Vervolg schrijfproject in januari 2021 en nog een paar weken wachten op Ruimtestad

7 januari 2021

Een gezellig einde van 2020

De vorige keer schreef ik dat het steeds moeilijker vol te houden was om 50.000 woorden te schrijven in december. Daarom heb ik besloten om mijn doel na 43.886 geschreven woorden voor Versie 2 van Interplanetair deel 2 Geestenpoort bij te stellen naar 40.000 woorden. Tenslotte was dit schrijfproject geen onderdeel van een wedstrijd en kon ik er mee doen wat ik wilde. Het schrijven in december kwam op een laag pitje te staan.

Tussen Kerst- en Oud- en Nieuw ben er lekker een poosje tussenuit getrokken. Mijn broer Eldert woont sinds 2020 in Limburg en na alles wat we samen met het overlijden van onze vader in november hadden meegemaakt, besloten we dat ik bij hem zou gaan logeren. Gezellig samen, een beetje steun aan elkaar hebben. December was toch al nooit mijn favoriete maand en sinds Dinie in 2018 vlak voor de kerst overleed, is dat er niet beter op geworden. Het was een goede beslissing! Mijn broer had het gezellig gemaakt in zijn huis, met de kerstboom en veel lichtjes. We hebben elke avond wel een Starwars film gekeken en verder konden we lekker met onze hobby’s bezig zijn. Tussendoor samen koken, samen eten, alles op anderhalve meter afstand vanwege het covid-19 virus, maar wel fijn bij elkaar. Wat ben ik blij dat mijn broer en ik elkaar na 22 jaar weer gevonden hebben en dat we zo goed met elkaar op kunnen schieten.

Ik besloot een nieuw schrijfproject aan te maken, van 4 januari tot en met 31 januari 2021 probeer ik opnieuw om 50.000 woorden verder te komen met het manuscript waar ik nu aan bezig ben. Ik ben bezig aan hoofdstuk 11 en als ik iedere dag ongeveer 2.000 woorden schrijf, gaat het zeker lukken om dit verhaal af te krijgen.  Is het niet in januari, dan toch wel in februari. Er zullen vast af en toe dagen tussen zitten dat ik het woordenaantal niet haal, maar dat is ook niet erg. Als ik elke dag de routine vol kan houden, komt het volgende boek er wel.

De zetproef van Interplanetair deel 1 Ruimtestad doorgenomen

Wat ik wel gedaan heb tijdens het logeren, is de zetproef doornemen van mijn nieuwe boek bij Zilverbron, dat in januari 2021 naar de drukker zal gaan. Er stonden wat verkeerd afgebroken woorden in, die heb ik in een bestand verzameld en teruggestuurd naar de uitgeverij. Dan kan het binnenwerk van het boek helemaal goed opgemaakt worden.

Gisteren was ik uitgenodigd bij het online programma About Books, dat georganiseerd wordt door Zilverspoor. De vaste presentatoren zijn Kim ten Tusscher, Joris van Leeuwen en Cocky van Dijk. Soms springt er weleens een ander in. Elke week op woensdag om 19:30 uur begint het programma op de kanalen van Facebook, van Zilverspoor, Zilverbron en De Zilverboekenclub. Het wordt ook uitgebracht op You Tube.

Mijn nieuwe boek kwam ter sprake en als verrassing was er ook een cover reveal van Ruimtestad. Het boek krijgt weer een prachtige omslag. Ik moest wel even wennen aan boek 1 in plaats van deel 1, maar vind boek 1 eigenlijk wel beter klinken bij een trilogie. Op mijn website denk ik toch dat ik het vaak deel 1 zal noemen, dat ben ik zo gewend.

Het grappige is dat er ook een rubriek was met 10 korte vragen. Daar moest ik snel reageren en bij de vraag of ik zou kiezen voor lezen of tv kijken, heb ik tv kijken gezegd. Achteraf gezien een beetje dom, want ik kijk niet veel tv. Alleen heb ik pas een Netflix abonnement genomen om series en films te kunnen kijken. Ik vind lezen eigenlijk leuker dan naar praatprogramma’s en quizzen kijken op de tv. Maar 2020 was een gek jaar, ik vond dat ik het nieuws moest volgen vanwege de corona. Dus keek ik het afgelopen jaar veel meer tv dan anders. Maar boeken lezen doe ik liever. Ik ben nu bezig in Maeves Gaven van Gaby Raaijmakers en lees steeds een paar hoofdstukken voor het slapen gaan. Het is weer een prachtig verhaal. Met lezen van boeken ga ik door, voor de volgende Reading Challenge heb ik maar 12 boeken opgegeven. Ik lees niet snel en zie wel hoe ver ik kom. Ik kan als ik meer lees, altijd het aantal bijstellen.

De routine vasthouden

In About Books hebben we gesproken over voornemens voor 2021. Ik heb bij Informatie mijn plannen voor het komende jaar al op een rijtje gezet. Er werd gezegd dat elke dag een beetje schrijven uiteindelijk kan resulteren in het schrijven van een boek, al is het 500 woorden per dag, dan kun je een boek afkrijgen. Ik doe over 1.000 woorden wel wat langer dan een half uur. Voor 2.000 of 3.000 woorden ben ik toch al gauw een hele middag van vier tot vijf uur bezig. Ik wil het ook zo goed mogelijk doen en neem vaak eerst een gedeelte van de tekst weer door die ik de vorige dag geschreven heb, voordat ik verder ga. Dat is voor mij handig, want dan zit ik gelijk weer in het verhaal. Als schrijver is het nodig dat je de routine van iedere dag een stuk schrijven vasthoudt. Alle afleiding zoals social media even uitzetten helpt zeker. Dus ik zie wel wanneer ik mijn volgende boek geschreven heb. Als de tweede versie staat, zullen versie 3, 4 en misschien 5 ook nog wel nodig zijn voordat het naar de redactie gaat, na september. Verder ben ik ook graag bezig met tekenen op de computer. Ik heb al een aantal kaften gemaakt voor de e-books die ik in 2021 op Smashwords uit wil brengen van mijn korte verhalen. Er hebben er weer een paar meegedaan aan een wedstrijd en ze verdienen het om bij het leespubliek te komen.

Nog even geduld.

Mijn nieuwe boek Ruimtestad komt over een paar weken van de drukker. Ik heb nog een paar leuke dingen om te laten zien in de aanloop daarnaartoe. Zoals de nieuwe kaart die ik getekend heb en die weer prachtig over twee pagina’s heen in het boek terecht komt. En het omslag als hij echt helemaal klaar is, misschien nog net iets mooier dan het plaatje van de cover reveal. En natuurlijk de flaptekst en een leesfragment van het eerste hoofdstuk.

Als het boek er is, heb ik met een paar bloggers afgesproken dat ze het gaan lezen en een recensie schrijven. Het wordt weer spannend. Zullen de lezers erin vinden wat ik voor ogen had? Verder moet ik weer eens kijken of ik nog nieuw promotiemateriaal ga bestellen, dat van Schamel verbond heb ik bijna niet gebruikt. Dus even verzinnen wat ik het beste kan doen. Ruimtestad komt eraan! Kijken jullie er naar uit?

Groeten van Johanna Lime

Terugblik op het jaar 2020 van Johanna Lime

30 december 2020

Op de foto’s van mij in dit blog zit Copyright, ze zijn gemaakt door Kim van Gent Photography.

Twee websites

Aan het eind van 2019 en het begin van 2020 heb ik mijn websites opgeknapt. Deze blogsite van Johanna Lime heb ik aangehouden, maar van de websites ‘Schimmenschuw’ en ‘De vergeten vloek’ heb ik nu De Boeken Van Johanna Lime gemaakt. Wel zo handig als de informatie over al mijn boeken, met leesfragmenten, flapteksten en recensies bij elkaar staan.

Na Fantasy Fest stopten de festivals

Ik had net als voor 2019 besloten dat ik in 2020 overal aan mee wilde doen. Aan conventies, festivals en beurzen waar ik mijn boeken kon verkopen. Dat lukte vanwege de covid-19 pandemie alleen nog maar voor het Fantasy Fest in Rijswijk, aan het begin van het jaar. Daarna kwam alles stil te liggen, behalve dan online. Op het internet ontstonden juist nieuwe initiatieven, zoals About Books en de herfstchallenge van de Zilverboekenclub op Instagram.

