Het struikelblok

6 juni 2020

Het struikelblok

Zoals jullie inmiddels waarschijnlijk wel weten, wanneer je mijn blogs volgt, is dat ik mijn romans plot in Excel. Ik ben eerder een planner dat een organische schrijver. Toch betekent dat niet dat ik het verhaal in een keer helemaal goed opschrijf. Het gebeurt telkens weer dat er tijdens het schrijven van alles aan het verhaal verandert. Een schema is nog geen garantie voor een vaste plaats waar scènes precies in zullen vallen. Er schuift van alles heen en weer tijdens het schrijfproces en scènes die begonnen met een vaag idee worden steeds duidelijker en gedetailleerder door de tijd.

Pasgeleden stokte mijn tweede versie van Interplanetair deel 1, het nieuwe verhaal waar ik nu aan bezig ben, in hoofdstuk 17. Ik kwam tot de conclusie dat ik op de verkeerde planeet was geland, bij een volk dat eigenlijk nauwelijks iets met het conflict te maken had. Daarom heb ik dat eruit gehaald en ben ik opnieuw begonnen. Ik heb een versie 3 gemaakt en heb alle hoofdstukken opnieuw doorgenomen vanaf hoofdstuk 1 tot aan hoofdstuk 17. Best handig want het is direct geredigeerd. Pas toen ik dat gedaan had en ik het verhaal zag opknappen, ben ik doorgegaan met de volgende hoofdstukken.

Ik kan het niet, eerst het hele verhaal neerzetten en daarna pas gaan redigeren. Niet als mijn intuïtie of de logica van de gebeurtenissen me vertelt dat ik verkeerd bezig ben. Eerst moeten de ‘fouten’ er uit zijn, voordat ik verder kan komen. Het wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe moet kloppen in het verhaal. Als dat niet goed is, stuit ik tegen een struikelblok aan en kom ik geen steek verder.

Het is nu al voor de tweede keer dat ik dit ervaar. Bij Schamel verbond had ik ook zo’n moment, ongeveer in het midden van het verhaal. Ik zat vast en kon pas weer verder toen ik me realiseerde wat de oplossing van een groot probleem moest zijn. De Avatars! Hoe kon het dat ik die vergeten was? Het hele verhaal draait immers om Hen!

Nu heb ik alweer zo’n struikelblok moeten overwinnen. Nadat hoofdstuk 17 zich op een andere plaats afspeelde, kon ik pas weer verder met de hoofdstukken erna. Vervolgens kwamen er nog twee hoofdstukken die ook weer erg lastig waren. Maar dat kwam doordat het ene hoofdstuk vanuit het eerste personage geschreven was en het volgende vanuit het tweede personage. Die twee hoofdstukken zijn intussen ook wel weer geschreven. Ze zijn echter wel een heel stuk korter geworden dan te doen gebruikelijk. Hoe dat komt? Ik denk doordat het om vechtscènes gaat, met korte zinnen en veel spanning. Ik plaats ze niet in één hoofdstuk, want dat zou verwarrend zijn. Het wie en waar is per hoofdstuk verschillend. Pas nadat ik die twee actievere hoofdstukken ook geschreven had, kwam het oude vertrouwde gevoel weer terug en wist ik hoe ik verder moest. Het ging weer stromen.

Zoals ik in mijn vorige blog schreef, kijk ik tegenwoordig af en toe naar YouTube filmpjes om te zien hoe andere schrijvers het aanpakken. Ik zag en hoorde dat Jerry Jenkins ook vaak tegen een struikelblok aanloopt, ergens midden tussen het begin en het eind van het verhaal. Ik ben dus niet alleen, een schrijver die al meer dan 190 boeken heeft geschreven, kan hier ook nog last mee hebben.

De enige manier om zoiets te overwinnen, is je vasthouden aan de passie voor je project. Bij het struikelblok moet het niet fout gaan, daar mag het schrijfproces niet stoppen. Dit punt moet dramatisch zijn en spannend, de beloftes aan de lezer moeten doorgang vinden en worden ingelost. Nu ik over dit punt heen ben, gaat het schrijven ineens weer een heel stuk gemakkelijker.

Nog vijf hoofdstukken, misschien zes, dan is mijn verhaal geschreven. Ik heb er vertrouwen in dat alles goed komt. Langzaam begint zich alweer een plan te vormen voor deel 2. Ik heb zelfs met Shutterstock afbeeldingen de voorstellen voor de kaften al gemaakt. Een nieuw project voor CampNaNoWriMo van juli 2020 zit in het verschiet.

Een professionele schrijver is een amateur die niet is gestopt.

Nee, er nu mee stoppen? Dat ben ik niet van plan. Ik moet de passie vasthouden en verder gaan met dit verhaal.

Groeten van Johanna Lime

Koude koffie

30 mei 2020

Koffie hoort bij schrijven

Dat schrijvers niet zonder koffie kunnen is, als ik het zo bekijk in berichtjes en afbeeldingen op het internet, een bekend feit. Ik moet toegeven dat koffie mij goed helpt om ’s morgens op te starten en dat het helpt om mij te concentreren en helder te blijven denken.

Of toch niet?

Ik vond onderstaande tekening (of ongeveer zoiets) op Pinterest, waar een uitleg met verzamelingen op te zien is. Schrijven is dus eigenlijk ook een soort van wiskunde, als je het goed beschouwt. Want hieruit blijkt:

  1. Je hebt als schrijver een goed verhaalidee nodig, je moet weten wanneer je het manuscript in moet leveren bij je uitgever én je hebt koffie nodig!
  2. Alleen een verhaalidee en koffie zorgen voor een briljant plot, maar zet je niet aan tot schrijven. Dus dan krijg je nog geen manuscript af om in te leveren.
  3. Alleen een goed verhaalidee en een uiterste inleverdatum voor je manuscript laat je nachtenlang doorzwoegen om op tijd af te krijgen, maar het manuscript blijft vol spelfouten zitten.
  4. Alleen een uiterste datum en koffie laten je weken zoeken naar de namen voor je personages, maar je krijgt nooit een goed verhaalidee. Dus ook geen boek!
  5. Pas als je alle drie hebt (een goed verhaalidee, een uiterste inleverdatum voor je manuscript én koffie), kun je een bestseller schrijven. En wel in zeer korte tijd!

Conclusie: koffie is een essentieel onderdeel van het schrijven.

Schrijfwerk, maar niet zonder koffie.

Het is dus, gezien het bovenstaande logisch. Schrijfwerk moet je doen met koffie erbij.

