De twaalfde Saturnusmaan is geschreven

21 oktober 2019

 

Het verhaal dat er moest komen is af

Op 16 september schreef ik over mijn passie voor het verhaal ‘De twaalfde Saturnusmaan’. Deze titel heb ik nu gekozen omdat een droom die Dinie ’s nachts had over de ontdekking van een nieuwe maan bij Saturnus, werkelijk uitkwam. ‘s Morgens kwam in het nieuws op de radio dat de twaalfde maan van Saturnus ontdekt was. Ik vind dit een mooie herinnering aan haar. In het boek landen er aliens op de twaalfde maan van Saturnus. Daarvandaan doen ze onderzoek naar de ontwikkeling van de mensheid op aarde. Dat gebeurt aan de hand van herinneringen en ervaringen van twee eigenwijze vrouwen, die anders zijn dan de meeste mensen.

Ik heb veel getwijfeld tijdens het schrijven van dit gedeeltelijk autobiografische verhaal. Uit de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’ die ik volgde bij Marjon Sarneel bleek dat autobiografisch schrijven specifieke vaardigheden vereiste. Ook maak je als schrijver bepaalde overwegingen omdat je uit persoonlijke ervaringen put. Je wilt niet dat degenen die zich in jouw verhaal herkennen zich gekwetst zullen voelen. Toch wil je met je verhaal je boodschap kwijt, want je hebt als schrijver iets te melden. Iemand die de noodzaak voelt om met een autobiografisch verhaal naar buiten te komen, heeft dingen meegemaakt waar een lezer iets van kan leren. Al was het alleen maar om aandacht te vragen voor bepaalde zaken die in onze maatschappij nodig eens van meerdere kanten bekeken moeten worden. Ik ben over dit verhaal zo gepassioneerd omdat er in mijn leven heel wat conflictsituaties waren. En zoals u misschien weet is een conflict de motor voor een verhaal. Daarom moest ik dit wel schrijven.

Maar een zwaar deprimerend verhaal met schrijnende problemen is niet geschikt om te lezen en bovendien schrijft het helemaal niet fijn. Daarom heb ik er toch weer een fantasy en sciencefictionachtig verhaal van gemaakt. En daar komen de aliens tevoorschijn. Ze waren al eerder op de Aarde, bij de bouw van de Egyptische piramiden. En nu keren ze terug. Ze zijn op zoek naar specifieke hersengolven bij mensen. En als ze die gevonden hebben, starten ze een onderzoek op de twaalfde maan van Saturnus. Maar dat levert problemen op voor de twee vrouwen die ze voor hun onderzoek hebben uitgekozen. Afijn, u merkt het misschien al. Daar komt het verhaal tevoorschijn.

 

Maar ik hou het nog even vast

Ik heb het verhaal opnieuw geplot. Het heeft vierentwintig hoofdstukken gekregen en het is niet al te lang, nog net geen 55.000 woorden.

Mijn Facebookvrienden hebben me het advies gegeven om het in elk geval helemaal uit te schrijven. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan.

Nu het helemaal geschreven is, hou ik het toch nog even vast. Ik ga het zelf helemaal doorlezen en redigeren. Bovendien wil ik uitzoeken of de hoofdstukken duidelijker zullen worden als ik er citaten boven zet. Als ik dat doe, wil ik een literatuurlijst achter in het boek zetten. In elk geval wil ik nog een nawoord schrijven waarin ik uitleg hoe ik ertoe gekomen ben om dit verhaal te schrijven.

Uiteindelijk moet ik gaan bepalen hoe ik het uit wil geven. Een uitgeverij zoeken die er iets in ziet, uitgeven in eigen beheer of net als mijn korte verhalen als een e-book op Smashwords.

 

Eerst in november NaNoWriMo

Ik leg ‘De twaalfde Saturnusmaan’ even aan de kant. Later kan ik de laatste versie schrijven van dit verhaal.

Nu ga ik snel verder met de voorbereidingen voor mijn project van NaNoWriMo van november. Ik wil die 50.000 woorden graag halen voor deel 1 van een trilogie die na ‘De vergeten vloek’ komt. Het eerste deel gaat over Irene Morane en Daniël Muir-Attholred, de volgende generatie na Jima Revaldesh-Morane en Sylviana Attholred. Laskoro en Berinyi moeten samenwerken om het evenwicht in de bevolking te kunnen herstellen. Maar er dreigt een gevaar. Daar gaat dit boek over. De hoofdpersonages komen in een ruimtestad terecht en op een planeet van hun handelspartner. Als titel voor de volgende trilogie gebruik ik ‘Interplanetair.’

Voordat het 1 november is moet ik nog het een en ander voorbereiden aan de antagonisten en aan de wereldbouw. Bovendien wil ik een plot uitwerken. Daar heb ik niet veel tijd meer voor, maar als het niet op tijd af is, begin ik gewoon met schrijven. Het liefst ben ik een planner, maar schrijven als een pantser lukt ook vaak. Dus: ‘no worries.’