Ik heb het jaar 2020 bijna in zijn geheel helemaal alleen doorgebracht in mijn huis. Ik kwam alleen voor de mantelzorg voor mijn vader de deur maar uit, wat met verschillende spoedbezoeken aan poliklinieken van ziekenhuizen best een angstig gebeuren was, vanwege het risico op besmettingen en zijn steeds groter wordende kwetsbaarheid. De zorg voor mijn vader werd steeds intensiever, hij kwam op het laatst zelfs op een wachtlijst voor een verpleeghuis te staan. Daar is hij echter nooit in terecht gekomen, want op 5 november overleed hij. Mijn vader is 94 jaar geworden.

Gelukkig kwam mijn broer weer in Nederland wonen en stond ik er niet helemaal alleen voor. Er moest natuurlijk veel geregeld worden met de begrafenis en de administratieve zaken die bij een overlijden horen. Zijn huurflat moest ook leeggemaakt worden. Ik ben heel blij dat mijn broer daarbij een grote steun was. In de afgelopen drie jaar ben ik mijn beide ouders en Dinie kwijtgeraakt, dat is een groot gemis. Het is eenzaam in huis, maar gelukkig ben ik iemand die zichzelf heel goed kan vermaken, ik sla ik me er wel doorheen. Met mijn schrijfwerk, de Facebookgroep Zilverboekenclub en mijn digitale beeldbewerkingen voor dit blog, de tekeningen en de e-books voor Smashwords is er altijd wel iets te doen. Alleen zou het wel weer fijn zijn om lezers van mijn boeken en collega-schrijvers weer eens persoonlijk te ontmoeten. Hopelijk kan dat weer in 2021, als we worden ingeënt tegen het virus.

Met mijn gezondheid gaat het gelukkig beter dan vorig jaar, ik volg nog steeds een koolhydraatarm dieet en ga regelmatig naar de diëtiste. Ik heb minder last gehad van de artrose aan mijn heup en knie, ben nog een paar kilo afgevallen, maar daarna bleef mijn gewicht min of meer stabiel. In 2021 wil ik proberen om weer verder af te vallen, door meer te gaan bewegen.

De vergeten vloek trilogie was in april 2020 compleet

2020 had een topjaar moeten worden, want na de redactie aan het begin van 2020, kwam in april het laatste deel uit van trilogie De vergeten vloek. Op verschillende festivals hoorde ik van lezers dat ze mijn boeken pas wilden gaan kopen, wanneer mijn trilogie compleet zou zijn. Helaas miste ik die kans, omdat alle festivals werden afgelast. Er was geen Elfia, geen Keltfest en geen Castlefest in 2020. Wat een nare tijd om dat allemaal te moeten missen.

Toch ben ik heel trots op het derde deel van De vergeten vloek. Schamel verbond is wel naar verschillende recensenten gegaan en werd gezien als een mooi afsluitend deel van het verhaal. Alles uit deel 1 en 2 kwam in dit boek bij elkaar. Ik heb Schamel verbond pas zelf ook eens als boek gelezen en ben zeer tevreden met hoe de trilogie uiteindelijk geworden is. Wat een geweldige prestatie, Dinie zou er vast heel trots op zijn geweest.

Zilverbron heeft alle vier mijn boeken, Schimmenschuw, Sluimerend vuur, Smeulend venijn en Schamel verbond inmiddels ook als e-book uitgebracht. Voor de paperbacks van trilogie is er zelfs een aanbieding gekomen waarbij de hele serie goedkoper weggaat. Dus is er geen reden meer om te wachten tot de trilogie compleet is.

Van De vergeten vloek kwam Sluimerend vuur in dit afgelopen jaar in de schijnwerpers te staan bij de Fantasy en Scifi leesclub van Hebban. Ons boek heeft de test van een groep lezers goed doorstaan. Ze vonden het gebruik van magie in combinatie met moderne technieken een goede vondst.

De twaalfde Saturnusmaan kreeg een kans bij uitgeverij aquaZZ

In december 2019 trok ik de stoute schoenen aan. Ik zocht een uitgeverij voor mijn autobiografische fictie over twee eigenwijze vrouwen die als onderzoeksobjecten door twee aliens onder de loep genomen worden. In eerste instantie dacht ik dat het wel een erg gelukkige vondst zou zijn als de eerste de beste inzending naar een uitgeverij tot resultaat zou leiden. Maar het lukte! Ik was dan ook positief verrast dat Angélique Kersten, van uitgeverij aquaZZ, in januari al aangaf dat ze dit verhaal uit wilde geven.

Ik heb er ongeveer twee jaar aan gewerkt, tijdens de online cursussen die ik volgde bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel. Dit verhaal heeft lange tijd door mijn hoofd gespookt, het vocht om een plekje in de wereld en moest wel geschreven worden omdat ik nogal gepassioneerd was geworden door alles wat ik in mijn leven had meegemaakt. Het autobiografische deel omvat uiteindelijk een bepaalde periode uit mijn leven, gecombineerd met allerlei fictieve ingevingen waarbij aliens gebruikt zijn.

Angélique vond het een mooi verhaal en samen hebben wij de redactie van dit boek gedaan.

In april 2020 kwam er dus nog een tweede boek van mij uit, De twaalfde Saturnusmaan.

Volgens Ferry Visser die het las voor een recensie, zelfs het beste boek dat ik tot nu toe geschreven had.

Wat is Schamel verbond een prachtboek geworden, met het omslag waarop Sesha en Chimaera samen in hun manifestaties van draken door de ruimte vliegen. Ik ben ook heel blij dat de sterrenkaart die ik voor dit boek getekend had over twee pagina’s heen in dit boek is opgenomen, lekker duidelijk leesbaar. Bij de fotoshoot door Kim van Gent in december 2020, moest ik er natuurlijk mee op de foto.

Korte verhalen van 2019 herschrijven

Na Waterloper van 2019 herschreef ik twee verhalen voor Edge Zero 2019, de wedstrijd waar in 2020 ook weer een bundel van uitkwam. Zij doen dit nu alweer een aantal achtereenvolgende jaren. Helaas levert het voor mij steeds niets anders op dan frustratie. Mijn ingezonden verhalen waren in de eerste ronde alweer door de jury opzij gelegd. Niet bepaald motiverend om nog eens tijd te stoppen in meedoen aan Edge Zero, vind ik.

Nee, dan beleefde ik meer plezier aan het herschrijven van mijn gediskwalificeerde verhaal, dat apart gelegd werd omdat het niet voldoende bij het thema van de wedstrijd van Waterloper 2019 paste. Dit was echter wel het verhaal dat het jurylid Steven Wekdam motiveerde om voor het beste gediskwalificeerde verhaal voortaan een Drenkelingenprijs bij Waterloper in te stellen.

Ik heb ‘Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp’ eveneens met de aanwijzingen uit de juryrapporten herschreven. Het staat nu als een ‘bepaal zelf je prijs – verhaal’ op mijn Smashwords pagina. Als je het gratis wilt downloaden kan dat dus ook, maar alleen bij Smashwords. Bij Kobo of elders zijn er wel kosten aan dit verhaal verbonden. Eens te meer een reden om eens naar mijn korte verhalen te kijken op mijn Smashwords pagina.

CampNaNoWriMo van april 2020

Het is inmiddels een traditie dat ik aan CampNaNoWriMo en NaNoWriMo meedoe, sinds ik eraan begon in 2014. Omdat in mei de Waterloper Verhalenwedstrijd wordt gehouden, probeer ik tegenwoordig om april vrij te houden voor een project waarbij ik korte verhalen herschrijf of nieuw schrijf. In april 2020 resulteerde dit in het herschrijven van twee korte verhalen voor Edge Zero, het herschrijven en uitgeven van het verhaal over de oger voor een Smashwords e-book en het schrijven van drie nieuwe verhalen voor de tweede editie van Waterloper. Ik had zelfs nog wat tijd over om te beginnen aan een verhaal dat in mei 2020 klaar kwam en uiteindelijk in het HSF tijdschrift terecht kwam van juli 2020. Mijn eerste publicatie van een kortverhaal dat in een tijdschrift opgenomen werd.

HSFCon en HSF tijdschrift

Door de NCSF ben ik gevraagd om lezingen te geven over mijn boeken en mijn wereldbouw. Dat zou tijdens de HSFCon van 14 en 15 november gebeuren, maar helaas moest dit ook vanwege de pandemie worden uitgesteld. Nu staat het in de planning voor 13 en 14 november 2021.

Ik was door HSF benaderd voor het schrijven van verhalen. Een ervan, met de titel ‘De Humayesse’ kwam in juli 2020 in het tijdschrift. Het verhaal is geïnspireerd door al het nieuws rondom het virus. Een tweede verhaal zal in 2021 in het HSF tijdschrift opgenomen worden.

