4 – De teller voor Angst en venijn staat op de vier

Geplaatst 13 mei 2018

We tellen verder af:

Nadat ons debuut SCHIMMENSCHUW in september 2015 op de Elfia in Arcen voor het eerst te koop was en deel 1 van de trilogie DE VERGETEN VLOEK met titel SLUIMEREND VUUR in april 2017 op de Elfia in Haarzuilens het daglicht zag, komen we met het goede nieuws dat deel 2 van de trilogie, ANGST EN VENIJN in september 2018 uitgebracht zal worden.

Wij zijn op 23 april begonnen aan de redactie van dit boek. Elke dag nemen we samen met onze redactrice, Tamara Geraeds, een gedeelte van het manuscript onder de loep. Er wordt gekeken of het verhaal goed klopt, of het logisch in elkaar steekt, of de chronologie goed is, of de scènes interessant genoeg zijn en of ze passen in het totale verhaal. We schrappen en herschrijven, zetten zinnen net even iets anders neer en we zien het verhaal beter worden. We zijn nu bezig aan redactieronde 1, dan komt er een korte vakantie, waarna redactieronde 2 volgt. In september komt het boek dan uit.

Wij vinden het fijn dat we nu Tamara Geraeds als redactrice hebben. Zij doet het net iets anders dan Cocky van Dijk en daar kunnen wij weer veel van leren, juist door de net iets andere aanpak.

In de afgelopen week stuitten we op een gedeelte dat weliswaar grappig was, maar niet veel toevoegde aan het totale verhaal. Daarom is het voor het boek geschrapt en vervangen door een andere scène.

We zullen het geschrapte gedeelte ter illustratie hieronder plaatsen.

VOOR DE DUIDELIJKHEID: DIT KOMT DUS NIET IN ONS BOEK.

————————————————————————————————-

Fragment uit het manuscript van Angst en Venijn dat niet in het boek wordt opgenomen.

