Zeven verhalen tijdens CampNaNoWriMo juli 2018

27 juli 2018

Een serie korte verhalen

Zoals u eerder hebt gelezen bereikte Marjo tijdens CampNaNoWriMo op 20 juli al een score van 50.223 woorden. Daarmee kon er gevalideerd worden en was zij winnaar.

Leuk natuurlijk, maar dat betekende nog niet dat het schrijfproject klaar was. Ons doel was om zeven verhalen te schrijven/herschrijven zodat we daarvan na een goede redactie een serie van zeven nieuwe e-books zouden kunnen publiceren op Smashwords. De Randsteden serie over steden ergens op een randje van een exoplaneet die door ESA ruimtevaarders in de toekomst worden ontdekt. Ze zijn echter niet alleen te vinden op verre planeten. Twee steden staan op de Maan en op Mars.

59.124 woorden gehaald

Marjo heeft de laatste twee verhalen nu ook herschreven en het totaal aantal woorden voor CampNaNoWriMo staat nu op 59.124.

Na 22 juli zouden we nog wat anders kunnen gaan schrijven, maar daar is vanwege het warme weer niet meer van gekomen. Trouwens, we hadden het toch al druk, want de redactie van onze volgende fantasyroman ging gewoon door. Nog een paar weken dan moet de hoofdredactie daarvan klaar zijn.

We hebben ons doel voor de CampNaNoWriMo van juli behaald, het project is afgerond.

Redactie van korte verhalen

Dus nu komen die verhalen op Smashwords te staan?

Nee, dat niet. We vroegen de vorige keer al om uw geduld.

We hebben grote plannen. Eerst gaan we al onze korte verhalen die op Smashwords staan opnieuw doornemen.

We hebben namelijk besloten dat we die verhalen ook zo goed mogelijk willen hebben. Daarom zijn we met Tamara Geraeds overeen gekomen dat onze korte verhalen net als onze roman twee hoofdredactierondes zullen krijgen. Pas als ze door die redactie zijn, worden de al gepubliceerde verhalen op Smashwords vervangen door de verhalen die dan redactie hebben gekregen. De nieuwe verhalen die nog niet op Smashwords stonden, zullen pas daarna gepubliceerd worden. (Op een verhaal na dat we voor promotie bij ons boek willen gebruiken).

Dit hele proces gaat ongeveer een jaar duren. Dus helaas, we moeten om uw geduld vragen. Maar we beloven dat het resultaat hiervan nog betere verhalen op zal leveren.

We hebben er nog meer plannen mee, want we willen ze gaan vertalen, maar laten we niet te hard van stapel lopen. Hoe dat gaat, vertellen we u later weer.

Planning voor de komende jaren

Voorlopig hebben we onszelf dus flink wat werk gegeven.

– Deel 2 van De vergeten vloek klaar maken voor publicatie bij Zilverbron (september 2018)

– 27 korte verhalen krijgen twee redactierondes en worden (opnieuw of voor het eerst) gepubliceerd op Smashwords.

– Deel 3 van De vergeten vloek schrijven zodat de trilogie compleet zal zijn in april 2020.

– Saturnus Maan schrijven en daar een uitgever voor vinden.

– Dan zijn er nog schrijfwedstrijden voor korte verhalen, zoals Waterloper en NCSF. Voorlopig weten we nog niet precies wat we hiermee gaan doen, hopelijk komt dat nog.

Lange termijn

– Er komen al ideeën op voor een volgende trilogie (na De vergeten vloek) en we hebben ook nog steeds ideeën voor een verhaal dat zich nog voor Schimmenschuw afspeelt op de Aarde.

De inspiratie is er en ook de motivatie om datgene wat we al hebben beter te consolideren.

Groeten van Johanna Lime.

Winnaar van CampNaNoWriMo juli 2018

21 juli 2018

Opnieuw winnaar

Op de eerst mogelijke dag waarop het woordenaantal gevalideerd kon worden, bereikte Marjo de score van 50.223 woorden. Meer dan 50.000 in 20 dagen!

Ons project voor dit Camp was om zes korte wedstrijdverhalen te herschrijven en er zeven van te maken die in de serie Randsteden zouden passen. Een serie over steden ergens op een randje van een exoplaneet die door ESA ruimtevaarders is ontdekt, in de toekomst. De steden hebben namen als Gordurand, Hardorand, Marsdurand, Fabelrand en dergelijke. Ze zijn te vinden op verre planeten zoals Flut, maar twee ervan staan op de Maan en op Mars. We herschrijven deze verhalen om ze later op Smashwords te kunnen publiceren als e-books.

Marjo is er nog niet helemaal mee klaar, want er zijn nu vijf van deze verhalen af. Aan de twee laatste moet nog verder geschreven worden. Dat kan ook nog mooi in juli 2018.

