Kleine veranderingen kunnen een groot verschil maken

23 januari 2020

Sinds de hoofdredactie in november 2019 begon, hebben Natascha en ik regelmatig een hoofdstuk uit het manuscript van De vergeten vloek deel 3, Schamel verbond, doorgenomen. Ronde 1 van de hoofdredactie is klaar. We zijn alweer begonnen aan Ronde 2.

De maand van de creativiteit

Het is januari 2020 en de hele maand januari is volgens de website ‘Days of the Year’ de maand van de creativiteit. Zij schrijven: ‘Onderschat nooit de kracht van creativiteit in je leven. Op gebieden zoals verschillende vormen van media (waaronder ik het schrijven van verhalen schaar) staat creativiteit voorop. Het wordt nogal eens onderschat en dat is jammer.’

Nu weet ik ook dat de hersenhelft die ik voor het redactiewerk moet gebruiken niet dezelfde is als de hersenhelft die ik voor creativiteit het meest gebruik. Daarom heb ik er ook moeite mee om tegelijkertijd met de redactie van ‘Schamel verbond’ door te werken aan deel 1 van ‘Interplanetair’.

Bovendien betrap ik me erop dat ik zit te wachten op de e-mail die de redactrice opstuurt, terwijl ik in die tijd gewoon iets anders zou kunnen doen. Er is dus uitstelgedrag. Ik moet mezelf er nodig weer toe aanzetten om creatief bezig te gaan en om verder te schrijven aan mijn nieuwste manuscript.

Dan is daar nog het probleem van de wezens die in de ruimtestad rondlopen. Wie zijn dat nou precies? Hoe zien ze eruit? Wat doen ze daar en hoe krijgt de hoofdpersoon daarmee te maken? Ik ben eerst maar weer eens plaatjes voor personages gaan zoeken, voor bijfiguren.

Blijkbaar was een pas op de plaats in het midden van het verhaal ook even nodig, want sinds ik gisteren ook nog de sterrenkaart getekend heb waarmee ik de verschillende planeten uit het verhaal een concretere plek gegeven heb, krijg ik weer meer zin om verder te schrijven. Het was een beetje te vaag gebleven, ik moest de situatie duidelijker kunnen visualiseren voor mezelf. Nu komt het wel weer goed.

Kleine veranderingen kunnen een groot verschil maken

Waar ik erg gelukkig mee ben, is de geringe hoeveelheid wijzigingen die de redactrice onder mijn aandacht brengt. In het begin was ik heel verbaasd dat het er maar zo weinig waren. Maar een paar opmerkingen per hoofdstuk in de kantlijn, dat heb ik in het verleden weleens anders meegemaakt. Ik dacht dat het er wel meer zouden worden, want hele pagina’s zonder aanmerkingen, dat kon toch niet? Goed, soms waren er wat onnodige herhalingen waar het een en ander uit geschrapt kon worden en een paar alinea’s konden ook wel wat beter worden opgeschreven, maar over het geheel genomen was het niet zo veel. Een paar woorden die van plaats moesten wisselen in een zin, sommige die niet los maar vast geschreven moesten worden, of juist andersom, wel aanhalingstekens of niet, hoofdletters weghalen of juist neerzetten. Het viel me allemaal erg mee.

Ik begon me te realiseren dat ik sinds ons debuut al veel geleerd heb. Redigeren van de woorden en zinnen tijdens het schrijfproces gaat me steeds natuurlijker af. En dat heb ik te danken aan de redactrices die me bij de vorige boeken en bij deze hebben begeleid. Wat geweldig fijn is dat. Bedankt Cocky, Tamara en Natascha!

Toch zie ik nog steeds dat de redactie van een manuscript niet voor niets gedaan wordt. Kleine veranderingen in een tekst kunnen een groot verschil maken. Wanneer zinnen net iets anders worden neergezet, helpt dat bij begrijpend lezen, met de logica en met hoe natuurlijk de taal op de lezer overkomt. Het ritme loopt lekkerder, het lezen gaat vlotter.