Toch is de praktijk wel even anders, heb ik gemerkt. Soms zit ik echt lange tijd te zoeken naar mooie namen voor personages, details voor het verhaal, omschrijvingen van hoe alles eruit ziet, bewoordingen voor acties, onderdelen van wapens en ruimteschepen. Ik vergeet soms hoe iets eerder in het verhaal genoemd is en moet het dan weer op gaan zoeken. Gelukkig lukt dat wel in Word, want daar zit een handige zoekfunctie in. Maar dan moet je nog wel weten hoe je iets had verwoord. Was het nou het Geminihotel of Hotel Gemini? Was het nou een roltrap of iets met het woord baan erin? En welke naam heb ik nou ook alweer precies gebruikt voor de planeten en de wezens uit het verhaal? Gelukkig kan ik voor dat laatste een hele uitwerking gebruiken die ik eerder heb gemaakt. Ook voor de personages, want die staan uitgewerkt. Alleen raadpleeg ik die documenten tijdens het schrijven bijna nooit meer. Maar als het nodig is, heb ik ze wel achter de hand. Soms maak ik een schetsje, zoals die voor de juiste route in een mijn. Maar voor de ruimtestad heb ik nog steeds geen plattegrond. Die had ik willen maken en dat moet nog steeds. Misschien moet ik dat toch echt maar eens gaan doen, want nu zoek ik me rot. Ik zat in een hoofdstuk vast, omdat na veel wikken en wegen bleek dat ik de verkeerde slachtoffers had. Er moesten twee anderen dood. Ja, als schrijver speel je wel voor god.

Conclusie: er gaat veel tijd in zoekwerk zitten. Bovendien veranderen verhaalideeën terwijl ik bezig ben. Komt er een beter idee in mijn gedachten, dan moet het eerdere daarvoor wijken. Want het verhaal moet natuurlijk wel zo goed mogelijk worden. Schrijven is al net zo vloeibaar als mijn denkproces vaak is. En net zo vloeibaar als mijn koffie!

Ik heb het plot helemaal uitgewerkt staan in Excel. En toch ging het even heel erg stroef met schrijven. Ik zat in de POV van het eerste personage en moest van hem uit verder. Pas na een paar dagen niet schrijven, is het weer gelukt. Ook als ik niets schrijf blijf ik onbewust toch met mijn verhalen bezig en uiteindelijk dringt de oplossing zich vanzelf wel aan. Ik kwam vandaag in een geweldig sterke stroomversnelling en schreef een heel nieuw hoofdstuk achter elkaar af. Wauw! Wat een geweldig gevoel geeft dat.

Conclusie: Je kunt nog zo’n strak plot hebben, het schrijfproces verrast je telkens weer.

Soms zit ik een paar uur wat te schrijven op een dag en dan schiet het maar niet op. Als ik het dan de volgende dag teruglees, zie ik dat de zinnen beter kunnen. Dan ga ik dat eerst weer redigeren voordat ik verder ga. Er zijn meer schrijvers die het zo doen, zag ik in een paar YouTube filmpjes. Daar kijk ik de laatste tijd weleens naar, want het is handig om te horen hoe een ander het aanpakt. Ik heb de kunst een beetje afgekeken van Jerry Jenkins, Jenna Moreci, Michael La Ronn en Alexa Donne. Hoewel ik merk dat hun situatie als schrijver in de USA wel heel anders is dan die van mij, is het toch fijn om te horen hoe zij het aanpakken. Ze hebben soms goede tips over schrijven en soms zitten er filmpjes bij waar ik me niet zo in kan vinden. Die laat ik dan links liggen, want uiteindelijk bepaal ik zelf wat voor mij werkt en wat niet.

Conclusie: Tussendoor redigeren van wat eerder is geschreven werkt voor mij.

Hoe komt de koffie zo koud?

Regelmatig gebeurt het dat ik koffie ingeschonken heb en dat die helemaal ijskoud wordt. De tijd vliegt dan voorbij. Ik ben die volle mok met koffie helemaal vergeten. Dus de conclusie dat koffie essentieel is bij het schrijven, klopt ergens ook weer niet. Ik kan best schrijven zonder koffie.

Hoe dat komt?

Ik zat in een andere wereld

Ja, echt. Ik zat helemaal in de wereld van mijn verhaal. Nergens heb ik dan nog erg in. Ik ben zo geconcentreerd bezig dat ik de tijd compleet vergeet. Voordat ik het weet staat de klok ’s middags ineens op zes uur, terwijl ik om vijf uur het eten had willen koken. Of als ik er ’s avonds nog even voor ga zitten, is het voor ik er erg in heb al ver na middernacht. Dan had ik allang in bed moeten liggen.

Dit vind ik helemaal niet erg, hoor. Want als ik op die manier bezig ben, heeft het verhaal me vast en dan maak ik echte kilometers. Vandaag kreeg ik hoofdstuk 18 van Interplanetair deel 1 af. Ik zit aan de 76.662 woorden voor het manuscript. Misschien moet ik een paar hoofdstukken die hierna nog komen wel samenvoegen tot een hoofdstuk, want anders wordt dit boek alweer heel dik. En het moet een beetje dunner dan bij de eerste trilogie. Vooralsnog denk ik dat het me prima lukken zal. Morgen verder vanuit de tweede POV, dan gaat het erom spannen. Het wordt een kwestie van erop of eronder. Hopelijk kom ik ook dan weer in een mooie stroomversnelling, dan krijg ik een fijne Pinksterzondag.

En misschien smaakt zelfs de koffie goed.

Groeten van Johanna Lime

Het Zilverfest en een boekpresentatie

21 mei 2020

Jongens, jongens, ik heb hier helmaal geen tijd voor!

Nou ja, dan toch maar eerst een blog in de hoop dat ik de inspiratie voor een achtervolging in kristalmijnen vast blijf houden in mijn hoofd.

Soms loopt mijn takenlijst vol met allerlei dingen die eerst nog moeten gebeuren, voordat ik weer verder kan gaan met schrijven. Vandaag ook weer.

Ik kreeg zowaar royalty’s van Smashwords die nu eens een keer meer waren dan nul of slechts een paar eurocent. Wauw! Ik had ruim vier euro verdiend. Vermoedelijk zijn er mensen geweest die in de coronavirus-lockdown-tijd op zoek waren naar korte verhalen voor hun kinderen, want de meeste verkochte e-books bleken kinderverhalen te zijn. Of ze hebben deze gekozen omdat ze per stuk maar $0,99 kosten, lekker goedkoop. Nog geen 2 cent per geschreven woord. Hoe het ook zit, ik ben hen dankbaar. En nu maar hopen dat ze naar meer werken van Johanna Lime gaan zoeken!

Het is echt geen ramp hoor, dat ik eerst mijn administratie op orde moest brengen. Bovendien zat er een leuke taak bij om weer een nieuwe recensie op mijn boekenwebsite te plaatsen. Voor Schamel verbond heb ik er nu al drie! Gisteren kreeg ik een 10 van Bookstamel voor het derde deel van De vergeten vloek. Wat een eer! Ze schreef dat het einde van de trilogie niet beter geschreven had kunnen worden. Afijn, lees de recensies zelf, op https://www.boekenvanjohannalime.com bij de recensiemenu’s van mijn boeken.

