. Wat geweldig fijn is dat. Bedankt Cocky, Tamara en Natascha!

Toch zie ik nog steeds dat de redactie van een manuscript niet voor niets gedaan wordt. Kleine veranderingen in een tekst kunnen een groot verschil maken. Wanneer zinnen net iets anders worden neergezet, helpt dat bij begrijpend lezen, met de logica en met hoe natuurlijk de taal op de lezer overkomt. Het ritme loopt lekkerder, het lezen gaat vlotter.

Ik ben dan ook heel benieuwd naar de tweede redactieronde en wat die nog aan het verhaal verbeteren zal. Tijdens het lezen merk ik dat mijn bedoeling werkt. Het verhaal komt er zo te staan zoals ik het me voorgesteld had. De losse eindjes uit deel 1 en 2 komen bij elkaar, de trilogie wordt een mooi afgerond geheel. Het maakt me echt heel trots dat Dinie en ik dit toch maar samen voor elkaar gekregen hebben. Ons vierde boek al!

Vol verwachting kijk ik uit naar het moment waarop ik de trilogie in mijn handen kan houden.

Ik wil u vragen om samen met mij nog drie maanden geduld te hebben, voordat het derde deel van mijn trilogie ‘De vergeten vloek’ te koop zal zijn. Als alles volgens planning lukt, zal Schamel verbond op 25 april op de Elfia in Haarzuilens verschijnen.

Het aftellen begint bij de 3. Nog drie maanden, dan kan ik u het boek overhandigen. Natuurlijk signeer ik het graag. Wat een feest zal dat zijn wanneer de hele trilogie compleet is.

Groeten,

Johanna Lime

Vooruitblik op het jaar 2020

17 januari 2020

Op 23 december 2019 had ik al een terugblik gegeven op 2019, nu dan maar een paar dingen om alvast naar uit te kijken voor 2020.

Allereerst ben ik erg blij dat ik schrijf. Ik ben iemand die altijd wel iets te doen moet hebben en ik kan mijn creativiteit mooi in het schrijven kwijt. Ideeën bedenken, brainstormen over wezens en planeten ergens in de ruimte, of over allerlei andere onderwerpen waar een verhaal van te maken is. Als ik een verhaalidee met personages en de nodige conflicten heb uitgewerkt, kan ik het gaan plotten en het daarna op gaan schrijven. Dan weer herschrijven, nog eens verbeteren en nog eens, totdat ik er helemaal tevreden over ben. Ik weet al dat de volgende drie manuscripten voor boeken weer een fijn thuis zullen krijgen bij uitgeverij Zilverbron. Met een goede redactie, een mooie omslag en professioneel drukwerk zullen de verhalen hun weg kunnen vinden naar lezers. Leuk, dan hebben we weer iets om naar uit te kijken, ook voor 2021, 2022 en 2023. Hoe geweldig fijn is dat?

De vergeten vloek deel 3, Schamel verbond

Dit laatste deel van trilogie De vergeten vloek krijgt momenteel redactie. Natascha en ik hebben ronde 1 af en ronde 2 begint. Ik heb een conceptontwerp voor de omslag gezien en het wordt weer prachtig. Echt heel mooi hoe Zilverbron het steeds weer voor elkaar krijgt om de covers zo goed passend bij het verhaal te maken.

Ik ben vandaag voor controle bij de orthopeed geweest en een operatie is voorlopig van de baan. De fysiotherapie helpt, ik doe mijn oefeningen trouw. Bovendien ben ik flink afgevallen met het koolhydraatarme dieet van de diëtiste. Daar ga ik nog wel even mee door en het is helemaal geen straf. Ik voel me er veel fitter bij.

Mijn hoop is dan ook dat ik op de Elfia in Haarzuilens in april het hele weekend erbij kan zijn om Schimmenschuw en de drie boeken van De vergeten vloek te kunnen signeren. Wat een feest wordt dat als de hele trilogie compleet zal zijn!