CampNaNoWriMo van juli 2020

In juli heb ik CampNaNoWriMo gebruikt om een vierde versie te schrijven voor mijn nieuwe boek. Interplanetair deel 1 Ruimtestad, het eerste deel van een nieuwe trilogie, staat in de planning voor januari 2021. Nadat ik deze versie schreef is het manuscript opgestuurd naar Zilverbron en in november en december 2020 volgde de redactie.

Ik begon in juli ook aan een verhaal voor de Harland Awards van 2020, maar dat schreef ik in september af. Het bleef bij 1 verhaal deze keer.

NaNoWriMo niet gehaald in november

Voor november 2020 had ik een project, ik wilde Interplanetair deel 2 Geestenpoort verder gaan schrijven, nadat ik in de maanden ervoor tot hoofdstuk 7 gekomen was. Maar na zo’n 10.000 woorden ging dit niet meer. Mijn vader was gestorven en ik had het druk met andere dingen. Wel heb ik nog samen met Natascha van Limpt aan de redactie van Interplanetair deel 1 Ruimtestad kunnen werken, zodat de hoofdredactie van het boek op 3 december klaar was.

Omdat ik in november de NaNoWriMo niet won, heb ik op de website een nieuw project gemaakt voor december en ben ik een maand later aan het project verder gaan werken. Inmiddels is dit versie 2 geworden, want na de redactie moesten er wat dingen in het plot veranderen. Ik ben nu tot 40.000 woorden gekomen met dit tweede deel.

Resultaten van wedstrijden waar ik in 2020 aan meedeed

Fantoompijn, het verhaal dat aan de Harland Awards meedeed, kwam op plaats 101 te staan.

Ik vind het een goed verhaal en heb besloten om het te gaan herschrijven, met gebruikmaking van de commentaren uit het juryrapport.

Bij de waterloper Verhalenwedstrijd viel ik dit jaar in de prijzen. Mijn verhaal ‘De magie van het lorgnet’ haalde de tweede ronde en kwam op de 15de plaats. Voor mijn doen was dit al tamelijk hoog. Dus je snapt dat ik ontzettend blij was dat ‘Rode zwammen’ de 9de plaats haalde. Dit verhaal krijgt het certificaat van de Stormvloedkeringprijs, omdat het de grootste deviatie had bij de juryleden. Mijn verhaal ‘Nederland emigreert’, waar ik vier thema’s in verwerkt had, kwam op de 5de plaats. Het krijgt het certificaat van de vijfde plaats, omdat het bij de beste verhalen van deze wedstrijd hoort, maar ook de Eb en Vloedprijs, omdat ik ten opzichte van 2019 zestien plaatsen gestegen ben in het klassement!

Al deze verhalen zijn het waard om een publicatie te krijgen en dus heb ik voor 2021 werk te doen. Ik ga ze uitgeven op Smashwords. De kaften ervoor heb ik inmiddels al getekend.

Winacties en promotie

In 2020 had ik weer een paar winacties op mijn website Boeken van Johanna Lime, bij Acties. Ik deed ook weer mee met de Summer Sale en de End of Year Sale op Smashwords. Dan zijn sommige van mijn e-books met korting te downloaden. Ze worden aangekondigd op mijn blogsite Johanna Lime, bij Publicaties NL.

Bij de winacties voor mijn boeken, zoals nu de Decemberactie van de Zilverboekenclub, vraag ik aan degenen die een boek winnen om een recensie.

Ik heb in 2020 aardig wat recensies van bloggers en lezers gekregen op de boeken van Johanna Lime. Daar ben ik erg blij mee. Dank jullie wel! Ik hoop dat het meer lezers over de streep zal trekken om mijn boeken te lezen.

Ik wens iedereen een gelukkig 2021 toe. Hopelijk zie ik jullie dan weer eens op een festival.

Johanna Lime (Marjo Heijkoop)

NaDeWriMo voortgang – het wordt weer lastiger vol te houden

19 december 2020

Het wordt lastiger vol te houden

Ik heb het stuk, dat ik eerder al geschreven had voor Versie 1 van dit verhaal, weer herschreven. Nu ben ik aan het doorschrijven aan een nieuw gedeelte, een stuk van het verhaal waarover ik nog flink moet nadenken, ondanks dat ik het heb geplot. Tijdens het schrijfproces gebeurt het, dat het verhaal net anders wordt dan ik in het plothokje in Excel had opgeschreven. Dat werk ik dan later weer bij. Het blijft flexibel, maar ik weet waar ik uit wil komen op het eind. Ik ben nu bezig met hoofdstuk 9, dus het duurt nog wel een maand of langer voordat het hele verhaal van Interplanetair deel 2 Geestenpoort af zal zijn. Dat verhaal zal wel meer woorden omvatten dan de 50.000 voor het project. Toch is het leuk om elke dag het aantal woorden in te vullen, zelfs als het er maar 337 op een dag zijn. Alle beetjes helpen.

Interplanetair deel 1 Ruimtestad komt in januari 2021 uit.

Ik schreef in een vorige blog dat ik bezig was met het tekenen van een sterrenkaart voor dit nieuwe boek, zo’n kaart als er ook in Schamel verbond is geplaatst. Dat is me gelukt. Ik heb hem getekend en opgestuurd naar Zilverbron. Bovendien heb ik een mooie auteursfoto opgestuurd, die tijdens een fantastisch leuke fotoshoot van mij gemaakt is door Kim van Gent Photography. Dus er komt een kaart in het boek Ruimtestad en op de achterkaft komt een nieuwe foto van mij. Nadat de woordredacteur klaar zal zijn, verwacht ik dat ik de flaptekst bij moet werken en daarna moet ik de proefdruk doornemen. Het komt steeds dichterbij!

Groeten van Johanna Lime

 

Geen NaNoWriMo 2020 in 2020, dan maar een NaDeWriMo

6 december 2020

Verder met schrijven na de redactie van Ruimtestad

Zoals ik in eerdere berichten heb vermeld, haalde ik door familieomstandigheden voor de NaNoWriMo van november 2020 slechts 10.682 woorden. De tijd voor creatief schrijven ontbrak, ik had andere prioriteiten. Gelukkig heb ik het nog wel voor elkaar gekregen om tussen alle werkzaamheden door de redactie van Interplanetair deel 1, Ruimtestad af te krijgen. Op 3 december van 2020 was de hoofdredactie helemaal klaar. Jippie!

Ik baalde ervan dat ik de NaNoWriMo in 2020 niet won, maar het is nu eenmaal niet anders. Soms komt er een plotselinge wending in je leven en loopt alles anders.

Tijdens het redactieproces van deel 1 kwam ik erachter dat ik met deel 2 terug moest naar de tekentafel. Ik moest de wijzigingen in het verhaal aanbrengen waarmee de aansluiting naar boek 2 beter verliep. Bovendien waren er nog een paar ideeën naar boven gekomen, die ik moest verwerken in het plot. De rest van 3 december heb ik dan ook gebruikt om mijn plotschema in Excel helemaal aan te passen, zodat ik kon beginnen aan een versie 2 van het verhaal. Daaraan begon ik laat op die avond ook nog.

Ik ging naar de website van de NaNoWriMo en ontdekte dat ik daar een heel nieuw project aan kon maken. Dat werd het project Versie 2 van Interplanetair 2, ofwel de NaDeWriMo. In de periode van 4 december tot 3 januari heb ik een nieuw schrijfdoel om 50.000 woorden te schrijven. Ik kan het aantal woorden net als anders tijdens de NaNoWriMo gewoon invullen op de website en daar kan ik de grafieken zien groeien zoals dat normaal ook het geval is. Ik krijg er zelfs de badges voor als ik een doel gehaald heb.

Op 4 december heb ik tot twee keer toe een aantal woorden ingevoerd, omdat ik, nadat ik op 3 december met het nieuwe project begon, pas na middernacht het eerste aantal woorden heb ingevoerd. In de avond van 4 december gebeurde dit voor de tweede keer.

Op het moment heb ik alweer drie dagen op rij geschreven aan versie 2 van Interplanetair deel 2, Geestenpoort. Ik ben ik weer lekker op weg! Zo ver zelfs dat het woordenaantal van november is ingehaald. Ik zit nu weer op de 10.876 woorden, net iets meer dan wat ik in november had geschreven.

Nu volhouden

De rest van de maand december wil ik dit tempo volhouden en iedere dag verder schrijven aan het tweede deel van mijn nieuwe trilogie bij Zilverbron. Ik vind het heel fijn dat ik gewoon een nieuw project aan kon maken, onder het project dat in november was gestart. Ik heb een tweede kans gekregen en kan toch proberen om de routine weer vast te houden en om elke dag ongeveer 2.000 woorden verder te schrijven. Er zullen nog wel wat dingen geregeld moeten worden op het persoonlijke vlak, maar in principe ben ik vanaf nu volledig de regisseur van mijn eigen tijd. Het enige nadeel is dat het aantal naaste familieleden steeds kleiner wordt, maar gelukkig heb ik er nog een paar.