Ik krijg nu toch wel de signalen dat er iets steeds beter lukt. Helaas ben ik iemand die zichzelf vaak onderschat. ‘Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg,’ dat was zo’n beetje hoe ik opgevoed ben. Altijd bescheiden blijven. Vooral geen grote mond opzetten en nergens om vragen, want dat is niet beleefd. In stilte je hoofd boven water houden.

De andere kant van die medaille is, dat je hiermee vaak niet voldoende voor jezelf opkomt en ook niet leert hoe je dat moet doen. Ik kropte vroeger alles op en als het niet meer te houden was, kwam het tot een explosie. Niemand begreep nog waar het over ging. Het is niet goed om je woede binnen te houden, leerde ik later. Maar het op een positieve manier gebruiken had ik nooit geleerd.

Als ik dan aan een assertiviteitstraining had meegedaan, voor therapie, kreeg ik ineens van mijn omgeving te horen: ‘Wat ben jij egoïstisch geworden!’ Ik wist me nog steeds geen houding te geven. Vandaar dat ik meestal maar afwacht en onzichtbaar blijf. Hoewel dat niet in mijn karakter zit, want meestal sta ik vooraan bij vernieuwing. Ik moet echt stoppen met het onderwaarderen van mijzelf.

Toch blijkt dat kritisch blijven op jezelf en op wat je doet ook heel goed kan werken. Ik ben gegroeid als schrijver. Ik sta alweer te popelen om door het gaan met mijn verhaal. De scène die ik gisteren nog maar nauwelijks kon bedenken, kwam vannacht weer in me op. Ik weet nu hoe ik dit hoofdstuk aan ga pakken. Het wordt lekker spannend! Ik voel de drang om verder te gaan. Het wordt zo leuk!

Vorige week schreef ik dat ik Interplanetair deel 1 over ging doen en intussen heb ik de eerste zestien hoofdstukken alweer herschreven. Ik ben bezig aan versie 3 van het manuscript en zit alweer over de helft. Ik ben opnieuw bij hoofdstuk 17, dat nu helemaal verandert. Het speelt zich niet meer op Calliope af, want de Witte Elfen en de Zwarte Elfen laat ik in deel 2 of 3 pas weer beter in de schijnwerpers komen. Er zitten nu alleen nog een Witte Elf van Calliope en een Zwarte Elf van Kwerpardië in de ruimtestad Alhenapolys. Hoofdstuk 17 speelt zich in versie 3 op Berinyi4 af. En het loopt niet zo goed af voor een bepaald personage. Jammer, maar in mijn fantasy kan en mag ik mezelf zijn en dan gebeuren er dingen die in het werkelijke leven niet zouden kunnen.

 

Het Zilverfest en een boekpresentatie.

Degenen die de pagina’s van Zilverspoor, Zilverbron en de Zilverboekenclub volgen op Facebook, weten misschien al dat er nu al drie keer een Online uur is geweest op Facebook. Dat heet ABOUT BOOKS. Want tjongejonge, het is coronavirus-lockdown-tijd en dan moet je wat! Er is daarom een geweldig leuk initiatief gekomen van uitgeverij Zilverspoor, met Cocky van Dijk, J. Sharpe en Kim ten Tusscher. Elke woensdagavond van 19:30 uur tot (een beetje later dan) 20:30 uur is er een Online uitzending van About Books. Hij is interactief, iedereen kan meedoen en opmerkingen plaatsen op Facebook. Het gaat over de boeken van Zilverspoor, maar ook over de auteurs, over het schrijfproces en die soort thema’s. Heel leuk om te volgen!

Omdat we de festivals zoals Elfia, Castlefest, Keltfest en dergelijke heel erg missen, komt er nu ook een heel weekend een Online Evenement. HET ZILVERFEST. Op dezelfde drie pagina’s op Facebook. Zaterdag 23 en zondag 24 mei van 14-20 uur. Wees van de partij, dit wordt echt heel leuk! Ik doe er zelf aan mee in een boekpresentatie over Schamel verbond. Op zaterdag tussen 17:45 en 18:15 uur. Peter van Roermund leest tussen 16:45-17:00 uur een stukje voor uit Sluimerend vuur. Maar natuurlijk is het leuker om gewoon van 14:00-20:00 mee te doen. Mocht je het toch missen, dan kun je het later nog op You Tube terugluisteren en kijken. Ik ben benieuwd naar je vragen over de boeken van Johanna Lime.

 

Groetjes,

Johanna Lime

Het gaat niet gemakkelijk, maar is de moeite waard

15 mei 2020

Even ter herinnering aan mezelf. Ik heb al vier geweldige fantasy boeken uitgebracht bij Zilverbron, waar ik enorm van kan genieten. Ik zal ze toch weer eens allemaal gaan lezen, al was het alleen al om weer eens te zien hoe wonderlijk het schrijfproces verliep. Details verzamelen voor wat hierna nog komt, zodat ik op de funderingen verder kan bouwen.

Mijn boeken bij Zilverbron zijn hier te koop.

En het is me ook gelukt om een autobiografisch verhaal te schrijven, over gebeurtenissen uit mijn leven, waar ik belangrijkje thema’s in heb verwerkt die mij na aan het hart liggen.

De twaalfde Saturnusmaan kwam in 2020 tegelijk met Schamel verbond uit.

Ik heb ook een boek bij uitgeverij aquaZZ.

In totaal vijf boeken van Johanna Lime.

Mijn boek bij aquaZZ is hier te koop.

Deze boeken zijn trouwens zoals altijd ook gesigneerd en wel via mij te bestellen. Volg mijn link naar Facebook en stuur me een persoonlijk chatbericht als je interesse hebt. Dan deel ik de informatie over hoe je de boeken thuis kunt krijgen.

En dan nu de blog die bij de titel hoort.

Het gaat niet gemakkelijk, maar is de moeite waard (Of zoals het in het onderstaande citaat is opgeschreven: ‘Ik zeg niet dat het gemakkelijk zal gaan, alleen dat het de moeite waard zal zijn.’)

Sinds vorige week ben ik verder aan het werken aan deel 1 van Interplanetair. En ik ben alweer op een punt beland waarop het allemaal niet zo gemakkelijk gaat.

Wat is er aan de hand?

Ik was al bezig aan een tweede versie van dit nieuwe manuscript omdat er tijdens het schrijven van versie 1 wat plotwijzigingen waren doorgevoerd. De details van wat er in de eerste helft van het manuscript gebeuren moet, zijn tijdens het schrijven enigszins veranderd. Daardoor kon ik beter opnieuw beginnen dan verder te schrijven aan iets waarvan ik wist dat er in de eerste helft al fouten zaten. Ik hoor dan wel van andere schrijvers dat ze eerst het hele verhaal geschreven hebben voordat ze eraan gaan sleutelen, dat werkt voor mij niet goed. Vandaar dat ik al na veertien hoofdstukken aan een tweede versie van het manuscript begon.