Ik ben dan ook heel benieuwd naar de tweede redactieronde en wat die nog aan het verhaal verbeteren zal. Tijdens het lezen merk ik dat mijn bedoeling werkt. Het verhaal komt er zo te staan zoals ik het me voorgesteld had. De losse eindjes uit deel 1 en 2 komen bij elkaar, de trilogie wordt een mooi afgerond geheel. Het maakt me echt heel trots dat Dinie en ik dit toch maar samen voor elkaar gekregen hebben. Ons vierde boek al!

Vol verwachting kijk ik uit naar het moment waarop ik de trilogie in mijn handen kan houden.

Ik wil u vragen om samen met mij nog drie maanden geduld te hebben, voordat het derde deel van mijn trilogie ‘De vergeten vloek’ te koop zal zijn. Als alles volgens planning lukt, zal Schamel verbond op 25 april op de Elfia in Haarzuilens verschijnen.

Het aftellen begint bij de 3. Nog drie maanden, dan kan ik u het boek overhandigen. Natuurlijk signeer ik het graag. Wat een feest zal dat zijn wanneer de hele trilogie compleet is.

Groeten,

Johanna Lime

Vooruitblik op het jaar 2020

17 januari 2020

Op 23 december 2019 had ik al een terugblik gegeven op 2019, nu dan maar een paar dingen om alvast naar uit te kijken voor 2020.

Allereerst ben ik erg blij dat ik schrijf. Ik ben iemand die altijd wel iets te doen moet hebben en ik kan mijn creativiteit mooi in het schrijven kwijt. Ideeën bedenken, brainstormen over wezens en planeten ergens in de ruimte, of over allerlei andere onderwerpen waar een verhaal van te maken is. Als ik een verhaalidee met personages en de nodige conflicten heb uitgewerkt, kan ik het gaan plotten en het daarna op gaan schrijven. Dan weer herschrijven, nog eens verbeteren en nog eens, totdat ik er helemaal tevreden over ben. Ik weet al dat de volgende drie manuscripten voor boeken weer een fijn thuis zullen krijgen bij uitgeverij Zilverbron. Met een goede redactie, een mooie omslag en professioneel drukwerk zullen de verhalen hun weg kunnen vinden naar lezers. Leuk, dan hebben we weer iets om naar uit te kijken, ook voor 2021, 2022 en 2023. Hoe geweldig fijn is dat?

De vergeten vloek deel 3, Schamel verbond

Dit laatste deel van trilogie De vergeten vloek krijgt momenteel redactie. Natascha en ik hebben ronde 1 af en ronde 2 begint. Ik heb een conceptontwerp voor de omslag gezien en het wordt weer prachtig. Echt heel mooi hoe Zilverbron het steeds weer voor elkaar krijgt om de covers zo goed passend bij het verhaal te maken.

Ik ben vandaag voor controle bij de orthopeed geweest en een operatie is voorlopig van de baan. De fysiotherapie helpt, ik doe mijn oefeningen trouw. Bovendien ben ik flink afgevallen met het koolhydraatarme dieet van de diëtiste. Daar ga ik nog wel even mee door en het is helemaal geen straf. Ik voel me er veel fitter bij.

Mijn hoop is dan ook dat ik op de Elfia in Haarzuilens in april het hele weekend erbij kan zijn om Schimmenschuw en de drie boeken van De vergeten vloek te kunnen signeren. Wat een feest wordt dat als de hele trilogie compleet zal zijn!

De twaalfde Saturnusmaan

Voor mijn autobiografische verhaal over twee vrouwen en twee aliens heb ik een contract gekregen bij uitgeverij aquaZZ. Hiervoor volgt ook een redactie en de verwachting is dat het verhaal als paperback wordt uitgegeven in 2020. Dus in plaats van een boek, komen er dit jaar twee boeken van Johanna Lime uit. Ik ben er erg blij mee dat ik aquaZZ hiervoor gevonden heb.

