NaNoWriMo week 2, Waterloper en redactie

17 november 2019

De tweede week van de National Novel Writing Month staat bekend als ‘Hell Week’. Dat komt doordat de vermoeidheid toeslaat bij veel schrijvers die in de eerste week fris van start gegaan zijn. Ook begint de inspiratie van het begin op te raken en komen sommigen niet zo veel verder op een dag. Dat geldt denk ik dan het meest voor schrijvers die niet plotten en op dag een van november gewoon ergens beginnen en wel zien waar het verhaal hen heen leidt. Ik heb daar niet zoveel last van, al heb ik het zelfs met een schematische planning nog wel eens dat dingen tocht uitgebreider moeten worden en anders lopen dan gepland. Gelukkig had ik een paar goede invallen en kon ik weer verder als ik het even niet goed wist.

Ik had meer een ‘Hell Week’ doordat ik steeds werd onderbroken in mijn schrijfwerk. Om ruim tweeduizend woorden per dag vol te kunnen houden is het nodig om vier tot vijf uur per dag te schrijven, anders gaat het niet. Nu moest ik maandag de deur uit om bloed te prikken voor een controle bij de huisarts. Afijn, dat duurde niet zo lang dus de rest van de dag kon ik wel schrijven. Dinsdag had ik een afspraak bij de kapper en was ik een groot deel van de morgen kwijt. Donderdag was het helemaal druk en die hele dag kwam ik niet aan schrijven toe. Naar de huisarts voor de uitslag van het bloedonderzoek, tanken en auto wassen, boodschappen halen, met mijn vader naar de oogarts in het ziekenhuis in Zwijndrecht en ook nog eens zelf naar de fysiotherapeut. Tussendoor opletten dat ik mijn koolhydraatarme dieet goed opvolgde en mijn oefeningen deed voor mijn heup en knieën. Ik haat het echt als mijn dagen grotendeels opgaan aan allerlei verplichtingen die me de deur uit sturen. Het heeft er, denk ik, mee te maken dat ik dan dingen doen moet waar ik zelf niet voor gekozen heb. Ik heb er geen leiding over en word gedreven door omstandigheden.

Vrijdag mantelzorg voor mijn vader en ’s middags naar een begrafenisdienst voor de vader van mijn schoonzus. Zondagmiddag was dan weer leuk, de prijsuitreiking van Waterloper. Maar toch, de meeste tijd van week 2 van NaNoWriMo moest ik me in allerlei bochten wringen om mijn woordenaantallen te halen. Ik geef het toe, ik heb gesmokkeld. De ene dag schreef ik wat meer woorden, de andere wat minder. Ik heb er zo mee geschoven dat ik het kon regelen dat ik elke dag 1667 of meer woorden bij kon schrijven.

Ik ben er erg gelukkig mee dat het verhaal me nog steeds boeit en dat ik vandaag hoofdstuk 11 af kon ronden. Het eerste deel van de nieuwe trilogie, Interplanetair, belooft een goed verhaal te worden. Ik ben bijna op de helft en de rest wordt alleen maar spannender. Daarom hoop ik de komende week weer wat meer woorden te kunnen maken op een dag.

Uiteindelijk gaat het mij erom dat ik de eerste versie van deel 1 geschreven krijg, voor mezelf, zodat ik er later aan kan gaan sleutelen om er een manuscript van te maken dat naar de uitgever kan worden opgestuurd. Wat een boek kan worden.

Tot nu toe heb ik 40.489 woorden geschreven en het is nog lang geen 30 november, dus het gaat geweldig goed. Die 50.000 woorden moeten weer te halen zijn (en ook de rest, want voor het hele manuscript is 50.000 te weinig – maar die rest hoeft dus niet meer in de maand november af te komen, want voor NaNoWriMo ben je al winnaar als je de 50.000 haalt)

Ik houd u op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.

Prijsuitreiking van Waterloper

Nu is het 17 november en ben ik teruggekomen van de prijsuitreiking van de schrijfwedstrijd Waterloper. Dat is een nieuwe themawedstrijd van de maand mei 2019. Ik had er drie korte verhalen voor ingestuurd. Van de 36 verhalen zijn er zeven gediskwalificeerd.

Voor de wedstrijd heb ik erg veel na moeten denken over verhalen die bij de drie thema’s zouden passen. Uiteindelijk heb ik twee nieuwe verhalen geschreven en een verhaal dat al eens eerder aan een wedstrijd meegedaan had als zogenaamd ‘veteranenverhaal’ herschreven en ingestuurd.

Mijn veteranenverhaal gaf ik de titel: ‘Hoe een oger uit Glelogurk de aardmannen hielp.’

Het jurylid, Steven Wekdam, kwam erachter dat ik het thema wel twee keer benoemd had, maar dat het niet een geïntegreerd onderdeel vormde van het verhaal zelf. Daardoor moest het worden gediskwalificeerd voor deze themawedstrijd. Maar hij vond het een heel leuk en grappig verhaal. Ook Gerard van de Akker vond het een leuk verhaal. Dus zo erg vind ik het eigenlijk niet eens. Dat er door twee juryleden wordt gezegd dat ze het leuk vonden, bewijst voor mij dat ik het gewoon nog eens door kan nemen en dan net als de rest uit kan gaan geven als e-book. Dat ben ik er dan ook mee van plan.

Met ‘De Piet Hein en de pratende hond’ kwam ik op plaats 27 terecht. Het was een beetje langdradig. Ik begin me af te vragen of ik wel korte verhalen moet blijven schrijven, want romans gaan mij denk ik veel beter af. Maar ik heb toch maar weer beloofd de volgende editie van Waterloper weer mee te doen. Dan komen er zes thema’s om uit te kiezen, wat het misschien wat makkelijker maakt om een verhaal bij een thema te zoeken.

Met ‘Die duivelse koeien’ kwam ik op plaats 21. Het was een leuk en luchtig verhaal over een inquisiteur op heksenjacht en koeien waar vlekjes aan zaten.

Ik heb net het volledige juryrapport binnen gekregen en ga het met veel belangstelling doorlezen. Eens kijken wat er beter kan worden door mijn verhalen nog eens te herschrijven.

Het was heel fijn om weer bij andere schrijvers samen bij de prijsuitreiking te zijn. De organisator en de juryleden hadden weer heel erg hun best gedaan. Lieve collega’s wonnen mooie certificaten. Ik heb zelfs ook een certificaat gewonnen: De ‘Eerste druppel senior prijs’, als oudste debutant van de Waterloper Verhalenwedstrijd. Maar het beste verhaal was van Debby Willems. Zij won met ‘Paardenbloemen” de eerste prijs en de trofee.