Sammerah – Het verjaardagsfeest

Sammerah keek door het woonkamerraam naar de tafels en stoelen die ze eerder vandaag in haar tuin had klaargezet voor haar verjaardagsfeest. Haar blik ging onwillekeurig naar de huisjes aan de bomen. De kleine vlindermensjes die ze van Berinyi3 had meegenomen, waren weer tot rust gekomen. Misschien had ze hen niet uit het Pauwenklooster mee moeten nemen. De explosie die de shoiavionybevolking hier had, kon voor een ware plaag gaan zorgen. Ze zette de gedachte snel van zich af. Shoiaviony waren heel populair in Bengalo. De bezoekers aan de tempel vonden hun kleurige vleugeltjes en hun boomhuisjes prachtig om te zien. Ze had pas nog een stelletje aan mensen meegegeven die ook zo’n huisje in hun tuin wilden hangen. Het leek alsof ze vonden dat shoiaviony gelukbrengers waren, net als zangvogels in kooitjes die ze hier ook vaak zag. Ze was er gerust op dat ze voor de nakomelingen van haar shoiaviony wel geschikte families zou vinden die goed voor hen konden zorgen.
Ze liep naar de kinderkamer om te zien of Michelle al wakker was. Zachtjes sloop ze naar de wieg.
Haar dochtertje lag rustig naar haar mobile te kijken.
Sammerah boog zich iets te schielijk over haar heen.
Michelle schrok en barstte in huilen uit.
‘Wat nu? Ik ben je mama!’ Ze rammelde even met de rammelaar.
Michelle was weer stil. Haar oogjes straalden en haar handjes bewogen op en neer.
Ze tilde haar dochtertje op. ‘Wil je buiten spelen, kleine meid?’ Ze nam het speelkleed en wat speelgoed mee en zette Michelle naast een boom in de tuin.
Er vlogen een paar shoiaviony naar de baby toe.
Michelle zette grote ogen op toen de kleine mensjes van de ananas begonnen te eten dat op een schoteltje vlak naast het speelkleed stond. Ze kraaide van plezier en zwaaide met haar handjes.
‘Ja, dat is leuk, hè? Voorzichtig, doe ze geen pijn.’ Sammerah bleef staan kijken totdat de vlindermensjes hadden gegeten en Michelle met haar speelgoed in de weer ging. Ze liep bij de baby vandaan en inspecteerde de opstelling van tafeltjes en stoelen voor de laatste keer. Het was mooi weer op haar verjaardag, ideaal voor een tuinfeest. De schalen met fruit en lekkere hapjes stonden al op een lange tafel, afgeschermd voor de grijpgrage vingertjes van ondeugende shoiaviony. Ze had kopjes en thermoskannen met thee, glazen en een punchfontein klaargezet.
Ze liep de hal in en bekeek zichzelf in de spiegel. Een boerin met een hoofddoekje op keek haar vanuit de spiegel aan. Er priemden twee blonde vlechtjes onder het lapje uit. De grote neptanden met de grasspriet ertussen bleven goed op hun plek zitten. Het blauwwit geblokte schort, dat ze had voorgebonden met de strik aan de voorkant, maakte de vermomming helemaal af. Ze was benieuwd in wat voor uitdossing haar gasten zouden komen.
De eerste gast die even later de tuin in kwam, was Lianne McGuire. Zij was als heraut verkleed. Ze hield een lange hoorn vast, bracht die naar haar mond en blies. ‘Tetterdetet!’ klonk het vals.
Michelle kraaide van plezier.
Lianne fronste. ‘Blijkbaar heb ik te lang geen hoorn geblazen. Het is nog wel het attribuut van mijn familie. Vind je me wel leuk zo?’
‘Natuurlijk. Je moet steeds als je iemand aan ziet komen maar even op die hoorn blazen. Wat vind je van mijn boerinnenkostuum?’
‘Je ziet eruit als een boerentrien. Die belachelijke grasspriet is een vondst.’ Lianne keek waarderend de tuin rond. ‘Je hebt er wat moois van gemaakt.’
De tweede bezoekster kwam eraan. ‘Toet!’ klonk het nu uit Liannes hoorn. ‘Daar hebben we Ylena Richy. Ze komt met de trein uit Sanatana,’ zei de heraut.
‘Gefeliciteerd met je verjaardag!’ Ylena haalde een stuk karton uit haar tas, vouwde het terug en bond het voor haar buik. ‘Ik ben de tarotkaart de Zot,’ zei ze. ‘Ik kan jullie grootse gebeurtenissen aankondigen.’ Ze streelde Michelle over haar wangetje en wilde plaatsnemen op een van de stoelen. Dat lukte niet vanwege het karton. ‘Ver …’ begon ze, maar sloeg haastig haar hand voor haar mond.
Lachend hielp Sammerah haar om de knoop op haar rug weer los te maken. Het bord werd steunend tegen de stoel op de grond gezet. ‘Heb je dit zelf gemaakt? Het is een leuke tekening. Is het een zelfportret?’ Ze hoorde het dreigende commentaar van Ylena maar half, want de volgende gast diende zich aan.
Tatjana Baksy kwam de tuin in en trok haar wenkbrauwen op. ‘Oh, was het de bedoeling dat we verkleed kwamen? Dan heb ik de r-post niet goed gelezen. Sorry! Nou, dan ben ik maar verkleed als Tatjana Baksy.’ Ze feliciteerde Sammerah met haar verjaardag.
‘Ik zal het je maar niet kwalijk nemen,’ zei Sammerah. ‘Kom erbij en haal iets te eten of te drinken van de tafel.’ Ze liep uitnodigend voor haar gasten uit en haalde het plastic weg. ‘Als het niet genoeg is, roepen jullie maar, want in de keuken is nog meer.’
Iedere bezoekster die op haar verjaardagsfeest gekomen was, deed zich tegoed aan de lekkere dingen die ze had uitgestald. Ze nam zelf ook een paar hapjes en hoorde ineens gegrom achter zich. ‘Grrr!. Beginnen jullie nu zonder mij?’
Sammerah draaide zich om. Er stond een bruine beer naast de tafel. ‘Ja,’ zei ze. ‘Als je dat niet had gewild, had je op tijd moeten komen.’
Dreigend liep de beer op haar af en sloeg zijn voorpoten om haar heen. Ze werd tegen het zachte berenlijf aangetrokken. ‘Gefeliciteerd met je zevenentwintigste verjaardag,’ bromde de beer. Hij nam een hap uit haar schouder en gromde weer. ‘Ik wil iets lekkers! Heb je honing?’
‘Op de tafel, bij de thee, staat een flinke pot. Daar kun je best wat van nemen.’
De beer liep naar een thermoskan met thee en zette haar kop af, pakte een kopje en schonk de goudbruine vloeistof in, maar nam geen honing. Met een volle kom liep Sylviana naar een stoel en ging bij de vriendinnen zitten. ‘Ik dacht, laat ik me eens veranderen in de mascotte van Berinyi5,’ zei ze glimlachend.
Jacky Toliano kwam als laatste, met de trein uit Deliyi. Ze was gekleed in een kapiteinsuniform van haar vriend, Victor, die bij de Berinese Ruimte Macht diende. ‘Ik kwam er gisteren pas achter dat ik gekostumeerd moest komen,’ zei ze. ‘Dit uniform is niet helemaal mijn maat. Maar het kan er wel mee door, dacht ik?’
Sammerah lachte. ‘Het staat je goed.’ Ze wees haar waar ze thee en hapjes kon halen.
Jacky kwam bij hen aan de tuintafel zitten. Ze keek spottend naar Tatjana. ‘Zo, mevrouw! U hebt een prachtige vermomming. U zou bijna Tatjana Baksy kunnen zijn.’
Ze moesten allemaal lachen.
————————————————————————————————-