Wij vinden dit een goede prestatie, ook al was het een herschrijfproject. Wanneer je bedenkt dat we daarnaast bezig zijn aan de tweede ronde hoofdredactie van ons volgende boek, Smeulend venijn, kun je wel nagaan dat we dagen achtereen alleen maar hebben geschreven.

Enkele getallen

Het gemiddelde per dag ligt op 2.511 woorden. Na de derde week zijn er in totaal 50.223 woorden her- of geschreven. Vijf verhalen zijn helemaal af en aan twee anderen is Marjo bezig. We krijgen dit project in juli nog wel af. Daarna willen we er redactie over hebben en we zijn van plan om ze ook nog naar het Engels te vertalen. Dus wanneer ze op Smashwords verschijnen? Dat zal nog geruime tijd duren. Graag geduld.

Groeten van Johanna Lime.

Lekker veel geschreven en redactiewerk gaat goed

14 juli 2018

Positief nieuws over CampNaNoWriMo

Lekker veel geschreven

Het Camp NaNoWriMo van juli 2018 gaat lekker. Het gemiddelde per dag ligt op 2.173 woorden. Na de tweede week zijn er in totaal 30.434 woorden her- of geschreven. Twee verhalen zijn helemaal af en aan vijf anderen is Marjo bezig. Elke dag een stukje verder werken aan een verhaal dat eerder aan een schrijfwedstrijd meegedaan heeft, om er een serie verhalen van te maken die na elkaar gelezen kunnen worden, lukt goed. Zelfs als er dagelijks ook nog eens redactiewerk voor onze volgende roman te doen is. We hebben een goed project gekozen om deze zomer aan te werken. We zien het helemaal zitten.

Als het zo doorgaat, krijgen we eind juli de zeven verhalen wel herschreven. Dan kunnen we er e-books van gaan maken voor Smashwords.

 

Ons volgende boek: Smeulend venijn

Het redactiewerk gaat goed

De tweede hoofdredactieronde voor Smeulend venijn, ons tweede deel van De vergeten vloek trilogie, gaat ook goed. We krijgen iedere dag een aantal pagina’s van Tamara Geraeds met opmerkingen om door te nemen. Ze heeft het hele verhaal nu al een keer onder de loep gehad en weet wat er gaat komen. Dat werkt weer anders dan bij ronde 1.

We kunnen hier en daar nog iets verbeteren zodat alles van het verhaal voor een lezer goed duidelijk zal zijn wanneer het boek af is. We zijn al weer voorbij hoofdstuk 15 gekomen, dus over de helft, want dit boek telt ook weer 30 hoofdstukken, net als Sluimerend vuur.

 

Feedback ontvangen op ons verhaal kan best confronterend zijn. We hebben ons best gedaan om een mooi verhaal te schrijven en we hebben er nog een paar herschrijfrondes aan gewaagd voordat het manuscript naar de uitgever ging. Dan komt de redactie en krijgen we allerlei kritische reacties van de redactrice.

De kunst voor ons als schrijfster is dan om ons niet te laten demotiveren en om de kritiek te zien als een kans om het verhaal nog beter te krijgen. Zo goed dat het voor een lezer nog duidelijker wordt wat we werkelijk bedoelden, op zo’n manier dat de zinnen op de juiste wijze zijn geschreven, dat goed verwoord is wat er precies waar en wanneer en waarom gebeurt. Wie wat waarom doet of zegt. Want omdat we het verhaal zelf hebben verzonnen, kan het zelfs na een aantal keren nog steeds gebeuren dat we dingen als vanzelfsprekend zien en dat een toekomstige lezer hierin niet mee kan gaan, omdat er bepaalde informatie mist uit de wereldbouw die wij vanzelfsprekend vinden.

Bij ieder redactieproces leren we weer iets. Dat hebben we ook direct weer toegepast op het herschrijven van de korte verhalen voor de CampNaNoWriMo. Dingen die beter kunnen worden eerder opgemerkt, zinnen die anders moeten worden eerder ontdekt. Wat is het geweldig om zo’n prachtig cadeautje te krijgen van een redactrice!

Dat we verder komen met de techniek van het schrijven, heeft ook een andere kant. Bij ons volgende boek zijn we aan onszelf verplicht om het direct al weer beter op te zetten en de eerder gemaakte fouten niet langer meer te maken. Dat kan een drempel opwerpen om aan een nieuw verhaal te beginnen. De onschuld door onwetendheid van een beginneling zijn we kwijtgeraakt, we hebben nu een rugtas met technieken bij ons, met gereedschappen die we gebruiken moeten.

