Recensie voor Smeulend venijn bij Bookstamel

24 oktober 2019

Er kwam een mooie recensie voor Smeulend venijn bij Bookstamel.

Lees hem  hier.

Of bij recensies deel 2 op de website van De vergeten vloek.

Ik ben er heel blij mee dat Melanie meeleeft met Sylviana en dat ze schrijft dat haar vriendinnen stuk voor stuk een mooie persoonlijkheid hebben. Ook dat ze dit boek spannender vond dan deel 1, hoewel ik toch ook in dit boek de wereld van Berinyi weer helemaal moest neerzetten.

Ik heb wel gemerkt dat het erg afhankelijk is van degene die het verhaal leest, wat ervan gevonden wordt. Wendy Koedoot vond dit boek juist weer langzaam op gang komen. Toch gebruik ik voor deze verhalen dezelfde plotschema’s en indeling.

Misschien komt het doordat de wereld van Berinyi meer fantasywezens heeft. Er zijn taikeiyi, taicapry, shoikeiyi en shoiaviony op Berinyi terwijl er op Laskoro alleen maar mensen leven (die op Berinyi taikeiyi worden genoemd). Dinie en ik hebben in deel twee wel meer aandacht gegeven aan de opbouw van de spanning. De redactrice heeft daar ook aandacht voor gehad. En dat werkt blijkbaar goed uit.

In elk geval ben ik blij dat Melanie graag fantasy boeken leest. En ik hoop dan ook dat wanneer de trilogie helemaal compleet zal zijn, alle draadjes echt bij elkaar komen en dat het een mooi afgerond geheel zal vormen. Ik heb er erg mijn best op gedaan om alles in het derde deel goed bij elkaar te laten komen en het af te ronden. Ik hoop ook dat de redactie van Schamel verbond in december nog wat zal helpen, want met zo’n uitgebreide wereldbouw denk ik af en toe weleens dat ik teveel hooi op mijn vork neem. Maar aan de andere kant geniet ik juist daar zelf ook enorm van. Dus ik kan niet beloven dat daar in de toekomst veel aan zal veranderen. Wel dat ik minder hoofdpersonages wil gaan gebruiken voor mijn volgende trilogie. Hoewel. Laat ik niet te hard van stapel lopen. Ik ben nu voor het eerste deel van een tweede trilogie (Interplanetair, dat in de volgende generatie op Laskoro en Berinyi speelt) de personages aan het uitwerken en heb alweer tien ondersteunende personen uitgewerkt bij twee hoofdpersonen. En die heb ik ook echt nodig voor het verhaal.

Ik ben wel heel blij dat het een constant gegeven blijkt te zijn in alle recensies tot nu toe dat de boeken van Johanna Lime vlot weg lezen. Daar ben ik echt heel blij om en daar zal ik mijn uiterste best voor blijven doen.

 

Groeten van Johanna Lime

Een interview met Johanna Lime door Bookstamel

27 september 2019

Melanie, de boekenblogger van Bookstamel heeft mij geïnterviewd!

Lees het originele bericht hier.

Op Facebook plaatste Melanie vandaag het interview. Ze schreef er dit boven: Ik had een zeer openhartig interview met Marjo Heijkoop die samen met Dinie het gezicht achter Johanna Lime is. Helaas is Dinie overleden en moet Marjo alleen door. We hebben het o.a. over hoe het is om nu alleen verder te moeten schrijven, maar ook over hoe het was om samen een boek te schrijven.

Super bedankt voor je openhartigheid Marjo Heijkoop. Ik heb je vragen met heel veel bewondering gelezen.

Ik plaats het interview ook hieronder op mijn website.

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

Vandaag is het weer tijd voor een nieuw interview. Deze keer met niemand minder dan Johanna Lime. Een fantasy auteur. Houden jullie eigenlijk van het fantasy genre? Volgens mij is het namelijk echt een genre waar je van houdt of juist helemaal niet. Ik vind het zelf heerlijk om me helemaal te verliezen in een andere wereld en wezens te ontdekken die normaal helemaal niet zouden kunnen bestaan. Maar goed, tijd om naar het interview te gaan. Zitten jullie er klaar voor? Daar gaan we dan.