Schrijven is een proces, schrijven is een ambacht, er is heel wat nodig om een boek te schrijven, dat ziet u zeker wel? Maar we hebben er alle vertrouwen in dat het helemaal goed komt. Wanneer het boek klaar zal zijn, is het ook echt de moeite van het lezen waard.

Iedere anderhalf jaar komt er een deel van de trilogie uit bij UITGEVERIJ ZILVERBRON. Deel 1 kwam in april 2017 uit, deel 2 wordt verwacht in september 2018 en deel 3 in april 2020.

 

We hebben een intekenlijst voor iedereen die het voornemen heeft om Angst en Venijn via ons te kopen. We gaan nog even uitzoeken welk cadeau we eraan toevoegen, maar dit zal weer een van onze korte verhalen worden. Welke precies laten we later nog weten.

Laat uw naam en e-mailadres achter als reactie op deze blog of laat het weten in een chat op onze Facebook pagina als u op onze intekenlijst wilt komen. Ook als u Schimmenschuw of Sluimerend vuur via ons aan wilt schaffen, kunt u dit hier aangeven. We signeren de boeken graag en hebben nog enige exemplaren over.

 

Groeten van Johanna Lime.

 

Redactrice en uitgever

Geplaatst 21 april 2018

De redactie van Angst en Venijn start op 23 april! We gaan een drukke tijd tegemoet, waarin we het tweede deel van De vergeten vloek klaar gaan stomen voor de drukker.

Maar er is toch iets veranderd sinds ons vorige bericht. Niet Cocky van Dijk zal de hoofdredactie van Angst en Venijn op zich nemen, want daarvoor heeft ze het te druk. Zilverspoor/Zilverbron wordt groter. Dat kunt u zien aan de groeiende lijst met boeken die hier te koop zijn. Boeken van Zilverspoor te koop

Er moet veel geregeld worden voor de uitgeverij.

Cocky heeft dus in overleg met ons besloten dat zij alleen maar op de achtergrond aanwezig blijft, als uitgever.

Cocky van Dijk deed de redactie van Schimmenschuw (ons debuut) en van Sluimerend vuur (het eerste deel van  trilogie de vergeten vloek)

We krijgen voor onze derde roman een nieuwe redactrice.

Dat is Tamara Geraeds.

We kenden haar al, want ze heeft twee jaar in de jury gezeten van Fantastels  Verhalenwedstrijd.

Ze heeft een eigen Tekstbureau Charizma.

Ze kan zowel hoofdredactie als woordredactie doen.

Tekstbureau Charizma

Tamara is ook auteur en heeft al veel boeken geschreven.