 

Groeten van Johanna Lime

(Marjo)

Halverwege april met CampNaNoWriMo

15 april 2018

Saturnus Maan is een ambitieus en complex project, hoorde ik van mijn vader toen ik hem het een en ander uitlegde over waar ik mee bezig was met schrijven. We kregen er zelfs weer een verschil van mening over, dat hebben we steeds. Mijn vader en ik, iedere keer botsen we. En dat is nou juist ook een van de drijfveren van mij die achter dit verhaal zitten.

Ik heb vanuit mijn ervaringen kritiek op de maatschappij, ik wil iets duidelijk maken waardoor mensen die na mij leven niet in dezelfde val trappen als waarin ik ben getrapt gedurende mijn leven. Daarom wil ik nu juist autobiografisch schrijven, maar dan wel zonder mensen te kwetsen die dicht bij mij staan. Zij zijn ook een product van hun opvoeding en hebben de voor hen, op dat moment en met de mogelijkheden die voorhanden waren, beste keuzes gemaakt in hun leven, zoals ik dat ook heb gedaan.

Dat mijn vader gelijk heeft, als hij zegt dat ik ambitieus bezig ben met dit verhaal, heb ik echter wel gemerkt. Gezien wat er deze week speelde bij de Harland Awards Boekprijs is ambitieus zijn natuurlijk niet zo gek, al pretendeer ik niet de neiging te hebben literair te willen zijn. (Degenen die de discussie hebben gevolg op Facebook weten waar ik het over heb). Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en dan het liefst op een manier dat ik toch genreschrijver kan zijn. Dus als ik schrijf over waargebeurd in combinatie met science fiction, is het al gauw duidelijk dat dit project erg complex is.

Om in die complexiteit de weg te vinden en alle elementen die daardoor in het verhaal komen op de juiste plaats te krijgen, is me aardig opgebroken. Ik heb mijn doelstelling aan moeten passen. Ik ga geen 50.000 woorden halen deze maand. Als ik 25.000 woorden haal, zal ik al superblij zijn.

Het schrijven van dit technisch lastige verhaal gaat langzaam. Ik moet er veel moeite voor doen om het juist te verwoorden. Op een gegeven moment, tussen 9 en 14 april, lukte het niet meer. Ik wist niet hoe ik verder moest en alle lust om door te gaan was even helemaal verdwenen. De inspiratie was weg.

Gelukkig is er dan Facebook en heb ik daar in de loop van de tijd veel vriendjes gekregen. Zij hebben me door te antwoorden op een vraag om hulp weer op gang geholpen. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik doe dit niet alleen, er zijn anderen die met mij meedenken en laten blijken dat ze nieuwsgierig zijn naar een verhaal over twee vrouwen en twee aliens.

Zelf ben ik net zo nieuwsgierig naar hoe het verder zal gaan met de personages, want bij iedere alinea die geschreven wordt kan het de andere kant opspringen. Is er dan toch een muze die stiekem over mijn schouder meeleest? Of is dat gewoon Dinie die meedenkt en schaaft aan wat er tijdens het proces gebeurt? In elk geval ben ik nu bij hoofdstuk 12 aanbeland, terwijl ik bij hoofdstuk 5 begon op 1 april. (De eerste vier hoofdstukken zijn geschreven voor de cursus Schrijf Je Verhaal, bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel). Er zit voortgang in dit verhaal en hoewel de diverse keerpunten en het eindpunt vaststaan, kan er in de tussenliggende hoofdstukken nog aardig wat gestuurd worden. Dat doet het creatieve proces en daar geniet ik van.

Het wordt een verhaal waarin er van alles bij elkaar komt en weer uit elkaar gaat. Er zit beweging in. Wat dat betreft lijkt het veel op het echte leven. Ik hoop alleen dat als het klaar is, ik er een manier voor vind om het de wereld in te brengen. Maar goed, tot die tijd blijf ik lekker schrijven en spin ik mijn draden zodat de boodschap uit het daarna geweven kleed tevoorschijn komt. Nog een halve maand te gaan. Met een score van 15.130 woorden moet 25.000 woorden ook te halen zijn.

Groeten van Marjo.

In een ‘Campeerhut’ in een fictief bos

4 april 2018

Camp NaNoWriMo April 2018 is begonnen. Dat betekent dat we de hele maand april weer elke dag 1667 woorden kunnen schrijven om er aan het einde van de maand 50.000 te hebben. Of dat gaat lukken, weten we nog niet, want er komt ook een redactieronde aan voor ‘Angst en Venijn’ die voorrang heeft. Maar wanneer het niet lukt om 50.000 woorden te halen, kunnen we het einddoel voor deze maand gewoon bijstellen. Het is in elk geval een goede stimulans om het elke dag schrijven ook daadwerkelijk te doen.