De twaalfde Saturnusmaan

Voor mijn autobiografische verhaal over twee vrouwen en twee aliens heb ik een contract gekregen bij uitgeverij aquaZZ. Hiervoor volgt ook een redactie en de verwachting is dat het verhaal als paperback wordt uitgegeven in 2020. Dus in plaats van een boek, komen er dit jaar twee boeken van Johanna Lime uit. Ik ben er erg blij mee dat ik aquaZZ hiervoor gevonden heb.

Schrijven aan deel 1 van Interplanetair

Zodra ik de eerste veertien hoofdstukken weer doorgelezen heb en terug in het verhaal zit, ben ik van plan om verder te schrijven aan versie 1 van dit manuscript. Ik was ermee begonnen tijdens de NaNoWriMo van november en moet er nog een paar vreemde wezens bij verzinnen om het wat beter uit de verf te laten komen. Maar dan kan ik weer verder. Hier heb ik lekker wat werk aan in 2020.

Waterloper Verhalenwedstrijd

Ook korte verhalen wil ik nog schrijven in 2020. Aan de wedstrijd Waterloper meedoen, hoewel ik net als vorig jaar weer zit te dubben op verhalen die bij de thema’s passen. Ik krijg de gekste ideeën, maar vind ze niet geschikt voor een verhaal. Vreselijk bizar en vergezocht. Hopelijk vind ik op tijd iets voor CampNaNoWriMo van april, want ik wil er wel weer aan meedoen.

Ook herschrijven van korte verhalen staat op mijn lijst. En er is mij gevraagd een verhaal in te sturen, maar daarvoor heb ik op dit moment ook nog geen goed idee gevonden. Misschien moet ik maar weer een poosje gaan freewriten?

Uitgenodigd voor HSFCon in Nunspeet

Het Nederlands Contactcentrum voor Science Fiction heeft mij uitgenodigd om te komen spreken op de Holland SF Conferentie die op 14 en 15 november in Nunspeet wordt georganiseerd. Daar ga ik dan iets vertellen over de boeken van Johanna Lime. Dus dat wordt ook een voorbereiding waar ik even mee bezig zal zijn. Ik voel me zeer vereerd!

Komen jullie erheen?

Nou je ziet het wel. Samen met het moderator zijn in de Zilverboekenclub op Facebook waar ook altijd wel iets te doen is, heb ik het best druk dit jaar. Allemaal leuke dingen. Ik heb weer genoeg om naar uit te kijken.

Groeten van Johanna Lime

Twee boeken in 2020

10 januari 2020

Het is 10 januari 2020 en de redactie van ‘De vergeten vloek’ deel 3, Schamel verbond, gaat gestaag door. Vandaag is hoofdstuk 28 nagekeken door Natascha van Limpt en mij. Nog twee hoofdstukken en redactieronde 1 is klaar, dan kan redactieronde 2 beginnen.

Het is mooi om alle hoofdstukken nog eens grondig door te nemen en ik zie alle losse eindjes uit het verhaal op zijn plaats vallen. Met het derde boek erbij wordt de trilogie helemaal compleet gemaakt. Ik kijk vol verwachting uit naar april, wanneer Schamel verbond zich bij Sluimerend vuur en Smeulend venijn kan voegen.

Behalve het goede nieuws dat de redactie voor Zilverbron goed verloopt, heb ik ook nog ander goed nieuws te vertellen.

Voor mijn autobiografische verhaal over twee eigenwijze vrouwen en twee aliens, ‘De twaalfde Saturnusmaan’, heb ik namelijk een andere uitgever gevonden die het boek graag uit wil geven. Dat vond ik natuurlijk helemaal geweldig!

Het manuscript is inmiddels ingestuurd naar uitgeverij aquaZZ. Ook voor dit boek komt er een periode aan waarbij er redactiewerk gedaan zal worden, voordat het boek wordt gedrukt.