Schrijven aan deel 1 van Interplanetair

Zodra ik de eerste veertien hoofdstukken weer doorgelezen heb en terug in het verhaal zit, ben ik van plan om verder te schrijven aan versie 1 van dit manuscript. Ik was ermee begonnen tijdens de NaNoWriMo van november en moet er nog een paar vreemde wezens bij verzinnen om het wat beter uit de verf te laten komen. Maar dan kan ik weer verder. Hier heb ik lekker wat werk aan in 2020.

Waterloper Verhalenwedstrijd

Ook korte verhalen wil ik nog schrijven in 2020. Aan de wedstrijd Waterloper meedoen, hoewel ik net als vorig jaar weer zit te dubben op verhalen die bij de thema’s passen. Ik krijg de gekste ideeën, maar vind ze niet geschikt voor een verhaal. Vreselijk bizar en vergezocht. Hopelijk vind ik op tijd iets voor CampNaNoWriMo van april, want ik wil er wel weer aan meedoen.

Ook herschrijven van korte verhalen staat op mijn lijst. En er is mij gevraagd een verhaal in te sturen, maar daarvoor heb ik op dit moment ook nog geen goed idee gevonden. Misschien moet ik maar weer een poosje gaan freewriten?

Uitgenodigd voor HSFCon in Nunspeet

Het Nederlands Contactcentrum voor Science Fiction heeft mij uitgenodigd om te komen spreken op de Holland SF Conferentie die op 14 en 15 november in Nunspeet wordt georganiseerd. Daar ga ik dan iets vertellen over de boeken van Johanna Lime. Dus dat wordt ook een voorbereiding waar ik even mee bezig zal zijn. Ik voel me zeer vereerd!

Komen jullie erheen?

Nou je ziet het wel. Samen met het moderator zijn in de Zilverboekenclub op Facebook waar ook altijd wel iets te doen is, heb ik het best druk dit jaar. Allemaal leuke dingen. Ik heb weer genoeg om naar uit te kijken.

Groeten van Johanna Lime

Vandaag is een perfecte dag om gelukkig te zijn

10 januari 2020

aquaZZ gaat mijn autobiografische fictie uitgeven

In 2017 en 2018 volgde ik de cursus Schrijf Je Verhaal bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel (OSMS). Ik wilde autobiografisch schrijven, over verschillende gebeurtenissen uit mijn eigen leven. Ik had iets te vertellen over wat Dinie en ik zelf hebben meegemaakt. Maar hoe pakte ik zoiets aan?

Gelukkig zorgde de cursus van OSMS ervoor dat ik de technieken, die bij autobiografisch schrijven horen, kon leren. Het was een moeilijk proces om alles op de juiste manier te verwoorden, want bij schrijven over waargebeurd moest ik met veel verschillende dingen rekening houden. Het verhaal mocht van mij ook geen al te grote klaagzang worden, want wie zou het dan nog willen lezen?

Ik zocht mijn toevlucht toch weer in de verbeelding, in de fictie. Ik schreef over twee vrouwen, maar haalde er twee aliens bij. In 2019 kreeg ik het manuscript af, waarna ik het nog een keer onder handen nam om het te redigeren. Volgens mij kon het daarna naar de redactie.

Dit plaatje maakte ik voor een schrijfproject van (Camp)NaNoWriMo

Het verhaal werd een autobiografie over twee eigenwijze vrouwen die het onderwerp van onderzoek waren van twee doldwaze aliens. Ik wilde het graag als boek uitgeven met de titel: De twaalfde Saturnusmaan.

In december 2019 deed ik onderzoek naar verschillende uitgeverijen en koos ervoor om als eerste uitgeverij aquaZZ te vragen om dit boek uit te geven. Ik wachtte in spanning het antwoord af.

Tot mijn grote vreugde kreeg ik in januari 2020 het antwoord dat aquaZZ belangstelling had om ‘De twaalfde Saturnusmaan’ als boek uit te geven. Vandaag kreeg ik het contract. Wat ben ik hier blij mee! Mijn autobiografische verhaal wordt een boek. De planning komt nog, maar waarschijnlijk zal dit boek in 2020 worden gedrukt.