Hoe zijn jullie ooit bij het fantasy genre terecht gekomen?

Als kind hielden wel al veel van sprookjes en ik herinner me goed het boekje over Arretje Noff die een draak verslaat (mijn eerste boekje over een draak).
We gingen met een tante naar de Efteling toen het sprookje van de Indische Waterlelies er pas was. Dat vonden we prachtig, net als het sprookjesbos.
Verder speelden Dinie en ik samen allerlei rollenspellen uit als we bij elkaar kwamen.
Dinie ontdekte science fiction het eerst, ze las boeken uit de bieb. Ik volgde haar voorbeeld en ging ook op zoek. Ik vond de boeken van Clifford D. Simak, A.E. van Vogt en Zelazny mooi. Veel keus was er in die tijd nog niet en alles was vertaald.
Dinie en ik verzonnen een eigen fantasywereld met verschillende personages. We hadden al gauw een heel planetenstelsel bedacht.
Natuurlijk vonden we ook tv series als The Thunderbirds, Star Trek, Blakes 7 en films als Star Wars geweldig.
En we speelden RPG spellen op de computer.
Fantasy en science fiction vonden we fascinerend, spannend, anders dan normaal.

 

Waar haalde je de inspiratie voor de vergeten vloek vandaan?

De zeven soorten magie die we in onze boeken gebruiken komen bij RPG spellen vandaan. We hebben ze aangepast en er een magisch systeem voor onze boeken van gemaakt.
De Avatars zijn ontstaan doordat we gingen filosoferen over religie en verre reizen maakten. We bezochten boeddhistische en hindoetempels in Azië. We lazen veel over andere goden en godinnen en gebruikten die voor in onze dagboeken. Later werden het onze eigen verzonnen Avatars.
We studeerden astrologie en lazen over paranormale zaken. De magiërs die wij in onze boeken hebben, komen oorspronkelijk van de aarde. Maar omdat wij vaak als buitenstaanders werden gezien, verzonnen we een verhaal waarbij mensen die konden voorvoelen wat voor rampen er zouden komen, verbannen werden met een ruimteschip. Ze crashten op de godenplaneet Eibor Risoklany, waar de Avatars leefden, samen met de draken. Daar kregen de mensen hun magie van de goden. Maar ze hadden helaas een al te menselijke eigenschap, namelijk machtshonger. Daardoor ontstonden er steeds gevechten tussen de verschillende magische families. Toen de goden dat beu werden, spraken ze de vloek uit.
In Schimmenschuw leven de zeven magische dynastieën nog bij elkaar op een planeet, maar in de De Vergeten Vloek trilogie zijn ze door de vloek uit elkaar gehaald. Er is een disharmonie in de bevolking ontstaan en de magie in het koninkrijk Laskoro is bijna vergeten. Op Berinyi waar de elementenmagiërs heen verbannen zijn, is het er nog wel, maar daar is weer een probleem met zonen van de hogepriesteressen die vroeg sterven.
Afijn, het is een verhaal dat in de loop van de tijd steeds verder is uitgegroeid totdat het een hele wereldbouw omsloeg. En die breidt zich net als ons helaal steeds een stukje verder uit, want door erover te gaan schrijven kwamen er gaandeweg weer nieuwe ideeën bij. De personages waar we onze dagboeken van hebben geschreven zijn eigenlijk de vrienden die we in het gewone leven nooit gekregen hebben.

 

Hoe is het om samen een boek te schrijven?

Dat is heel fijn want je kunt je gedachten met elkaar bespreken en Dinie en ik vulden elkaar perfect aan. Dinie wist veel over allerlei onderwerpen en was geïnteresseerd in astronomie. Ik ben weer meer geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen en de psychologie achter de dingen. Als we samen gingen brainstormen kwamen er altijd leuke nieuwe ideeën die we gebruiken konden. Ik schreef meestal en als er een hoofdstuk af was, las Dinie het hardop voor en keken we of alles klopte. Soms kwam er wat bij, soms vonden we iets toch niet zo passen en werd het weer geschrapt. Dinie deed de research als ik aan het schrijven was en ik maakte de planning. Dinie was meer van het overzicht en ik van de details.