Het wordt belangrijk om ons te realiseren dat we bij de eerste versie voor ons volgende boek niet te kritisch moeten zijn, anders wordt het creatieve proces gesmoord. We moeten het verhaal een sportieve kans geven om eerst eens opgeschreven te worden. Pas bij versie twee gaan we kritisch kijken naar wat er nu precies staat en dan kunnen we gaan sleutelen om het allemaal weer zo goed mogelijk te krijgen. Met duidelijk taalgebruik en goede verwoording, logisch en beeldend. Net zoals we nu met de herschreven korte verhalen van de schrijfwedstrijden doen.

 

We lezen het manuscript van Smeulend venijn tijdens de redactie hardop voor nadat de gedeelten met opmerkingen zijn aangepast. Wat fijn om te merken dat het verhaal steeds beter wordt, precies zoals we het bedoeld hadden.

We kijken ernaar uit om op zondag bij Castlefest geïnteresseerde lezers te ontmoeten die Schimmenschuw of Sluimerend vuur gesigneerd willen kopen. Voor Smeulend venijn moeten jullie nog even wat langer geduld hebben, tot september op Elfia Arcen. Maar het boek komt eraan!

Tot ziens, lieve mensen.

Groeten van Johanna Lime.

Zomer op een fictieve camping en smeulend redactiewerk

7 juli 2018

Zomer op een fictieve camping

Het is zomer en Camp NaNoWriMo juli 2018 is alweer een week aan de gang. Marjo zit in een hutje op de fictieve camping, samen met vier vrienden die ook voornemens waren om deze maand weer eens flink door te schrijven. Ons project is een serie korte verhalen, fantasy/science fiction, over Randsteden op de Maan, Mars en op exoplaneten. Het zijn zes verhalen die aan schrijfwedstrijden meegedaan hebben en die we nu weer herschrijven. De bedoeling is om er zeven verhalen van te maken die in een serie passen en te zijner tijd uitgegeven kunnen worden als e-books op Smashwords.

Dat we weer meedoen aan CampNaNoWriMo betekent dat we de hele maand juli weer elke dag 1667 woorden moeten schrijven om er aan het einde van de maand 50.000 te hebben. Dat gaat vast lukken! Zelfs wanneer deze zeven verhalen minder dan 50.000 woorden opleveren, hebben we nog wel een ander verhaal dat we nog eens onder de loep moeten nemen, of beginnen we alvast aan een nieuw wedstrijdverhaal.

We zitten mooi op schema na de eerste week, een van de zeven verhalen is al af.

Nu de andere zes nog.

Smeulend redactiewerk

Naast het schrijven voor CampNaNoWriMo zijn we bezig met de tweede ronde van de hoofdredactie voor Smeulend venijn, ons tweede deel van De vergeten vloek trilogie.

We hebben dan ook expres voor herschrijven gekozen op de camping, want met het redactiewerk zaten we al in de redigeermodus. Iets heel nieuws schrijven houden we dan maar voor de (echte) NaNoWriMo van november, dan kunnen we door met deel 3 van De vergeten vloek.

Het redactiewerk samen met Tamara Geraeds gaat goed. Het is zelfs nu in ronde 2 nog flink puzzelen en we schieten van boven naar beneden en weer terug door het verhaal, maar het is zo ontzettend leuk om te zien dat alle stukjes informatie die het verhaal nodig heeft op de juiste plaats valt. Op dingen die later terugkomen, wordt eerder op bepaalde plaatsen gehint. Informatie die nodig is om alles goed te begrijpen wordt in het juiste hoofdstuk in het verhaal gezet. Er wordt gedacht aan het in stand houden van relaties, dat is iets dat wij als nerds gewoon over het hoofd zien.

We zijn er druk mee, maar het geeft een geweldig gevoel dat het verhaal helemaal op zijn pootjes terecht komt, dat alles klopt zoals het moet. Zelfs na een aantal keren herschrijven blijkt een goede redactie onontbeerlijk.

Wat we van Tamara leren, smeult ondergronds verder en zal onbewust of bewust weer tevoorschijn komen wanneer we aan andere verhalen schrijven, daar zijn we van overtuigd. We horen ook steeds weer de stemmen van anderen die ons de weg gewezen hebben en maken nog steeds grapjes over beginnersfouten. We zijn dus weer dankbaar met een redactrice die ons nog van alles over het schrijven leren kan en we hopen natuurlijk dat dit de leeservaring ten goede komt. We zijn nu al heel trost op ons volgende boek, zelfs al hebben we het nog niet in handen, omdat het nog gedrukt moet worden.

We kijken ernaar uit om op zondag bij Castlefest geïnteresseerde lezers te ontmoeten die Schimmenschuw of Sluimerend vuur wel zouden willen hebben. Voor Smeulend venijn moeten jullie nog even wat langer geduld hebben, tot september op Elfia Arcen, maar het boek komt eraan!