Johanna Lime

Wijziging van websites

31 december 2019 heb ik een wijziging doorgevoerd voor mijn websites

Voorheen had ik https://johannalime.com (deze website) voor mijn blogs, berichten en informatie. En die blijft bestaan.

Maar Dinie en ik hadden https://schimmenschuw.wordpress.com voor ons debuut Schimmenschuw en https:// devergetenvloek. wordpress .com voor de boeken van trilogie De vergeten vloek.

Het adres van De vergeten vloek werkt nu niet meer, die website is op 31 december 2019 opgeheven. Alle informatie is overgezet naar de andere website, die van de boeken.

In plaats van naar twee websites te moeten zoeken voor Schimmenschuw en De vergeten vloek, hoeft dat niet meer. Alles over mijn papaerbacks staat nu bij elkaar op dit adres: https://boekenvanjohannalime.com

Ik ben nu nog aan het nakijken of de links op deze website (de blogsite van Johanna Lime) nog wel kloppen en als ik zie dat ze niet meer werken, zal ik ze wijzigen.

Misschien dat er af en toe in een bericht van voor 2020 nog iets in de tekst staat over de website voor Schimmenschuw of de website voor De vergeten vloek. Dat heb ik dan over het hoofd gezien. U weet nu waarom die informatie in de oudere bercihten niet meer klopt.

Het wordt vanaf 2020 makkelijker zoeken, hoop ik.

Er zijn nu nog maar twee mogelijkheden.

Voor de blog gaat u naar Johanna Lime.

Voor informatie, recensies en leesfragmenten van de boeken, gaat u naar Boeken van Johanna Lime.

De Links rechts bovenaan in de hoek van deze website zijn al kloppend gemaakt.

Ik hoop dat het werk in uitvoering binnenkort achter de rug is. Dan heb ik vanaf 2020 twee websites en wat kortere adresssen, omdat het ‘wordpress’ ook niet meer in de adresregel voorkomt.

Op dit plaatje staan de drie belangrijkste links voor Johanna Lime, (de middelste is van de korte verhalen op Smashwords)

Groeten van johanna Lime

 

Schiet op, nog maar een paar dagen korting!

30 December 2019

Je hebt dit toch niet gemist? Ik doe mee aan de END OF YEAR SALE van SMASHWORDS!

Mijn korte e-book verhalen zijn tijdelijk te koop met 25% korting.

Verhalen die normaal $0,99 kosten zijn zelfs gratis!

Je kunt ze downloaden tot 1 januari 2020.

Daarna hebben ze weer de normale prijs.

ALLEEN OP SMASHWORDS

 

Volg de link naar mijn Smashwords pagina: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

 

Veel leesplezier!

Johanna Lime

Eindejaarsaanbiedingen e-books op Smashwords

End of Year Sale e-books on Smashwords

24 December 2019

End of Year Sale on Smashwords, 25 december 2019 tot 1 januari 2020

Maar liefst 25% korting!

Weer erbij!

Is dat niet leuk? Ik heb een geweldige eindejaarsaanbieding voor u, lezer!

Al mijn korte e-book verhalen zitten in de SMASHWORDS END OF YEAR SALE

Je kunt ze kopen VANAF 25 DECEMBER 2019 TOT 1 JANUARI 2020

Verhalen die normaal $0,99 kosten zijn in deze periode gratis.

De duurdere verhalen gaan weg met 25% korting.

Wil je ook weleens een kort verhaal lezen van Johanna Lime?

Download dan nu, dit is je kans!

 

Volg de link naar mijn Smashwords pagina: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

Bij de betaling wordt de korting direct verrekend.

ALLEEN OP SMASHWORDS

Fijn kerstfeest en een Gelukkig Nieuw Jaar.

Veel leesplezier!

 

Isn’t that nice? I have a great New Year’s Eve offer for you, reader!