Mijn doel om deze nieuwe trilogie te schrijven, in samenwerking met uitgeverij Zilverbron, blijft onverminderd bestaan. Bovendien wil ik vanaf 2021 ook weer meer gaan tekenen in Painter, dat heb ik al veel te lang nauwelijks nog gedaan. Ik hoop ook wat meer met andere mensen op te kunnen trekken en als het kan weer eens een mooie reis te maken. Plannen genoeg voor de toekomst, dus. In elk geval hoef ik me nooit te vervelen, ik vermaak me wel. Als het niet met schrijven en tekenen is, dan is het wel met boeken lezen. Daar heb ik ook weer een paar pareltjes van gekocht. En jullie?

Groeten van Johanna Lime

Bij lange na geen winnaar van NaNoWriMo 2020

28 november 2020

Schrijven ging niet, de redactie wel

Op deze datum had ik voor NaNoWriMo van november 2020 al winnaar kunnen zijn, maar het is me dit jaar niet gelukt. Ik heb slechts 10.682 woorden gehaald en voor de rest van de maand november geef ik er de brui aan. Vanaf 1 december ga ik zelf wel een dagelijkse wordcount proberen te halen, dan maar zonder website waar je alles bij kunt houden. Gewoon, in mijn schrijfroutinetacker in Excel.

Vanwege het overlijden van mijn vader had ik deze maand wel iets anders aan mijn hoofd dan de NaNoWriMo wedstrijd. Na de begrafenis moest ik samen met mijn broer, schoonzus en neef mijn vaders flat leegmaken. Gisteren kon ik de sleutel van de huurwoning overdragen aan de verhuurder en daarmee kwam er definitief een einde aan alle bezoekjes aan de flat waar mijn vader de laatste dertien jaren heeft gewoond. Na alle mantelzorg voor mijn ouders is het toch wel een vreemd idee dat ik daar nu niets meer te zoeken heb. Er is een tijdperk afgesloten. Ik ben helemaal vrij en los van de verplichtingen die ik als dochter had. Alle administratieve zaken moeten nog wel verder worden afgehandeld en dat kan best nog even duren, maar daarna zal ik toch echt moeten gaan bepalen hoe ik verder wil. Het besef dat ik helemaal alleen ben, zonder ouders en zonder Dinie, daalt wat dieper in. Gelukkig is mijn broer weer terug en ik verheug me op nieuwe logeerpartijen.

Redactie van Interplanetair deel 1 Ruimtestad.

Op 13 november schreef ik dat het redactiewerk voor mijn volgende boek wel door is gegaan. En het lijkt er veel op dat mijn redactrice, Natascha van Limpt, in de afgelopen week nog wat sneller doorgewerkt heeft met soms wel meer dan drie hoofdstukken per dag. We zijn nu bezig met de eindredactie, met redactieronde 2. Gisteren was hoofdstuk 20 van de 25 aan de beurt, dus dat is alweer 80%, net als vorige week, maar nu dan wel van de tweede redactieronde.

Ook bij de eindredactie is het soms weer slikken als ik zie wat er allemaal nog beter kan, maar als ik dat dan heb aangepast en het verhaal teruglees, merk ik dat het zoveel spannender geworden is, veel leuker voor de lezer, veel beter voor het boek. Het blijft een heel vreemd fenomeen dat je als schrijver gewoon blind bent voor die zaken die een redactrice eruit kan filteren. Petje af voor Natascha!

Nog een week doorwerken, vermoed ik. Dan kan het verhaal al naar de woordredactie.

Terwijl ik aan de redactie bezig was, realiseerde ik me dat ik nog helemaal niemand heb gevraagd voor een blogtour. Daar mag ik dus weleens over na gaan denken. Dus als je zelf een blogger bent en je hebt er zin in om mijn nieuwste boek straks te recenseren, mag je gerust contact opnemen. (via een chat op mijn Facebookpagina bijvoorbeeld).

Ik bedacht ook dat ik weleens voor een mooie foto op de kaft kon gaan zorgen. Dus ik heb de stoute schoenen aangetrokken en iemand benaderd voor een fotoshoot. Deze keer zal ik er alleen op staan en de selfies die ik heb gemaakt zijn echt niet mooi genoeg.

Wat ik hoop, is dat de uitgeverij mijn voorstel voor de cover volgt, want die stad wordt in het boek beschreven en als ze voor een ander plaatje gaan, past mijn tekst er niet meer bij. Ik maak me daar best zorgen over. Verder heb ik het concept voor de flaptekst al doorgelezen en daar moet ook nog wel wat aan veranderen. Best nog veel te doen dus voordat het boek uit kan komen.

Bovendien vraag ik me af of ik nog een kaart zal tekenen als promotiemateriaal. Wat zal ik weer bestellen aan boekenleggers en dergelijke, als het boek uitkomt? Het gaat toch eigenlijk best snel. Voor mijn gevoel zijn Schamel verbond en De twaalfde Saturnusmaan er nog maar pas. Maar dat komt ook wel door dit vreemde jaar zonder beurzen, vanwege covid-19.

Afijn, ik heb nog even. Wel ben ik van plan om weer een december winactie te gaan doen op mijn boekenwebsite. Ik doe trouwens ook al mee aan de December Feestmaand van de Zilverboekenclub, daar is elke dag van december 2020 een boek van Zilverspoor/Zilverbron te winnen. Dus als je dat nog niet wist, kijk dan eens op die pagina op Facebook.

Terug naar het plotten en dan weer schrijven aan deel 2

Zodra de redactierondes klaar zijn moet ik terug naar de tekentafel. Er zijn wijzigingen in het verhaal waardoor de aansluiting naar boek 2 net wat anders moet. Bovendien kreeg ik vannacht een idee over de Interplanetaire samenwerking die anders gaat verlopen. Daardoor moet ik het plot van deel 2 aan gaan passen. Daarna heb ik dan een ander plan voor deel 3. En zo blijft alles wat er rondom het verhaal gebeurt steeds maar in beweging. De actie van de redactie roept een reactie voor het schrijven in de wereld. Niets staat stil, overal is energie.

Ik heb besloten om dus toch aan een versie 2 te beginnen die weer heel anders uit zal pakken dan versie 1, na wat ik uit de redactierondes heb geleerd. Ik ben van plan om in december 2020 te beginnen met schrijven aan Geestenpoort en kan in 2021 verder werken. Ik wil van deel 2 ook minstens vier versies te schrijven voordat ik het opstuur naar de uitgeverij. Behalve dat ik de nieuwe trilogie af wil krijgen ben ik zeker van plan om ook meer met tekenen te gaan doen. Gelukkig ben ik iemand die zichzelf wel bezig houdt en die weinig externe prikkels nodig heeft. Hopelijk heb ik nog even om al mijn plannen waar te maken.

Dit is mijn nieuwe schrijfproject nadat de redactie van deel 1 klaar zal zijn.

Groeten van Johanna Lime

 

Limeschrift 18 – Johanna Lime over schrijven

15 oktober 2020

Het achttiende blog voor ‘Limeschrift’, in een serie van twintig blogs over schrijven.

Deze keer over wereldbouw, sfeerbeelden, stemmingen en emoties.

Vandaag gaat het over het onderwerp van dit plaatje.

Wereldbouw

Wanneer je fantasy- en sciencefictionromans schrijft, kom je er niet onderuit om een verbeeldingswereld te bouwen, een goed uitgedachte setting waarin de verhalen zich afspelen. Bij een fantasywereld hoort traditioneel al gauw een middeleeuwse setting. Bij sciencefiction gaat het eerder om technieken van de toekomst.

Ik ben misschien wel een rebel, omdat ik voor mijn verbeeldingswereld van beide gebruik gemaakt heb. Sommige critici hoor ik al ‘foei, foei!’ roepen, maar ik heb het toch gedaan. Ik vond die middeleeuwse settings waarover ik vroeger las namelijk tamelijk deprimerend voor de ontwikkeling van verhalen die de moderne man of vrouw uit onze tijd zou lezen. Tegenwoordig merk ik dat steeds meer schrijvers in staat zijn om er dan toch een hedendaags verhaal van te maken en bijvoorbeeld een vrouw als hoofdpersoon te nemen. In moderne boeken valt het met de ontwikkeling van de personages nog wel mee.