 

Jullie mogen het best weten. Eerlijk gezegd denken wij weleens dat onze wereld te ingewikkeld is, met al die families, soorten magie, Avatars en nieuwe technologie. En dan wijst Tamara ons erop dat ze van zoiets als twee delen van een trilogie die naast elkaar lopen, met twee koninkrijken die elkaars spiegelbeeld zouden kunnen zijn, nog nooit gehoord heeft. Het is misschien een troost om te weten dat alles in deel 3 bij elkaar zal komen (* we piekeren ons rot hoe al die draadjes in een mooi tapijt geweven kunnen worden – maar dat maakt het ook heel boeiend en mooi*). Wie zich waagt aan ons oeuvre, (*ugh, ugh*), zo lezen we uit enthousiaste reacties van lezers die fan van ons geworden zijn (hoe geweldig is dat?), zal zich kunnen onderdompelen in een fantastische wereld die wij niet zomaar even hebben bedacht. Daar zit ruim dertig jaar ontwikkeling in en die gaat zelfs nu nog verder, of juist nu terwijl we er boeken over schrijven. We hebben nog genoeg ideeën over voor meer verhalen uit Eibor Risoklany en we schrijven gewoon door. Vastbesloten, volhardend, eigenwijs.

Al zal het misschien decennia duren voordat we een beetje bekend worden (*droom lekker verder*), zolang er leven is, is er hoop.

Tot gauw ziens, lieve mensen.

 

Groeten van Johanna Lime.

Tevreden met 15000 woorden voor CampNaNoWriMo

21 april 2018

In het vorige bericht schreef ik nog, dat ik superblij zou zijn met 25.000 woorden, maar de dag erna heb ik mijn aantal alweer bijgesteld naar 15.000. Vandaag werd ik winnaar, want voor CampNaNoWriMo hoef je niet de volle 50.000 woorden in een maand te halen. Je mag de score bijstellen en dat is precies wat ik deed, tot twee keer toe.

Waarom?

Saturnus Maan is een ambitieus en complex project, dat schreef ik eerder ook al. Tijdens het schrijven moet ieder woord, moeten iedere zin en alinea gewogen worden. Ik heb er boeken bij nodig om onderzoek te doen naar de Egyptenaren, de Romeinen, de Vikingen, archeologische vondsten en dergelijke. Ik moet er flink bij nadenken. Niet alleen moet alles kloppen met de werkelijkheid, ook als het fictie is, zullen de gebeurtenissen heel geloofwaardig over moeten komen. De essentie van wat ik aan de lezers wil vertellen dient duidelijk aanwezig te zijn in de tekst.

Het verhaal wordt op plaatsen komisch en op andere gedeelten bloedserieus.

Ik heb in april 2018 geschreven aan hoofdstuk 5 toto en met 12 van Saturnus Maan. Totaal 16.199 woorden. Het manuscript is ongeveer op de helft. Nu laat ik het even rusten. Ik weet in grote lijnen hoe het verder moet, maar tijdens het schrijven gebeuren er ook mooie dingen. Personages laten van zich horen, willen een groter aandeel in het verhaal en actief meedoen met wat er staat te gebeuren. De wereld breidt uit, een ruimteschip komt tot leven, er ontstaan interacties tussen de verschillende personages.

Dat heb ik ermee gewonnen.

Ik kreeg bericht van de uitgever, Cocky van Dijk van uitgeverij Zilverspoor, dat de redactie van deel 2 van onze trilogie ‘De vergeten vloek, Angst en Venijn’, op 23 april van start gaat. U kunt hierover lezen bij het menu ‘Informatie’.

Ik ga nu dus aan ons andere boek verder werken, maar dat Saturnus Maan ooit af zal komen, daar heb ik goede hoop op.

Groeten van Johanna Lime.

Halverwege april met CampNaNoWriMo

15 april 2018

Saturnus Maan is een ambitieus en complex project, hoorde ik van mijn vader toen ik hem het een en ander uitlegde over waar ik mee bezig was met schrijven. We kregen er zelfs weer een verschil van mening over, dat hebben we steeds. Mijn vader en ik, iedere keer botsen we. En dat is nou juist ook een van de drijfveren van mij die achter dit verhaal zitten.

Ik heb vanuit mijn ervaringen kritiek op de maatschappij, ik wil iets duidelijk maken waardoor mensen die na mij leven niet in dezelfde val trappen als waarin ik ben getrapt gedurende mijn leven. Daarom wil ik nu juist autobiografisch schrijven, maar dan wel zonder mensen te kwetsen die dicht bij mij staan. Zij zijn ook een product van hun opvoeding en hebben de voor hen, op dat moment en met de mogelijkheden die voorhanden waren, beste keuzes gemaakt in hun leven, zoals ik dat ook heb gedaan.