All my short e-book stories are in the SMASHWORDS END OF YEAR SALE

You can buy them FROM DECEMBER 25, 2019 TO JANUARY 1, 2020

Stories that normally cost $ 0.99 are free during this period.

The more expensive stories go away with a 25% discount.

Do you also want to read a short story by Johanna Lime?

Download now, this is your chance!

 

Follow the link to my Smashwords page: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

The discount will be deducted immediately upon payment.

ONLY ON SMASHWORDS

Merry Christmas and A Happy New Year.

Nice reading!

 

Johanna Lime

Terugblik op het jaar 2019 van Johanna Lime

23 december 2019

Een jaar alleen

Precies een jaar geleden stierf Dinie Boudestein aan de gevolgen van kanker. Wat heb ik haar het afgelopen jaar ontzettend gemist, wat voelde ik me vaak eenzaam en verlaten. Het is nog steeds niet te bevatten. In september 2018 op de Elfia in Arcen stond Dinie nog trots lachend op de foto met ons derde boek. Drie maanden later was ze dood. Wat een vreselijk verlies.

Verdriet vindt zijn weg

Ik had besloten dat ik in 2019 overal aan mee wilde doen. Aan conventies, festivals en beurzen waar ik onze boeken kon verkopen. Dus ging ik in januari al naar de Beneluxcon en Imagicon in Ede. Ik overnachtte er in het hotel. In maart, op het Fantasy Fest in Rijswijk, kwam echter het verdriet naar buiten. Dat was de verklaring die mijn huisarts eraan gaf. Ze vertelde dat het slapende mazelenvirus weer actief geworden was en ervoor gezorgd had dat ik gordelroos kreeg. Ik beschouwde het als een waarschuwing van mijn lichaam dat ik na het verlies van mijn moeder en van Dinie in 2018 te hard van stapel ging.

Met eten nam ik het in 2019 ook niet zo nauw meer. Ik snoepte veel voor troost. Natuurlijk werd ik daardoor weer zwaarder. Op het Keltfest en de Elfia hield ik  het fysiek niet lang genoeg vol. Het was te zwaar om daar de hele tijd te staan om boeken te verkopen en die op het eind weer in te pakken. Op Castlefest ging het al helemaal niet meer. Daar zakte ik door mijn been en kon ik nog net de auto halen om naar huis te rijden. Weken daarna bleef ik pijn houden in mijn benen.

Ik ging naar de orthopeed die concludeerde dat mijn heup versleten was. Maar een operatie zou vooralsnog niet nodig zijn. Ik ging naar fysiotherapie en naar de diëtiste. Gelukkig hielp dat, al zal het nog wel minstens een jaar duren voordat ik op mijn streefgewicht kan zijn.

Met het koolhydraatarme dieet ben ik sinds september 2019 toch al vijftien kilo afgevallen. Het vreemde van het dieet dat ik nu volg is, dat ik juist meer moet eten dan voorheen. Alleen het snoepen moet ik natuurlijk laten. Volgens de diëtiste at ik te weinig, waardoor ik juist niets afviel. Ik probeer nu zoveel gewicht kwijt te raken en zo goed te oefenen met de fysiotherapie dat ik zonder pijn toch weer op festivals kan staan.

 

De e-books op Smashwords

In 2018 waren Dinie en ik al druk bezig geweest met de redactierondes voor onze korte verhalen bij Tamara Geraeds. Ze werden vernieuwd of nieuw als e-books op Smashwords uitgebracht. De nieuwe versies hebben NL op de kaft. Of EN, voor de door Dinie naar het Engels vertaalde verhalen. Die werden gecontroleerd door een oom en een nicht van mij uit Australië. Helaas zijn ze daar weer mee gestopt.

In 2019 ging de redactie bij Tamara verder. Ik heb alle verhalen die we voor een redactie hadden opgestuurd verder vernieuwd en ook de serie van zeven Randstedenverhalen op Smashwords gepubliceerd. Die laatste verhalen spelen zich af op allerlei planeten waar ruimteschepen van ESA heen gaan. De steden hebben het woord rand in de naam, zoals bij Marsdurand.