Het project dat we onder handen nemen deze maand is dat van Saturnus Maan en tot vandaag loopt het lekker. De 1667 woorden per dag zijn tot nu toe in ieder geval al gehaald.

Kamperen heeft zo zijn voordelen, vooral in een gebied waar weinig straatverlichting is. Dan gaat onze blik naar de sterren en zien we zelfs ufo’s voorbij vliegen.

Dit is de samenvatting voor ons project ©:

‘Saturnus Maan is het verhaal over twee eigenzinnige vrouwen die als onderzoeksobjecten worden uitgezocht door twee doldwaze aliens die willen weten hoe de mensheid op aarde ervoor staat, sinds hun laatste bezoek bij de bouw van de grote Egyptische piramides. Zijn de mensen al zo ver geëvolueerd dat ze zich aan kunnen sluiten bij de bevolking en het samenwerkingsverband uit de Spiraal van de Galaxis?

De aliens verbergen zich op de twaalfde maan van de planeet Saturnus, waar ze hun onderzoek beginnen. Maar Saturnus en de Maan spelen als archetypische oerprincipes ook een belangrijke rol in de ontwikkeling van Dalmar en Maud.

Wat zal het onderzoek van Sokaris en Kek uitwijzen?’

 

Het is best lastig om een science fiction verhaal te combineren met waargebeurd, maar er is een drang om bepaalde zaken recht te zetten en daarom is het ook weer heel fijn om hierover te kunnen schrijven. We hebben het soms moeilijk tijdens het schrijfproces, maar af en toe moeten we er ook heel erg om lachen en dan worden we er vrolijk door. Bij de cursus Schrijf Je Verhaal die Marjo volgde bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel, zijn de voor en nadelen van autobiografisch schrijven besproken en wij denken dat het lukken gaat om van dit verhaal een interessant iets te maken waar universele thema’s in verwerkt worden, zodat de lezers zich in de personages en gebeurtenissen kunnen inleven.

We gaan ons best doen om alle elementen die we erin willen verwerken zo goed mogelijk te verwoorden. En of dat nu in april 2018 al zal lukken of dat we er meer tijd voor nodig hebben, maakt niet uit. Als het verhaal maar geschreven wordt.

Het is wel iets anders dan de trilogie van De vergeten vloek waaraan we ook bezig zijn, maar werken aan meerdere projecten bevalt ons prima.

Groeten van Johanna Lime.

Hoe blijf je productief met schrijven?

7 januari 2018

Het is een veelgehoord gegeven: Schrijven leer je nog het beste door te schrijven, door kilometers te maken. Hier volgen zeven punten die wij gebruiken om het vol te blijven houden.

  1. Volg een cursus waar je dagelijks aan werkt.

Het is een goed idee om een cursus te volgen waarin allerlei schrijftechnieken worden aangereikt. Schrijftechnieken zijn de gereedschappen die je nodig hebt om je verhalen te kunnen schrijven. Hoe meer je er mee oefent, hoe beter je bent toegerust om een goed verhaal te schrijven.

Op het moment volg ik de cursus Schrijf Je Verhaal van de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel. Website OSMS cursussen

Deze cursus is erop gericht een autobiografisch verhaal te schrijven. Wij maken er een autobiografisch science fiction verhaal van.

De cursus beslaat een periode van vier maanden. Elke maand is ingedeeld in vier weken. In elke week volg je videolessen, krijg je informatie aangereikt en doe je oefeningen. Na de module van een maand stuur je huiswerk in en dat wordt nagekeken door een schrijfcoach. Daarna herschrijf je het huiswerk. Een prachtige manier om je schrijftechnieken aan te vullen en ermee te oefenen.  Wij gebruiken deze cursus om een nieuwe roman te schrijven.

  1. Ga freewriten als het even tegenzit.

Een andere cursus die ik heb gevolgd bij Marjon Sarneel was de cursus freewriten. Die cursus had ik gewonnen en daar ben ik erg blij mee. Wanneer je vastloopt met schrijven en even weinig inspiratie hebt, zet je de wekker op een kwartier. Je zet je pen op papier (geen toetsenbord gebruiken dus, want je gebruikt hierbij je creatieve brein) en je laat je pen dansen. Je schrijft gewoon alles op wat in je opkomt. Het fijne is dat je onderbewuste het dan overneemt en je toch op ideeën komt.

Ook als je wel een onderwerp weet kun je deze techniek gebruiken om al freewritend de mogelijkheden voor een verhaal rond dit onderwerp te onderzoeken. Er komt in het begin niet veel bruikbaars uit, zou je denken, maar als je dit vaker doet kun je op heel goede ideeën komen. Je onderbewuste helpt je op onverwachte wijze.