Kijk maar op haar auteurswebsite

Dus even een rectificatie op het vorige bericht. Het goede nieuws is dat de redactie van start gaat en dat het tweede deel van onze trilogie er aan komt.

Kijkt u er al naar uit?

Wij zeker wel!

 

Groeten van Johanna Lime

5 – De teller voor Angst en venijn staat op de vijf

Geplaatst 16 april 2018

We tellen opnieuw af:

Nadat ons debuut SCHIMMENSCHUW in september 2015 op de Elfia in Arcen voor het eerst te koop was en deel 1 van de trilogie DE VERGETEN VLOEK met titel SLUIMEREND VUUR in april 2017 op de Elfia in Haarzuilens het daglicht zag, komen we met het goede nieuws dat deel 2 van de trilogie, ANGST EN VENIJN in september 2018 uitgebracht zal worden.

Het verhaal van dit tweede boek van DE VERGETEN VLOEK speelt zich af in het koninkrijk Berinyi. Dat is een rijk dat, net als het koninkrijk Laskoro, uit vijf planeten bestaat: De grootste daarvan heet Berinyi5, de anderen zijn Berinyi4, 3, 2, en 1. Op Berinyi houden ze het simpel en gebruiken ze dus gewoon cijfers voor de planeten.

Berinyi ligt in de buurt van de ster Bara (verzonnen naam), midden in de Rosettenevel en het sterrenteken Monoceros. Niet gemakkelijk te vinden en zeker niet voor de Laskorianen.

De lezers die Schimmenschuw hebben gelezen, zullen zich misschien net als Kamilia afvragen wat er met de vier dynastieën van de elementenmagie is gebeurd, want op Laskoro waren immers alleen de dynamiekmagiërs nog maar overgebleven. Daar geeft Angst en venijn antwoord op. Behalve de mensen uit de vier dynastieën van vuur, lucht, aarde en watermagie, met hun volgers, leven hier echter ook andere wezens. Er is op Berinyi zelfs sprake van vier verschillende rassen. Verder willen we nog niets verklappen.

Binnenkort gaan we samen met Cocky van Dijk hard werken aan de redactie van Angst en venijn. We tellen vanaf nu af naar september 2018, dan moet het boek er zijn.

We kijken uit naar een leerzame tijd, want van het samenwerken met de redactrice leren we altijd ontzettend veel nieuwe dingen over schrijven.

Iedere anderhalf jaar komt er een deel van de trilogie uit bij UITGEVERIJ ZILVERBRON. Deel 1 kwam in april 2017 uit, deel 2 wordt verwacht in september 2018 en deel 3 in april 2020.

 

We hebben een intekenlijst voor iedereen die het voornemen heeft om Angst en Venijn via ons te kopen. We gaan nog even uitzoeken welk cadeau we eraan toevoegen, maar dit zal weer een van onze korte verhalen worden. Welke precies laten we later nog weten.

Laat uw naam en e-mailadres achter als reactie op deze blog of laat het weten in een chat op onze Facebook pagina als u op onze intekenlijst wilt komen. Ook als u Schimmenschuw of Sluimerend vuur via ons aan wilt schaffen, kunt u dit hier aangeven. We signeren de boeken graag en hebben nog enige exemplaren over.

 

Groeten van Johanna Lime.

Lente, een nieuwe impuls aan ons schrijven.

Geplaatst 20 maart 2018

Tijdens ons bezoek aan Aviodrome in Lelystad kregen we 3D brillen om naar een 4D film te gaan kijken over vliegtuigen. We voelden tijdens dit ruimtelijke gebeuren de wind door onze haren waaien en de regen op ons gezicht vallen. We waren daar in een schoolvakantie met ons neefje Charly die ervan droomt om piloot te worden. Behalve over vliegtuigen was er in het museum ook een tentoonstelling over ruimtevaart, maar helaas vonden we daar weinig inspiratie voor een ruimtegevecht in de buurt van Orion, zoals dat in ons volgende boek voorkomt. Daar moesten we thuis dus weer flink over brainstormen. We hebben ook heel wat rekenwerk achter de rug.