Hier het overzicht van onze e-books.

Ik moet nu alleen nog steeds een keer naar Brugge om van De knuffelsteen een langer detectiveverhaal te maken dat De Avonturensteen gaat heten en dan ook NL op de kaft zal krijgen. Daar is nog steeds niet van gekomen in 2019. Hopelijk lukt het in 2020 wel.

 

Schrijfroutine

Wat ben ik blij dat ik schrijf! Als ik niets omhanden heb, word ik gek. Natuurlijk zijn er veel dingen die moeten gebeuren in het huishouden en ben ik ook nog steeds bezig met de mantelzorg van mijn vader. In 2019 was er vanwege Dinie’s overlijden ook veel te regelen met banken en verzekeringen. Ik ben het afgelopen jaar bovendien bezig geweest met het opruimen van de overbodige spullen in huis. Een vuilniszak per week was mijn doel. Dat is bijna gehaald. Maar het viel niet mee. Wat een rotklus is het. Overal zitten herinneringen aan.

Gelukkig is het me het afgelopen jaar vaak gelukt om een flink aantal uren per dag bezig te zijn met schrijven. Als ik in een verhaal zit, vergeet is alles om me heen. Schrijven is niet alleen goed voor afleiding, het werkt ook therapeutisch. Bovendien heb ik er als moderator voor de Zilverboekenclub op Facebook een leuke taak bij gekregen. Daar zorg ik voor de rubriek personages en wereldbouw, uit de boeken van Zilverauteurs. Zij vullen een vragenlijst in namens een personage uit hun boek of vertellen over de wereldbouw. Dat is erg leuk om te doen en ik kreeg ook meer contact met de andere moderators. Tegenwoordig heb ik er ieder dag wel een taak bij om de sociale media bij te houden, op Facebook en Instagram. Ik vind het wel een uitkomst dat er contacten op afstand zijn in mijn computer.

Dit zijn de schrijfprojecten waar ik, nadat de redactie voor de e-books klaar was, mee bezig ben geweest.

Iets wat bij mij elk jaar terugkomt, is de NaNoWriMo uitdaging, met CampNaNoWriMo in april en juli en NaNoWriMo in november. Daar probeer ik steeds aan mee te blijven doen.

Het is een fijne manier om de schrijfroutine vast te houden.

Tijdens CampNaNoWriMo van april schreef ik twee nieuwe verhalen voor de themawedstrijd Waterloper. De thema’s waren lastig, het heeft een paar maanden geduurd voordat ik de ideeën voor de verhalen kreeg en er de juiste woorden bij kon vinden. Voor het derde verhaal heb ik een verhaal herschreven dat Dinie en ik eerder voor een andere wedstrijd hadden gebruikt. Het thema zat er niet echt doorheen geweven, bleek tijdens de prijsuitreiking. Ik moet er weer aan gaan schaven en slijpen. Het weer herschrijven met de kritieken van de jury ernaast. Op het moment heb ik daar nog niet veel zin in. Ik begin me steeds meer af te vragen of korte verhalen mijn ding eigenlijk wel zijn. Misschien dat het in 2020 toch weer lukt.

Bij Waterloper won ik deze keer zelfs een prijs, de eerste druppel seniorprijs voor de oudste debutant.

Bij CampNaNoWriMo in juli 2019 heb ik het hele manuscript voor De vergeten vloek deel 3 Schamel verbond herschreven. Geredigeerd eigenlijk. Dat waren 127.373 woorden.

Voor die tijd had ik de eerdere versie alleen af moeten maken, waar Dinie en ik samen aan bezig waren geweest. Verschillende keren zat ik in de put. Ik miste iets in het plot en dacht: ‘Hoe moet ik dit aanpakken?’

Ik kon er niet met Dinie over praten, zoals we altijd deden. Het duurde een tijd voordat ik de oplossing bedacht. Dinie zou me daar al lang op gewezen hebben, maar zij was er niet. En eigenlijk was het simpel: de Avatars moesten vaker in het verhaal terugkomen, tenslotte kwam de vloek door Hen! Nadat ik dat bedacht had kon ik het helemaal afmaken.