Maar zoals gezegd, ik heb een combinatie gemaakt. Ik zocht een ruimer perspectief. Mede daarom heb ik voor de wereld van Eibor Risoklany twee grote koninkrijken verzonnen die elk bestaan uit vijf planeten. Het ene koninkrijk. Laskoro, is in de Plejaden gelegen, in het sterrenbeeld Taurus. Het andere, Berinyi, zit in de Rosettenevel van Monoceros. Daar kwam natuurlijk ook mijn interesse in sterrenbeelden bij om de hoek kijken. Ik heb ervoor gekozen om fantasy-elementen zoals magie te combineren met technieken van de ruimtevaart. De families die in deze koninkrijken wonen, komen oorspronkelijk van de Aarde. Daarom hebben de goden, de Avatars van de godenplaneet Eibor Risoklany, de draken de opdracht gegeven om werelden te scheppen die nog wel veel op onze Aarde lijken. Mijn boeken komen dus vaak bekend over bij lezers, want het referentiekader hebben ze alvast. Toch zijn er best ook veel verschillen met onze Aarde.

Om de oorspronkelijke aardbewoners, die crashten op Eibor Risoklany, te laten overleven, moesten de goden hen genetisch manipuleren. Dat is een thema wat in mijn boeken nogal eens naar voren komt. Bepaalde HSP families kregen een magie-gen. Er ontstonden zeven magische dynastieën. Alleen hadden de mensen iets negatiefs meegebracht van de Aarde, namelijk hun machtshonger. De godenplaneet werd opgeblazen door magie. Wat er daarna is gebeurd, is te lezen als kortverhaal in het e-book ‘De wording van Chyndyro’.

Daarvandaan is de wereld verder uitgebreid. Door alle machtshonger waaruit oorlogen ontstonden, kwam de vloek. De magie werd lange tijd vergeten, mensen hadden wel iets ander te doen, ze moesten zien te overleven. Er ontstond een disharmonie in de bevolking, de ontwikkelingen verliepen anders dan in een wereld met alleen magie. Technieken werden uitgevonden en zo ontstonden koninkrijken met magie en ruimtevaart. In iedere koninkrijk is er een ander politiek systeem. Het vervoer over de planeten gaat overal net weer wat anders, maar wel met gebruikmaking van de energie uit ritovysche kristallen. Afijn, je kunt het allemaal lezen in mijn boeken.

Als een van de moderatoren van de Facebookgroep ‘Zilverboekenclub’, ben ik degene die achter de vragen over wereldbouw zit die elke maand beantwoord worden door schrijvers van Zilverspoor en Zilverbron. Ik stelde ze de volgende vragen, die uit een uitgebreide vragenlijst over wereldbouw gekomen zijn. Uit deze vragen mochten ze er een paar kiezen om te beantwoorden voor hun boeken:

  1. Bestaat je wereld uit een planetenstelsel, een aantal landen, een bepaald land, een streek, een stad of nog iets anders? Hoe ziet het er daar uit? Kun je iets vertellen over landschappen / gebieden die anders zijn dan bij ons / hoe speciale gebouwen eruit zien?
  2. Als er magie is. Hoe wordt de wereld dan beïnvloed door de aanwezigheid van magie?
  3. Zijn er ook niet-menselijke rassen, verzonnen dieren (draken, eenhoorns) en hoe hebben die de wereld beïnvloed? Zijn er speciale gebieden waar zij voorkomen?
  4. Zijn er speciale planten of kruiden in jouw wereld en hoe heten die? Zijn er speciale voorwerpen? Wat is hun functie in het verhaal? Wat doen ze?
  5. Hoe is het bestuur van de wereld geregeld? Is er een koningshuis, hoe zit de regering in elkaar, wie hebben de macht in handen? Is er een hiërarchie en wie komen er dan slecht vanaf?
  6. In welke tijd leven de wezens in deze wereld ongeveer? Passen ze in een verleden, een heden of een toekomst wanneer je het met onze wereld vergelijkt? Of is er eigenlijk moeilijk een vergelijking te maken?
  7. Wat zijn de snelste manieren om te reizen? Zijn er goede wegen? Wat wordt er gebruikt voor het transport?
  8. Wat wordt er normaal gegeten in jouw wereld? Zijn er ook feestelijke gerechten of speciale lekkernijen? Zijn er gerechten die betoverd kunnen zijn? Heb je misschien een recept voor een gerecht?
  9. Wat is de staat van de verschillende kunstuitingen (dans, muziek, theater, enz.) in deze samenleving? Worden artiesten vereerd of gewantrouwd?
  10. Welke gebeurtenissen gebruiken mensen voor de jaartelling? Hoe weten de mensen hoe laat het is? Zijn er klokken, horloges, zonnewijzers, enz. of moeten de mensen naar de klokken luisteren van het kasteel, de kerk, of kijken ze naar de stand van de zon?
  11. Wat voor kleding dragen de mensen? Hoe duur is kleding? Kunnen de materialen ter plaatse geproduceerd worden of moet alles of een deel ervan geïmporteerd worden? Zijn er beperkende wetten die bepalen wie welke kleding mag dragen? Wat zijn de straffen? Wie bepaalt wanneer het nodig is om de wetten te veranderen? Hoe vaak worden ze aangepast?
  12. Hoe groot is de rol van de verschillende religies en filosofieën in het openbare leven en in het privé leven? Worden filosofen en theologen beschouwd als academici of staan ze te debatteren op de markt zoals bij Socrates? Hoeveel invloed hebben hun theorieën op de manier waarop mensen zich werkelijk gedragen?
  13. Zijn er verschillende talen voor de verschillende rassen (dwergen, elven, enz.) of is de taal meer gebaseerd op geografische invloeden dan op ras of soort? Is ere en special taal die je moet leren om met draken te kunnen praten of met andere magische dieren?
  14. Heb je een kaart van je wereld gemaakt en mogen we die plaatsen?
  15. Bij welk boek of bij welke boeken hoort deze wereld?

In het menu ‘Trilogie De vergeten vloek’ op mijn website  https://boekenvanjohannalime.com staan een paar blogs waar ik zelf op deze vragen inga voor mijn boeken.

Sfeerbeelden

Voor de setting van een verhaal kun je behalve voor een uitgebreide wereldbouw ook gebruik maken van sfeerbeelden. Op Berinyi overheersen de kleuren rood en paars bijvoorbeeld vanwege de rode ster Bara. Op Laskoro is het licht van de ster Atlas juist nogal scherp en wit. De kleuren in de natuur lijken daar meer op die van de Aarde, wanneer de zon fel schijnt.

Op Laskoro komen velden met zonnebloemen voor die ze op Berinyi niet hebben. Er zijn ook sinaasappels, die later van Chyndyro naar Berinyi worden meegenomen. Eerder kenden de Berinezen deze vruchten nog niet. Op Berinyi heb je grote olifanten die de Laskorianen niet kennen.

Op Laskoro zijn er hogesnelheidswegen waar auto’s door de weg voortgetrokken worden. Groepjes auto’s zitten vast met energielinten en gaan zo snel dat ze in een dag de halve planeet over kunnen komen. Op Berinyi heb je een trein die op een monorail over ritovysche energie zweeft en ook heel hoge snelheden maakt. Maar wil je naar de Vuurberg, dan zul je te paard de berg op moeten klimmen.

Op Laskoro heb je enorme bruggen, zoals de Grote Driesprongbrug, terwijl je op Berinyi veerponten hebt die over de zeeën tussen de districten de passagiers overzetten die uit de trein gekomen zijn. Met deze elementen worden de sfeerbeelden van mijn verbeeldingswereld bijvoorbeeld gevormd.

Stemmingen

Bij stemmingen kun je denken aan een griezelige sfeer. Wanneer in mijn boek ‘Schimmenschuw’ de hoofdpersoon Kamilia in een donkere grot zit opgesloten bij de schim van de rode draak die vroeger hele legers met zijn adem heeft verbrand, is dat best een griezelige situatie.

Het wordt juist vrolijk als opa Nikos, de vuurmagiër, een grapje vertelt over een ijsbloem die van een bergrichel wordt gehaald en dan gesmolten is bij terugkomst in het dal.

Spannend is het juist weer als Kamilia, vanwege een tijdslot op de deur van de toren, binnen tien minuten weg moet zijn bij de geest van de blauwe draak. In die tijd moet het haar lukken om een artefact mee te nemen, omdat ze anders niet naar huis kan.

Je kunt dus een grote wereldbouw hebben, maar de details van de wereld en de stemmingen van de personages zijn voor je verhaal net zo belangrijk.

