10 jaar Johanna Lime en de start van NaNoWriMo 2021

4 november 2021

10 jaar Johanna Lime

Op 1 november bestond Johanna Lime precies tien jaar als pseudoniem. Ik plaatste een YouTube filmpje waarin te zien is wat er in de afgelopen jaren allemaal door Dinie en Marjo is geschreven en wat er nog in het vat zit. Zes deelnemers aan de Actie op mijn boekenwebsite en Facebook wonnen een boek van Johanna Lime. Ik ben benieuwd wat ze ervan vinden en hoop op goede recensies.

Volg deze link voor het filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=it4aF6uCG6w

De tweede bijeenkomst van de Bootcamp

Op zaterdag ging ik naar de tweede bijeenkomst van de Bootcamp bij de Manuscriptenwedstrijd die Zilverspoor heeft uitgeschreven voor een zelfstandig manuscript. Het was weer reuze gezellig en deze keer kwamen de personages aan bod. Wat er voor mij veranderde was, dat ik besloot om vanuit twee personages te gaan schrijven. De eerste was Dana, een zestienjarig gehandicapt meisje in een rolstoel, de tweede was haar opa, Jethro Shiloh die in dit boek een groot geheim heeft.

Ik had al wat vooruit gewerkt en daarom was ik al begonnen aan dit verhaal, zoals ik vorige keer vertelde als een NaNo Rebel.

Door de perspectiefverandering, moest ik het plotschema een beetje bijwerken voordat de NaNoWriMo echt goed van start kon gaan.

De NaNoWriMo is begonnen

Op 1 november begon de NaNoWriMo maand. Ik had al voor een buffer van 12.303 woorden gezorgd in oktober, omdat ik van tevoren wist dat ik op sommige dagen van november niet in de gelegenheid zou zijn om te schrijven. Dit is mijn manier om ervoor te zorgen dat ik toch iedere dag aan minstens 1667 woorden kom, zodat ik alle badges kan halen.

Vorig jaar moest ik het rond deze tijd opgeven omdat mijn vader overleed. Dit jaar wil ik proberen om toch weer de hele maand november door te kunnen werken aan het wedstrijdmanuscript dat voor 1 mei naar Zilverspoor moet worden opgestuurd.

Het is nu 4 november en het ziet er goed uit. Ik heb in de afgelopen 4 dagen 10.411 woorden geschreven en (met de hoofdstukken die in de buffer zitten) heb ik hoofdstuk 6 af.

Het plotschema dat ik in het begin nog redelijk goed kon volgen, liep bij hoofdstuk 5 de mist in. Vandaar dat ik mezelf behalve als plotter ook als plantser heb aangemerkt bij de persoonlijke badges van de NaNoWriMo website. Tijdens het plotten schiet ik af en toe toch weer in het proces van organisch schrijven, waarbij ik tijdens het schrijven het plot verander en net een andere weg insla. Ik heb dat eerder al eens bekend gemaakt. Ik ben niet voor de volle honderd procent een plotter die helemaal volgens schema werkt. Het verhaal wordt voorbereid, maar tijdens het schrijven krijg ik nieuwe ingevingen en dan wijk ik van het voorbereide plot af. Behalve dan bij de keerpunten, die staan van het begin af aan vast.

Het is mijn manier van schrijven en voor mij werkt het.

Ik hoop de komende week nog flinke vorderingen te kunnen maken met het verhaal. Dat is het fijne van NaNoWriMo, hoe langer ik eraan mee doe hoe meer het een goede routine wordt om elke maand november een heel eind van een manuscript te kunnen schrijven.

Ik zag trouwens in mijn aantekeningen dat ik in december 2020 de schade van november van vorig jaar een eindje heb ingehaald en de rest met een project in januari 2021. Tegenwoordig kun je met de website van de NaNoWriMo ook tussentijds je score bijhouden en nieuwe projecten aanmaken. Daar heb ik goed gebruik van gemaakt. Dus als het manuscript na november nog niet klaar is, ben ik van plan om er in december verder aan door te werken.

Het wordt weer winter, dat is een goede tijd om te schrijven.

Het is leuk om te zien dat er deze maand veel bekenden zijn die ook aan de NaNoWriMo bezig zijn. Leuk om te zien hoe mijn “buddies” vorderen.