  1. Clusteren

Clusteren is een manier om te kunnen associëren rond een woord of thema. Zet een kernwoord in een cirkel en laat vanuit die cirkel lijnen lopen waar andere woorden bij geschreven worden die associaties zijn van het kernwoord. Zo kun je misschien een nog beter, dieper liggend thema ontdekken.

Neem dan het kernwoord daar weer van en maak een nieuw cluster. Ga dan over de woorden die hier uit komen freewriten en je zult zien dat je weer verder komt met je verhaal.

  1. Een planning maken en die steeds bijwerken

Een planning maken, een verhaalschema invullen, een hoofdstukverdeling maken voor je boek, je personages uitwerken, je wereldbouw bedenken. Het zijn allemaal hulpmiddelen om je verhaal aan op te hangen, de kapstok die je nodig hebt, het steuntje in de rug om het overzicht te houden.

Wanneer wij aan een boek schrijven, vullen we een schema in en weten we van tevoren waar de keerpunten in het verhaal moeten komen. Wij plotten het schema niet helemaal vol, maar de keerpunten staan wel min of meer vast. Dan verdelen we het verhaal in hoofdstukken en schrijven in het kort wat er per hoofdstuk moet gebeuren en met welke personages. Tijdens het schrijven verandert er nog van alles aan het verhaal maar dat werken we iedere keer in het schema bij.

  1. Een bullet journal bijhouden

Sinds 5 december 2017 heb ik een bullet journal. Dit is een boekje waar pagina’s in staan die vol zitten met stippen, een soort raster dus.

Op de foto zie je hoe ik voor iedere week een indeling maak. Dat is mijn nieuwe agenda.

Ik schrijf daar elke week de taken in die ik per dag wil doen en gegarandeerd dat daar ook een paar schrijftaken per dag in staan. Maar ook andere dingen die gebeuren moeten. Door die taken af te vinken of door te schuiven wanneer ze om welke reden dan ook niet af gekomen zijn, blijf ik productief.

In een bullet journal (ook wel bujo genoemd) houd ik allerlei lijstjes bij die anders op aparte notitieblaadjes terecht kwamen. Nu zitten ze mooi bij elkaar en houd ik het overzicht.

Ik heb een afvinklijst voor blogs en social media berichten, een lijst voor gelezen boeken, verjaardagen, ophaalschema voor gescheiden afval, doelen per maand en jaar, wensenlijstjes met vakantiebestemmingen en uitstapjes, een lijstje met mijn dieet en gewicht om af te vallen, een jaarplan en tekeningen.

Het is een geweldige uitvinding, vind ik. Maandagenda, weekagenda, lijstjes, planners, wensen en taken, alles past erin. Kijk maar eens op Pinterest voor leuke ideeën als je dit ook wilt gaan doen. Gewoon even zoeken op bullet journal en je hebt schermen vol met allerlei mogelijkheden.

  1. Het bijhouden van statistieken

We houden bij hoeveel pagina’s een hoofdstuk telt, hoeveel woorden, het aantal woorden per zin, het aantal zinnen per alinea en hoeveel procent daarvan lijdend is. Dit zijn statistieken die je in Word kunt opvragen na de spellingcontrole. Het helpt ons om actievere scènes te schrijven.

Dit is vooral handig om te bepalen of je teksten niet te lijdend zijn en daardoor minder goed leesbaar worden. We gebruiken dit bij het herschrijven vaak ook om te bepalen of de herschreven tekst verbetering laat zien ten opzichte van de eerdere versie.

Door dit te gebruiken krijgen we steeds vaker teksten die 0% lijdend zijn en daardoor waarschijnlijk gemakkelijker zullen lezen. Deze manier heb ik overgenomen uit de cursus AVI kinderboeken schrijven van Schijven Online Plus. Maar waarom zou je dit alleen voor kinderboeken gebruiken?

  1. Routine opbouwen

Wie wil schrijven en dat ook daadwerkelijk vol wil houden, doet dat niet zomaar. Wij in elk geval niet. Wij hebben een drang en willen dat onze verhalen de lezers bereiken zullen. Het is een innerlijke motivatie die ons er steeds weer toe aanzet om verder te gaan. Om te schrijven is het belangrijk om routine op te bouwen, het moet een gewoonte worden waar je aan vasthoudt. Elke dag weer.

De ene dag zul je verder komen dan de andere, maar zo langzamerhand wordt mijn motto: ‘Een dag niet geschreven, is een dag niet geleefd.’ Dit is wat ik wil.

Het is waar, soms zit het erg tegen in het leven. Je krijgt een slechte recensie, er gebeuren nare dingen in de familie, iemand heeft je hulp nodig, je voelt je zelf niet helemaal in orde, je bent jaloers op al die andere schrijvers die blijkbaar veel meer aandacht krijgen, je wilt weleens een dagje lui zijn en wat anders doen. Maar toch zul je na een minder goede periode de draad weer op moeten pakken, anders kun je net zo goed stoppen met schrijver zijn.