Gefeliciteerd, Debby!

 

Redactie van De vergeten vloek deel 3 Schamel verbond

Wat kan ik hierover zeggen? Natascha ven Limpt en ik zijn al druk bezig met ronde 1 van deze redactie en er zijn al negen hoofdstukken doorgenomen. Dat het in november al begonnen is, in de NaNoWriMo maand, maakt het voor mij extra druk. Maar we hebben wel ontdekt dat ik door de vorige redacties van boeken al heel wat geleerd heb. Tot nu toe vallen de te wijzigen scènes reuze mee. Ik heb het verhaal een poosje niet meer aangekeken en geniet er weer van als ik het tijdens de redactie teruglees. Dus ik heb er een goed gevoel over. Dat boek, het derde deel van de trilogie, wordt weer een boek waar ik volkomen achter kan staan. Alle draadjes uit de twee vorige boeken worden aan elkaar geknoopt.

 

Groeten van Johanna Lime

NaNoWriMo week 1

7 november 2019

Ik doe voor het zesde jaar op een rij mee aan de National Novel Writing Month. Het doel is om in de maand november een routine vast te houden en om 50.000 woorden van een nieuw verhaal te schrijven.

In 2019 schrijf ik ook echt de eerste versie van een heel nieuw verhaal, wat eigenlijk de opzet is van NaNoWriMo. Voorheen heb ik de novembermaand ook wel gebruikt om delen van een manuscript te redigeren en te herschrijven. Toen was ik een zogenaamde Rebel, maar nu dus niet. Ik werk aan deel 1 van een nieuwe trilogie die na De vergeten vloek moet komen en die ik de naam Interplanetair gegeven heb.

De website waar ik elke dag mijn geschreven aantal woorden moet invoeren, is vernieuwd. Het is even wennen aan de lay-out, maar ik vind hem wel mooier geworden. Hopelijk halen ze alle kinderziektes er nog uit. Dan werkt hij voor NaNoWriMo in november, maar ook voor CampNaNoWriMo in april en juli. Alles staat dan netjes bij elkaar.

Het leuke van de nieuwe website is dat er een stopwatch en een timer op staat, zodat je een woordsprint kunt maken. Je kunt ook invoeren van hoe laat tot hoe laat je geschreven hebt. Ik heb de timer al eens op een uur gezet. Tussen 10.00 uur ’s morgens en 11.00 ’s morgens kreeg ik een plaatje van een ‘vroege vogel’.

Vandaag voerde ik in dat ik tussen 12.00 uur en 15.00 uur geschreven had, en kreeg ik een flamingo.

Ik werk thuis op mijn laptop. Deze gegevens kun je invoeren en dan krijg je plaatjes op je webpagina te zien. Bovendien zijn er grafieken. Ik vind de staafgrafiek waarop te zien is hoeveel er per dag is geschreven wel handig.

De afgelopen week ben ik goed van start gegaan, er zijn nu 19.240 woorden geschreven.

Vandaag begon de vermoeidheid toe te slaan, dus het is wel fijn dat ik alvast een buffer heb voor als het niet zo lukken wil. 1667 woorden per dag zijn nodig om 50.000 aan het eind van de maand te halen. Ik hoop de 50.000 woorden te kunnen halen, maar liever nog meer.

Het is altijd weer een stimulans om te weten dat schrijvers van over de hele wereld eraan meedoen.

De badges die je krijgt, vind ik leuk. Ik zie ze als een soort beloning. Twee dagen achtereen je woordenaantal invoeren, 3 dagen, 7 dagen, leveren een badge op. 1667 woorden per dag geschreven, 5.000 woorden gehaald, 10.000 woorden gehaald ook. Vanaf nu wordt het lastiger om nog nieuwe beloningen te krijgen en uiteindelijk gaat het er natuurlijk om dat ik een winnaar word.

Ik heb nu van het nieuwe verhaal in een week tijd vijf hoofdstukken geschreven en daar ben ik erg blij mee. Het is het begin van een nieuw avontuur, een nieuwe serie boeken.

 

Wie van jullie doet er ook mee aan NaNoWriMo?

 

Groeten van Johanna Lime

NaNoWriMo 2019 begint

31 oktober 2019

Ik had het al eerder aangekondigd op deze website, maar hier dan nog een keer. Morgen is het 1 november en dan ga ik weer meedoen aan de NaNoWriMo. De hele maand november 2019 zal ik druk bezig zijn met het schrijven van het begin van de eerste versie van deel 1 van een nieuwe trilogie: ‘Interplanetair’.

De verhalen van deze nieuwe trilogie zullen zich in dezelfde verbeeldingswereld afspelen als Schimmenschuw en De vergeten vloek, alleen een generatie later. De hoofdpersonages zijn Irene Morane en Daniël Muir-Attholred, de kinderen van Jima Revaldesh-Morane en van Sylviana Attholred.

Ik ben de laatste week bezig geweest met voorbereidingen.

Prinses Irene Morane die Interplanetair Recht studeert, gaat stage lopen in de ruimtestad waar de Galactische Rechtbank zich bevindt. Ze komt erachter dat er bewijsmateriaal van een vorige rechtszaak wordt ontvreemd. Hun vijanden zouden daardoor een nieuwe rechtszaak kunnen beginnen tegen haar volk. Ze zouden Laskoro en Berinyi kunnen dwingen om de Neutrale Zone op te geven. Dat zal enorme consequenties hebben voor het prille verbond dat haar volk is aangegaan met het volk van prins Daniël Muir-Attholred.

Daniël moet op een andere planeet vrienden van Berinyi te hulp snellen. Zij worden aangevallen door oude vijanden. Maar wanneer Daniël daar is ontdekt hij nog iets anders.

Afijn, het is een ingewikkeld verhaal waarin heel veel gebeurt. Er komen ook wezens in voor die van verschillende planeten afkomstig zijn.

Ik heb het plot al helemaal in een schema staan, dus morgen kan ik starten. Ik heb ook al een idee waar deel 2 en 3 over moeten gaan en welke personages daar een hoofdrol moeten krijgen.

Ik heb er veel zin in. Het lijkt me een geweldige nieuwe uitdaging om fantasy (magie) science fiction (ruimtetechniek) en een vleugje romantiek in een nieuwe trilogie samen te brengen.

Ik hoop dus dat ik tijdens de maand november de eerste 50.000 woorden kan schrijven. Als dat me lukt heb ik een fijn begin en kan ik er in 2020 aan verder werken.

 

Aangezien het wel een aantal uren per dag in beslag zal nemen, moet ik andere dingen laten staan. Sociale media bijvoorbeeld. Daar zal ik minder op te vinden zijn.