Groeten van Johanna Lime

Auteur Johanna Lime – 2011 tot 2021

28 oktober 2021

In 2011 besloten Dinie Boudestein en Marjo Heijkoop dat het tijd werd om in de openbaarheid te treden met hun schrijfwerk, waar ze sinds hun tiende jaar samen aan bezig waren. De directe aanleiding tot dat besluit was het overlijden van Marjo’s jongste broer Maarten, op 47-jarige leeftijd. Dinies vader Henk was 69, zus Joke 43, broer Arie 53, broer Piet 56 en moeder Adriana 88 toen zij in de periode van de vijftien jaren daarvoor ook al waren heengegaan. Het leven was maar kort. Voor ons gold de aanname dat mensen steeds maar ouder werden echt niet. De meesten haalden de pensioengerechtigde leeftijd niet eens! Ons kringetje naaste familieleden werd alsmaar kleiner.

Stel dat ons dat zou gebeuren. Dan ging alles wat we bedacht hadden aan verhaal, wereldbouw en personages zo de prullenbak in. Niemand zou van het bestaan ervan afweten. We hadden er nooit met anderen over gesproken, hielden het geheim en voor onszelf.

Dat er nooit iets mee gedaan zou worden, wilden we niet. Daarvoor beleefden we er te veel plezier aan. We moesten het delen met de wereld om ons heen. Dus besloten we om van de dagboeken van personages die we tot dan toe geschreven hadden, echte verhalen te gaan schrijven. Verhalen die uitgegeven konden worden.

We begonnen te schrijven aan “De vergeten vloek”. Maar net toen we na drie maanden zoveel op papier hadden staan dat we eens uit gingen zoeken of we een uitgever konden vinden, zagen we op het internet de manuscriptenwedstrijd van Magic Tales en Luitingh Fantasy. Zij wilden een manuscript voor een op zichzelf staand verhaal. We besloten om daaraan mee te doen. Dus pasten we ons aan en haalden een bijpersoon tevoorschijn uit het tot dan toe geschreven manuscript. Kamilia Arras werd de hoofdpersoon van ons nieuwe manuscript. We bedachten een verhaal over een tijdreis, naar de oorsprong van onze verbeeldingswereld. Dat werd “Schimmenschuw”.

Schimmenschuw kwam als het debuut van Johanna Lime, ons pseudoniem, in 2015 uit bij Zilverbron. Wij waren echte schrijvers geworden. Behalve romans schreven we ook korte verhalen voor schrijfwedstrijden in het fantastische genre. Drie korte verhalen werden in 20215 opgenomen in bundels bij Annibo. We kregen bij Zilverbron contracten voor het verhaal dat onze uitgebreide wereldbouw recht zou doen. Dat werd trilogie “De vergeten vloek.” Van 2012 tot 2018 deden we aan allerlei wedstrijden mee met onze korte verhalen en daar maakten we vanaf november 2015 e-books van voor Smashwords.

We waren lekker bezig met schrijven en ontmoetten onze collega’s en lezers op beurzen en festivals.

We lazen ook de boeken van collega-auteurs en leerden veel over het schrijven van korte verhalen en romans, tijdens cursussen en van de redactie op ons werk, uit juryrapporten en uit verschillende bronnen op het internet. Schrijven was niet meer uit ons leven weg te denken.

In 2018 ging het mis. Bij Dinie was de kanker teruggekomen, waarvoor ze tien jaar eerder was behandeld. En nu was er geen redden meer aan. Op 23 december 2018 overleed ze na een kort ziekbed, nog voor we naar de afspraak met de oncoloog konden gaan.

We hadden het derde deel van Schamel verbond nog niet helemaal geschreven. Het plot stond in een schema en met het schrijven zaten we ongeveer op de helft.

Zou de trilogie nu toch niet uitkomen? Bleef het maar bij twee delen? Dat kon natuurlijk niet.

Het blijft vreselijk dat Marjo haar beste maatje, grootste vriendin, liefste nicht en trouwe geestverwant is kwijtgeraakt aan die rottige K-ziekte. In de jaren die volgden na 2018 stierven ook haar moeder (88) en haar vader (94), voor wie Marjo de mantelzorg gedaan had. Dat was ook een groot gemis, maar zij hadden al een heel eind verder kunnen reizen op de levensweg dan Dinie, die met 65 haar pensioenleeftijd niet gehaald heeft, net als haar broers en zus. Het is erg eenzaam geworden zonder deze mensen, al leven ze door in Marjo’s herinnering.