Dat mijn vader gelijk heeft, als hij zegt dat ik ambitieus bezig ben met dit verhaal, heb ik echter wel gemerkt. Gezien wat er deze week speelde bij de Harland Awards Boekprijs is ambitieus zijn natuurlijk niet zo gek, al pretendeer ik niet de neiging te hebben literair te willen zijn. (Degenen die de discussie hebben gevolg op Facebook weten waar ik het over heb). Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en dan het liefst op een manier dat ik toch genreschrijver kan zijn. Dus als ik schrijf over waargebeurd in combinatie met science fiction, is het al gauw duidelijk dat dit project erg complex is.

Om in die complexiteit de weg te vinden en alle elementen die daardoor in het verhaal komen op de juiste plaats te krijgen, is me aardig opgebroken. Ik heb mijn doelstelling aan moeten passen. Ik ga geen 50.000 woorden halen deze maand. Als ik 25.000 woorden haal, zal ik al superblij zijn.

Het schrijven van dit technisch lastige verhaal gaat langzaam. Ik moet er veel moeite voor doen om het juist te verwoorden. Op een gegeven moment, tussen 9 en 14 april, lukte het niet meer. Ik wist niet hoe ik verder moest en alle lust om door te gaan was even helemaal verdwenen. De inspiratie was weg.

Gelukkig is er dan Facebook en heb ik daar in de loop van de tijd veel vriendjes gekregen. Zij hebben me door te antwoorden op een vraag om hulp weer op gang geholpen. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik doe dit niet alleen, er zijn anderen die met mij meedenken en laten blijken dat ze nieuwsgierig zijn naar een verhaal over twee vrouwen en twee aliens.

Zelf ben ik net zo nieuwsgierig naar hoe het verder zal gaan met de personages, want bij iedere alinea die geschreven wordt kan het de andere kant opspringen. Is er dan toch een muze die stiekem over mijn schouder meeleest? Of is dat gewoon Dinie die meedenkt en schaaft aan wat er tijdens het proces gebeurt? In elk geval ben ik nu bij hoofdstuk 12 aanbeland, terwijl ik bij hoofdstuk 5 begon op 1 april. (De eerste vier hoofdstukken zijn geschreven voor de cursus Schrijf Je Verhaal, bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel). Er zit voortgang in dit verhaal en hoewel de diverse keerpunten en het eindpunt vaststaan, kan er in de tussenliggende hoofdstukken nog aardig wat gestuurd worden. Dat doet het creatieve proces en daar geniet ik van.

Het wordt een verhaal waarin er van alles bij elkaar komt en weer uit elkaar gaat. Er zit beweging in. Wat dat betreft lijkt het veel op het echte leven. Ik hoop alleen dat als het klaar is, ik er een manier voor vind om het de wereld in te brengen. Maar goed, tot die tijd blijf ik lekker schrijven en spin ik mijn draden zodat de boodschap uit het daarna geweven kleed tevoorschijn komt. Nog een halve maand te gaan. Met een score van 15.130 woorden moet 25.000 woorden ook te halen zijn.

Groeten van Marjo.

In een ‘Campeerhut’ in een fictief bos

4 april 2018

Camp NaNoWriMo April 2018 is begonnen. Dat betekent dat we de hele maand april weer elke dag 1667 woorden kunnen schrijven om er aan het einde van de maand 50.000 te hebben. Of dat gaat lukken, weten we nog niet, want er komt ook een redactieronde aan voor ‘Angst en Venijn’ die voorrang heeft. Maar wanneer het niet lukt om 50.000 woorden te halen, kunnen we het einddoel voor deze maand gewoon bijstellen. Het is in elk geval een goede stimulans om het elke dag schrijven ook daadwerkelijk te doen.

Het project dat we onder handen nemen deze maand is dat van Saturnus Maan en tot vandaag loopt het lekker. De 1667 woorden per dag zijn tot nu toe in ieder geval al gehaald.

Kamperen heeft zo zijn voordelen, vooral in een gebied waar weinig straatverlichting is. Dan gaat onze blik naar de sterren en zien we zelfs ufo’s voorbij vliegen.

Dit is de samenvatting voor ons project ©:

‘Saturnus Maan is het verhaal over twee eigenzinnige vrouwen die als onderzoeksobjecten worden uitgezocht door twee doldwaze aliens die willen weten hoe de mensheid op aarde ervoor staat, sinds hun laatste bezoek bij de bouw van de grote Egyptische piramides. Zijn de mensen al zo ver geëvolueerd dat ze zich aan kunnen sluiten bij de bevolking en het samenwerkingsverband uit de Spiraal van de Galaxis?