 

Vind je het niet ontzettend moeilijk dat je nu alleen moet gaan schrijven?

Het is echt heel jammer dat Dinie er nu niet meer is. Nu moet ik alles alleen doen en soms kost het me even om weer genoeg moed te verzamelen om verder te gaan. Soms ben ik ook te kritisch en wil ik een eerste versie al perfect hebben. Ik moet mezelf inprenten dat ik creatief mag zijn en dat de fouten later worden rechtgezet, bij het herschrijven. Als ik echt in een ‘flow’ zit, waarin de ideeën stromen en het verhaal achter elkaar op het scherm verschijnt, vergeet ik alles om me heen. Dan geniet ik echt. Mijn koffie wordt dan koud en ik vergeet dat het tijd is om eten te gaan koken. Ik kan me geen leven voorstellen zonder schrijven of tekenen. Dat hoort gewoon bij mij.

 

Je boeken worden uitgegeven bij Zilverspoor hoe ben je bij deze uitgeverij terecht gekomen?

We zijn bij Zilverbron terecht gekomen nadat we in 2012 meegedaan hadden aan de manuscriptenwedstrijd van Luitingh Fantasy en Magic Tales. We hadden deel 1 van de trilogie geschreven en zochten een uitgever. Maar voor de wedstrijd moesten we een op zichzelf staand verhaal schrijven. Dat werd Schimmenschuw. En dat is maar goed ook, want als we het manuscript voor deel 1 van de trilogie toen hadden opgestuurd naar uitgevers, was het niets geworden.
Schimmenschuw hebben we op Keltfest gepitcht bij Cocky van Dijk en na het nog een aantal keren herschreven en verbeterd te hebben is het manuscript door Jos Weijmer geaccepteerd en konden we het bij Zilverbron uitbrengen. Wat waren we trots!
En nadat Schimmenschuw uitgekomen was, hebben we met Cocky op het muurtje bij het kasteel van Elfia Arcen vergaderd en kregen we de contracten voor drie boeken van trilogie De Vergeten Vloek. Deel 1 en 2 zijn al uit, deel 3 komt in april 2020. Geweldig fijn!

Heb je naast Dinie ook al eens samengewerkt met andere auteurs?

Nee, Dinie en ik voelden elkaar geweldig goed aan, soms zeiden we op precies hetzelfde moment hetzelfde. Ik heb tijdens mijn studies wel met anderen samengewerkt en dat ging vaak goed. Dus misschien is het een idee om ooit nog met een collega-auteur samen een boek te schrijven. Het lijkt me wel leuk om te doen.

 

Met welke auteur zou je graag eens samen willen werken?

Met Gaby Raaijmakers of Silvia Rietdijk lijkt me dat wel leuk. Met hen heb ik soms fijne gesprekken op de beurzen en ik vind hun boeken ook geweldig fijn om te lezen. In de Zilverfamilie zitten trouwens nog wel meer leuke collega’s met wie ik weleens samen wat zou willen schrijven. Op de Facebookpagina Zilverboekenclub werk ik ook al samen aan de posts daar, met Kim ten Tusscher, Sebastiaan Koen en Natascha van Limpt. Dat gaat ook prima.

 

Welke boeken lees je zelf graag?

Tegenwoordig zijn dat de boeken van Nederlandse en Belgische auteurs in het fantasy en science fictiongenre. Ik heb sinds 2012 steeds boeken gekocht bij Zilverbron en Zilverspoor en heb al heel wat gelezen van mijn collega’s. Echt geweldig om werk in oorspronkelijk Nederlands te lezen. Ik heb ook boeken gelezen van Adrian Stone en van andere collega-auteurs. Schrijvers die ik echt geweldig vind, zijn Mark Doornbos, Robert Bijman, Kim ten Tusscher, Cocky van Dijk, Kelly van der Laan, Peter van Roermund, Anaïd Haen en Django Mathijsen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik geniet echt van deze boeken.

 

Wie was je grote voorbeeld toen je jonger was?