Het verhaal van deel 3 van de trilogie De vergeten vloek, Vuur en Zwaard, begint voor ons met veel horten en stoten. Versie 2 is (na de eerste poging van een paar jaar geleden tijdens NaNoWriMo) nu nog maar tot halverwege hoofdstuk 1 gekomen. Misschien dat we met CampNaNoWriMo nog wat verder kunnen gaan. Hoewel we het in april met de redactie van deel 2, Angst en Venijn, natuurlijk ook heel druk zullen krijgen. Daar kijken we vol spanning naar uit!

Het bezoek aan Aviodrome was een dagje uit, tijdens een moeilijke periode van tien maanden mantelzorg voor Marjo’s moeder die leed aan Alzheimer en in een verpleeghuis werd verzorgd. Ze overleed op 3 maart. Met groot verdriet omdat we haar nu los moeten laten, maar ook met blijdschap omdat ze uit haar lijden is verlost, proberen we nu de draad weer op te pakken en meer aan onszelf toe te komen. Dat uit zich onder andere in de zin om de routine van het elke dag schrijven weer op te pakken.

Op deze eerste lentedag komen de kriebels naar boven. We hebben grootse plannen. Angst en Venijn zal in september op de markt komen en aan het nieuwe manuscript voor Vuur en Zwaard gaan we weer flink doorschrijven. Bovendien is er nog een boek, over eigenwijze vrouwen en doldwaze aliens, waaraan we willen werken na de cursus Schrijf Je Verhaal waarvoor Marjo pas een prachtig certificaat ontving.

Op Facebook hebben we voor Pasen 2018 twee winacties neergezet, voor wie een boek van ons wil winnen. Zoek dus op onze Facebookpagina naar deze acties, wanneer u mee wilt doen

Groeten van Johanna Lime

Visionboard 2012

Geplaatst 13 januari 2018

Er stonden op onze website al eerder blogs over visionboards, maar de laatste tijd hebben we er weinig over geschreven. Reden, vinden wij, om dit weer op te pakken. Wij maken dit soort visionboards sinds 2012 jaarlijks. Kortgeleden hebben we die van 2017 vervangen door die van 2018. Hij zit in een wissellijst en hangt in de kamer waarin wij ook schrijven. Zodoende worden we elke dag herinnerd aan de doelen die we bereiken willen. Dit is een van de manieren om gemotiveerd te blijven.

Hierboven een (bewerkte) foto van het visionboard zoals we dat in 2012 aan de muur hadden hangen. In dat jaar waren we druk bezig met het forum op Magic Tales en deden we mee aan de wedstrijd die was uitgeschreven door Luitingh Fantasy. We schreven de eerste versie van ons manuscript Schimmenschuw. Er volgde nog meerdere versies van Schimmenschuw en we kregen er een geweldige redactie op, voordat het in de huidige vorm verscheen bij Uitgeverij Zilverbron, september 2015.

Zoals op het visionboard van 2012 te zien is, hadden we besloten om als schrijversduo te gaan schrijven onder het pseudoniem Johanna Lime. Zoals elk jaar staat het woord ‘Uitgeverij’ op ons visionboard, want blijkbaar is het steeds ons doel om een uitgever te vinden die ons werk uit wil geven. Hoewel we al meer contracten hebben bij Zilverbron, blijft daar behoefte aan bestaan.

‘Serie boeken’ slaat op onze wens om de verhalen van Eibor Risoklany (zo heet de verbeeldingswereld waarin alle verhalen spelen die voorheen als dagboeken van personages bestonden) als een serie boeken uit te geven. Aan die wens gaf Cocky van Dijk gehoor toen wij haar onze plannen voorlegden op het muurtje van kasteel Arcen. De serie komt er. Sterker nog: het eerste deel daarvan is Sluimerend vuur dat in april 2017 op de markt kwam. Het wordt een trilogie met de naam: De vergeten vloek. Op dit moment zijn we bezig met de zevende en laatste versie voordat deel 2 naar de uitgever wordt opgestuurd. Deel 3 staat ook ingepland. Maar wij zoeken nog steeds naar een uitgever, want we zijn alweer bezig met een nieuw opzichzelfstaand boek. Op het visionboard van 2012 was hier echter nog niets van te zien, de toekomst was nog moeilijk te zien. Eerst moest Schimmenschuw nog gerealiseerd worden.