De boeken waaraan Dinie meegeschreven heeft, zijn het tastbare bewijs van haar bestaan. Haar stem is daarin terug te vinden. Sinds Dinies overlijden besloot Marjo om alleen door te schrijven. Hoe kon ze anders? Het was haar grote passie en dat is het nog steeds. Meer zelfs. Het schrijven neemt een belangrijke plaats in, in haar leven. Het houdt door de dimensies heen de banden met Dinie in stand.

Bovenstaande boeken zijn inmiddels uitgebracht door Johanna lime. En behalve deze romans zijn er de korte verhalen op Smashwords.

Degenen die dit blog volgen, weten dat er meer aan komt. Na tien jaar is Johanna Lime nog lang niet uitgeschreven. Er komen nog korte verhalen aan. Trilogie Interplanetair waaraan hard gewerkt wordt om hem verder af te krijgen. Een nieuwe manuscriptenwedstrijd. Plannen voor nieuwe romans daarna. Meedoen aan korte verhalen schrijven.

Marjo hoopt dat zij haar ouders achterna mag gaan en nog heel lang van haar (pré)pensioen mag genieten. Dat we de klimaatproblemen zo goed aanpakken dat ze geen gevaar meer vormen voor alle leven op aarde. Dat ze nog lang gezond en sterk en slim kan blijven om het schrijven vol te houden. Maar vooral dat er nog veel lezers de weg naar de boeken van Johanna Lime zullen vinden en mee mogen genieten van de verhalen uit de wereldbouw die Dinie en zij verzonnen hebben, al wordt die de laatste jaren ook verder uitgebreid met nieuwe ideeën.

Dank jullie wel voor het volgen van Johanna Lime.

Eindelijk weer op een beurs

21 oktober 2021

Fantasy Fest

We kennen het allemaal, het coronaverhaal. Daardoor waren er geen beurzen meer, nadat Schamel verbond was uitgegeven en De vergeten vloek trilogie compleet was. Ik verheugde me er erg op, dat ik na april 2020 de hele trilogie kon gaan verkopen, maar dat ging mooi niet door! Zelfs nadat mijn nieuwste boek, Interplanetair boek 1 Ruimtestad, op 5 februari 2021 uit was gekomen, waren er nog geen festivals. Geen gezellige onderonsjes met auteurs van Zilverspoor en Zilverbron. Wel About Books kijken vanachter het computerscherm.

Ik stond niet op de Elfia, dat was het eerste festival waarbij boeken verkopen weer kon, in september 2021. Vorig weekend was er een beurs in Gorinchem, daar stond ik ook niet bij.

Dus toen ik de mogelijkheid had om me op te geven voor Fantasy Fest in Rijswijk, heb ik dat gedaan. Ik hoop dat ik het vol kan houden om twee dagen achter de boekenkraam te staan, want ik heb er veel zin in om weer eens wat lezers te spreken. En collega’s, en de uitgever natuurlijk.

Op Fantasy Fest op 23 en 24 oktober heb ik nu vijf boeken van Zilverbron om te verkopen.

Ik hoop jullie daar te zien.

Bijna tien jaar aan het schrijven.

Nog een dag of tien, dan is het 1 november. Een belangrijke datum voor Johanna Lime, de datum waarop Dinie en Marjo besloten om samen onder dit pseudoniem boeken te gaan uitbrengen. Er zijn er nu dus vijf uitgebracht bij Zilverbron, de zesde gaat binnenkort de redactieronde in, de zevende moet nog een paar keer herschreven worden en gaat voor september 2022 naar de uitgever. Als die klaar zijn is trilogie Interplanetair compleet.

Ik ben na de dood van Dinie alleen doorgegaan met schrijven en heb ook het project afgemaakt voor het autobiografische boek De twaalfde Saturnusmaan. Dat kwam ook in februari 2021 uit, bij uitgeverij aquaZZ.

Cocky, de uitgever van Zilverspoor/Zilverbron, weet al dat ik nog veel meer boeken wil gaan schrijven. Ik hoop echt dat ik gezond oud kan worden en dat ik dat allemaal nog kan doen.