Ik heb Een zomerzotheid van Cissy van Marxveld zo ongeveer stuk gelezen, maar dat was in een tijd dat ik op iedereen verliefd was. De boeken van Star Wars vond ik wel wat. Verder las ik vroeger bijna geen leesboeken maar meer semi-wetenschappelijke studieboeken. Ik volgde een serie met Joseph Campbell op Teleac, over mythe en bewustzijn, die vond ik echt helemaal te gek. Nu ben ik weer terug bij mijn voorkeur uit mijn tienerjaren en lees ik fantasy en science fictionboeken, maar dan van Nederlandstalige auteurs.

 

Welke boodschap zou jij de lezers van je boeken graag willen meegeven?

Laat je niet gek maken door wat anderen over je denken. Het is niet verkeerd om dingen aan te voelen en te dromen over andere werelden. Jij verdient net als iedereen een plek in de wereld. Je mag er zijn. En als je even wilt ontspannen, dan mag dat. Pak en boek en verruim je horizon.

 

Hoe lang doe je ongeveer over het schrijven van een boek?

Als ik me echt druk maak en het plot is al goed doorgedacht en in een schema terecht gekomen, kan de eerste versie er in drie tot zes manden staan. Maar dan komt het schaafwerk en volgen er nog een paar herschrijfronden. Als het manuscript is opgestuurd volgen er meerdere redactierondes, dus in totaal duurt het ongeveer anderhalf jaar voordat een boek uitgegeven is. Het ligt er ook aan met hoeveel projecten ik bezig ben, soms komen er korte verhalen tussendoor.

 

Wie heeft de covers van de vergeten vloek gemaakt?

Welke covers er op de boeken komen, wordt bepaald door de uitgeverij die ze opzoekt op Shutterstock. Daar staan mooie afbeeldingen van allerlei kunstenaars. Ik ben heel blij met de draken en heb die wel gevraagd. De Gouden Draak is de god van Laskoro, de Zwarte Draak (die op de kaft rood werd omdat het anders te knallerig werd voor een kaft als de Rosettenevel op de achtergrond had gemoeten) is de god van Berinyi. In boek 3 komen ze samen en hopelijk komen er dan twee draken op de kaft.

 

Voor de lezers die de boeken van Johanna Lime nog niet kennen wat kunnen ze verwachten van de boeken?

Ze kunnen verwachten boeken te lezen over een wereld die zich uitstrekt van het sterrenbeeld Taurus (Stier), door Orion en zo naar Monoceros( De Eenhoorn waarin de Rosettenevel zich bevindt). De verhalen gaan over mensen zoals jij en ik die in een koninkrijk leven met magie, tempels met goden, verschillende rassen, ruimtevaart en techniek, problemen met de samenstelling van de bevolking, politieke tegenstellingen enzovoorts. Het gaat over van alles wat er mis kan gaan, van jaloerse zussen tot een oorlog met een vreemd volk dat je energie wil stelen en onzichtbare ruimteschepen toe. De hoofdpersonen moeten oplossingen bedenken en beslissingen nemen die consequenties hebben voor het hele volk. Het is een fantasywereld maar hij lijkt veel op onze wereld. Ze zijn een stukje verder met sommige zaken, met andere misschien weer niet. Lees het als een avontuur.

 

Waar zou je nog graag eens een boek over schrijven?

Ik wil het boek waaraan ik bij een cursus over autobiografisch schrijven begonnen was verder af zien te krijgen, maar ik moet er nog eens heel goed over nadenken welke belangrijke thema’s ik daarin kwijt wil. Het gaat over twee eigenwijze vrouwen die als studiemateriaal dienen voor twee aliens die komen kijken hoe de mensen zich sinds de piramides van Egypte hebben ontwikkeld.

Verder wil ik het beginverhaal op aarde over de paranormaal begaafde mensen schrijven die vanwege hun profetische boodschappen worden verbannen en op een andere planeet crashen met hun ruimteschip.

 

Daar komen ze dan: de keuzevragen.

Welk antwoord kies jij en waarom?

 

Fantasy of werkelijkheid?

Fantasy, want daar heb ik vrije keuzes.

Alleen of Samen?

Op het moment alleen, misschien ooit weer eens samen.

Bestseller of Een boek geschreven uit je hart?

Een boek geschreven uit mijn hart met fijne mensen die het willen lezen.