Maar als het tussen de bedrijven door lukt, hou ik u van de voortgang op de hoogte.

 

Groeten van Johanna Lime

 

Recensie voor Smeulend venijn bij Bookstamel

24 oktober 2019

Er kwam een mooie recensie voor Smeulend venijn bij Bookstamel.

Lees hem  hier.

Of bij recensies deel 2 op de website van De vergeten vloek.

Ik ben er heel blij mee dat Melanie meeleeft met Sylviana en dat ze schrijft dat haar vriendinnen stuk voor stuk een mooie persoonlijkheid hebben. Ook dat ze dit boek spannender vond dan deel 1, hoewel ik toch ook in dit boek de wereld van Berinyi weer helemaal moest neerzetten.

Ik heb wel gemerkt dat het erg afhankelijk is van degene die het verhaal leest, wat ervan gevonden wordt. Wendy Koedoot vond dit boek juist weer langzaam op gang komen. Toch gebruik ik voor deze verhalen dezelfde plotschema’s en indeling.

Misschien komt het doordat de wereld van Berinyi meer fantasywezens heeft. Er zijn taikeiyi, taicapry, shoikeiyi en shoiaviony op Berinyi terwijl er op Laskoro alleen maar mensen leven (die op Berinyi taikeiyi worden genoemd). Dinie en ik hebben in deel twee wel meer aandacht gegeven aan de opbouw van de spanning. De redactrice heeft daar ook aandacht voor gehad. En dat werkt blijkbaar goed uit.

In elk geval ben ik blij dat Melanie graag fantasy boeken leest. En ik hoop dan ook dat wanneer de trilogie helemaal compleet zal zijn, alle draadjes echt bij elkaar komen en dat het een mooi afgerond geheel zal vormen. Ik heb er erg mijn best op gedaan om alles in het derde deel goed bij elkaar te laten komen en het af te ronden. Ik hoop ook dat de redactie van Schamel verbond in december nog wat zal helpen, want met zo’n uitgebreide wereldbouw denk ik af en toe weleens dat ik teveel hooi op mijn vork neem. Maar aan de andere kant geniet ik juist daar zelf ook enorm van. Dus ik kan niet beloven dat daar in de toekomst veel aan zal veranderen. Wel dat ik minder hoofdpersonages wil gaan gebruiken voor mijn volgende trilogie. Hoewel. Laat ik niet te hard van stapel lopen. Ik ben nu voor het eerste deel van een tweede trilogie (Interplanetair, dat in de volgende generatie op Laskoro en Berinyi speelt) de personages aan het uitwerken en heb alweer tien ondersteunende personen uitgewerkt bij twee hoofdpersonen. En die heb ik ook echt nodig voor het verhaal.

Ik ben wel heel blij dat het een constant gegeven blijkt te zijn in alle recensies tot nu toe dat de boeken van Johanna Lime vlot weg lezen. Daar ben ik echt heel blij om en daar zal ik mijn uiterste best voor blijven doen.

 

Groeten van Johanna Lime

De twaalfde Saturnusmaan is geschreven

21 oktober 2019

 

Het verhaal dat er moest komen is af

Op 16 september schreef ik over mijn passie voor het verhaal ‘De twaalfde Saturnusmaan’. Deze titel heb ik nu gekozen omdat een droom die Dinie ’s nachts had over de ontdekking van een nieuwe maan bij Saturnus, werkelijk uitkwam. ‘s Morgens kwam in het nieuws op de radio dat de twaalfde maan van Saturnus ontdekt was. Ik vind dit een mooie herinnering aan haar. In het boek landen er aliens op de twaalfde maan van Saturnus. Daarvandaan doen ze onderzoek naar de ontwikkeling van de mensheid op aarde. Dat gebeurt aan de hand van herinneringen en ervaringen van twee eigenwijze vrouwen, die anders zijn dan de meeste mensen.

Ik heb veel getwijfeld tijdens het schrijven van dit gedeeltelijk autobiografische verhaal. Uit de cursus ‘Schrijf Je Verhaal’ die ik volgde bij Marjon Sarneel bleek dat autobiografisch schrijven specifieke vaardigheden vereiste. Ook maak je als schrijver bepaalde overwegingen omdat je uit persoonlijke ervaringen put. Je wilt niet dat degenen die zich in jouw verhaal herkennen zich gekwetst zullen voelen. Toch wil je met je verhaal je boodschap kwijt, want je hebt als schrijver iets te melden. Iemand die de noodzaak voelt om met een autobiografisch verhaal naar buiten te komen, heeft dingen meegemaakt waar een lezer iets van kan leren. Al was het alleen maar om aandacht te vragen voor bepaalde zaken die in onze maatschappij nodig eens van meerdere kanten bekeken moeten worden. Ik ben over dit verhaal zo gepassioneerd omdat er in mijn leven heel wat conflictsituaties waren. En zoals u misschien weet is een conflict de motor voor een verhaal. Daarom moest ik dit wel schrijven.

Maar een zwaar deprimerend verhaal met schrijnende problemen is niet geschikt om te lezen en bovendien schrijft het helemaal niet fijn. Daarom heb ik er toch weer een fantasy en sciencefictionachtig verhaal van gemaakt. En daar komen de aliens tevoorschijn. Ze waren al eerder op de Aarde, bij de bouw van de Egyptische piramiden. En nu keren ze terug. Ze zijn op zoek naar specifieke hersengolven bij mensen. En als ze die gevonden hebben, starten ze een onderzoek op de twaalfde maan van Saturnus. Maar dat levert problemen op voor de twee vrouwen die ze voor hun onderzoek hebben uitgekozen. Afijn, u merkt het misschien al. Daar komt het verhaal tevoorschijn.

 

Maar ik hou het nog even vast

Ik heb het verhaal opnieuw geplot. Het heeft vierentwintig hoofdstukken gekregen en het is niet al te lang, nog net geen 55.000 woorden.

Mijn Facebookvrienden hebben me het advies gegeven om het in elk geval helemaal uit te schrijven. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan.

Nu het helemaal geschreven is, hou ik het toch nog even vast. Ik ga het zelf helemaal doorlezen en redigeren. Bovendien wil ik uitzoeken of de hoofdstukken duidelijker zullen worden als ik er citaten boven zet. Als ik dat doe, wil ik een literatuurlijst achter in het boek zetten. In elk geval wil ik nog een nawoord schrijven waarin ik uitleg hoe ik ertoe gekomen ben om dit verhaal te schrijven.