De aliens verbergen zich op de twaalfde maan van de planeet Saturnus, waar ze hun onderzoek beginnen. Maar Saturnus en de Maan spelen als archetypische oerprincipes ook een belangrijke rol in de ontwikkeling van Dalmar en Maud.

Wat zal het onderzoek van Sokaris en Kek uitwijzen?’

 

Het is best lastig om een science fiction verhaal te combineren met waargebeurd, maar er is een drang om bepaalde zaken recht te zetten en daarom is het ook weer heel fijn om hierover te kunnen schrijven. We hebben het soms moeilijk tijdens het schrijfproces, maar af en toe moeten we er ook heel erg om lachen en dan worden we er vrolijk door. Bij de cursus Schrijf Je Verhaal die Marjo volgde bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel, zijn de voor en nadelen van autobiografisch schrijven besproken en wij denken dat het lukken gaat om van dit verhaal een interessant iets te maken waar universele thema’s in verwerkt worden, zodat de lezers zich in de personages en gebeurtenissen kunnen inleven.

We gaan ons best doen om alle elementen die we erin willen verwerken zo goed mogelijk te verwoorden. En of dat nu in april 2018 al zal lukken of dat we er meer tijd voor nodig hebben, maakt niet uit. Als het verhaal maar geschreven wordt.

Het is wel iets anders dan de trilogie van De vergeten vloek waaraan we ook bezig zijn, maar werken aan meerdere projecten bevalt ons prima.

Groeten van Johanna Lime.

Halverwege 2017 een update over Johanna Lime

Halverwege 2017 een update over Johanna Lime

Geplaatst 1 juli 2017

In de tent van Zilverbron op Keltfest 2017

Twee heel warme dagen op Keltfest (omgedoopt tot Smeltfest 2017).

Op 27 en 28 mei stonden we met veel andere schrijvers uit de Zilverfamilie op Keltfest, in de tent van Zilverspoor en Zilverbron. Weer lagen er stapels boeken van Schimmenschuw om te verkopen en dit jaar kwamen daar ook de stapels van Sluimerend vuur bij. Het eerste deel van onze trilogie De vergeten vloek.

Het was prachtig weer, eigenlijk een beetje te heet. Vandaar dat Keltfest door de Zilverfamilie al gauw werd omgedoopt tot Smeltfest. Gelukkig stond er af en toe een zuchtje wind en konden we die door de tent laten waaien.

Er kwamen veel mensen langs met belangstelling voor de boeken. Het hoogtepunt voor ons was een wildenthousiaste lezer, een meisje dat Renske heette. Ze had Schimmenschuw geleend uit de bibliotheek van Veldhoven en uit haar verhalen bleek, dat ze het boek heel minutieus gelezen had, dat ze het verhaal uit haar hoofd kende.

Renske en haar vader

Renske vroeg over de drakeneieren van de witte en de groene draak. Wij vertelden haar dat die wellicht nog eens in een later boek van ons tevoorschijn zullen komen. Renske wist precies waar die eieren te vinden waren op Chyndyro. Ze heeft van alle schrijvers handtekeningen verzameld. Fijn dat ze Schimmenschuw met zoveel plezier gelezen heeft!

We waren hier zo blij mee dat we onszelf een beeld van een draak cadeau hebben gedaan uit de kraam van de buren op Keltfest, waar Dinie ook al een T-shirt met de roofvogelgod Aquila had gekocht.

Hopelijk vindt ons tweede boek, Sluimerend vuur binnenkort ook zijn weg naar zulke enthousiaste lezers. We weten in elk geval wel al dat Ferry Visser het weer een geweldig boek vindt, net als hij Schimmenschuw een heel goed verhaal vond.

Helaas werd het feest op zondag voor ons abrupt afgebroken omdat Marjo’s vader met de ambulance naar het ziekenhuis moest. Zijn val van half mei had nare gevolgen. Sindsdien hebben we zo’n anderhalve maand bijna geen tijd overgehouden om te schrijven, omdat de mantelzorg voor Marjo’s moeder nu helemaal op onze schouders terechtkwam. Inmiddels is het 1 juli en komt alles weer redelijk goed, hoewel de mantelzorg zal blijven en veel van onze tijd daaraan op zal gaan.

CampNaNoWriMo juli 2017

We proberen in deze maand, juli 2017, de draad weer op te pakken en doen mee aan CampNaNoWriMo waarbij we ons ten doel gesteld hebben om in elk geval 25.000 woorden voor deel 2 van De vergeten vloek erbij te schrijven. We hopen zelfs meer woorden te kunnen typen deze maand. Misschien zelfs 50.000, maar de vraag is of dat lukt. We zullen het zien.