Emoties

Door emoties mee te nemen in je verhalen, maak je het voor de lezer mogelijk om zich in te leven in de personages. Daarom is ‘show don’t tell’ zo belangrijk voor verhalen. Vooral tegenwoordig waar we zoveel films kunnen kijken en alles voor ons zien zoals de regisseur dat heeft gemaakt. Alleen bij boeken maak je er eigen beelden bij, die zijn dus authentieker, eigener dan bij een film en meestal zijn boeken ook veel uitgebreider.

Bij ‘Lord of the rings’ kijk ik liever naar de films. Dat heeft te maken met dat er sinds Tolkien dit schreef best veel veranderd is aan de schrijfstijl van boeken. Ik heb vaak geprobeerd om de ‘Lord of the rings’ boeken te lezen, maar kom er moeilijk doorheen. Dat komt denk ik door het vele ‘tell’ en de bladzijden vol met informatie. Toch las ik als tiener ook wel boeken met veel ‘tell’. Maar nu geef ik toch de voorkeur aan ‘show don’t tell’ en emotionele gebondenheid met personages. Niet dat ik mezelf zo’n ster acht om dit ook even gemakkelijk te kunnen schrijven, want daar moet ik als schrijver nog wel meer in groeien, denk ik zo. Ik val regelmatig weer in de valkuilen die elke schrijver tegenkomt, merkte ik pas nog toen de redactie van mijn nieuwe boek begon. Maar ik doe mijn best om het beter te krijgen.

Vandaag tot zover. Volgende keer een nieuwe blog over schrijven.

Het is leuk om reacties op dit blog te krijgen, dus als je tot zover gekomen bent, laat dan weten wat je hiervan vond. Dat kan ook goed in de opmerkingen op Facebook.

Alvast bedankt daarvoor,

Groeten van Johanna Lime

Limeschrift 17 – Johanna Lime over schrijven

01 oktober 2020

Het zeventiende blog voor ‘Limeschrift’, in een serie van twintig blogs over schrijven.

Deze keer over thema’s, genre, fantasy-elementen.

Vandaag gaat het over het onderwerp van dit plaatje.

(Gebruikte bron: ‘Hoe schrijf je fantasy en sciencefiction?’ van Martijn Lindeboom en Debbie van der Zande – Atlas Contact)

Thema’s

Deze keer ga ik in op het genre van de fantastiek en op thema’s en fantastische elementen.

Citaat: Het thema geeft aan waarover het verhaal gaat. Een thema geeft richting aan de plot, het conflict en de interactie tussen personages en de wereld.

Voor Schimmenschuw is ‘anders zijn’ een thema. Kamilia kan geesten zien en horen, ze heeft een speciaal talent dat anderen niet hebben. Daarom wordt ze op school gepest. Het is bovendien een ‘coming-of-age’ verhaal, want door de tijdreis die ze maakt leert ze zichzelf ontdekken. Ze groeit op naar volwassenheid. Bij iedere opdracht die ze krijgt, komt ze een stapje verder. Een ander thema is dat ‘doden niet echt dood zijn, maar als geesten verder leven.’

In trilogie De vergeten vloek is het onderliggende thema ‘de vloek van de Avatars’. Deze goden hebben de vloek uitgesproken over de Magii, die hun magische gaven van Hen hebben gekregen. De Magii misbruikten die gave om alleenheerser van Chyndyro te willen zijn. Iets dat al duidelijk wordt in ons debuut: Schimmenschuw. Daar zijn bepaalde families op oorlog uit. De Avatars hebben daarom de dynamiekmagiërs en de elementenmagiërs uit elkaar gehaald. Ze zijn (in het verleden, een paar jaar na de tijdreis van Kamilia) verbannen naar twee verschillende koninkrijken in de ruimte. Koninkrijken van elk vijf planeten: Laskoro en Berinyi. Bovendien hebben de goden ervoor gezorgd dat het heel moeilijk wordt voor de magiërs om weer alleenheerser te kunnen worden. Daarvoor is de leiding van hun dynastie overgegaan op het andere geslacht. Waar er op Chyndyro, in het verhaal van Schimmenschuw, patriarchen de macht hadden, is dit op hun dochters overgegaan. Waar eerder de matriarchen de macht hadden, kregen hun zonen die nu. Er is een disharmonie in de bevolkingen van Laskoro en Berinyi, het aantal mannen en vrouwen loopt sterk uit elkaar bij dit specifieke mensenras. Bovendien zijn de koninkrijken in veel opzichten elkaars spiegelbeeld. Het kan alleen nog maar goed komen als Laskoro en Berinyi echt goed gaan samenwerken. Samenwerking is wat de Avatars vanaf het begin al wilden, maar om allerlei redenen is het mis gelopen. Niet alleen bij de mensen trouwens, ook bij de goden en bij de draken die de werelden geschapen hebben.

Je kunt dus in mijn boeken ontdekken dat ‘samenwerking’ een belangrijk thema is. Bij ‘leiding geven’ komt bovendien een grote ‘verantwoordelijkheid’ om de hoek kijken. En het thema ‘jaloezie’ speelt ook een belangrijke rol in de figuur van de antagonist die toch weer voor een oorlog zorgt. Daarnaast is ‘ethiek’ belangrijk bij het gebruik van ‘magie’, maar ook bij bijvoorbeeld bij de ‘genetische manipulatie.’

Ik word me er steeds beter bewust van dat ik een nogal ingewikkelde wereld heb verzonnen met veel belangrijke thema’s, symboliek, magie en techniek. Voor lezers die uit zijn op een lekker relaxt verhaal is het daardoor misschien een (te) grote uitdaging geworden. Toch zou ik het niet anders willen. Dit is het verhaal waarmee Dinie en ik jarenlang mee rondliepen en eindelijk komt het naar buiten. Ik moet het zo vertellen. De thema’s zijn mijn motivatie om verhalen te vertellen op de manier zoals ik dat doe.

Gelukkig zijn er ook lezers die vinden dat het getuigt van lef om fantasy en sciencefiction samen te gebruiken, met religieuze elementen en maatschappijkritiek. Dat merkte ik laatst bijvoorbeeld in de Scifi&Fantasy genreclub op Hebban, waar ze Sluimerend vuur in een Meeleesgroepje gelezen hebben. Zo’n reactie stimuleert enorm, al heb ik intussen de kritiekpunten uit andere recensies van lezers ook overwogen en probeer ik die voor de volgende trilogie ‘Interplanetair’ mee te nemen. Of me dat gaat lukken in een steeds groter wordend universum? Ik hoop het. Het hangt er misschien ook wel vanaf of de thema’s die ik wil verwerken goed tot hun recht zullen komen.

Genre

In de fantastiek zijn er vier hoofdgenres te onderkennen, waarbij direct aangetekend moet worden dat je binnen die vier hoofdgenres een grote variatie aan subgenres kunt onderscheiden. Ik richt mij hier op de vier hoofdstromingen.

Fantasy – vaak spelend in een alternatieve wereld, waar magie of fantastische wezens een belangrijk ingrediënt vormen.

Sciencefiction – doorgaans spelend in een toekomstige wereld, waar technologie – verzonnen of gebruik makend van een bestaande ontwikkeling die naar de toekomst doorgetrokken wordt – een belangrijke rol speelt.

Horror – verhalen met een bovennatuurlijk element, die de lezer ongemakkelijk of angstig proberen te maken.

Magisch realisme – verhalen waarin de werkelijkheid verbonden wordt met een andere of hogere werkelijkheid, waardoor hallucinerende beelden of droomeffecten ontstaan.

Fantasy-elementen

Laat ik het houden bij mijn boeken. Fantasy-elementen die je kunt vinden in boeken van Johanna Lime, omvatten het volgende:

Draken die door de ruimte kunnen vliegen en planeten hebben geschapen, vervolgens zijn twee van hen in de godenstand verheven.

Goden die zich in zowel menselijke als dierlijke vorm kunnen manifesteren en als godsbeelden in tempels te vinden zijn, Zij worden ook de Avatars genoemd. Elk van de zeven magische dynastieën heeft een mannelijke en een vrouwelijke god. De goden van de koninkrijken kwamen er later bij.

Magii, dat zijn de Magia en de Magus, de vrouwelijke magiër en de mannelijke magiër uit de zeven belangrijke families van magie, die bestaat uit: vuur, aarde, lucht en water, maar ook lichaam, ziel en geestmagie.

Taikeiyi – een mensenras zoals wij, maar genetisch gemanipuleerd door de goden zodat zij magie in hun genen hebben zitten.

Taicapry – een groot mensenras met hoorns en bokkenpoten, hoeven en klauwen – geschapen door de Zwarte Draak, de godin die zij Sana noemen, de schepper van de planeten van Berinyi.