Wat er wel te zien is op het bord van 2012, is dat wij ook toen al wisten dat er een olifantgod in een van onze boeken voor moest komen. En dat is Rombout.

Hier alvast een stukje tekst uit het manuscript, Versie 6, van Angst en Venijn, zoals het tweede deel van De vergeten vloek zal heten.

Citaat:

Ze keek nieuwsgierig rond. Sadrach liet haar in zijn kamer, dat was om te zien een echte mannenkamer. Er stonden veel boekenkasten. Ze liep op een van de kasten af en las de titels. Er stonden boeken over BRM, de bouw van ruimteschepen, navigatie, strategie, natuurgebieden van Berinyi en reisverslagen over trektochten. Op een plank bij zijn computer zag ze veel actiefilms staan en er was een kast met vooral strategische vechtspellen. In de hoek stond een vitrinekast die vol zat met knuffelberen. Boven zijn tweepersoonsbed hing een groot schilderij waarop Rombout en Adelheid waren afgebeeld. Rombout als de dikke olifantgod met een bijzonder amulet dat aan een ketting om zijn nek hing. Adelheid was geschilderd als een mooie vrouw in een purperen, fluwelen gewaad. Ze droeg veel sieraden. Het schilderij bevestigde haar vermoeden dat dit godenpaar populair was in Haryana. Het viel haar op dat Sadrach de Avatars begroette met de Holy groet. Ze zette haar tassen voor de vitrinekast met knuffelberen en ging op het bed zitten.

Even daarna lagen ze naast elkaar op zijn bed. Hij draaide zich naar haar toe, nam haar in zijn armen en kuste haar hartstochtelijk.

 

Nog even geduld, want deel 2 komt in september 2018 uit, dan kunt u het hele boek lezen.

(Een andere keer komen onze andere visionboards aan bod)

Groeten van Johanna Lime.

 

Winnaar NaNoWriMo 2017

24 november 2017

Op 24 november 2017 werden we winnaar van de NaNoWriMo 2017. Van 1 t/m 24 november schreven we meer dan 50.000 woorden aan inmiddels de zesde versie van het manuscript van deel 2 van de trilogie De vergeten vloek, met de werktitel Angst en Venijn. Dit boek staat voor september 2018 op de planning om te worden uitgegeven bij Zilverbron.

We hebben nu vijf zesde deel van ons boek geschreven, maar moeten nog wel doorgaan met de laatste hoofdstukken en de epiloog.

Dat zal in de komende maanden beslist gaan lukken, want we zitten weer heerlijk in het ritme van elke dag schrijven. Ergens in de eerste maanden van 2018 verwachten we het manuscript aan te kunnen leveren bij onze uitgever.

NaNoWriMo vormt nu al vier jaar op rij een fijne stimulans om in het ritme te komen om elke dag een aantal woorden te schrijven!

Een klein stukje (geschrapte) tekst ter illustratie:

­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­

Sylviana was blij dat ze de lange treinreis naar huis nu niet samen met haar moeder in een coupé zou zitten. Golda zou waarschijnlijk weer allerlei regels en voorschriften bespreken, áls ze al iets zou zeggen. Dat kon Sylviana nu niet verdragen en als ze op haar gewone, vurige manier daar tegenin zou gaan, had je de poppen aan het dansen. Haar moeder zou de volgende morgen vroeg in Deliyistad op de trein naar huis stappen, terwijl zij nu bij twee vriendinnen kon blijven, bij Sonja en Jacky.

‘Ik had het werk van scherprechter liever niet gedaan,’ bekende ze hen. ‘Wat is het verschrikkelijk dat zulke straffen nodig zijn op Berinyi.’ Ooit moet er een oplossing komen voor het verstoorde evenwicht!

Haar vriendinnen waren het met haar eens en Sonja, die uit ervaring wist welke impact een terechtstelling kon hebben op je geest, nodige haar uit voor een zwaardgevecht. ‘Bij mij helpt een beetje lichamelijke oefening altijd als ik zoiets meegemaakt heb.’