Uiteindelijk moet ik gaan bepalen hoe ik het uit wil geven. Een uitgeverij zoeken die er iets in ziet, uitgeven in eigen beheer of net als mijn korte verhalen als een e-book op Smashwords.

 

Eerst in november NaNoWriMo

Ik leg ‘De twaalfde Saturnusmaan’ even aan de kant. Later kan ik de laatste versie schrijven van dit verhaal.

Nu ga ik snel verder met de voorbereidingen voor mijn project van NaNoWriMo van november. Ik wil die 50.000 woorden graag halen voor deel 1 van een trilogie die na ‘De vergeten vloek’ komt. Het eerste deel gaat over Irene Morane en Daniël Muir-Attholred, de volgende generatie na Jima Revaldesh-Morane en Sylviana Attholred. Laskoro en Berinyi moeten samenwerken om het evenwicht in de bevolking te kunnen herstellen. Maar er dreigt een gevaar. Daar gaat dit boek over. De hoofdpersonages komen in een ruimtestad terecht en op een planeet van hun handelspartner. Als titel voor de volgende trilogie gebruik ik ‘Interplanetair.’

Voordat het 1 november is moet ik nog het een en ander voorbereiden aan de antagonisten en aan de wereldbouw. Bovendien wil ik een plot uitwerken. Daar heb ik niet veel tijd meer voor, maar als het niet op tijd af is, begin ik gewoon met schrijven. Het liefst ben ik een planner, maar schrijven als een pantser lukt ook vaak. Dus: ‘no worries.’

 

Groeten van Johanna Lime

(Marjo)

Een interview met Johanna Lime op Castlefest 2019

2 oktober 2019

Op 4 augustus heeft Django Mathijsen mij gefilmd en is er een interview afgenomen.

Hier is de link naar het interview van 2019 op YouTube.

In dit interview vertel ik iets over Schimmenschuw en de tijdreis van Kamilia. Ik vertel ook over trilogie De vergeten vloek. Deel 1 Sluimerend vuur speelt zich af op Laskoro, daar zijn de dynamiekmagiërs terecht gekomen. Deel 2 Smeulend venijn speelt zich af op Berinyi, waar de elementenmagiërs heen verbannen zijn door de Avatars. Verder vertel ik dat deel 3 Schamel verbond geschreven is en dat daarin een oorlog plaatsvindt tussen Laskoro en Berinyi, maar dat is een oorlog die de Avatars niet willen. En aangezien er een disharmonie in de bevolking is, is het ook niet handig om steeds maar weer met elkaar te gaan vechten. Want om het evenwicht in de bevolking ooit in de toekomst terug te vinden is nu juist samenwerking nodig.

Op het eind vertel ik nog iets over mijn toekomstplannen om na De vergeten vloek nog een trilogie te schrijven die zich dan bij een volgende generatie afspeelt in dezelfde verbeeldingswereld.

 

TIP: Wil je interviews met Nederlandstalige schrijvers in het fantasy, science fiction en horrorgenre volgen? Abonneer je dan op het YouTube kanaal van Django Mathijsen!

 

Groetjes van Johanna Lime

 

Een interview met Johanna Lime door Bookstamel

27 september 2019

Melanie, de boekenblogger van Bookstamel heeft mij geïnterviewd!

Lees het originele bericht hier.

Op Facebook plaatste Melanie vandaag het interview. Ze schreef er dit boven: Ik had een zeer openhartig interview met Marjo Heijkoop die samen met Dinie het gezicht achter Johanna Lime is. Helaas is Dinie overleden en moet Marjo alleen door. We hebben het o.a. over hoe het is om nu alleen verder te moeten schrijven, maar ook over hoe het was om samen een boek te schrijven.

Super bedankt voor je openhartigheid Marjo Heijkoop. Ik heb je vragen met heel veel bewondering gelezen.

Ik plaats het interview ook hieronder op mijn website.

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

Vandaag is het weer tijd voor een nieuw interview. Deze keer met niemand minder dan Johanna Lime. Een fantasy auteur. Houden jullie eigenlijk van het fantasy genre? Volgens mij is het namelijk echt een genre waar je van houdt of juist helemaal niet. Ik vind het zelf heerlijk om me helemaal te verliezen in een andere wereld en wezens te ontdekken die normaal helemaal niet zouden kunnen bestaan. Maar goed, tijd om naar het interview te gaan. Zitten jullie er klaar voor? Daar gaan we dan.

Hoe zijn jullie ooit bij het fantasy genre terecht gekomen?

Als kind hielden wel al veel van sprookjes en ik herinner me goed het boekje over Arretje Noff die een draak verslaat (mijn eerste boekje over een draak).
We gingen met een tante naar de Efteling toen het sprookje van de Indische Waterlelies er pas was. Dat vonden we prachtig, net als het sprookjesbos.
Verder speelden Dinie en ik samen allerlei rollenspellen uit als we bij elkaar kwamen.
Dinie ontdekte science fiction het eerst, ze las boeken uit de bieb. Ik volgde haar voorbeeld en ging ook op zoek. Ik vond de boeken van Clifford D. Simak, A.E. van Vogt en Zelazny mooi. Veel keus was er in die tijd nog niet en alles was vertaald.
Dinie en ik verzonnen een eigen fantasywereld met verschillende personages. We hadden al gauw een heel planetenstelsel bedacht.
Natuurlijk vonden we ook tv series als The Thunderbirds, Star Trek, Blakes 7 en films als Star Wars geweldig.
En we speelden RPG spellen op de computer.
Fantasy en science fiction vonden we fascinerend, spannend, anders dan normaal.

 

Waar haalde je de inspiratie voor de vergeten vloek vandaan?