Shoikeiyi – kleine mensen die gemaakt zijn door magiërs van de familie Baksy, om hen in mijnen te laten werken waar ze schatten aan edelstenen uit moesten hakken voor een magiër die rijk wilde worden en zijn vader van zijn troon wilde stoten. Shoikeiyi hebben vleermuisoren en kattenogen en maken gebruik van echolocatie.

Shoiaviony – kleine vliegende mensen zoals feeën, met vlindervleugels. Zij strooien een bedwelmend poeder rond als ze boos worden. Ze zijn door genetische proeven in een laboratorium gemaakt door twee broers van de familie Lyoncourt die bliksembommen wilden ontwikkelen om daarmee de oorlog te winnen.

Ritovysche energie – Magische energie, een soort elektriciteit, maar veel sterker en gevaarlijker die opgesloten zit in ritovysche kristallen in hooggebergten. Is zo sterk dat ruimteschepen erop kunnen vliegen.

Animalii – Magische beesten die geschapen zijn door de Zwarte Draak, ten tijde van de schepping van de planeten van het koninkrijk Laskoro. Er zijn negen soorten van en ze zijn heel gevaarlijk voor mensen. Ze komen in de vrije natuur voor, maar hoe meer van deze beesten opgenomen worden in het bloed van de priesters van Mage, hoe minder er in de vrije natuur rondlopen. Mage heeft het geheim van de Animalii van Chimaera, de Zwarte Draak, losgekregen en sindsdien hebben zijn Wan (priesters) magische beesten in hun bloed. Zij zijn te zien als levende tatoeages op hun lichaam.

Ik ben vast nog wel iets vergeten, maar dit zijn de belangrijkste fantasy-elementen in mijn verhalen. Behalve die zijn er ook sciencefictionelementen zoals Hoge Snelheidswegen, cybernetica, ruimteschepen en Hoge Snelheidstreinen. En dan heb ik nog niet eens over lumaud-communicatie.

 

Vandaag tot zover. Volgende keer een nieuwe blog over schrijven.

Het is leuk om reacties op dit blog te krijgen, dus als je tot zover gekomen bent, laat dan weten wat je hiervan vond. Dat kan ook goed in de opmerkingen op Facebook.

Alvast bedankt daarvoor,

Groeten van Johanna Lime

Limeschrift 16 – Johanna Lime over schrijven

23 september 2020

Het zestiende blog voor ‘Limeschrift’, in een serie van twintig blogs over schrijven.

Deze keer over het doel, waarom schrijf ik mijn verhaal en voor wie.

Vandaag gaat het over het onderwerp van dit plaatje.

Het doel

Wat is het doel van mijn schrijfwerk? Waarom wil ik dit zo graag? Waar ben ik aan begonnen en waarom blijf ik ermee doorgaan? Dat vraag ik mezelf vaak vertwijfeld af, vooral wanneer ik weer eens een negatieve reactie van iemand te verwerken heb gekregen. “Waar haal je de fantasie vandaan?” en “Wat levert het op?” Achter die vragen vermoed ik een waardeoordeel en de overtuiging dat diegene vindt dat ik mijn tijd verpest met zinloze en waardeloze zaken. Het liefst zou die persoon mij weer in het keurslijf stoppen waar ik na veel studie, inzicht en wilskracht eindelijk uitgekropen ben. Jammer, maar na ons besluit om ons geheime leven, bestaande uit onze zelfbedachte verbeeldingswereld en de dagboeken die we stiekem over personages schreven, hebben Dinie en ik besloten om met onze verhalen naar buiten te komen. Ook al omdat degenen in de familie die er wel van zouden hebben genoten ons ontvallen waren en wij al zagen aankomen dat als ons dat overkwam, niemand zich ons herinneren zou. Daarom wilden we onze verhalen in boeken verwerken die echt uitgegeven zouden worden. Voor mensen zoals wij, voor liefhebbers van fantasie, sprookjes, sciencefictionverhalen en andere avonturen. Om iets in de wereld achter te laten waar wij gepassioneerd over waren. Wat ons aan het hart ging.

Mijn doel bij het schrijven is daarom, om me met het soort werk bezig te houden wat ik mij altijd heb gewenst. Van kind af aan wilde ik al kunstenares of schrijfster worden, raakte ik gefascineerd door verbeeldingswerelden, een kuiken in een eendennest dat moet leren zwemmen, een tovenaarsleerling en een draak die met schoensmeer ingesmeerd wordt, de sprookjes die mijn tante op 45 toeren plaatjes voor ons draaide, onze reisjes naar de Efteling met de fakir en de waterlelies, fantastische verhalen, avonturen, romans en sciencefictionboeken uit de bibliotheek. Fantastische films en sciencefictionseries op tv of in de bioscoop, RPG en simulatiespellen op de computer. In die wereld voel ik me thuis en geniet ik van de prikkelende inspiratie die geen andere wereld mij ooit gegeven heeft. Ik voel er een vrijheid en verbondenheid die ik nergens anders vind. Ik kan mijn creativiteit en eigen gedachten erin kwijt. Daarom schrijf ik in het fantasy en sciencefictiongenre. Mijn doel is net als bij andere schrijvers, om lezers met mijn verhalen te raken, zoals ik zelf door dit genre ben geraakt.

Waarom schrijf ik mijn verhaal

Om deze vraag te beantwoorden, gebruik ik een tekst uit een freewriting-schrift van 2016. Daarin staat: ‘Schrijven geeft mij rust in mijn hoofd en is de manier voor mij om dingen aan andere mensen kenbaar te maken. Ik ben namelijk geen gemakkelijke prater. In schrijven of tekenen kan ik mijn creativiteit kwijt. Ik vlucht uit de wereld die de werkelijkheid wordt genoemd, al is die ook maar een illusie. Ik verdwijn in mijn eigen fantasiewereld, een wereld die ik zelf gebouwd heb en waar ik mijn eigen baas kan zijn. Ik word onzichtbaar voor de mensen om me heen en verplaats me in personen die allemaal een deel uitmaken van mijn meest intieme zielenroerselen. De personages uit mijn verhalen komen in mezelf tot leven. Ik kan alles aan. Ik mag mezelf zijn als ik schrijf. Wat zeg ik? Ik mag veel meer zijn dan mezelf. Ik mag boven mezelf uitstijgen. Er kunnen zoveel dingen wel in mijn verbeeldingswereld die in de gewone wereld niet kunnen. Schrijven geeft mij rust, het geeft de ruimte voor het wezen dat ik werkelijk ben.’

‘Ik ben niet een of andere vervelende grote reus omdat ik het langste meisje uit de klas was, ik ben geen alien die uit een andere wereld komt en niets van deze wereld en jullie, andere mensen, begrijpt. Ik hoef niet als eenling aan de kant gezet te worden. Ik ben ook een mens en ik hoor erbij. Ik ben een vrouw. Eng hè? Maar wat veel enger is ben jij, die alles wat vreemd is discrimineert en kleineert en alleen maar accepteert als het dienstbaar, slaafs al jouw bevelen opvolgt, om jouw zelf te verhogen. Maar ik ben niets minder, hoor. Ik mag er net zo goed zijn als jij.

Ik elk geval op een plek waar jij mij nooit te pakken krijgt. Ja, je hebt gelijk, het is een vlucht, een vlucht uit jouw enge werkelijkheid. Want in mijn eigen verbeeldingswereld ben ik vrij.’

Voor wie

Als je dit bovenstaande leest, is het antwoord op de vraag voor wie ik schrijf in eerste instantie: voor mij zelf. Natuurlijk is dat niet de enige waarheid. Iedereen die mijn verhalen lezen wil is meer dan welkom. Mijn uitgegeven werken zijn voor iedereen die ze wil lezen en ik krijg graag feedback. Voor degenen die mij verder willen helpen met raad en positieve, opbouwende kritiek heb ik de grootste waardering. Ik zal hun aanbevelingen koesteren. Samenwerken is namelijk het grootse thema uit mijn verhalen, maar daarover later meer.

 

Vandaag tot zover. Volgende keer een nieuwe blog over schrijven.

Het is leuk om reacties op dit blog te krijgen, dus als je tot zover gekomen bent, laat dan weten wat je hiervan vond. Dat kan ook goed in de opmerkingen op Facebook.

Alvast bedankt daarvoor,

Groeten van Johanna Lime

Nieuwsflits van Johanna Lime voor september 2020

10 september 2020

Het is alweer september, wat vliegt de tijd

Hebben jullie dat nou ook dit jaar, dat er steeds meer beroemdheden uit bandjes, tv-series of films, ziek worden, sterven en van het toneel verdwijnen? Zo jammer dat al die mensen waar je goede herinneringen aan hebt er niet langer meer zullen zijn. Naar mijn idee zijn het er dit jaar wel erg veel, of misschien heeft het ermee te maken dat ik zelf ook ouder word? Dus daarom ook deze vraag: Heb je de winactie voor mijn 64e verjaardag al gezien?