Ik ben een plantser

Ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik een verhaal weliswaar helemaal kan plannen en in een schema kan zetten, maar dat ik toch geen typische planner ben. Mijn schrijfproces bestaat niet uit het volgen van harde feiten of van tevoren uitgewerkte scènes, het proces is zacht en intuïtief. Ik heb in grote lijnen de informatie die nodig is paraat, maar niet de details. Die komen tijdens het schrijven. Er wordt van alles bijgesteld tijdens het proces. Tijdens het schrijven komen er nieuwe onderbewuste inzichten naar boven borrelen waardoor de details van het plot een andere kant op kunnen gaan. Niet de grote lijnen met de keerpunten, niet de eerste actie waarin er iets verandert na de beginsituatie, niet de climax en het einde. Nee, die staan tamelijk vastgespijkerd. Het gaat vooral om de hoofdstukken daartussen. Wat daarin gebeurt, is niet zo gemakkelijk te vangen in een planning.

In de afgelopen week kreeg ik hoofdstuk 16 van de 27 beoogde hoofdstukken eindelijk af. Dat ging al niet zo soepel. Maar toen ik verder ging met hoofdstuk 17 bleek het nog veel moeilijker te gaan. Ik kwam erachter dat het plotschema zo niet werkt! Ik had flink door willen schrijven zodat ik eind mei versie 2 al af kon hebben. Maar nee, dat gaat zo niet. Er klopt iets niet. Ik heb besloten dat het anders moet. Ik heb een derde versie nodig voor het eerste stuk.

Wat is er dan mis?

Ik heb me verkeken op de antagonist. De dingen die ik hem laat doen zijn niet logisch. Waarom zou hij Kwerpardiërs gebruiken voor zijn terreurdaden, terwijl hij dat ‘gewoon’ met andere middelen kan doen? Waarom zou hij Calliope in de strijd betrekken als hij zich wil wreken op Berinyi? Omdat Philippe Bollophar de Berinezen heeft geholpen? Nee, het is allemaal niet logisch genoeg, het is te indirect. Natuurlijk neemt de antagonist direct wraak op de Koninklijke families van Laskoro en Berinyi.

Ik ben dus tijdens het schrijven van hoofdstuk 17 weer eens flink gaan twijfelen over het plot. Ik ga terug naar de tekentafel en verander het middelste deel van het verhaal.

De afgelopen nacht kwamen de ideeën als vanzelf naar boven. Ideeën voor deel 1 van Interplanetair, maar ook direct voor deel 2 en 3. Ik heb nu een beter zicht gekregen op de gehele trilogie en hoe die logischer in elkaar kan steken. Ik ga de hoofdstukken 1 tot en met 17 redigeren en herschrijven en schrap er alles uit dat anders moet. Ik ga het plotschema bijwerken en dan kan ik pas weer verder. Hoeveel versies er ook nodig zijn, het maakt me niet uit. De meest flexibele persoon beheerst het systeem. Het zal allemaal niet gemakkelijk gaan, maar het is de moeite waard! Daar vertrouw ik op, want waar mijn onbewuste vannacht weer mee aankwam, is echt een geweldig mooi compleet verhaal. En als ik eenmaal weet hoe ik verder kan, zal het vast weer sneller gaan. Dan kan ik zelfs mijn planning wel halen, en de deadline van de uitgever.

Een naamswisseling voor de ruimtestad uit trilogie Interplanetair

Verder heb ik, in verband met de coronacrisis, besloten om de ruimtestad een andere naam te geven dan in trilogie De vergeten vloek. Daar heet de ruimtestad Corona Stella, een naam die Dinie en ik al voor het jaar 2000 hadden bedacht. Ook de partijleidster van de RRP heet Corona. Dat is op het moment niet zo’n fijne naam. Hoewel corona natuurlijk gewoon kroon betekent in het Latijn en we er nooit een virus mee bedoeld hebben.

Afijn, Corona is intussen bij de RRP vervangen door Constantia. En er kan na drieëntwintig jaar natuurlijk wel een naamswijziging van de ruimtestad zijn doorgevoerd. Tenslotte is de huidige burgemeester, mevrouw Kimra, een Kilamiër. Haar volk komt oorspronkelijk van Kilama UZ 54, een planeet bij de ster Hassaleh in Auriga. Kilamiërs en Terranen hebben ooit samen deze ruimtestad in Gemini gesticht. Hij bevindt zich bij de ster Alhena. Ik noem hem voortaan Alhenapolys. Ja, met een y, zoals wel meer woorden met een y geschreven worden in mijn boeken.

En nu?

Ik ben blij dat het probleem boven tafel is en ga weer verder schrijven. Eerst controleren wat er anders moet en dan doorstomen naar het einde van het verhaal. Ik heb er weer veel zin in.

Intussen is er weer een aankondiging voor een korte verhalenwedstrijd langsgekomen. Ik twijfel heel erg of ik daaraan mee moet doen, hoewel het me wel wat lijkt. Maar ik ben al ruim een maand aan korte verhalen bezig geweest dit jaar. Het grote manuscript gaat nu toch voor.

Groeten van Johanna Lime

De routine vasthouden

07 mei 2020

Hoe houd ik die routine vast?

Het positieve van meedoen aan CampNaNoWriMo of NaNoWriMo is altijd weer dat ik routine opbouw. Omdat ik elke dag het aantal woorden dat ik heb geschreven in kan vullen op hun website, komt er een grafiek tevoorschijn. Daar zie ik dat het woordenaantal gestaag oploopt. En dat motiveert om vol te houden. Ik merk dan dat ik niet zo snel geneigd ben om me af te laten leiden of om een dag helemaal niet te schrijven. Eerst moeten die woorden erbij staan, daarna kan ik weer wat anders doen.

Wat zou het fijn zijn om die routine, en daarmee dus ook de discipline van het elke dag een aantal uren schrijven, voortdurend vast te houden.

Waarom zit ik altijd zo aan te hikken tegen iets nieuws beginnen of doorgaan met een project waaraan ik al eerder bezig was?

Verhalen voor HSF

Vorige week schreef ik dat ik was begonnen aan een sciencefiction verhaal voor HSF. Ik twijfelde eraan of dat me wel zou lukken. Een kortverhaal van 3000 woorden, daar zag ik tegenop. Mijn korte verhalen zijn tegenwoordig meestal twee keer zo lang als dat.