Gelukkig is er dan de mogelijkheid om aan CampNaNoWriMo of NaNoWriMo mee te doen. Een goede manier om de routine weer wat op te krikken.

En voor wie schrijf je eigenlijk? Hier in Nederland hoef je niet de illusie te hebben om een beroemde persoon te worden, dat zit er gewoon niet in. Althans niet voor fantasy-auteurs. Dat hebben we wel gemerkt. We schrijven voornamelijk voor onszelf, maar nog het meest voor die enthousiaste lezers die ons met een opmerking over ons boek of een leuke recensie gelukkig maken. Dat zijn de momenten waarop wij glimmen van trots, want onze boeken zijn onze kinderen. Niemand anders kan ze precies zo schrijven als wij dat gedaan hebben, want het zijn onze verhalen. Dat is iets wat we toch maar hebben bereikt. En als het aan ons ligt, komen er nog veel meer boeken en ook e-books van Johanna Lime.

Groetjes en dank u voor het lezen van deze blog.

 

Voorbereidingen voor NaNoWriMo 2017

29 oktober 2017

Het is wintertijd, het bioritme komt langzamerhand weer in zijn normale modus terecht en de verhalen dringen zich op. Nog een paar dagen, dan begint de NaNoWriMo maand: november.

Tussen 1 en 30 november gaan we er weer flink tegenaan! Er staan verschillende projecten op het programma. Ja, u leest het goed, wij zijn rebels! We gebruiken deze maand niet voor één boek, maar voor twee. Zolang we de 50.00 woorden in november maar halen, vinden wij dat we winnaars zullen zijn, ook als we ons niet aan de traditie houden van het schrijven aan één roman. Ons doel is namelijk om het schrijfritme voor de komende winter weer te pakken te krijgen door elke dag te schrijven.

Project 1: We zijn over de helft van versie 6 van ons manuscript, voor het tweede deel van trilogie ‘De vergeten vloek’ voor Zilverbron. Tijdens de NaNoWriMo willen we weer een flink aantal hoofdstukken verder komen. Dit tweede deel krijgt de titel ‘Angst en Venijn.’ Het speelt zich grotendeels af in de wereld van Berinyi5, in de Rosettenevel. Dit tweede deel is geschreven vanuit de vijand van Laskoro, vanuit diegenen die in Sluimerend vuur onzichtbaar bleven maar wel de dreiging vormen voor de oorlog.

Project 2: Dit project zal bestaan uit allerlei oefeningen voor de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’, waarvoor we een geheel nieuw verhaalschema hebben gemaakt. Het manuscript voor deze nieuwe science fiction roman zal, door de technieken die we met deze cursus leren, stap voor stap groeien. Aan de hand van de feedback die we krijgen, gaan we het manuscript steeds onder handen nemen, totdat het verhaal helemaal naar onze wens is. Het wordt een verhaal waarin aliens voorkomen en zal naar onze mening veel verrassingen bevatten voor lezers. Dit verhaal, waarmee we al jaren rondlopen, krijgt de titel Saturnus Maan.

Al schrijvende blijkt dat we zowel planners zijn als pantsers. Planners maken een schema, pantsers schrijven intuïtief. Of zijn we nu volgens NaNoWriMo begrippen eigenlijk plantsers? Plantsers wisselen schrijven volgens een planning en intuïtief schrijven af. Wij plannen de indeling van het verhaal, zetten de hoofdstukken op en tekenen hokjes in een Excelblad voor alle belangrijke scènes. Maar terwijl we ze schrijven, veranderen die steeds maar weer. Dan wordt de planning daarna aangepast aan wat er is geschreven. Soms komt er intuïtief een deel van het verhaal los en worden er tussendoor nieuwe ideeën uitgewerkt. Dus bij ons staat eigenlijk niets helemaal vast, behalve dan de keerpunten van een verhaal. Alles wat daaromheen gebeurt, is constant in beweging. Vandaar dat we nu alweer aan versie 6 bezig zijn van het tweede deel van ‘De vergeten vloek’. Dat boek moet in september 2018 op de markt komen en dat gaat ons vast lukken.

Over de cursus ‘Schrijf Je verhaal’ van de Online Schrijfschool Van Marjon Sarneel, stond in onze vorige blog ook al iets. Kijk hiervoor even naar de blog van 17 oktober.

Oktober is de maand van de Fantastels Verhalenwedstrijd. We kunnen nu melden dat we daaraan hebben meegedaan, want het aantal inzendingen stijgt op het ogenblik redelijk snel. Dat is te verwachten, want de eindstreep komt in zicht. Het wordt voor de deelnemers, en dus ook weer voor ons, een spannende tijd van wachten op de juryrapporten. Het leuke hiervan is het vooruitzicht op een gezellige avond, wanneer we bij de prijsuitreiking in 2018 aanwezig kunnen zijn.