Ik dacht zo, met dat herfstige weer dat eraan komt, is het wel lekker als je op de bank een boek kunt lezen, dus besloot ik om drie boeken te trakteren voor mijn verjaardag. Hoe dat werkt, lees je hier.

Wachtende op de redactie van mijn volgende boek

Mijn manuscript voor Interplanetair, deel 1, Ruimtestad, dat ik volgens de planning in september in zou sturen naar uitgeverij Zilverbron, ligt daar nu al een poosje, aangezien ik het in juli opgestuurd heb. De redactie laat nog even op zich wachten, dus schrijf ik verder aan andere projecten.

Het begin van Interplanetair, deel 2, Geestenpoort

Na juli, toen ik aan CampNaNoWriMo meedeed, had ik even een pauze genomen. Maar in augustus ben ik weer flink aan het schrijven gegaan aan het volgden manuscript. Inmiddels staat ongeveer 20% van dit verhaal op mijn harde schijf, ik heb hoofdstuk 5 pas afgerond. Ik heb ook veel zin om er verder mee te gaan, maar wacht er nog even mee. Ik kom met dit verhaal nu op het punt dat er nieuwe personages bij komen, zodat de hoofdpersonen op avontuur kunnen gaan op een andere planeet. Een stuk waar ik genoeg creativiteit in kwijt kan en dus lekker los kan gaan.

Het plot was uitgewerkt maar al schrijvende verandert er toch steeds weer wat aan de scènes. Maar ach, zo gaat dat vaak bij mij. Niets staat helemaal spijkervast.

Ik heb op de website van NaNoWriMo alvast een nieuw project aangemaakt, zodat het schrijven van dit manuscript in november versneld door kan gaan.

De Harland Awards schrijfwedstrijd

Het zat me niet lekker dat ik gestopt was met het schrijven van het korte verhaal voor de Harland Awards in juli 2020. Dus besloot ik om het in september eerst toch weer op te pakken. Gisteren heb ik verhaal 1 ingestuurd. Ik doe dus weer eens een keer mee aan de Harland Awards en zal wel zien wat ervan komt. Niet geschoten is immers altijd mis.

Voor verhaal 2 moet ik nog iets nieuws verzinnen. Er is nog wel even tijd, want de deadline is op 4 oktober. Dus misschien lukt het me om ook nog een tweede kortverhaal te schrijven en in te sturen. Best handig hoe ze dat nu doen op Hebban.

Daarna kan ik gaan verzinnen wat ik ga doen voor een andere wedstrijd, een verzoek van Dutch Venture Publishing. Het gaat om een SF YA novelle. Eens kijken of dat wat wordt.

En natuurlijk kan ik altijd besluiten om ‘gewoon’ weer door te schrijven aan mijn grotere manuscripten, de nieuwe trilogie bij Zilverbron.

Waterloper ronde 2 gestart

Ik zag een bericht van Waterloper, waar juryronde 2 van start gegaan is. Lekker spannend maken ze het weer. Ik heb er drie verhalen heen gestuurd en denk dat ze wel iets beter zijn dan vorig jaar. Maar ja, je weet het nooit. Spannend hoor, hoe dat af zal lopen.

Smashwords plannen

Zo zachtjes aan begint het ook weer te kriebelen om op Smashwords weer iets nieuws te zetten. De serie Limeschrift als die klaar is, als een non-fictie e-book over schrijven. De humayesse, het verhaal dat in het HSF magazine verscheen, na verloop van tijd. De twee verhalen die Edge Zero niet geplaatst heeft, maar die ik zelf wel uit kan geven. Je merkt het al: plannen genoeg!

Een leuke verrassing op Hebban

Misschien heb je het al gelezen op mijn website Boeken van Johanna Lime. Op Hebban is er in de Scifi & Fantasy genreclub een meeleesclub die Sluimerend vuur aan het lezen is, in september 2020. Spannend wat ze van mijn boek zullen vinden.  Lees er hier over in mijn blog.

Zoals je ziet, hoef ik me echt niet te vervelen, al zit ik thuis. Ik kan me prima alleen vermaken, gelukkig. Die coronatijd is echt niet zo heel veel anders voor mij. Behalve schrijven heb ik ook nog mijn beeldbewerking in Paint Shop Pro en mijn rubrieken in de Zilverboekenclub. Het lijkt af en toe net of ik een baan heb aan huis. Ha, ha, dat zou wel fantastisch zijn, als je als Nederlandse Scifi & fantasyschrijver er een echte baan aan hebben kon, waar je ook nog geld verdiende. Dream on, wiseguy!

Groeten van Johanna Lime.

Ik ben begonnen met Interplanetair 2

17 augustus 2020

Versie 1 van Interplanetair – 2 – Geestenpoort – begonnen met schrijven.

De pauze

Soms heb je even een week of meer nodig om tot rust te komen en nieuwe ideeën te kans te geven zich te manifesteren. Ik heb dan ook na de beslissing om te stoppen met CampNaNoWriMo een soort vakantie gehouden in eigen huis. Ik kwam niet verder met mijn schrijfwerk en ben gaan bloggen, tekenen en gamen. Intussen werkte mijn onderbewuste op de achtergrond aan het verhaal.

Het plot voor het volgende manuscript

Het heeft even wat hoofdbrekens gekost, maar ik ben er toch weer uitgekomen. Ik heb nu dan toch eindelijk ook een uitgewerkt verhaalschema voor mijn volgende manuscript. Het zevende alweer! Deel 2 van trilogie Interplanetair, dat gepland staat bij Zilverbron voor januari 2022.

Dat ik het plot helemaal in een schema had uitgewerkt en dat de belangrijke keerpunten van het verhaal waren aangetekend, betekende echter nog lang niet dat ik van start kon gaan. Dat gebeurde pas na een paar aanpassingen aan hoofdstuk 1 en 2, waar ik de hoofdpersonages een nieuw doel moest geven.

Dezelfde hoofdpersonen als bij boek 1

Wat heb ik namelijk gedaan? Ik ben van mijn oude plan afgeweken en heb de beoogde hoofdpersonen bijpersonen laten worden. Verder heb dezelfde hoofdpersonen als van deel 1 ook weer voor deel 2 hoofdpersonen laten zijn. Zij moesten echter wel nieuwe angsten, misvattingen en verlangens krijgen, zodat ze zich in dit nieuwe boek verder konden gaan ontwikkelen. En bij dat alles moesten ze de bijpersonen met zich meenemen door het verhaal. Ik ben er nog niet helemaal uit, maar het begint steeds vastere vormen aan te nemen.

Gelukkig kon ik goede adviezen krijgen door een paar You Tube filmpjes te bekijken van Abbie Emmons. Wat een geweldige serie heeft zij! Onder andere over iets dat in het Engels ‘The hook’ heet. Het is wat lezers in het verhaal trekt, waardoor ze willen verder gaan met lezen. Ik heb er even over gedaan, maar met een beetje nadenkwerk en een paar veranderingen van mijn eerste opzet, is het me gelukt om hoofdstuk 1 en 2 te schrijven. Ruim 7.500 woorden staan er nu. Tussendoor heb ik het begin van dit manuscript al wel een stuk of vier keer geredigeerd. Het begin is altijd lastig en heel belangrijk. Maar nu ben ik tevreden. Bovendien weet ik hoe ik hoofdstuk 3 aan ga pakken. Het hoofdstuk waarin voor het eerst het conflict goed naar voren komt.

En nu doorpakken!

Ik kijk al met plezier vooruit naar wat er komen gaat in dit verhaal. Onder andere een inbreng van onze fan, Rinske, van Schimmenschuw op Keltfest. Een vraag van haar wordt in dit nieuwe deel beantwoord. Vermoedelijk wel met een andere uitkomst dan zij misschien had verwacht.

Vandaag ben ik bijna de hele dag aan het schrijven geweest. Ik moest hoofdstuk 2 af krijgen. Dat was belangrijk, want ik ben nu weer in de routine aanbeland. Elke dag iets schrijven, steeds een half hoofdstuk erbij. Volhouden maar!

Wachten op de redactie van deel 1

In ieder geval probeer ik dit totdat de redactie van Interplanetair – 1 – Ruimtestad begint.

Dat manuscript ligt bij de uitgever en het boek staat in de planning voor 2021. Als de redactie begint, krijgt dat natuurlijk voorrang.

Groeten van Johanna Lime.