Toch is het me gelukt. Niet alleen dat eerste verhaal, maar ook een tweede, heb ik inmiddels ingestuurd naar de redactie. Een nieuw verhaal, dat tamelijk actueel is in deze tijd. En een herschreven verhaal dat oorspronkelijk twee keer zo lang was, maar dat door het heel anders te herschrijven en door er veel uit te schrappen, uiteindelijk net iets groter dan 3000 woorden werd. Of ze in het HSF magazine worden opgenomen, hoor ik in juni.

Ergens ben ik nu toch wel trots dat dit me gelukt is. Ik heb doorgezet.

Dit citaat vond ik in het Engels op Pinterest.

SCHRIJF tot het zo normaal wordt als ADEMHALEN.

SCHRIJF totdat niet schrijven je BENAUWD maakt.

Als ik weer eens in een impasse dreig te raken, denk ik hier aan.

Wat zou het geweldig fijn zijn als ik dit bereiken kon!

Eerlijk gezegd ben ik al een eindje op weg, want ik heb een Schrijfroutinetacker gemaakt, waarin ik voor elke dag de uren bijhoud die ik schrijf.

Hij staat in een Excelblad met de bedoeling om hem elke dag in te vullen, net als het bestand waarin ik mijn voortgang bijhoud van het aantal hoofdstukken dat ik heb geschreven. Het is net zoiets als de score bijhouden van NaNoWriMo, een middel om de routine vast te houden.

 

Verder schrijven aan mijn nieuwe trilogie Interplanetair.

Na het schrijven en herschrijven van korte verhalen in april en begin mei van 2020, wil ik nu weer verder gaan met mijn grote project, het manuscript voor mijn volgende boek. Ik ben net iets over de helft van het plot gekomen. Het spannendste gedeelte komt er nog aan.

Toch zit ik er weer tegenaan te hikken. Gisteren heb ik alweer niets geschreven, maar ik wil de draad van het verhaal weer oppakken.

Dus, hup: verder schrijven! Houd die routine vast!

Ik heb me namelijk voorgenomen om mei en juni van 2020 te gebruiken om versie 2 van dit manuscript af te maken. Dan heb ik tijdens CampNaNoWriMo van juli 2020 tijd voor versie 3 en dan kan het op tijd naar de uitgever.

Ik wil in november de NaNoWriMo weer gebruiken voor de eerste versie van deel 2 van Interplanetair. Dat is mijn plan. Ik moet gewoon volhouden!

Als ik er weer eenmaal in zit, is het vast weer zo leuk om te doen, dat ik mijn koffie koud laat worden en de tijd vergeet. Dan is schrijven net ademhalen. Dan voel ik dat ik leef!

 

Groeten van Johanna Lime

 

Niet perfect is ook goed

30 april 2020

Niet perfect is ook goed

Achteraf gezien heb ik de maand april 2020 goed besteed. Misschien ging het schrijven niet helemaal perfect, maar dat hoefde wat mij betreft ook niet. Het was mijn doel om drie nieuwe, korte verhalen te schrijven voor de themawedstrijd Waterloper 2020. Dat is mij gelukt!

Ik heb werkelijk geen idee wat de jury van deze drie verhalen vinden zal. Natuurlijk niet, dat krijg ik pas te weten tijdens of na de prijsuitreiking. Ik heb voor mezelf besloten dat ik het helemaal goed ga vinden, zelfs wanneer de verhalen onder aan de ranglijst komen te staan. Ik ga me er niet langer om verbijten als ik de tweede ronde niet eens haal. Zelfs niet als mijn verhalen gediskwalificeerd worden. Het is goed. Perfectionisme kan soms ook te ver gaan.

Ik hoop natuurlijk wel op meer, maar weet ook dat ik de dingen vaak anders bekijk dan een jury of een lezer. Ik pas moeilijk in een hokje, daar heb ik mijn hele leven al moeite mee.

Zelf ben in tevreden met wat ik in april geschreven heb. Ik vind de drie verhalen goed geworden. Het was in het begin een beetje zwoegen. Maar het schrijven met een summier verhaalschema lukte wonderbaarlijk goed. Het was een leerzaam proces waar ik plezier in kreeg. Het was leuk om de verhalen dag na dag te zien groeien. Om alinea’s die de ene dag geschreven waren, beter te zien worden omdat ik ze de dag erna eerst weer ging redigeren. Na dat redigeren schreef ik weer verder. Het stuk dat ik die dag nieuw geschreven had, redigeerde ik de volgende dag weer, enzovoorts. De woordkeus werd beter, zinnen liepen anders, fouten werden er al schrijvende uitgehaald. Het verhaal paste bij mijn logica.

In tegenstelling tot mijn boeken, had ik van tevoren geen plot bedacht. Ik schreef deze korte verhalen spontaan, als een pantser. Broek op de stoel en schrijven! Maar al gauw vulde ik toch wel een summiere planning in. Een schema dat tijdens het proces intuïtief weer alle kanten op vloog, omdat er nieuwe inspiratie kwam. Wat een nachtje slapen met je geest doet, is echt te gek voor woorden! Verhalen worden geboren in het onderbewuste van een mens, dat heb ik inmiddels wel geleerd. Daar zit alles opgeslagen wat je ooit zintuiglijk ervaren hebt, wat je ooit bedacht hebt, wat je ooit gelezen of gezien hebt. Daar komen de associaties tot stand die een verhaal doen opwaaien. Daar begint de brainstorm. Zelfs, of misschien juist wel, met idioot lastige thema’s als van een schrijfwedstrijd die Waterloper heet.

Ik ga ze in mei opsturen en dan zie ik wel wat ervan komt. Wat ik nu al weet, is dat deze verhalen het ooit waard worden om gepubliceerd te zijn. (Het liefst na herschrijven aan de hand van een deugdelijk juryrapport, natuurlijk, als de wedstrijd weer voorbij is).

De CampNaNoWriMo van april heb ik gewonnen. Het wordt natuurlijk enorm spannend als mijn verhalen straks zijn opgestuurd en door een jury beoordeeld worden. Maar perfect hoeft niet, ik hoef die wedstrijd niet te winnen. Zo krampachtig als ik er vorige jaren in stond, daar doe ik niet meer aan. Ik heb er meer vertrouwen in. Dat ik een goede schrijver ben, hebben vijf gepubliceerde boeken me nu inmiddels wel geleerd. Dat heeft de redactie van manuscripten die steeds beter waren me intussen wel geleerd. Ik hoef met niet te bewijzen met korte verhalen. Daar ben ik gewoon minder sterk in dan in dikke boeken schrijven. Mijn prijs heb ik al gewonnen. Ik heb genoten van het schrijfproces, dat gaf me plezier. Er staan weer echte gekke dingen in deze drie verhalen, dingen die alleen Johanna Lime bedenken kan. Ik ben er nu al trots op. Kom maar op met die wedstrijd. Ik heb er zin in om mijn collega-schrijvers te ontmoeten. Om te horen hoe het hen vergaan is. Nu nog hopen dat het aan het einde van dit jaar wel weer mogelijk zal zijn.