Als er in november weinig nieuws komt van onze kant, weet u waaraan het ligt. We moeten flink doorschrijven om de 50.000 woorden te halen voor de NaNoWriMo.

Groeten van Johanna Lime

 

Schrijfmaand oktober 2017

17 oktober 2017

Oktober is alweer over de helft en we hebben het druk met schrijven.

Allereerst omdat op 1 oktober de cursus ‘Schrijf Je verhaal’ is gestart van de Online Schrijfschool Van Marjon Sarneel. Een online methode is een handige manier van leren. Je vindt de schrijfschool hier: Link naar OSMS Schrijfschool

De cursus ‘Schrijf Je Verhaal’ is een nieuwe cursus die Marjo volgt nadat ze daarvoor eerst aan een pilot hiervoor heeft meegedaan, aan ‘Van herinnering naar verhaal.’ Het zijn cursussen waarbij je leert om autobiografische gebeurtenissen te verwerken in fictie.

Bij ‘Schrijf Je Verhaal’ komen bepaalde lessen bekend voor, andere gedeelten zijn nieuw en verrassend. Het is leuk dat de mogelijkheden van internet ingezet kunnen worden, zodat je gewoon vanuit je eigen huis bezig kunt zijn. Nieuw is dat er elke week contact is over de leerstof van de afgelopen week doordat er een Facebook live filmpje kan worden gemaakt, waarop de docente te zien is en de cursisten kunnen reageren door middel van de chat. We zijn dit met de groep aan het uitproberen en het geeft een goede aanvulling op de leerstof die normaal ook al met videolessen en uitgeschreven lesopdrachten gegeven wordt.

De lessen gaan stap voor stap en werken ernaar toe dat we aan het einde van de cursus weten hoe autobiografisch schrijven werkt en er huiswerkopdrachten zijn ingeleverd waarop feedback komt met aanwijzingen van hoe we verder kunnen gaan. Bij autobiografisch schrijven zoek je bijvoorbeeld voorvallen uit je leven en ga je die analyseren met de vijf W s. Wie, Wat, Waar, Wanneer en Waarom.

Het is behalve een duik in je eigen verleden ook een hele zoektocht naar wat er is gebeurd bij bepaalde relaties. Schrijven daarover kan daardoor duidelijkheid brengen voor de schrijver zelf. Voor de lezer wordt het een fictief verhaal en al zijn sommige delen ervan gebaseerd op de werkelijkheid zoals de schrijver die kent, zal het toch niet naar iemand uit het echte leven wijzen. Bovendien maken wij er een science fiction verhaal van en dan wordt het wel erg bizar als iemand zich daarin zou herkennen.

Behalve voor de schrijfcursus van Marjon Sarneel, zijn we wellicht ook bezig voor de Fantastels Verhalenwedstrijd van 2017. Of het fictie is of werkelijkheid, dat wij daarvoor een, twee of misschien zelfs drie verhalen schrijven, mogen wij niet zeggen. Want stel je voor dat de juryleden erachter zouden komen, dan kunnen ze weten of wij meedoen met een, twee of drie verhalen. Dus wij zeggen hierover niets. Anders kunnen we niet winnen.

Hint: Als we niet winnen, hebben we niet meegedaan of werden we gediskwalificeerd omdat we hier iets hebben verteld over Fantastels!

 

Verder moeten we erover na gaan denken of we voor de NaNoWriMo weer een project zullen starten. Wordt dat het science fiction verhaal met aliens of gaan we door met Angst en Venijn? Of laten we de oefeningen uit de cursus meedoen en het verder schrijven aan deel 2 van onze trilogie? Het zou fijn zijn om die 50.000 woorden te halen in november. Een en ander hangt ook af van de privésituatie en of we wel genoeg tijd overhouden om te kunnen schrijven. Afijn, in een later bericht zullen we laten weten hoever we zijn opgeschoten. We hebben volgens de planning van Zilverbron nog wel een paar maanden om het manuscript voor Angst en Venijn af te krijgen. We moeten er maar weer eens aan verder werken.

Lees in de tussentijd Schimmenschuw en Sluimerend vuur (nog) maar eens!

Groeten van Johanna Lime

De Leesuitdaging van Hebban – September 2017

Geplaatst 16 september 2017

Vandaag schrijf ik over boek dertien (een studieboek over schrijven), over boek vijftien (de roman Maidentrip van Marjon Sarneel) en over boek zestien van mijn Hebban Challenge van 2017 (Een science fiction verhaal). Drie zeer diverse boeken dus.