P.S. Vergeten jullie de winactie niet op https://boekenvanjohannlime.com bij Acties?

Hij loopt tot 1 november, dus als je zin hebt in een verloting, doe dan snel nog even mee.

Manuscriptenwedstrijd Zilverspoor

Het derde manuscript voor Interplanetair ligt even aan de kant. Ik pak het in 2022 wel weer op. Eerst ben ik nu bezig aan een afzonderlijk verhaal, een verhaal voor de manuscriptenwedstrijd voor Zilverspoor. Hij heeft de deadline van 1 mei 2022, dus deze gaat eerst. Ik werk alvast wat vooruit voordat de NaNoWriMo maand eraan komt, omdat ik in november ook naar de HSFCon in Sneek moet, waar ik twee lezingen geef.

Maandag ben ik begonnen te schrijven, nadat ik in het weekend het plotschema heb gemaakt. Vandaag kwam hoofdstuk 1 af en eergisteren de proloog.

Ik zit in een heerlijke vreemde wereld, een waarvan ik hoop dat hij er nooit zal komen. Het speelt zich namelijk af in 2049 op de aarde, wanneer de ijskappen gesmolten zijn en er vele natuurrampen zijn geweest. Het is ons niet gelukt om de klimaatcrisis af te wenden.

Ik vond het wel een passend scenario voor een cyberpunkverhaal, maar heb er natuurlijk wel weer een eigen draai aan gegeven. Zoals gewoonlijk heb ik het mezelf niet gemakkelijk gemaakt en moet ik gaandeweg het schrijven nog veel denkwerk verrichten.

Maar dat maakt het schrijven nu juist zo leuk!

De keerpunten in het verhaal staan min of meer vastgepind, ik weet waar ik uit moet komen, hoe het afloopt met de hoofdpersoon en welke ontwikkeling ze meemaakt.

Ik heb zelfs al een titel voor het boek bedacht.

En vandaag, toen ik in de herrie zat van een buurman die met elektrische machines bezig was aan zijn huis en ik niet in alle rust kon schrijven, heb ik cyberpunkmuziek opgezocht op YouTube. Muziek van een paar uur achter elkaar. Dat heb ik laten draaien terwijl ik schreef. En weet je wat? Het hielp echt goed! Ik kwam direct in de goede sfeer terecht, met een soort van Blade Runner achtige druilerige regen die maar niet ophoudt.

Ik ben helemaal enthousiast. Dit verhaal gaat vast weer een leuk boek opleveren.

Er is iets bijzonders aan de hoofdpersoon, waardoor ik denk dat ik een doelgroep kan bereiken die meestal nogal vergeten wordt. Meer wil ik daar alsnog niet over kwijt. Eerst maar eens kijken of het me lukt om het hele verhaal uit te werken.

Hopelijk tot ziens,

Groeten van Johanna Lime

Bijna 10 jaar Johanna Lime

1 oktober 2021

Nog een maand en dan bestaat het pseudoniem Johanna Lime 10 jaar.

Om dat te vieren heb ik op mijn boekenwebsite een winactie voor zes boeken uitgeschreven onder het menukopje Acties. Het is ook gedeeld op Facebook, dus als je mee wilt doen, kijk dan daar.

Vandaag heb ik toch nog twee verhalen opgestuurd naar de Harland Awards. Samen met de drie verhalen voor Waterloper, eerder dit jaar, zijn er nu dus vijf korte verhalen van mij onderweg om beoordeeld te worden door een jury. Spannend. Wat zal ik erover te horen of te lezen krijgen? Afwachten maar weer. Waterloper is pas de derde ronde ingegaan, de Harland Awards beginnen nog maar net.

Morgen ga ik voor de eerste bijeenkomst naar het Bootcamp van de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor, met de bedoeling om een zelfstandig verhaal te schrijven. Ook spannend, want hoewel ik al wel een brainstrom heb gedaan, weet ik nog steeds niet precies waar het verhaal op uit zal komen. Hopelijk helpt de Bootcamp mij zover dat ik daarna kan gaan plotten.

Als ik terugblik op de afgelopen tien jaar ben ik toch wel erg trots.

Dit heb ik maar mooi bereikt als Nederlandstalig fantasy- en sciencefiction auteur.

Groeten van Johanna Lime