De zeven soorten magie die we in onze boeken gebruiken komen bij RPG spellen vandaan. We hebben ze aangepast en er een magisch systeem voor onze boeken van gemaakt.
De Avatars zijn ontstaan doordat we gingen filosoferen over religie en verre reizen maakten. We bezochten boeddhistische en hindoetempels in Azië. We lazen veel over andere goden en godinnen en gebruikten die voor in onze dagboeken. Later werden het onze eigen verzonnen Avatars.
We studeerden astrologie en lazen over paranormale zaken. De magiërs die wij in onze boeken hebben, komen oorspronkelijk van de aarde. Maar omdat wij vaak als buitenstaanders werden gezien, verzonnen we een verhaal waarbij mensen die konden voorvoelen wat voor rampen er zouden komen, verbannen werden met een ruimteschip. Ze crashten op de godenplaneet Eibor Risoklany, waar de Avatars leefden, samen met de draken. Daar kregen de mensen hun magie van de goden. Maar ze hadden helaas een al te menselijke eigenschap, namelijk machtshonger. Daardoor ontstonden er steeds gevechten tussen de verschillende magische families. Toen de goden dat beu werden, spraken ze de vloek uit.
In Schimmenschuw leven de zeven magische dynastieën nog bij elkaar op een planeet, maar in de De Vergeten Vloek trilogie zijn ze door de vloek uit elkaar gehaald. Er is een disharmonie in de bevolking ontstaan en de magie in het koninkrijk Laskoro is bijna vergeten. Op Berinyi waar de elementenmagiërs heen verbannen zijn, is het er nog wel, maar daar is weer een probleem met zonen van de hogepriesteressen die vroeg sterven.
Afijn, het is een verhaal dat in de loop van de tijd steeds verder is uitgegroeid totdat het een hele wereldbouw omsloeg. En die breidt zich net als ons helaal steeds een stukje verder uit, want door erover te gaan schrijven kwamen er gaandeweg weer nieuwe ideeën bij. De personages waar we onze dagboeken van hebben geschreven zijn eigenlijk de vrienden die we in het gewone leven nooit gekregen hebben.

 

Hoe is het om samen een boek te schrijven?

Dat is heel fijn want je kunt je gedachten met elkaar bespreken en Dinie en ik vulden elkaar perfect aan. Dinie wist veel over allerlei onderwerpen en was geïnteresseerd in astronomie. Ik ben weer meer geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen en de psychologie achter de dingen. Als we samen gingen brainstormen kwamen er altijd leuke nieuwe ideeën die we gebruiken konden. Ik schreef meestal en als er een hoofdstuk af was, las Dinie het hardop voor en keken we of alles klopte. Soms kwam er wat bij, soms vonden we iets toch niet zo passen en werd het weer geschrapt. Dinie deed de research als ik aan het schrijven was en ik maakte de planning. Dinie was meer van het overzicht en ik van de details.

 

Vind je het niet ontzettend moeilijk dat je nu alleen moet gaan schrijven?

Het is echt heel jammer dat Dinie er nu niet meer is. Nu moet ik alles alleen doen en soms kost het me even om weer genoeg moed te verzamelen om verder te gaan. Soms ben ik ook te kritisch en wil ik een eerste versie al perfect hebben. Ik moet mezelf inprenten dat ik creatief mag zijn en dat de fouten later worden rechtgezet, bij het herschrijven. Als ik echt in een ‘flow’ zit, waarin de ideeën stromen en het verhaal achter elkaar op het scherm verschijnt, vergeet ik alles om me heen. Dan geniet ik echt. Mijn koffie wordt dan koud en ik vergeet dat het tijd is om eten te gaan koken. Ik kan me geen leven voorstellen zonder schrijven of tekenen. Dat hoort gewoon bij mij.

 

Je boeken worden uitgegeven bij Zilverspoor hoe ben je bij deze uitgeverij terecht gekomen?

We zijn bij Zilverbron terecht gekomen nadat we in 2012 meegedaan hadden aan de manuscriptenwedstrijd van Luitingh Fantasy en Magic Tales. We hadden deel 1 van de trilogie geschreven en zochten een uitgever. Maar voor de wedstrijd moesten we een op zichzelf staand verhaal schrijven. Dat werd Schimmenschuw. En dat is maar goed ook, want als we het manuscript voor deel 1 van de trilogie toen hadden opgestuurd naar uitgevers, was het niets geworden.
Schimmenschuw hebben we op Keltfest gepitcht bij Cocky van Dijk en na het nog een aantal keren herschreven en verbeterd te hebben is het manuscript door Jos Weijmer geaccepteerd en konden we het bij Zilverbron uitbrengen. Wat waren we trots!
En nadat Schimmenschuw uitgekomen was, hebben we met Cocky op het muurtje bij het kasteel van Elfia Arcen vergaderd en kregen we de contracten voor drie boeken van trilogie De Vergeten Vloek. Deel 1 en 2 zijn al uit, deel 3 komt in april 2020. Geweldig fijn!

Heb je naast Dinie ook al eens samengewerkt met andere auteurs?

Nee, Dinie en ik voelden elkaar geweldig goed aan, soms zeiden we op precies hetzelfde moment hetzelfde. Ik heb tijdens mijn studies wel met anderen samengewerkt en dat ging vaak goed. Dus misschien is het een idee om ooit nog met een collega-auteur samen een boek te schrijven. Het lijkt me wel leuk om te doen.

 

Met welke auteur zou je graag eens samen willen werken?

Met Gaby Raaijmakers of Silvia Rietdijk lijkt me dat wel leuk. Met hen heb ik soms fijne gesprekken op de beurzen en ik vind hun boeken ook geweldig fijn om te lezen. In de Zilverfamilie zitten trouwens nog wel meer leuke collega’s met wie ik weleens samen wat zou willen schrijven. Op de Facebookpagina Zilverboekenclub werk ik ook al samen aan de posts daar, met Kim ten Tusscher, Sebastiaan Koen en Natascha van Limpt. Dat gaat ook prima.

 

Welke boeken lees je zelf graag?

Tegenwoordig zijn dat de boeken van Nederlandse en Belgische auteurs in het fantasy en science fictiongenre. Ik heb sinds 2012 steeds boeken gekocht bij Zilverbron en Zilverspoor en heb al heel wat gelezen van mijn collega’s. Echt geweldig om werk in oorspronkelijk Nederlands te lezen. Ik heb ook boeken gelezen van Adrian Stone en van andere collega-auteurs. Schrijvers die ik echt geweldig vind, zijn Mark Doornbos, Robert Bijman, Kim ten Tusscher, Cocky van Dijk, Kelly van der Laan, Peter van Roermund, Anaïd Haen en Django Mathijsen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik geniet echt van deze boeken.

 

Wie was je grote voorbeeld toen je jonger was?

Ik heb Een zomerzotheid van Cissy van Marxveld zo ongeveer stuk gelezen, maar dat was in een tijd dat ik op iedereen verliefd was. De boeken van Star Wars vond ik wel wat. Verder las ik vroeger bijna geen leesboeken maar meer semi-wetenschappelijke studieboeken. Ik volgde een serie met Joseph Campbell op Teleac, over mythe en bewustzijn, die vond ik echt helemaal te gek. Nu ben ik weer terug bij mijn voorkeur uit mijn tienerjaren en lees ik fantasy en science fictionboeken, maar dan van Nederlandstalige auteurs.

 

Welke boodschap zou jij de lezers van je boeken graag willen meegeven?

Laat je niet gek maken door wat anderen over je denken. Het is niet verkeerd om dingen aan te voelen en te dromen over andere werelden. Jij verdient net als iedereen een plek in de wereld. Je mag er zijn. En als je even wilt ontspannen, dan mag dat. Pak en boek en verruim je horizon.