Sylviana vond het een goed idee. Ze kon de oefening wel gebruiken en zwaardvechten was een van haar passies. Misschien stopten de door haar hoofd flitsende beelden daarmee.

Sonja haalde de zwaarden op. Zij stond bekend als de beste zwaardvechtster van Deliyi. Vijf minuten later waren ze samen in gevecht op het inmiddels lege tempelplein.

Toen het geluid van de kletterende zwaarden echoënd weerklonk tegen de bergwanden, kwamen er veel taicapry en taikeiyi mannen de bergweg weer omhoog snellen, terug naar de tempel. Ze wilden een gevecht tussen twee hogepriesteressen graag zien. Het werd een opgewonden drukte. Een menigte mannen moedigde hen aan. Ze scandeerden: ‘Syl-vi-a-na, Syl-vi-a-na!’

Dat gaf haar zoveel energie dat ze het gevecht met Sonja won.

Die vond het gelukkig helemaal niet erg dat ze verloor.

 

­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­

Groeten van Johanna Lime

 

 

NaNoWriMo 2017 – de eerste week

Geplaatst 07 november 2017

De National Novel Writing Month, kortweg NaNoWriMo, is weer begonnen. Wij doen voor de vierde keer op rij mee. Het doel is zoals gebruikelijk om in november aan een aantal van 50.00 woorden te komen voor een bepaald project. Om dit te kunnen halen, moeten we elke dag minstens 1.667 woorden schrijven.

Ons doel voor dit jaar is om aan het tweede deel van onze trilogie van ‘De vergeten vloek’ verder te werken, vanaf hoofdstuk 16. We zijn inmiddels al bezig aan Versie 6 van ‘Angst en Venijn’ en omdat onze boeken in de regel rond de 150.000 woorden uitkomen, halen we dat niet met een NaNoWriMo maand. Dat is ook niet erg, want in de andere maanden schrijven we ook regelmatig. NaNoWriMo geeft ons echter wel weer een extra zet richting doel.

Omdat we dit jaar ook bezig zijn aan de cursus Schrijf Je Verhaal, waarvoor we een autobiografisch fictie verhaal willen schrijven, zullen we op sommige dagen ook oefeningen voor de cursus mee laten tellen voor deze NaNoWriMo maand. We zijn nu eenmaal Rebellen volgens NaNo begrippen. Wij beginnen niet traditioneel op 1 november met een nieuwe roman, wij schrijven gewoon door aan wat wij willen. Het maakt ons niet uit of dat korte verhalen zijn of romans, of we met iets nieuws beginnen of aan een bestaand project verder schrijven, of we net beginnen met een hoofdstuk of dat we een bestaand hoofdstuk herschrijven. Zolang we maar kilometers maken en verder komen in ons schrijfproces, zitten we goed.

In de eerste zeven dagen van november 2017 hebben we een record gehaald. We schreven vier hoofdstukken voor ‘Angst en Venijn’ met in totaal 17.487 woorden en we schreven 3.884 woorden voor de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’. Dat is in totaal alweer 21.371 woorden dichter bij onze doelen! We hopen het tempo vol te kunnen houden, maar eerlijk gezegd zat het in deze eerste week wel erg mee. We zaten heerlijk ‘in the flow’ en genoten van het verhaal dat uit het keyboard tevoorschijn kwam. Zoiets geeft ons echt vleugels!

Meedoen aan de NaNoWriMo is een goede manier om routine op te bouwen en om daadwerkelijk elke dag te schrijven. We merken ook elk jaar weer dat het ons op gang helpt wanneer we om welke reden dan ook wat afgeleid zijn geraakt van het schrijfproces. We zijn dus blij met NaNoWriMo en ook met CampNaNoWriMo in april en juli van elk jaar. Omdat het verder helemaal van onszelf afhangt of we ons doel gaan halen, zit er alleen maar een intrinsieke motivatie achter om mee te doen en weinig druk van buitenaf. Dat geeft ons een aangenaam gevoel van vrijheid, ook een reden waarom we dit graag doen.

Zo, en nu gaan we snel weer verder met ons manuscript.