Fietsen of Wandelen?

Fietsen met de wind langs je oren onder een typisch Hollandse wolkenlucht.

Recensie van je lezers of Recensie van een belangrijke pief?

Ik heb het niet zo op piefen, dus kies ik voor lezers met een eerlijke feedback, want daar kom ik als schrijver mee verder.

Avondeten of Ontbijten?

Avondeten, omdat het warm is, aangenaam ruikt en heerlijk smaakt.

Zoet of Hartig?

Het probleem is dat ik van allebei houd.

Lezen of Schrijven?

Dat gaat hand in hand, om te kunnen schrijven moet je ook veel lezen.

 

Bedankt voor het leuke interview! Ik heb er enorm van genoten.

Liefs, Melanie

En jij bedankt voor het interview, Melanie!

Groetjes van Johanna Lime

Recensie voor Sluimerend vuur bij Bookstamel

20 september 2019

Er kwam een mooie recensie voor Sluimerend vuur bij Bookstamel.

Lees hem hier

Of bij recensies deel 1 op de website van De vergeten vloek.

Ik ben er heel blij mee en kan me voorstellen dat het begin wat traag verloopt, want het is nogal een wereld die neergezet moest worden. Gelukkig gaat het na het eerste keerpunt wat sneller, dat zul je volgens mij vaker meemaken in boeken met de indeling die ik gebruik. Ik plot volgens het schema van Terry Brooks. In het begin worden de personages aan de lezer voorgesteld en komt de wereld in zicht. In de eerste helft van het boek overkomt de personages van alles waar ze zich niet bewust van zijn en waar ze dus nog weinig invloed op hebben. Pas na het midden leren ze ervan en nemen ze hun lot zo langzamerhand in eigen hand. Aan het einde zit de climax, dan wordt het erop of eronder. Misschien kan ik er nog eens wat meer over vertellen in een blog.

Melanie schrijft dat ze een Reading Challenge heeft van 100 boeken per jaar. Ze heeft al 71 boeken gelezen tot nu toe. Nou, petje af hoor.

Ik heb zelf voor 2019 als doel 25 staan en ik vraag me af of ik het ga halen. Ik ben nu bezig aan boek 18, dus hierna moet ik er nog 7. En het is al eind september….

Dat wordt doorlezen.

Johanna Lime in de schijnwerpers bij Bookstamel

13 september 2019

Positief denken dag

13 september is Positief denken dag en dus begon ik vandaag met de affirmatie: “Vandaag is een goede dag!” Dat bleek te kloppen, want toen ik na het bezoek aan mijn vader terug kwam, vond ik een e-mail in mijn postvak van Bookstamel. Melanie Hoogvliet heeft vandaag een tweede blog geplaatst van Johanna Lime. Deze keer introduceert ze onze boeken. Het wordt steeds spannender, want de volgende blog van haar wordt denk ik een recensie van Sluimerend vuur. Ik ben vreselijk nieuwsgierig naar wat zij van dit boek zal vinden. Melanie leest heel veel en dus kan ze ook veel boeken vergelijken. Nu maar hopen dat het verhaal haar pakt en dat ze het wat vindt. Altijd weer spannend, als je weet dat mensen een boek van je aan het lezen zijn.

Een winnaar bij Qreative Minds recensies

Smeulend venijn deed pasgelden mee aan een winactie op Qreative Minds Recensies, dus heb ik het boek vandaag naar de pakketpost gebracht. Sophia, het komt eraan! Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt.

Saturnus Maan

Afgelopen woensdag kon ik niet verder komen met het verhaal van Saturnus Maan. Bijna had ik het opgegeven, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb mijn schouders eronder gezet en heb de hele plot van vierentwintig hoofdstukken rigoureus aangepakt. De eerste vijf hoofdstukken konden wel blijven staan, maar de rest is allemaal van plaats veranderd. Voor het plotschema heb ik zoals ik meestal doe gebruikt gemaakt van de indeling van Larry Brooks. Die werkt bij mij toch meestal het beste voor romans. Nu ben ik weer begonnen met een nieuwe versie van het verhaal. Ik noem het deze keer: De twaalfde Saturnusmaan. Nu ga ik het hele verhaal neerzetten en kijk ik daarna wel of er nog iets aan veranderen moet. Er is een interne motivatie om mijn autobiografische verhaal te schrijven, hoewel ik er een toch weer een science fictionverhaal van maak met aliens. Ik wil het luchtig houden.