 

Hoe lang doe je ongeveer over het schrijven van een boek?

Als ik me echt druk maak en het plot is al goed doorgedacht en in een schema terecht gekomen, kan de eerste versie er in drie tot zes manden staan. Maar dan komt het schaafwerk en volgen er nog een paar herschrijfronden. Als het manuscript is opgestuurd volgen er meerdere redactierondes, dus in totaal duurt het ongeveer anderhalf jaar voordat een boek uitgegeven is. Het ligt er ook aan met hoeveel projecten ik bezig ben, soms komen er korte verhalen tussendoor.

 

Wie heeft de covers van de vergeten vloek gemaakt?

Welke covers er op de boeken komen, wordt bepaald door de uitgeverij die ze opzoekt op Shutterstock. Daar staan mooie afbeeldingen van allerlei kunstenaars. Ik ben heel blij met de draken en heb die wel gevraagd. De Gouden Draak is de god van Laskoro, de Zwarte Draak (die op de kaft rood werd omdat het anders te knallerig werd voor een kaft als de Rosettenevel op de achtergrond had gemoeten) is de god van Berinyi. In boek 3 komen ze samen en hopelijk komen er dan twee draken op de kaft.

 

Voor de lezers die de boeken van Johanna Lime nog niet kennen wat kunnen ze verwachten van de boeken?

Ze kunnen verwachten boeken te lezen over een wereld die zich uitstrekt van het sterrenbeeld Taurus (Stier), door Orion en zo naar Monoceros( De Eenhoorn waarin de Rosettenevel zich bevindt). De verhalen gaan over mensen zoals jij en ik die in een koninkrijk leven met magie, tempels met goden, verschillende rassen, ruimtevaart en techniek, problemen met de samenstelling van de bevolking, politieke tegenstellingen enzovoorts. Het gaat over van alles wat er mis kan gaan, van jaloerse zussen tot een oorlog met een vreemd volk dat je energie wil stelen en onzichtbare ruimteschepen toe. De hoofdpersonen moeten oplossingen bedenken en beslissingen nemen die consequenties hebben voor het hele volk. Het is een fantasywereld maar hij lijkt veel op onze wereld. Ze zijn een stukje verder met sommige zaken, met andere misschien weer niet. Lees het als een avontuur.

 

Waar zou je nog graag eens een boek over schrijven?

Ik wil het boek waaraan ik bij een cursus over autobiografisch schrijven begonnen was verder af zien te krijgen, maar ik moet er nog eens heel goed over nadenken welke belangrijke thema’s ik daarin kwijt wil. Het gaat over twee eigenwijze vrouwen die als studiemateriaal dienen voor twee aliens die komen kijken hoe de mensen zich sinds de piramides van Egypte hebben ontwikkeld.

Verder wil ik het beginverhaal op aarde over de paranormaal begaafde mensen schrijven die vanwege hun profetische boodschappen worden verbannen en op een andere planeet crashen met hun ruimteschip.

 

Daar komen ze dan: de keuzevragen.

Welk antwoord kies jij en waarom?

 

Fantasy of werkelijkheid?

Fantasy, want daar heb ik vrije keuzes.

Alleen of Samen?

Op het moment alleen, misschien ooit weer eens samen.

Bestseller of Een boek geschreven uit je hart?

Een boek geschreven uit mijn hart met fijne mensen die het willen lezen.

Fietsen of Wandelen?

Fietsen met de wind langs je oren onder een typisch Hollandse wolkenlucht.

Recensie van je lezers of Recensie van een belangrijke pief?

Ik heb het niet zo op piefen, dus kies ik voor lezers met een eerlijke feedback, want daar kom ik als schrijver mee verder.

Avondeten of Ontbijten?

Avondeten, omdat het warm is, aangenaam ruikt en heerlijk smaakt.

Zoet of Hartig?

Het probleem is dat ik van allebei houd.

Lezen of Schrijven?

Dat gaat hand in hand, om te kunnen schrijven moet je ook veel lezen.

 

Bedankt voor het leuke interview! Ik heb er enorm van genoten.

Liefs, Melanie

En jij bedankt voor het interview, Melanie!

Groetjes van Johanna Lime

NaNo Prepping

26 september 2019

Bezig met ‘De twaalfde Saturnusmaan’

Op 16 september had ik het over het verhaal dat er moet komen. Over ‘De twaalfde Saturnusmaan.’ Ik ga het verhaal eerst helemaal opschrijven. Daarna ga ik op zoek naar proeflezers, een redacteur en een uitgever.

Ik kan u vertellen dat ik er een paar nieuwe hoofdstukken bij geschreven heb. Dat was niet zo gemakkelijk, want bij een autobiografisch verhaal sta ik steeds voor keuzes. Moeten deze voorvallen uit mijn leven erin worden verwerkt of kan ik dat beter niet doen? Wat zijn de consequenties van de keuzes die ik maak? Is wat ik ermee wil zeggen belangrijk voor het verhaal of niet?

Inmiddels ben ik bij hoofdstuk 15 aanbeland van de 24 hoofdstukken die ik heb geplot. Dus dat is alweer over de helft.

De laatste dagen ben ik echter met wat anders bezig. Soms zitten er dagen tussen dat ik niet aan hetzelfde manuscript werk, maar iets nieuws oppak. Dat geeft niet, het is een manier om het onderbewuste te laten zoeken naar manieren om verder te komen als ik even niet precies weet welke kant ik op wil gaan. Het blijkt dat als ik het even aan de kant leg en er daarna weer naar kijk, er nieuwe deuren open gaan. Dan kan ik net even een andere weg in slaan dan het pad dat ik eerst wilde nemen.

Een autobiografisch verhaal valt niet mee om te schrijven. Constant moet ik wikken en wegen hoe ik iets dat in mijn leven voor weerstand heeft gezorgd het beste kan verwoorden zonder dat het aanstootgevend wordt. Wat past in dit verhaal en wat kan ik er beter uit laten. Ik werk met een plot maar nog niet alles staat echt helemaal vast. Ik ben nog vrij om de inbreng van de personages te volgen. Soms sturen ze me een andere kant op of geven hun mening. Ik heb dat nooit geloofd als andere schrijvers dit zeiden, maar nu weet ik dat het zo kan werken.