Tot de volgende keer.

Groetjes!

Johanna Lime

Voorbereidingen voor NaNoWriMo 2017

29 oktober 2017

Het is wintertijd, het bioritme komt langzamerhand weer in zijn normale modus terecht en de verhalen dringen zich op. Nog een paar dagen, dan begint de NaNoWriMo maand: november.

Tussen 1 en 30 november gaan we er weer flink tegenaan! Er staan verschillende projecten op het programma. Ja, u leest het goed, wij zijn rebels! We gebruiken deze maand niet voor één boek, maar voor twee. Zolang we de 50.00 woorden in november maar halen, vinden wij dat we winnaars zullen zijn, ook als we ons niet aan de traditie houden van het schrijven aan één roman. Ons doel is namelijk om het schrijfritme voor de komende winter weer te pakken te krijgen door elke dag te schrijven.

Project 1: We zijn over de helft van versie 6 van ons manuscript, voor het tweede deel van trilogie ‘De vergeten vloek’ voor Zilverbron. Tijdens de NaNoWriMo willen we weer een flink aantal hoofdstukken verder komen. Dit tweede deel krijgt de titel ‘Angst en Venijn.’ Het speelt zich grotendeels af in de wereld van Berinyi5, in de Rosettenevel. Dit tweede deel is geschreven vanuit de vijand van Laskoro, vanuit diegenen die in Sluimerend vuur onzichtbaar bleven maar wel de dreiging vormen voor de oorlog.

Project 2: Dit project zal bestaan uit allerlei oefeningen voor de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’, waarvoor we een geheel nieuw verhaalschema hebben gemaakt. Het manuscript voor deze nieuwe science fiction roman zal, door de technieken die we met deze cursus leren, stap voor stap groeien. Aan de hand van de feedback die we krijgen, gaan we het manuscript steeds onder handen nemen, totdat het verhaal helemaal naar onze wens is. Het wordt een verhaal waarin aliens voorkomen en zal naar onze mening veel verrassingen bevatten voor lezers. Dit verhaal, waarmee we al jaren rondlopen, krijgt de titel Saturnus Maan.

Al schrijvende blijkt dat we zowel planners zijn als pantsers. Planners maken een schema, pantsers schrijven intuïtief. Of zijn we nu volgens NaNoWriMo begrippen eigenlijk plantsers? Plantsers wisselen schrijven volgens een planning en intuïtief schrijven af. Wij plannen de indeling van het verhaal, zetten de hoofdstukken op en tekenen hokjes in een Excelblad voor alle belangrijke scènes. Maar terwijl we ze schrijven, veranderen die steeds maar weer. Dan wordt de planning daarna aangepast aan wat er is geschreven. Soms komt er intuïtief een deel van het verhaal los en worden er tussendoor nieuwe ideeën uitgewerkt. Dus bij ons staat eigenlijk niets helemaal vast, behalve dan de keerpunten van een verhaal. Alles wat daaromheen gebeurt, is constant in beweging. Vandaar dat we nu alweer aan versie 6 bezig zijn van het tweede deel van ‘De vergeten vloek’. Dat boek moet in september 2018 op de markt komen en dat gaat ons vast lukken.

Over de cursus ‘Schrijf Je verhaal’ van de Online Schrijfschool Van Marjon Sarneel, stond in onze vorige blog ook al iets. Kijk hiervoor even naar de blog van 17 oktober.

Oktober is de maand van de Fantastels Verhalenwedstrijd. We kunnen nu melden dat we daaraan hebben meegedaan, want het aantal inzendingen stijgt op het ogenblik redelijk snel. Dat is te verwachten, want de eindstreep komt in zicht. Het wordt voor de deelnemers, en dus ook weer voor ons, een spannende tijd van wachten op de juryrapporten. Het leuke hiervan is het vooruitzicht op een gezellige avond, wanneer we bij de prijsuitreiking in 2018 aanwezig kunnen zijn.

Als er in november weinig nieuws komt van onze kant, weet u waaraan het ligt. We moeten flink doorschrijven om de 50.000 woorden te halen voor de NaNoWriMo.

Groeten van Johanna Lime