En nu Bookstamel

Hier is de link met de introductie van de boeken van Johanna Lime op BOOKSTAMEL, met het originele bericht.

En hier de tekst, want die neem ik graag over op mijn blog.

Van eigen bodem: Johanna Lime 2

Geplaatst door BOOKSTAMEL op 13 SEPTEMBER 2019

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

We zijn alweer halverwege de maand en in de tweede week van de blogs van eigen bodem. Dat betekent dus dat we het heel veel over boeken gaan hebben deze maand. En dan natuurlijk vooral de boeken geschreven door de auteurs van eigen bodem (Nederland en Vlaanderen).

Vandaag is het de beurt aan Johanna Lime. We gaan het over haar boeken hebben. Dit zijn boeken voor de fantasyliefhebbers onder ons. Ik weet dat de meningen van mijn lezers over fantasyboeken enorm uiteen lopen. Eigenlijk is dat een goed teken, want als iedereen helemaal lyrisch was over hetzelfde genre, dan was het aanbod al snel erg saai.

Laten we beginnen met de serie De Vergeten Vloek. Deel 1 in deze serie heet Sluimerend vuur en deel 2 Smeulend venijn. Ik vind deze titels echt super goed gevonden. Als het goed is komt volgend voorjaar deel 3 uit. Van alle drie de boeken zullen jullie een recensie gaan vinden op Bookstamel.

Boek 1 gaat over het koninkrijk Laskoro dat bestaat uit vijf planeten in de Plejaden en bij de ster Atlas. Dit is de wereld waar de dynamiekmagiërs van weleer leven. Hoewel magiërs misschien een groot woord is in de wereld waar de techniek vergevorderd is. Door een dreiging van buitenaf wordt het echter noodzaak om de magie terug te krijgen.

Waar deel 2 over gaat dat ga ik natuurlijk nog niet zeggen, want dan zou ik dingen gaan verklappen en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Schimmenschuw is het debuut van Johanna Lime. Ik vind een debuut altijd heel bijzonder omdat het de eerste keer is dat een auteur haar werk showt aan de buitenwereld. Ik denk dat het dan ook voor een auteur de meest bijzondere dag moet zijn om dan eindelijk je allereerste boek in handen te houden.

Schimmenschuw gaat over Kamilia. Als het zomercircus van Droam in Tulle komt, speelt Kamilia voor waarzegster, maar als ze voor zichzelf de toekomst wil zien, wordt ze meegenomen door Avatars en valt door een tijdpoort. Al gauw blijkt dat Kamilia in een ver verleden terecht is gekomen, op Chyndyro, een zusterplaneet van Laskoro. Ze wordt naar de matriarch gebracht en krijgt in de tempel te horen dat ze door zeven landen moet reizen om zeven punten van een ster te verzamelen. De zevenster vormt de sleutel van de enige tijdpoort die hier is. Er liggen onmogelijke opdrachten op haar te wachten. Dan krijgt ze ook nog eens te maken met geesten van draken die haar tegenwerken. Kamilia wordt bij haar zoektocht geholpen door een groepje trouwe vrienden en ontdekt dat ze een speciale magische gave bezit. Maar is het genoeg om de opdrachten te vervullen en naar huis terug te keren?

Zijn jullie al nieuwsgierig geworden naar de boeken van Johanna Lime? Kom dan volgende week weer terug voor mijn recensie van sluimerend vuur.

Heel veel liefs, Melanie

 

Ik wens jou een hele fijne positief denken dag, Melanie. Dank je wel voor deze leuke introductie van mijn boeken.