In 2020 komt er dus niet een, maar komen er twee boeken van Johanna Lime uit.

Hoe spannend is dat?

 

Groetjes van Johanna Lime

NaNoWriMo week 2, Waterloper en redactie

17 november 2019

De tweede week van de National Novel Writing Month staat bekend als ‘Hell Week’. Dat komt doordat de vermoeidheid toeslaat bij veel schrijvers die in de eerste week fris van start gegaan zijn. Ook begint de inspiratie van het begin op te raken en komen sommigen niet zo veel verder op een dag. Dat geldt denk ik dan het meest voor schrijvers die niet plotten en op dag een van november gewoon ergens beginnen en wel zien waar het verhaal hen heen leidt. Ik heb daar niet zoveel last van, al heb ik het zelfs met een schematische planning nog wel eens dat dingen tocht uitgebreider moeten worden en anders lopen dan gepland. Gelukkig had ik een paar goede invallen en kon ik weer verder als ik het even niet goed wist.

Ik had meer een ‘Hell Week’ doordat ik steeds werd onderbroken in mijn schrijfwerk. Om ruim tweeduizend woorden per dag vol te kunnen houden is het nodig om vier tot vijf uur per dag te schrijven, anders gaat het niet. Nu moest ik maandag de deur uit om bloed te prikken voor een controle bij de huisarts. Afijn, dat duurde niet zo lang dus de rest van de dag kon ik wel schrijven. Dinsdag had ik een afspraak bij de kapper en was ik een groot deel van de morgen kwijt. Donderdag was het helemaal druk en die hele dag kwam ik niet aan schrijven toe. Naar de huisarts voor de uitslag van het bloedonderzoek, tanken en auto wassen, boodschappen halen, met mijn vader naar de oogarts in het ziekenhuis in Zwijndrecht en ook nog eens zelf naar de fysiotherapeut. Tussendoor opletten dat ik mijn koolhydraatarme dieet goed opvolgde en mijn oefeningen deed voor mijn heup en knieën. Ik haat het echt als mijn dagen grotendeels opgaan aan allerlei verplichtingen die me de deur uit sturen. Het heeft er, denk ik, mee te maken dat ik dan dingen doen moet waar ik zelf niet voor gekozen heb. Ik heb er geen leiding over en word gedreven door omstandigheden.

Vrijdag mantelzorg voor mijn vader en ’s middags naar een begrafenisdienst voor de vader van mijn schoonzus. Zondagmiddag was dan weer leuk, de prijsuitreiking van Waterloper. Maar toch, de meeste tijd van week 2 van NaNoWriMo moest ik me in allerlei bochten wringen om mijn woordenaantallen te halen. Ik geef het toe, ik heb gesmokkeld. De ene dag schreef ik wat meer woorden, de andere wat minder. Ik heb er zo mee geschoven dat ik het kon regelen dat ik elke dag 1667 of meer woorden bij kon schrijven.

Ik ben er erg gelukkig mee dat het verhaal me nog steeds boeit en dat ik vandaag hoofdstuk 11 af kon ronden. Het eerste deel van de nieuwe trilogie, Interplanetair, belooft een goed verhaal te worden. Ik ben bijna op de helft en de rest wordt alleen maar spannender. Daarom hoop ik de komende week weer wat meer woorden te kunnen maken op een dag.

Uiteindelijk gaat het mij erom dat ik de eerste versie van deel 1 geschreven krijg, voor mezelf, zodat ik er later aan kan gaan sleutelen om er een manuscript van te maken dat naar de uitgever kan worden opgestuurd. Wat een boek kan worden.

Tot nu toe heb ik 40.489 woorden geschreven en het is nog lang geen 30 november, dus het gaat geweldig goed. Die 50.000 woorden moeten weer te halen zijn (en ook de rest, want voor het hele manuscript is 50.000 te weinig – maar die rest hoeft dus niet meer in de maand november af te komen, want voor NaNoWriMo ben je al winnaar als je de 50.000 haalt)

Ik houd u op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.