Ik kon het manuscript op tijd insturen naar Zilverbron.

 

Autobiografie met aliens

Een ander project dat af moest komen, was het autobiografische verhaal waaraan ik was begonnen tijdens de cursus Schrijf Je Verhaal bij Marjon Sarneel. Dat was een weerbarstig idee dat steeds maar weer de kop opstak. Het moest echt eens helemaal worden uitgeschreven. Dat verhaal moest ook af!

Op Facebook heb ik hulp gevraagd aan degenen die mijn pagina volgen. Ik zat met de vraag of ik citaten uit studieboeken moest gebruiken, een literatuurlijst en een nawoord. Maar waar ik het meest aan had was, dat ik het verhaal eerst voor mezelf helemaal uit moest schrijven. Dat heb ik gedaan en het werkte. Ik heb er nu een goed gevoel over. Het is helemaal af en er zitten allerlei onderwerpen doorheen geweven die het een gelaagd verhaal maken.

Inmiddels heb ik het nog een keer geredigeerd en ben ik tot de conclusie gekomen dat de citaten niet nodig zijn. De informatie uit de boeken heb ik in eigen woorden opgeschreven.

Hoe het verder moet, ben ik nu aan het uitzoeken. Dat De twaalfde Saturnusmaan er komt, staat nu wel voor me vast. Als het niet als boek uitgebracht wordt, dan toch zeker als een e-book.

Winacties en promotie

Om meer bekendheid te krijgen met mijn boeken, heb ik een paar keer per jaar winacties op mijn website van Schimmenschuw en op die van De vergeten vloek. In 2019 heb ik ook meegedaan met de Summer Sale en doe ik mee met de End of Year Sale op Smashwords. Dan zijn mijn e-books met korting te downloaden.

Bij de winacties voor mijn boeken, zoals nu de Winter Winactie op mijn Facebookpagina die nog tot 25 december loopt en de Cadeaumaand december in de Zilverboekenclub, vraag ik aan degenen die een boek winnen om een recensie.

Ik heb in 2019 een paar mooie recensies gekregen van de boeken van Johanna Lime. Daar ben ik blij mee. Dank jullie wel! Ik hoop dat het meer lezers over de streep zal trekken om mijn boeken te willen lezen.

Een nieuwe trilogie

In 2019 heb ik zoveel geschreven dat mijn project voor november klaar was voordat de NaNoWriMo zou beginnen. De twaalfde Saturnusmaan was al eerder helemaal uitgewerkt. Dat had eigenlijk mijn project voor november moeten zijn. Dus wat moest ik nu?

Ik zat er al een tijdje over te denken om na De vergeten vloek door te gaan met schrijven in de wereld van Eibor Risoklany (Laskoro en Berinyi). Tenslotte liggen er nog dagboeken in de kast, van Dinie en van mij, van personages uit de twee volgende generaties na Jima en Sylviana. Ik zou dus verder kunnen gaan met de kinderen van de Magii.

Voor Schamel verbond (deel 3 van De vergeten vloek) had ik een kaart getekend van een deel van de ruimte, waar Monoceros, Orion en Taurus op staan. Het is mijn bedoeling dat die in het boek wordt opgenomen.

Nu kan de wereld van Eibor Risoklany vanwege de handelsrelaties met andere volkeren ook wel groter worden. In De vergeten vloek wordt immers al gesproken over een Galactische Vereniging van Planeten. Dus kwam ik op het idee om Interplanetair te gaan.

De kinderen van Jima en Sylviana reizen naar andere plaatsen in de ruimte.