Groetjes van Johanna Lime

Johanna Lime in september – en Bookstamel

6 september 2019

De maand september

In een vorig bericht (dat ik op 25 augustus 2019 plaatste in het menu Berichten), schreef ik dat er een spannende maand aan kwam. Ik weidde er nog niet zo over uit en dat is maar goed ook, want het spannende was dat de redactie van De vergeten vloek deel 3 zou gaan beginnen op 9 september. Dit gebeurt echter voorlopig nog niet omdat er iets over het hoofd gezien was in de planning, wat voorrang krijgt. Nu begint het redactiewerk op 2 december. Hopelijk ruim op tijd om het redactiewerk goed af te krijgen, zodat deel 3 van de trilogie echt op de Elfia in Haarzuilens in april 2020 uitgebracht zal worden, volgens de planning van Zilverspoor.

Bezig met schrijven

Voorlopig ben ik met ander schrijfwerk bezig. Ik ben achteraf toch weer aan Saturnus Maan begonnen (hoe veranderlijk kan een mens zijn?), ook al zag ik er in eerste instantie tegenop. Het verhaal heeft een hele tijd stil gelegen en toen ik het weer oppakte, dacht ik dat het niet goed genoeg was. Maar nadat ik er toch weer aan begon te werken, viel het achteraf erg mee. Ik hoefde alleen hier en daar de zinnen iets anders te verwoorden.

De twaalf hoofdstukken die ik al eerder had geschreven, zijn inmiddels weer herschreven en ze zijn nu een stuk beter. Nu kan ik verder gaan schrijven aan de tweede helft van dit verhaal. Het ziet ernaar uit dat het een minder dik boek wordt dan de boeken uit De vergeten vloek of Schimmenschuw. Er staan autobiografische gedeelten in, maar het gaat ook over aliens. Noem het autobiografische science fiction, historie en fantasy tegelijk. Ik ben bij het tweede keerpunt aanbeland en vanaf nu wordt het steeds spannender omdat de hoofdpersonages erachter zijn gekomen wat er met hen gebeurd is. Ze gaan nu actief meewerken aan de onderzoeken van de aliens, die op de twaalfde maan van Saturnus een onderzoeksstation hebben neergezet. Meer verklap ik voorlopig niet.

Ik had hier een nieuw project voor de NaNoWriMo van november 2019 van willen maken, maar daar moet ik waarschijnlijk iets anders voor verzinnen. Tegelijk ben ik begonnen aan een kort science fiction verhaal voor de schrijfwedstrijd Zonderlingen (een bekende naam voor een groepje schrijvers dat net als ik meedeed aan Magic Tales in 2012, maar nu toch wat anders). Hopelijk krijg ik twee sciencefictionverhalen voor de deadline af.

 

Ongeduld en jaloezie

Soms ben ik erg ongeduldig. Vooral wanneer er afspraken zijn gemaakt en die worden dan niet op tijd nagekomen. Dan voel ik me weer net zo onzichtbaar als vroeger op school. Ik werd compleet weggepest en eindelijk, na veel geïncasseerd te hebben, ging ik er tegenin. Ik sloeg van me af en achteraf is dat mijn redding geweest, al was het op dat moment minder fraai. Het resultaat was echter wel dat ik vanaf die tijd overal buiten gehouden werd. Niemand zag mij staan, ik had net zo goed helemaal onzichtbaar kunnen zijn.

Er zijn na winacties afspraken gemaakt voor het schrijven van recensies, maar daar is er meer tijd voor nodig en ik moet geduld oefenen. Er was ook een misverstand waardoor iets een maand later kwam dan ik had verwacht. Ik schroom te lang om contact te zoeken met mensen en zit dan in onzekerheid, terwijl het makkelijk opgelost kan worden. Ik denk ook altijd maar dat iedereen zo plant als ik en dat blijkt niet zo te zijn.

Ik moet zeker ook eens afleren om jaloers te zijn op andere schrijvers die om de haverklap op Facebook in de schijnwerpers staan en daar elke week wel met een nieuw boek verschijnen. Ik kan daar moeilijk tegen en voel me steeds weer buitengesloten. Maar ja, dat is het verhaal van mijn leven. Ik moet er maar aan wennen en afleren om mezelf met anderen te vergelijken, want daar word ik alleen maar ongelukkig van.