Het schrijverscollectief op de markt in Goirle

Op 17 juni konden we wel naar de kunst- en boekenmarkt van Goirle, waar we samen met Roselynd Randolph en Anaïd Haen een kraam gehuurd hadden.

Heel gezellig met deze auteurs zo bij elkaar. We hebben heerlijk kunnen praten over het schrijven.

We werden door Django Mathijsen geïnterviewd voor de Fantastels Verhalenwedstrijd, als kandidaten die daaraan weleens meedoen. Zie dit YouTube-filmpje

https://www.youtube.com/watch?v=yGlGzvX8hVY

 

Winnaar CampNaNoWriMo juli 2016

Geplaatst 22 juli 2016

CNW_Winner_1500-1

Zoals we al aangaven in onze blog “Schrijven aan onze trilogie – 4” onder het menukopje “Informatie”, hadden we in 2016 nog niets gedaan aan het schrijven van korte verhalen. We waren te druk met versie 4 van deel 1 van onze trilogie “De vergeten vloek” en bovendien was Marjo ook nog bezig met een schrijfcursus.

Project korte verhalen juli 2016Maar in juli hebben we de korte verhalen weer opgepakt, voor CampNaNoWriMo. Dat blijkt steeds weer een goede stok achter de deur om elke dag te schrijven. We hadden een project gemaakt voor korte verhalen, met als doel om 30.000 woorden te schrijven. Niet alleen zouden we dit aantal woorden besteden aan het herschrijven van wedstrijdverhalen van 2015, van de Harland Awards en van de Fantastels Verhalenwedstrijd, maar als het lukte zouden we ook nieuwe verhalen gaan schrijven.

En het is gelukt! We hebben meer dan 30.000 woorden gehaald. We zijn WINNAARs.

Op de dag dat het woordenaantal gevalideerd kon worden, op 20 juli 2016, bedroeg het aantal woorden 39.522.

Dit is er gerealiseerd:

Herschreven:

Saffraanslakkensoep (had meegedaan aan Harland Awards 2015).

Infra’s op Metope (had meegedaan aan Harland Awards 2015).

De urn (had meegedaan aan Fantastels Verhalenwedstrijd 2015).

Mami (had meegedaan aan Fantastels Verhalenwedstrijd 2015).

De listige schoenmaker (had meegedaan aan Fantastels Verhalenwedstrijd 2015).

Met dank aan de jury en de juryrapporten waar we veel aan hadden om deze te verhalen te verbeteren.

20160720 stats MarjoHe56 Winnaar

Nieuw geschreven en nog aan bezig:

Verhaal 1 (Is klaar)

Verhaal 2 (Nog aan bezig)

Verhaal 3 (Nog aan bezig)

We zetten de titels er niet bij want ze gaan misschien naar een wedstrijd en horen anoniem te blijven.

Op 21 juli was het woordenaantal 40.030 en we kunnen nog even doorgaan want CampNaNoWriMo duurt nog voort tot het einde van deze maand.

Daarna moeten we weer snel door met Sluimerend vuur. Op 1 juli waren we aanbeland bij hoofdstuk 5 van versie 5 en we horen Kamilia alweer ongeduldig vragen waar we blijven, want zij wil wat beter geïntroduceerd worden in dit tweede boek. ‘We komen er binnenkort aan, Kamilia. Geen zorgen.’

CampNaNoWriMo is voor ons een leuke afwisseling met nieuwe verhaalideeën.

 

Schrijven aan onze trilogie – 4

Geplaatst 23 juni 2016

My beautiful picture

Schrijven aan de trilogie – 4.

Het omzetten van Successie naar Sluimerend vuur is gebeurd. Het verhaal dat eerst de werktitel Successie kreeg was versie 3 sinds we eraan beginnen in 2011. Hierin lieten we twee koninkrijken om de beurt aan bod komen. In de oneven hoofdstukken het ene koninkrijk, in de even hoofdstukken het andere. Versie 3 was nog niet zoals we het wilden hebben en als we op advies van proeflezers de personages meer ruimte zouden geven, zou dat voor één boek te veel worden. Daarom begonnen we, na het opnieuw overdacht te hebben en erover te hebben gesproken met Cocky van Dijk van Zilverbron, met versie 4 dat de werktitel Sluimerend vuur kreeg. Versie 4 gaat over het koninkrijk Laskoro, waar Chyndyro, Sandyro, Cupiddo en Pseion ook in horen, het is een koninkrijk met vijf planeten bij de ster Atlas. Het grootste deel van het verhaal speelt zich af op de planeet Laskoro, in Biarrastad.

Versie 3 telde ruim 121500 woorden. De nieuwe versie 4 is ondanks het feit dat het zich op een van de twee koninkrijken afspeelt nog veel langer geworden en telt 157.600 woorden. We hebben dan ook meer ruimte gegeven aan de hoofdpersonages, met dit als resultaat.