Ik heb al 580.652 woorden geschreven tijdens alle NaNo-maanden die ik meedeed

NaNoWriMo heeft een nieuwe website

Zoals u misschien wel weet doe ik sinds november 2014 steeds mee aan NaNoWriMo en CampNaNoWriMo. Er waren twee aparte websites van. Nu heeft de organisatie ze allebei ondergebracht op een nieuwe website. Alles staat nu netjes bij elkaar, alle projecten op een rijtje. Ik kon er vast een kijkje gaan nemen. Natuurlijk kwam ik direct in de verleiding om voor november een nieuw project aan te kondigen.

Eerst had ik nog het plan om ‘De twaalfde Saturnusmaan’ in november 2019 te schrijven, maar dat manuscript komt als ik zo doorga voor november nog wel af.

Dus moest ik iets anders bedenken. Niet zo moeilijk, want na ‘De vergeten vloek’ heb ik alweer een idee voor een nieuwe trilogie. Die speelt zich in dezelfde verbeeldingswereld (Eibor Risoklany) af, maar in plaats van Jima en Sylviana zijn nu hun kinderen de hoofdpersonages.

Ik had als titel voor de volgende trilogie ‘Evolutie’ in gedachten. Maar die titel wordt al gebruikt door een andere schrijfster en dat kan verwarrend werken. De naam die ik nu heb gekozen past eigenlijk ook nog beter bij mijn plannen. Het wordt: ‘Interplanetair’, ook al omdat er meer volkeren van andere planeten in verwerkt worden.

NaNo Prepping

Behalve dat ik schrijf aan ‘De twaalfde Saturnusmaan’ ben ik nu ook volop bezig om de volgende trilogie, of in elk geval deel 1 ervan voor te bereiden. Ik wil goed beslagen ten ijs komen voor de NaNoWriMo in november, want ik wil die 50.000 woorden gemakkelijk kunnen halen. En daarvoor is het nodig dat ik een idee heb van de verhalen, of in ieder geval van het verhaal waar ik tijdens deze NaNoWriMo mee begin. Ook moet ik alle personages en bijpersonen hebben uitgewerkt, weten welke karaktertrekken ze hebben, wie het zijn en waar ze vandaan komen, hoe ze zich gedurende het verhaal zullen ontwikkelen en dergelijke. Bovendien moet ik de werelden waarop het verhaal zich afspeelt goed in kaart brengen en weten hoe de omgeving eruit ziet waar de personages zich bevinden. Verder moet ik een schema voor de hoofdstukindeling en de scènes uitwerken.

Ik kon daarvoor een bestand downloaden met een workshop van Voorbereidingen op de NaNoWriMo. En die heb ik voor mezelf eerst maar even opgedeeld in verschillende lessen en vertaald naar het Nederlands. Want dat werkt toch wel het beste voor mij.

Het is toch vreemd hoe het werkt, maar aangezien we hier in Nederland niet echt scholing krijgen in het schrijven van boeken, leer ik steeds weer nieuwe dingen die ik van het internet kan downloaden of uit boeken over schrijven haal. Zo kwam ik er nu dus weer achter dat er bij de NaNoWriMo wel vijf verschillende vormen van plotten zijn van alleen de grote lijnen uitzetten tot heel gedetailleerd.

Ik gebruikte meestal de sneeuwvlokmethode en daarna het schema van Terry Brooks, dat ook wordt uitgewerkt in ‘Een bestseller schrijven voor Dummies.’  Tijdens de cursus Schrijf Je Verhaal heb ik kennis gemaakt met een derde manier van plotten, maar die werkt beter bij een kort verhaal.

Nu heb ik er weer vijf hele nieuwe schema’s bij! Sommige dingen komen bekend voor, andere moet ik eens goed gaan bestuderen.

Toch handig als ze een nieuwe website bouwen en je nog eens wat handvaten geven ter voorbereiding op de schrijfmaand van november.

 

Jullie zijn gewaarschuwd. In november duik ik onder, dan zal ik niet zo veel op sociale media te vinden zijn, ik wil namelijk die 50.000 woorden zeker weer gaan halen!

En ik heb me een spannend nieuw verhaal bedacht!

De volgende trilogie wordt echt gaaf. Heel spannend, met fantasy en science fiction elementen, iemand die wraak wil nemen en om de vijand uit te lokken een bevriend volk aanvalt, een verhaal met elfen en andere wezens én ook nog eens romantisch. Bovendien speelt het zich af in de verbeeldingswereld van Eibor Risoklany die (je begrijpt het al vanwege de titel Interplanetair) zich steeds verder uitbreidt naar bevriende, maar ook vijandige volkeren. Deel 1 wordt alvast heel spannend. Ik kijk ernaar uit om het te gaan schrijven.

 

Groeten van Johanna Lime

 

Recensie voor Sluimerend vuur bij Bookstamel

20 september 2019

Er kwam een mooie recensie voor Sluimerend vuur bij Bookstamel.

Lees hem hier

Of bij recensies deel 1 op de website van De vergeten vloek.

Ik ben er heel blij mee en kan me voorstellen dat het begin wat traag verloopt, want het is nogal een wereld die neergezet moest worden. Gelukkig gaat het na het eerste keerpunt wat sneller, dat zul je volgens mij vaker meemaken in boeken met de indeling die ik gebruik. Ik plot volgens het schema van Terry Brooks. In het begin worden de personages aan de lezer voorgesteld en komt de wereld in zicht. In de eerste helft van het boek overkomt de personages van alles waar ze zich niet bewust van zijn en waar ze dus nog weinig invloed op hebben. Pas na het midden leren ze ervan en nemen ze hun lot zo langzamerhand in eigen hand. Aan het einde zit de climax, dan wordt het erop of eronder. Misschien kan ik er nog eens wat meer over vertellen in een blog.

Melanie schrijft dat ze een Reading Challenge heeft van 100 boeken per jaar. Ze heeft al 71 boeken gelezen tot nu toe. Nou, petje af hoor.

Ik heb zelf voor 2019 als doel 25 staan en ik vraag me af of ik het ga halen. Ik ben nu bezig aan boek 18, dus hierna moet ik er nog 7. En het is al eind september….

Dat wordt doorlezen.

Mijn passie voor ‘De twaalfde Saturnusmaan’

16 september 2019

Het verhaal dat er moet komen

Dinie heeft mij eens verteld dat ze droomde over een nieuwe maan bij Saturnus.

Ze woonde toen nog in haar vrijgezellenappartement in Krimpen aan den IJssel. In die tijd reed ze met een collega mee naar haar werk Terwijl ze op weg waren naar hun kantoor stond de autoradio aan. De nieuwslezer vertelde dat er een nieuwe maan ontdekt was bij Saturnus, de twaalfde maan die rond die planeet ontdekt werd.