 

September en oktober worden leuke maanden

Ik richt me nu op de leuke dingen die eraan komen. Eerder had ik contact met Django Mathijsen en binnenkort komt er een YouTube interview dat op Castlefest is opgenomen. Daar verheug ik me op. Bookstamel kwam vandaag met een blog waarbij Johanna Lime geïntroduceerd wordt en dat is reuze leuk! Gelukkig weet ik dat er meer komt in september en ook nog in oktober. Ik heb bewondering voor Melanie, die ondanks de zorgen om haar gezondheid een geweldig leuke blog heeft waar Nederlandstalige auteurs in het zonnetje worden gezet. In september komt er nog een recensie en een interview. Ik kijk daar echt naar uit. Bookstamel is een geweldig initiatief!

 

Hier de link met de introductie van Johanna Lime op BOOKSTAMEL, met het originele bericht. http://bookstamel.com/2019/09/06/van-eigen-bodem-marjo-heijkoop/

 

En hier de tekst, want die neem ik graag over op mijn blog.

Van eigen bodem: Johanna Lime

Geplaatst door BOOKSTAMEL op 6 september 2019

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

Vandaag is het alweer tijd om jullie voor te gaan stellen aan een nieuwe auteur voor de blogs van eigen bodem. Een van de leukste dingen aan het begin van de maand is toch wel om deze auteurs bekend te maken aan jullie. Ik weet namelijk zelf al minstens 3 maanden tot een half jaar van te voren welke auteurs er welke maand mee gaan doen. Dit dan nog zoveel maanden geheim moeten houden vind ik echt super lastig. (Want ik ben niet zo goed in het bewaren van geheimpjes). Daarom is het altijd weer een feestje als ik dan eindelijk aan jullie mag verklappen wie er mee gaan doen.

Dit keer ga ik jullie voorstellen aan Johanna Lime ( het pseudoniem van Marjo Heijkoop). Marjo Heijkoop is geboren op 29 september in het jaar 1956. Ze is geboren in Krimpen aan den IJssel en de oudste van een gezin met drie kinderen. Marjo studeerde aan de mavo en de havo, ging naar de pedagogische academie en werkte daarna 25 jaar als groepsleerkracht in het basisonderwijs. Ze werd intern begeleider en volgde een opleiding voor remedial teacher, studeerde daarna voor NLP Practitioner en NLP Master Practitioner. Ze had vijf jaar lang naast haar baan als lerares een eigen praktijk aan huis als NLP Counselor. Door problemen in verband met de fusies in het onderwijs kwam ze in een tweede spoor re-integratie terecht. Marjo is omgeschoold voor werkvoorbereider in de bouw (MBO BOL4 in een jaar gehaald). Na een paar moeilijke jaren kwam ze als intern projectleider bij een schildersbedrijf terecht waar ze alleen verantwoordelijk was voor alle klein onderhoud klussen voor glaszetten en schilderwerk. Maar na zes jaar werd haar functie opgeheven vanwege de economische crisis.

Na weer een lastige periode besloot ze met pensioen te gaan. Marjo Heijkoop was al heel haar leven bezig met schrijven en tekenen en besloot om haar passie te gaan volgen. Ze maakt digitale tekeningen voor haar blogs met o.a. Paint Shop Pro ze houdt een bullet journal bij, speelt games en leest natuurlijk boeken. En ze is natuurlijk boeken gaan schrijven.

Dit schrijven begon in 1966 met het winnen van een opstellenwedstrijd. Fantasy en Science fiction vond Marjo Heijkoop altijd al geweldig. Toen ze op 19 november 1982 ging samenwonen met Dinie Boudestein schreven de twee dames verschillende dagboeken van personages. Deze personages waren het waard om in boeken terecht te komen. De dames begonnen samen te schrijven onder het pseudoniem Johanna Lime. Helaas overleed Dinie op 23 december 2018 aan kanker. Marjo besloot daarna om alleen verder te gaan schrijven onder de naam Johanna Lime, maar natuurlijk is Dinie in gedachten altijd bij haar. Volgende week ga ik uitgebreid in op de boeken van deze dames.

Maar voor nu wens ik jullie een hele fijne dag.

Liefs, Melanie

 

Ik wens jou ook een hele fijne dag, Melanie, en beterschap na je operatie. Hopelijk kun je snel weer met twee handen boeken vasthouden om te lezen.

Groetjes van Johanna Lime