De eerste drie boeken van mijn leesuitdaging stonden in het blog van januari, nummer vier en vijf kwamen in maart aan de beurt, nummer zes en zeven in april, nummer acht en negen, tien en elf stonden in twee aparte blogs van juli, over nummer twaalf en veertien schreef ik in augustus.

13 – Korte verhalen schrijven – Ton Rozeman – Uitgeverij Augustus – Studieboek over schrijven.

15 – Maidentrip – Marjon Sarneel – Autobiografische fictie – Roman.

16 – Arkhaii – Een science fiction verhaal van Hannes Wielant – Uitgeverij Zilverbron.

13 – Korte verhalen schrijven – Ton Rozeman – Uitgeverij Augustus – Studieboek over schrijven.

4 sterren recensie.

In dit boekje over Korte verhalen schrijven vergelijkt Ton Rozeman het schrijven van korte verhalen met het maken van foto’s. Het boekje is in drie gedeelten onderverdeeld.

Het eerste deel gaat in op 15 technieken. Dit deel gaat over de keuzes die je als verhalenschrijver hebt. Je leert er welke schrijftechnieken onder welke omstandigheden tot welke resultaten leiden. Om iets te suggereren met beperkte hulpmiddelen. Hij heeft het bijvoorbeeld over een kader waarin het verhaal zich afspeelt, over scherpte en vaagheid. Je kunt de suggestie van een grotere ruimte voor je korte verhaal geven door scherp te stellen op het onderwerp binnen het kader en iets door te laten schemeren van wat er daarbuiten gebeurt. Zo zijn er meerdere technieken die je in kunt zetten om met de beperkte ruimte van het verhaal om te gaan, waardoor het voor de lezer meer oproept dan wat er in de tekst is aangegeven.

In het tweede deel van het boek worden vijf sjablonen uitgewerkt die je kunt gebruiken voor korte verhalen of voor een verhalenbundel. Voor korte verhalen kun je de voorgeprogrammeerde standen van een camera die gebruikt worden door fotografen vertalen naar sjablonen die je als schrijver kunt gebruiken voor verhalen. Het gaat hier niet om IJzeren Wetten, maar met deze sjablonen verbreed je je horizon als schrijver.

Het derde deel van het boek geeft ten slotte twee korte verhalen te lezen die door Ton Rozeman zelf geschreven zijn. Ze passen heel goed bij de voorbeelden die hij geeft.

Dit boekje heeft voor mij zeker betekenis gekregen en met behulp van de technieken, sjablonen en voorbeeldverhalen, krijg ik zin om met verschillende elementen te gaan experimenten om te kijken wat ze voor mij als korte verhalenschrijfster kunnen opleveren. Ik zal wel goed moeten bedenken wat ik ermee kan wanneer ik fantasyverhalen wil schrijven omdat er voor dit specifieke genre geen voorbeelden gegeven worden. Wel bekend is het sjabloon van het standaardverhaal dat ik vaak heb gebruikt en waar ik ook met fantasyverhalen goed gebruik van kan maken. Maar wellicht moet ik ook eens gaan proberen om met de andere sjablonen te experimenteren en om de technieken uit deel 1 van dit boek nader te onderzoeken.

Dit boekje beantwoordt aan mijn verwachtingen omdat het mij iets nieuws geleerd heeft over korte verhalen schrijven. Ik raad dit boekje aan andere schrijvers zeker aan.

15 – Maidentrip – Marjon Sarneel – Autobiografische fictie – Roman.

5 sterren recensie.

Maidentrip is het verhaal van een jonge vrouw, Heleen, die bij haar moeder in café Havenzate in Terneuzen werkt. Dat valt niet mee, want haar moeder is niet de gemakkelijkste vrouw. Gelukkig voor Heleen is haar oma er ook nog. Op een winterse avond stapt de Griekse zeeman, Dimitris, het café binnen en Heleen is op slag verliefd. Ze moet Dimitris beter leren kennen, maar dat betekent dat ze Fie in de steek moet laten en kan dat dan zomaar? Wanneer ze de kans krijgt om naar Griekenland te reizen, zegt haar oma dat ze moet gaan.

In Athene wordt ze opgehaald door familie van Dimitris en die nemen haar mee naar huis. Ze leert de Griekse familie kennen, wat niet meevalt, want de gewoonten zijn heel anders en Heleen spreekt geen Grieks.

Eindelijk lukt het haar om op de Minoan Spirit te komen, het vrachtschip waar Dimitris eerste stuurman is. Heleen denkt een paar weken vakantie te kunnen houden op het schip, maar alles loopt anders. Daardoor moet ze veel langer meereizen. Door de gebeurtenissen onderweg en in verschillende havenplaatsen leert ze niet alleen Dimitris beter kennen, maar ook zichzelf. Door de briefwisselingen met Buuropa, Fie, haar broer Hugo en haar oma, komt ze erachter wat er nu precies in het verleden is gebeurd. Het blijkt dat de dingen niet zo zijn gegaan zoals haar altijd voorgespiegeld is. Hoe ver gaat loyaliteit? Wat is er nu precies gebeurd waardoor haar vader weggegaan is en waardoor heeft ze nooit eerder contact met hem gehad? Zijn de verhalen van Buuropa en haar oma wel waar? Is er een verklaring voor het gedrag van haar moeder?