Prijsuitreiking van Waterloper

Nu is het 17 november en ben ik teruggekomen van de prijsuitreiking van de schrijfwedstrijd Waterloper. Dat is een nieuwe themawedstrijd van de maand mei 2019. Ik had er drie korte verhalen voor ingestuurd. Van de 36 verhalen zijn er zeven gediskwalificeerd.

Voor de wedstrijd heb ik erg veel na moeten denken over verhalen die bij de drie thema’s zouden passen. Uiteindelijk heb ik twee nieuwe verhalen geschreven en een verhaal dat al eens eerder aan een wedstrijd meegedaan had als zogenaamd ‘veteranenverhaal’ herschreven en ingestuurd.

Mijn veteranenverhaal gaf ik de titel: ‘Hoe een oger uit Glelogurk de aardmannen hielp.’

Het jurylid, Steven Wekdam, kwam erachter dat ik het thema wel twee keer benoemd had, maar dat het niet een geïntegreerd onderdeel vormde van het verhaal zelf. Daardoor moest het worden gediskwalificeerd voor deze themawedstrijd. Maar hij vond het een heel leuk en grappig verhaal. Ook Gerard van de Akker vond het een leuk verhaal. Dus zo erg vind ik het eigenlijk niet eens. Dat er door twee juryleden wordt gezegd dat ze het leuk vonden, bewijst voor mij dat ik het gewoon nog eens door kan nemen en dan net als de rest uit kan gaan geven als e-book. Dat ben ik er dan ook mee van plan.

Met ‘De Piet Hein en de pratende hond’ kwam ik op plaats 27 terecht. Het was een beetje langdradig. Ik begin me af te vragen of ik wel korte verhalen moet blijven schrijven, want romans gaan mij denk ik veel beter af. Maar ik heb toch maar weer beloofd de volgende editie van Waterloper weer mee te doen. Dan komen er zes thema’s om uit te kiezen, wat het misschien wat makkelijker maakt om een verhaal bij een thema te zoeken.

Met ‘Die duivelse koeien’ kwam ik op plaats 21. Het was een leuk en luchtig verhaal over een inquisiteur op heksenjacht en koeien waar vlekjes aan zaten.

Ik heb net het volledige juryrapport binnen gekregen en ga het met veel belangstelling doorlezen. Eens kijken wat er beter kan worden door mijn verhalen nog eens te herschrijven.

Het was heel fijn om weer bij andere schrijvers samen bij de prijsuitreiking te zijn. De organisator en de juryleden hadden weer heel erg hun best gedaan. Lieve collega’s wonnen mooie certificaten. Ik heb zelfs ook een certificaat gewonnen: De ‘Eerste druppel senior prijs’, als oudste debutant van de Waterloper Verhalenwedstrijd. Maar het beste verhaal was van Debby Willems. Zij won met ‘Paardenbloemen” de eerste prijs en de trofee.

Gefeliciteerd, Debby!

 

Redactie van De vergeten vloek deel 3 Schamel verbond

Wat kan ik hierover zeggen? Natascha ven Limpt en ik zijn al druk bezig met ronde 1 van deze redactie en er zijn al negen hoofdstukken doorgenomen. Dat het in november al begonnen is, in de NaNoWriMo maand, maakt het voor mij extra druk. Maar we hebben wel ontdekt dat ik door de vorige redacties van boeken al heel wat geleerd heb. Tot nu toe vallen de te wijzigen scènes reuze mee. Ik heb het verhaal een poosje niet meer aangekeken en geniet er weer van als ik het tijdens de redactie teruglees. Dus ik heb er een goed gevoel over. Dat boek, het derde deel van de trilogie, wordt weer een boek waar ik volkomen achter kan staan. Alle draadjes uit de twee vorige boeken worden aan elkaar geknoopt.

 

Groeten van Johanna Lime