Dat het verhaal zoals het zou moeten worden nu helemaal is uitgeschreven, geeft ons het heerlijke gevoel dat het voor nu is afgerond. Nadrukkelijk voor nu, niet voor de definitieve versie. Want tijdens het schrijven draaien de raderen door en komen er nieuwe ideeën naar voren. Kunnen we het niet beter zus of zo doen? Het wordt te lang, want we mogen maar een bepaald aantal woorden maximaal. Welke scènes voegen weinig toe aan het verhaal? Moeten we die dan niet schrappen? En hoe verwerken we dan de informatie die de lezer wel nodig heeft in de rest? Als we die ene gebeurtenis nu eens een stuk dramatischer maken, dan wordt het voor het hoofdpersonage nog urgenter dat hij zijn probleem oplost. Dat maakt het boek veel spannender. En hoe houden we die antagonist zo onzichtbaar mogelijk? Want we mogen nog niet verklappen wie dat is, dat komt in boek twee naar voren, anders is de verrassing eraf en wordt het verhaal te saai. Komen de personages nu beter uit de verf? Hebben we nu wel genoeg over de omgeving verwerkt, zodat de lezer een idee krijgt van de wereld?

Allemaal vragen die op dit moment door ons hoofd spelen. Dus dat heerlijke gevoel omdat versie 4 af is, wordt al snel weer overschaduwd door de brainstorm aan overwegingen en ideeën die als een cycloon op ons af komt waaien. We worden erdoor opgezwiept om opnieuw de scènes te bezien en weer te gaan plotten. Schrijven is een ambacht, het is de kunst om alles precies op zijn plek te laten komen, dat hebben we wel geleerd bij het schrijven en de redactie van Schimmenschuw en bij het herschrijven van korte wedstrijdverhalen. Als kunstenaar ben je eigenlijk nooit klaar met je werk.

Vandaar dat we achteraf gezien wel blij zijn dat we anderhalf jaar gekregen hebben om Sluimerend vuur te schrijven. Er moet een versie 5 volgen en daarin gaan we flink aan het schrappen en herschrijven met als doel om het verhaal helder en zo aantrekkelijk mogelijk voor de lezer op te schrijven. Terug naar de tekentafel is het niet helemaal, omdat sommige stukken echt wel staan. Het is meer een schaven en hakken, schuren en polijsten wat we de komende tijd moeten doen. We hebben er zin in! Het verhaal wordt daarmee nog beter dan het nu is. We komen tijdens het hele proces voor leuProject korte verhalen juli 2016ke verrassingen te staan. Het verhaal is al lang niet meer precies zoals het in onze dagboeken was, het wordt gaandeweg rijker en levendiger. Heerlijk!

En onze korte verhalen?

Ja, die liggen al maanden stil. Maar in juli gaan we die ook weer oppakken. We hebben een project voor 30.000 woorden tijdens de CampNaNoWriMo. Die besteden we aan korte verhalen: nieuwe verhalen voor de Harland Awards, Fantastels Verhalenwedstrijd of Trek Sagae, maar ook gaan we vijf verhalen herschrijven. Dat zal niet allemaal lukken in juli, maar het is vast een begin. 30.000 woorden moeten te halen zijn, die hadden we in april ook gehaald. En omdat het nu een project is met korte verhalen in plaats van een hele roman, moet dat gemakkelijker te doen zijn, denken we. Zodra we weer iets op Smashwords zetten, zullen we het op onze website melden.

Cursus OSMS bij Marjon Sarneel.

online-schrijfschool-marjon-sarneel

Marjo volgt een cursus autobiografisch schrijven bij Marjon Sarneel, met acht modules, waarvan er bijna zes zijn doorgewerkt. Module 7 en 8 moeten nog volgen en dan zijn we er nog niet, want dan hebben we zoveel nieuw materiaal en veel nieuwe technieken dat we nog lang vooruit kunnen. Er is een idee dat al een paar jaar speelt, voor een science fiction roman. Ja, echt. Het wordt een boek waarin aliens een rol krijgen. Het hangt nog steeds ergens in de ruimte, maar ooit zal het dalen en dan wordt dit een voor ons erg belangrijk nieuw boek. Toekomstmuziek, want het kan nog wel een paar jaar duren voordat dit project naar buiten komt.

Recente gebeurtenissen:

Een hele fijne recensie van Schimmenschuw door Wendy Koedoot, die op de Elfia Schimmenschuw kreeg overhandigd omdat ze meegedaan had aan een winactie op de Facebook pagina van ‘Ik hou van horror, fantasy en spannende verhalen ….’

Dit is de link: recensie-schimmenschuw-johanna-lime

 

Tot ziens allemaal en dank voor de belangstelling.