Een droom die uitkomt, kan gewoon geen toeval zijn. Dit betekent iets. En dat is ook de reden waarom ik dit heb meegenomen in de voorbereidingen op dit verhaal.

Saturnus Maan heette het eerst, nu heb ik het ‘De twaalfde Saturnusmaan’ genoemd.

Ik heb nu al in een paar blogs laten zien hoezeer ik twijfelde over dit verhaal. Er waren twaalf hoofdstukken af en ik was daarmee op de helft. Het heeft een hele tijd aan de kant gelegen omdat de trilogie eerst klaar moest zijn. Toen ik het pasgeleden weer oppakte, stond het me tegen om er mee door te gaan. Het eerste hoofdstuk had niet de kwaliteit die ik na veel redactiewerk wilde zien. Ik heb het toch opgepakt omdat ik diep van binnen weet dat dit verhaal er komen moet, omdat ik het al heel lang wilde schrijven. Nadat ik eenmaal bezig was, viel het me alles mee. Sommige zinnen moesten alleen wat anders worden verwoord, de essentie was gewoon goed. Toch was er wel iets anders mee aan de hand. De spanningsboog klopte niet.

Ik ben opnieuw gaan plotten en nu staat er een prima indeling voor vierentwintig hoofdstukken, met een beginsituatie, een blinde vlek, een conflict, vier keerpunten, een climax en een einde.

 

Facebookvrienden

Ik heb de hulp ingeroepen van mijn Facebookvrienden en heb hen mijn twijfels voorgelegd over de uitleg waarvan ik dacht dat die nodig was voor dit verhaal. Het wordt een autobiografische roman waarin ik mijn eigen mening over de ontwikkeling van de mensheid, religie, de positie van de vrouw die al dan niet een aspergersyndroom heeft (in elk geval nogal introvert is) opschrijf op mijn manier.

Om bepaalde dingen duidelijk te maken kom ik er niet onderuit dat ik iets uit ga leggen, bijvoorbeeld dat Saturnus weerstand betekent en dat de Maan over gevoeligheid gaat. Ik probeer de informatie die de lezer nodig heeft natuurlijk zo te doseren dat er steeds maar een beetje van vrij komt tussen de ervaringen van onze vakantiereizen over de wereld en onze ervaringen op het werk door.

Het verhaal gaat over twee vrouwen die het onderwerp van een studie worden en daarvoor steeds worden vervoerd naar een ruimteschip met onderzoeksfaciliteiten dat op de twaalfde maan van Saturnus staat. De aliens onderzoeken de herinneringen van de vrouwen, zonder dat die het door hebben dat dit gebeurt. Uiteindelijk komen de vrouwen erachter en dan is het hek van de dam.

Het is een serieus maar ook komisch verhaal en natuurlijk is het grotendeels fictie met alleen maar een paar autobiografische ervaringen die erdoorheen verweven zijn.

 

Ik kreeg hele fijne reacties en tips van mijn Facebookvrienden, waaronder ook een aantal schrijvers. De belangrijkste die mij echt over de streep getrokken heeft, was: ‘Waarom schrijf je het niet gewoon? Het schrijven doe je tenslotte voor jezelf! En als je het helemaal geschreven hebt, kun je altijd nog kijken wat je er mee doet.’

Een andere was: ‘In een nawoord schrijven hoe je ertoe gekomen bent en uitleggen wat sommige belangrijke elementen zijn. De informatie die er in moet kun je misschien verwerken in de dialogen.’

Nog een andere was: ‘De informatie er nu tussen schrijven en later uitwerken in spannende monologen.’

Er kwamen nog meer hele goede reacties. Wat is het fijn dat mensen zo positief reageren en je willen helpen. Social media is zo gek nog niet, het kan echt een hulpbron zijn. Bedankt allemaal!

Schrijven met passie

Ik ben aan versie 7 begonnen nadat het plot veranderd was. Twaalf hoofdstukken waren min of meer al klaar maar moesten vanwege de nieuwe indeling ergens anders terecht komen. Ze moesten dus weer herschreven worden.

Twaalf andere hoofdstukken waren helemaal nog niet geschreven en moeten dus nog vanaf het begin uitgewerkt worden. Ik heb alleen een idee over welke onderwerpen ze moeten gaan en hoe ze in het totaalplaatje passen.

Ik ben gaan herschrijven en kwam in een ‘flow’ terecht. Zaterdag begon ik aan een heel nieuw hoofdstuk. Sommige dingen zijn autobiografisch maar veel ervan is pure fictie. Er kwam een zwaar conflict in voor dat voor flinke problemen zorgde bij de personages. Ik heb er zondagavond nog laat aan doorgewerkt en ging pas na middernacht naar bed. Vandaag, op maandag, ben ik vijf uur achter elkaar aan het schrijven geweest aan hoofdstuk 10. De hoofdstukken worden niet al te lang, ongeveer de helft van wat ik normaal per hoofdstuk gewend ben. Hoofdstuk 10 gaat over eigen ervaringen met mijn werk, al zijn ze wel een beetje verdraaid naar de kant van fictie. Ik zat echt ‘in the flow’, de tijd ging helemaal aan mij voorbij. Voordat ik het wist moest ik alweer het eten gaan koken.

Ik was in mijn herinnering weer bij de situaties die ik heb beschreven. En het leuke van alles was dat ik in het verhaal dingen verwerk waardoor ik nog zekerder van mijn zaak geworden ben. Wat anderen er ook van zeggen, ik weet dat ik er goed aan heb gedaan om met Dinie samen een huis te kopen. Dat we als twee vrouwen samen 36 jaar bij elkaar gebleven zijn en lief en leed gedeeld hebben. Ook al vonden andere mensen dat maar vreemd, het was de beste keuze.

Vandaag ben ik dus alweer zover dat ik morgen verder kan gaan schrijven aan hoofdstuk 11 van de roman. Dit gaat echt met heel veel passie. De woorden en zinnen komen achter elkaar naar boven. Ik hoef het alleen maar uit te typen en het staat er, precies zoals het moet.

Het leuke van alles is, nu ik eenmaal bezig ben, dat de uitleg heel natuurlijk in het verhaal verweven wordt in monologen en dialogen. Ik hoef me dus geen zorgen meer te maken over te veel infodump. Door de weerstand die telkens overwonnen moet worden door de personages, ontstaan er natuurlijke conflicten en die zijn de motor voor elk verhaal. Het vloeit als een onstuimige waterval. Als ik het al zo ervaar, denk ik dat een lezer er ook wel vlot doorheen zal komen.

 

Vandaag voel ik me helemaal geweldig doordat ik dit van me af heb kunnen schrijven.

Groetjes van Johanna Lime

(Marjo)