Op het laatst komt Heleen erachter dat ze voor zichzelf op moet komen en maar beter op eigen benen kan staan.

Dit is een boek over een familiegeschiedenis die een grote invloed heeft op het leven van Heleen. Bovendien wordt er een verhaal verteld over het leven op een Grieks vrachtschip en over het verschil tussen de Nederlandse en Griekse cultuur. Ook de politieke situatie van die tijd en hoe de Grieken aan boord daarover denken speelt mee. Maar het belangrijkste is het verhaal van een jonge vrouw die met haar eigen identiteit worstelt en moet leren om grenzen te stellen, zodat ze niet meer door anderen geleefd wordt, maar zichzelf mag zijn.

Dit boek heeft in 2009 de PZC publieksprijs gewonnen en dat is welverdiend. Het is een prachtig verhaal dat je van begin tot eind geboeid houdt. Ik raad het van harte aan.

Omdat de uitgeverij tijdens de crisis failliet ging, is het boek momenteel alleen te koop via de schrijfster, Marjon Sarneel. Zij heeft een Online Schrijfschool waarin zij mensen helpt die een verhaal of roman willen schrijven op basis van waargebeurd.

Dit boek heb ik gelezen omdat ik aan de cursus ‘Schrijf je verhaal’ ga beginnen, om daarmee een verhaal te kunnen schrijven waarin gedeeltes zijn opgenomen op basis van waargebeurd. Dit doe ik bij de Online Schrijfschool Marjon Sarneel (OSMS) waar ik eerder ook al cursussen gevolgd heb over schrijven.

16 – Arkhaii – Een science fiction verhaal van Hannes Wielant – Uitgeverij Zilverbron.

4 sterren recensie

Arkhaii is het science fiction debuut van Hannes Wielant. Vladis is een Arkhaii, een van de eerste mensen van zijn soort die nagenoeg onsterfelijk werd en dus zeer lang leeft. Hij reist op de Kolonisator door het universum, waar de mensheid de ene na de andere planeet koloniseert. Vladis verwenst zijn eeuwige leven, hij heeft alles al gezien en meegemaakt. Zijn leven is zinloos, de Oude Aarde is alleen nog een herinnering, zijn gedachten worden gevuld met de vergeefse zoektocht naar een buitenaardse, intelligente soort. Als hij Celestine redt, lijkt zijn leven even een andere richting uit te gaan.

Zijn broer Kaïn die ook Arkhaii is, heeft een heel andere carriére. Hij vecht tegen een zeer gevaarlijke vijand die gebruikt maakt van een technologie waar Kaïn nog niet eerder mee te maken heeft gekregen. Hij besluit zijn broer op te zoeken en vanuit de Kolonisator verder te opereren.

Raken Vladis en Kaïn verstrikt in het eeuwenoude geschil dat tussen hen bestaat, als broers? Wie is die gevaarlijke vijand die de mensheid uit wil roeien? Kunnen ze hier iets tegen beginnen of is dit het einde van hun onsterfelijke leven? Het einde van de mensheid zelfs?

Het verhaal is intrigerend en zit goed in elkaar, hoewel ik de theorie over de zwarte gaten die de vijandige schepen gebruiken om niet gezien te worden en de vijand te vernietigen wel enigszins in twijfel trek als technisch aspect. Maar als fictie is deze theorie een mooi gegeven. In het boek wordt het prachtig beschreven hoe de strijd in de ruimte wordt gevoerd en ga ik er heel ver in mee als lezer. De verschillen tussen mensen, het verschil van meningen, de verschillen tussen Arkhaii, Enkelingen en mensen, maken het verhaal boeiend en spannend.

Ik had al wel een vermoeden over wie uiteindelijk de tegenstander zou kunnen zijn, maar het boek bleef intrigeren en ik wilde graag verder lezen. Een knap verhaal met een belangrijke boodschap aan de mensheid.

Ik raad dit boek van harte aan, aan lezers die van science fiction houden. Ook aan lezers die van verhalen houden die zich in de toekomst in de ruimte afspelen.

 

Wat ik nu aan het lezen ben

Ik ben nu bezig met het bestuderen van Schrijven met het oerverhaal – Eisso Post – uitgeverij Augustus. Ook bestudeer ik De 36 dramatische situaties – Jan Veldman – uitgeverij Augustus en ik ben al een eindje op weg met het lezen van De bergbouwers van Metis Bidenk deel 1 – Oliver Sted – uitgeverij Zilverbron.

Johanna Lime