Onverwachte herschreven inzendingen

Wat ik ook heel fijn vond, was herschrijven voor Edge Zero. Twee verhalen die vorig jaar meegedaan hadden aan Waterloper 2019 onder handen nemen. Sommige adviezen uit de juryrapporten ter harte nemen, omdat ze me mogelijkheden boden om de verhalen te verbeteren. Andere opmerkingen naast me neer leggen omdat ik me niet laat vertellen wat ik schrijven moet. Ook in dat soort beslissingen ben ik sterker geworden. Ik volg mijn eigen inzichten, al neem ik goede raad graag aan. Wat er met de verhalen gaat gebeuren die naar Edge Zero zijn gestuurd weet ik natuurlijk ook nog niet. Maar daarvoor geldt hetzelfde. Het is goed. Ik weet dat ze beter zijn geworden in de herschrijfronde. Ze kunnen de kritiek weerstaan.

Wat ik heel leuk vond is het herschrijven van ‘Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp’. Dat was een verhaal uit 2015, wat in 2019 was herschreven en nu dus weer herschreven is. Het is een verhaal voor tieners, dat erg humoristisch werd gevonden en daarom heb ik het als e-book op Smashwords gepubliceerd. Ook daarbij heb ik elementen uit het juryrapport ter harte genomen, waardoor er iets meer spanning ingekomen is. Ik hoop dat veel lezers vanaf 10 jaar het met plezier zullen lezen. (Kijk in Publicaties NL voor de link).

Op het eind van de CampNaNoWriMo ben ik begonnen aan een sciencefiction verhaal voor HSF. Of dat me gaat lukken? Ik weet het niet. Ik ben bang dat ik me laat intimideren door de eisen. Science fiction (harde waarschijnlijk) in minder dan 3000 woorden. Kan ik dat wel?

Ik twijfel er nog over, hoewel ik inmiddels wel een geniale titel heb bedacht. In mei nog maar eens verder sleutelen aan dit verhaal.

En dan weer gauw verder aan mijn manuscript voor mijn zesde boek, het eerste deel van de Interplanetair trilogie bij Zilverbron.

Groeten van Johanna Lime

Winnaar van CampNaNoWriMo april 2020

23 april 2020

Mijn CampNaNoWriMo doel is behaald

Ik heb volgehouden en daar ben ik blij om. De laatste week ging het ineens een stuk soepeler met het schrijven, ik had er veel zin in en kreeg veel meer plezier in de verhalen. Ze werden goed, ik was er dik tevreden mee.

Mijn doel om drie nieuwe korte verhalen voor de Waterloper Verhalenwedstrijd te schrijven, is gehaald. Ik had 25.000 woorden als streefgetal op de website van CampNaNoWriMo gezet, maar ik schreef meer. Op 22 april werd ik WINNAAR met 33.972 woorden.

In een week een verdubbeling van het aantal geschreven woorden.

Van 16 april tot 22 april kwam er een verdubbeling van het aantal woorden.

Het is me gelukt om bij de thema’s van de Waterloper Verhalenwedstrijd drie nieuwe verhalen te verzinnen. Nadat ik eenmaal op gang was, paste alles ineens perfect. Ik redigeerde elke dag een stukje dat ik de vorige dag geschreven had en ging daarna verder om er een nieuw stuk bij schrijven. Zo werd het verhaal steeds verbeterd tijdens het schrijfproces. Op het laatst heb ik het nog eens helemaal doorgenomen en er nog wat foutjes uit kunnen halen. Ze zijn nu helemaal naar mijn zin en staan klaar voor de wedstrijd die in mei begint.

Bovendien heb ik ook nog twee verhalen herschreven, die vorig jaar aan Waterloper meegedaan hebben. Ik heb de juryrapporten erbij gepakt en deze twee verhalen aan de hand van de commentaren van de juryleden verbeterd. Aan het ene verhaal moest wat meer veranderen dan aan het tweede. Maar ook dat lukte goed. Daarna heb ik ze nog eens helemaal doorgenomen en in orde gemaakt, zodat ze opgestuurd konden worden naar Edge Zero. Ik was bijna vergeten dat die mogelijkheid er ook nog was, om verhalen die aan wedstrijden van een vorig jaar hadden meegedaan in te sturen naar Edge Zero van dit jaar. Gelukkig werd ik erop gewezen in een bericht op Facebook.

Eerder deed ik ook al eens mee aan Edge Zero, maar de laatste jaren had ik daar geen geschikte verhalen voor. Nu dus wel, omdat ik in 2019 meegedaan had aan Waterloper. Dus nu doe ik in 2020 ineens aan twee wedstrijden mee.

De verhalen die naar Edge Zero konden, zijn vandaag opgestuurd. En nu maar afwachten wat ze ervan vinden.

Boeken voor bloggers en recensenten

Afwachten wat ze ervan vinden, dat moet ik ook doen voor mijn boeken. Gisteren stuurde ik de recensie-exemplaren naar de bloggers en recensenten op, die ik had gevraagd of ze de boeken wilden lezen en er een recensie over wilden schrijven. Het waren er best veel, maar dat is ook wel goed, want dan kan ik de recensies op mijn boekensite plaatsen, wanneer ze komen.

Schamel verbond, het derde deel van trilogie De Vergeten vloek, had ik al ontvangen en op 22 april kwamen ook de boeken van De twaalfde Saturnusmaan binnen. Exemplaren die via mij (gesigneerd) gekocht kunnen worden.

Er komt een spannende tijd aan. Ik hoop dat veel lezers gaan genieten van mijn boeken.

Mijn nieuwe boeken zijn vanaf vandaag ook te vinden op Goodreads en Hebban. Ik houd me aanbevolen voor jullie leeservaringen of recensies.

Kijk voor meer informatie of een voorproefje van de boeken op mijn website waar de boeken staan, hier.

Groeten,

Johanna Lime

Te veel afleiding in de virtuele tent

17 april 2020

CampNaNoWriMo april 2020, week 3

Ik zit alweer in week 3 van CampNaNoWriMo en het voelt een beetje onwezenlijk aan dat het alweer half april is geweest. Zoals jullie vast wel van mij weten, gebruik ik de maanden voor CampNaNoWriMo (april en juli) en NaNoWriMo (november) graag om kilometers te maken met mijn schrijfwerk. Niet dat ik in de maanden tussendoor niets schrijf, maar in deze maanden heb ik een virtuele stok achter de deur. Ik maak er meestal goed de tijd voor vrij om me te concentreren op het schrijven en stel niet-urgente afspraken veelal uit.

Ik ben er trots op dat ik nu eindelijk het complete overzicht heb, waarop te zien is hoeveel woorden ik al heb geschreven tijdens dit Online Schrijfevenement, waaraan de hele wereld mee kan doen. Bij maar één project heb ik het doel niet gehaald, doordat er andere dingen tussen kwamen zodat ik het niet af kon krijgen. Totaal staan er nu al 801.087 woorden van mij geregistreerd, voor langere en kortere versies van verhalen. Het is niet allemaal in de geest van het traditionele NaNoWriMo, niet alles is een eerste draft. Ik heb de schrijftijd ook als een rebel gebruikt, voor het herschrijven van bepaalde versies van mijn manuscripten. Of voor het herschrijven van korte verhalen, nadat het jurycommentaar binnen was. Toch ben ik echt supertrots dat ik dit al zes jaar volgehouden heb. Ik ben ook gemotiveerd om vast te blijven houden, want voor de toekomst staan er weer nieuwe verhalen op mijn wenslijst, om te schrijven en daarna te publiceren.

Ik heb mijn bezigheden binnenshuis gevonden, om zo maar te spreken. Schrijven houdt mij vanzelf al veel binnen en dat vind ik helemaal niet erg. Het geeft dat ik lekker bezig kan zijn met fantasy en alles daaromheen. Het is het soort werk dat ik mijn hele leven al had willen doen en stond heel lang nummer één op mijn bucketlist, al snel gevolgd door tekenen, schilderen of de tegenwoordige beeldbewerking op de computer. En als u graag mijn verhalen leest, doe ik het ook niet alleen maar voor mezelf. Dat maakt me blij.

Het anderhalve meter afstand jaar 2020

Dit jaar loopt het allemaal wat anders. Ik heb veel moeite om mijn aandacht bij het schrijven te houden en er komt van alles tussendoor. Behalve dat ik me veel laat afleiden door sociale media, is het gewoon een rare tijd. Iedereen is bezig met de gevolgen van het coronavirus. Met het nieuws over al die zieke mensen en al die doden. Met de vraag hoe we de ziekte in kunnen perken en hoe we zelf zo weinig mogelijk risico lopen om het ook te krijgen of anderen met het covid-19 virus te besmetten. Dat speelt steeds door mijn hoofd. Ik kijk veel meer naar het nieuws dan anders, want ik wil op de hoogte zijn.

Door wat er om mij heen gebeurt, had ik bijvoorbeeld geen goede voorbereiding uitgeschreven voor het nieuwe project: Minstens drie korte verhalen schrijven in een maand, onder andere voor de Waterloper Verhalenwedstrijd van mei 2020. Ik begon als een pantser, dat betekent: broek in de stoel en schrijven voor de vuist weg. Vanuit je pants, dus. (Die Amerikanen toch, hoe verzinnen ze zo’n term?)

Verder vertoon ik uitstelgedrag, een soort positieve faalangst waarbij ik de spanning hoog op laat lopen en dan alles er in een keer uit probeer te krijgen. Laat in de avond dus meestal pas.

Al twee keer had ik in april 0 woorden gescoord.

Nu heb ik wel voor ieder nieuw verhaal een kort schema ingevuld voor wat er moet gebeuren, maar als ik dan ga schrijven schiet het lichte plot alle kanten uit. Tijdens het schrijven ontstaan ideeën die beter zijn dan wat ik had bedacht en hups daar gaat ‘hij dan. Ik vraag me nu al af wat de jury hiervan gaat vinden en eerlijk gezegd heb ik met het idee rondgelopen om de korte verhalen maar op te geven. Maar ja, ik ben er toch weer aan begonnen. Want die Waterloper wedstrijd is natuurlijk wel weer een kans voor een schrijver uit mijn genre. En het is heel gezellig om gelijkgestemde mensen te ontmoeten, al vraag ik me nu af of dat tegen die tijd wel mag.

Maar het is niet alleen dat waardoor het dit jaar anders gaat dan gewoonlijk. Het is ook de themawedstrijd, waar ik moeite mee heb. Vorig jaar had ik dat ook al. Maanden heb ik erover gedaan om iets te bedenken dat bij het thema passen zou. Het herschreven verhaal dat ik ervoor had aangepast werd erom gediskwalificeerd, wat wel logisch was want ik had het thema er niet echt goed in verwerkt. Dus zoiets mocht nu niet weer gebeuren. Ik heb dus verhalen verzonnen die bij de thema’s passen. Maar lastig is dat wel.

Goed, dan zit ik nog in een periode dat er twee boeken van mij op de markt verschijnen. Van de twaalfde Saturnusmaan kwam de proefdruk naar mij toe op 10 april. Dat moest ik dus grondig controleren en dat was maar goed ook, want ik heb er nog een paar fouten uit kunnen halen, samen met uitgeverij aquaZZ. De definitieve druk wordt echt grandioos leuk! Alleen, het kostte aandacht en tijd en die kon ik niet in mijn schrijfwerk stoppen, op de camping.

Van Zilverbron kwam er ook nieuws. De cover van het boek verscheen in de sociale media, verder ook een speciale aanbieding voor de hele trilogie van De vergeten vloek. Dus was het tijd om deze website te voorzien van de nieuwe informatie en ook mijn Boekenwebsite moest worden aangepast. Flapteksten en informatie van de nieuwe boeken, leesfragmenten, links naar onlinewinkels en ga zo maar door. Dat kostte dus wel weer twee lange middagen werk.

Gisteren kwamen er drie contracten binnen voor de volgende trilogie bij Zilverbron, Interplanetair. Dat werd dus lezen en scannen en op de post doen na ondertekenen. Filmpje voor Facebook (ik weet eindelijk hoe ik dat moet doen op mijn smartphone) en al gauw was het weer tijd voor het journaal. Nou, dat werd dus alweer pas schrijven na half negen.

Vandaag kwamen al vroeg de boeken binnen van Schamel verbond. Geweldig fijn en echt fantastisch dat ik ze nu fysiek in handen kan houden. De hele trilogie compleet. Wat zou Dinie er blij mee zijn geweest, wat ben ik er trots op dat we dit toch maar mooi afgekregen hebben samen. Ik heb weer een filmpje gemaakt, want ja, nu de smaak te pakken natuurlijk!

Het volgende is dat De twaalfde Saturnusmaan geleverd wordt, volgende week woensdag of in die buurt verwacht ik. En dan de pakketpost regelen, want ik heb fijne recensenten/bloggers bereid gevonden om de boeken te lezen en daarbij een recensie te schrijven.

Ik wil helemaal niet klagen, want dit zijn leuke dingen! Alleen de concentratie lukt dit jaar iets minder goed. Het kamperen in een virtuele tent is in een tijd van binnen blijven ook wel een beetje weird.

Nog even volhouden

Aan de grafiek te zien valt het nog wel mee. Ik had gisteren, 16 april, 16.248 woorden geschreven en de verhalen voor de wedstrijd komen er wel. Gelukkig heb ik mijn doel op 25.000 woorden staan en niet op 50.000, anders had ik dat toch wel tussentijds aan moeten passen. Dat kan bij CampNaNoWriMo ook wel. Maar ik zie er nu de noodzaak nog niet van in. Ik heb nog ruim 12 dagen te gaan voordat het afgelopen is. Het gaat me nog wel lukken.

En dan nog even heel kritisch lezen voordat het naar Waterloper kan. Spannend weer.

 

Trilogie De vergeten vloek

Hij is nu compleet, dus wil je wat te lezen hebben tijdens de lock-down? Koop hem dan! Het kan gesigneerd (via een chat of reactie op dit blog bij mij), of  hier.

Of kijk eerst voor meer informatie op mijn Boeken website, de link staat rechts bovenaan tussen de andere links.

Groeten,

Johanna Lime

CampNaNoWriMo april 2020 al 12 dagen bezig

12 april 2019

CampNaNoWriMo tijdens de lockdown voor covid-19

Vandaag kwam ik erachter dat ik nog geen blog geschreven had voor CampNaNoWriMo van april 2020. Maar ik had vast al eerder ergens op deze blogsite aangekondigd dat ik weer korte verhalen wilde gaan schrijven. Ik probeer dat, vanaf de start van Waterloper vorig jaar, elk jaar te doen in de maanden april en mei. Eind mei is namelijk de deadline voor die wedstrijd. Dus dan komt het goed uit dat CampNaNoWriMo in april gehouden wordt. Ik heb een project aangemaakt en doe weer mee. Ik zit in een virtuele tent op een camping om te schrijven. Gewoon in huis achter mijn laptop, betekent dat, dus ik houd me aan de regels om het coronavirus te beperken en hoop met jullie mee dat het niet heel erg lang gaat duren. Het schrijven voor CampNaNoWriMo is voor mij een soort routine geworden, al viel het op sommige dagen nog lang niet mee.

Ik was heel druk met de redactie en allerlei andere zaken voor de twee boeken van Johanna Lime die in april/mei op de markt verschijnen. Het laatste deel uit de De vergeten vloek trilogie, deel 3 Schamel verbond, komt 22 april uit bij Zilverbron. Er komt een mooie sterrenkaart in, een opdracht voor in het boek, een nawoord en de cover met de flaptekst moest natuurlijk nagekeken worden. Bovendien had ik veel te doen om, samen met Angélique Kersten van uitgeverij aquaZZ, de opmaak voor De twaalfde Saturnusmaan klaar te krijgen voor de drukkerij. Inmiddels heb ik de proefversie van dat laatste boek binnen en ben ik het aan het doorlezen om het nog eens heel goed te controleren. Maar als het goed is komt dat boek dus binnenkort ook uit. Daarnaast probeer ik om elke dag ongeveer 850 woorden te schrijven aan korte verhalen voor de wedstrijd Waterloper en misschien ook nog aan andere korte verhalen. Het is een hele klus, maar daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Het schrijven leidt me namelijk af van alle nare berichten op het en in sociale media die steeds verschijnen over het coronavirus. Ik volg het nieuws nu meer dan ooit, want ik wil op de hoogte blijven, maar angstig maakt het wel. Dus dan kan ik maar beter iets te doen hebben dat me een beetje afleiding bezorgt.

Het is me gelukt om in twaalf dagen 11.417 woorden te schrijven. Er zaten twee dagen bij waarop het niet gelukt is, toen had ik 0 woorden per dag. Ik ben pas nog druk bezig geweest om mijn websites bij te werken voor de nieuwe boeken die binnenkort verschijnen. Hebben jullie de berichten van 9 en 11 april al ontdekt? Maar behalve dat ik tussendoor andere dingen te doen had, ging het korte verhalen schrijven redelijk goed. Ik heb expres het doel voor deze CampNaNoWriMo niet al te hoog gesteld. Het staat op 25.000 woorden voor 30 april. Ik hoop het te kunnen halen. Voorbereidingen heb ik voor de verhalen niet kunnen doen. Ik had alleen een paar ideeën van een brainstorm opgeschreven, die al lang weer van tafel geveegd zijn. Nu werk ik met een globaal schema en tijdens het schrijven verandert er steeds meer aan het plot. Het valt me erg mee dat ik op deze manier ook kan schrijven, als een pantser, dus met je broek op de stoel gaan zitten en gewoon schrijven wat er in je opkomt. Altijd dacht ik dat ik een planner was, maar blijkbaar kan ik het allebei.

Ik hoop dat mijn inzendingen voor Waterloper dit jaar beter zijn dan die van vorig jaar. Misschien haal ik dan een hogere notering, dat zou niet gek zijn.

Intussen heb ik al weer veel plannen voor de trilogie Interplanetair, voor nog meer nieuwe korte verhalen en voor het herschrijven van de verhalen die nog in mijn computer bewaard zijn. Ik benijd de mensen niet die zichzelf niet kunnen vermaken met een leuke hobby. Gelukkig heb ik dat altijd al goed gekund. Ik ben bezig met dit schrijven en met beeldbewerking, ik lees en schrijf recensies en verder speel ik Elvenar en kijk ik soms een filmpje. Mijn dagen kom ik wel door. Ik telefoneer zelf nog meer dan voor de pandemie, al vind ik het wel eenzaam. Maar dat verschilt niet zoveel van wat tegenwoordig normaal is in mijn situatie.

Ik heb dus een soort van schrijfvakantie in mijn eigen huis.

Het is niet veel anders dan in de vorige jaren.

Ik maak me alleen wel zorgen om de gezondheid van mensen in het algemeen, en over onze toekomst. Het voordeel daarvan, voor een genreschrijver, is dan weer, dat zulke tijden een bron van inspiratie oplevert.

Groeten van Johanna Lime.

De vergeten vloek trilogie als set te koop op artbooksshop

9 april 2020

Is het er nog steeds niet van gekomen om eerder al een boek uit mijn trilogie aan te schaffen, om wat voor reden dan ook? Hebt u er toch al eens stiekem over nagedacht dat u dit uitgebreide verhaal best in uw boekenkast zou willen hebben, om het ook eens te lezen nadat u de recensies zag? Nu we toch vanwege de maatregelen voor de pandemiebestrijding binnen moeten zitten, is het misschien eens tijd om er lekker voor te gaan zitten. Want zeg nou zelf, wie wil er niet op vakantie naar Laskoro en Berinyi in meer dan 1350 pagina’s leesplezier? Schroom niet langer, want uitgeverij ZILVERBRON heeft nu een prachtig aanbod. De hele trilogie is als set te bestellen en kost u minder dan drie losse delen van de boeken.

Hier is de link voor het kopen van De vergeten vloek drieluik

Veel leesplezier gewenst!