Afijn, u snapt het al. Ik ging brainstormen en bedacht weer nieuwe personages, vreemde planeten en vreemde wezens. Mijn nieuwe project voor NaNoWriMo werd deel 1 van de trilogie Interplanetair. Ik maakte een plot tijdens de voorbereidingen op NaNoWriMo, werkte de personages uit, beschreef een paar scènes met de wereldbouw en ging in november aan het werk. Inmiddels is de helft van het manuscript geschreven. Hoewel het nog maar een eerste versie is, wordt dit een interessant en spannend verhaal. Over wraak en liefde. Ik heb er reuze veel zin in om van deze trilogie weer iets moois te maken!

En het beste nieuws van alles is, dat Zilverbron Interplanetair in de planning heeft gezet. De boeken gaan er komen! Ik heb drie jaar werk. Heerlijk, ik heb er zin in! Dat zal me fijn bezighouden. Bedankt Cocky!

 

Johanna Lime (Marjo Heijkoop)

Een maand met cadeaus voor lezers

7 december 2019

Hebben jullie de WINTERWINACTIES op mijn pagina van Schimmenschuw en op de pagina van De vergeten vloek al opgemerkt?

(Kijk op de pagina’s van de boeken onder het menu ACTIES voor meer details)

 

Ik ben in een gulle bui in december 2019 en geef maar liefst drie boeken weg. (En als je de Zilverboekenclub op Facebook volgt, komen er daar nog eens twee te staan op 20 december).

Waarom ik dit doe?

Omdat ik volgend jaar in april op de Elfia in Haarzuilens wil staan, met Schimmenschuw en de hele trilogie van De vergeten vloek. Als het goed is, is de hele trilogie namelijk eind april 2020 klaar.

Om jullie alvast de kans te geven om de eerder uitgebrachte boeken van mij te lezen, doe ik deze acties. Dan kun je in mei 2020 gewoon verder lezen in Schamel verbond.

De trekking voor deze WINTERWINACTIES is eerste kerstdag. Daarna maak ik de winnaars bekend.

Ik wil er wel iets voor terug. Als je een boek wint, zie ik graag een recensie of lezerservaring verschijnen. Liefst voordat Schamel verbond op de markt verschijnt.

Reageer op mijn Facebookpagina Johanna Lime (en/of in Zilverboekenclub op 20 december) als je mee wilt doen.

 

Succes!

Johanna Lime

 

NaNoWriMo 2019 week 4 en nu even rust

29 november 2019

Week 4 van NaNoWriMo

Ik schreef het vorige week al, ik heb de National Novel Writing Month van november 2019 weer gewonnen. Doel gehaald. Het verhaal over Daniël & Irene, versie 1 ervan, is voor de helft geschreven. Tot en met 25 november werden het in totaal 52.816 woorden met het afkomen van hoofdstuk 14 van de 27 hoofdstukken die het moeten worden.

Daarna heb ik uitstelgedrag vertoond. Ik was moe van NaNoWriMo en ik heb er geen woord meer bijgeschreven.

Hoe kwam dat? Ik had een depressieve bui. Met mijn gedachten zat ik steeds weer bij vorig jaar toen Dinie zo ziek was dat ze niets meer at. We moesten naar de internist en daarna ging ze door de scan. We kregen te horen dat de kanker door haar hele lichaam was uitgezaaid. Ze at al een hele maand niets meer, dat kon zo niet. Maar er was geen houden aan. Op 23 december stierf ze.

Nu gaan we weer naar de decembermaand toe. Ik voel me erg alleen.

Ik ben op de helft van het verhaal en ontdek dat ik te weinig weet. Wie lopen er allemaal in die ruimtestad, hoe zien ze eruit, wat doen ze, wie, wat, waar, waarom en hoe?

Ik moet eerst weer even aan het brainstormen. De vragenlijsten van de personages die ik erbij gehouden heb zijn al schrijvende alweer aangevuld met namen van volksgenoten en uiterlijke kenmerken zijn beter opgeschreven. Maar daarmee ben ik er nog niet. De wereldbouw vraagt om meer details, om meer beschrijvingen, om sfeer en spanning.

Daar heb ik op het moment geen zin in. Ik mis Dinie om mee te brainstormen. Ik schuif het naar het volgende jaar.

Ik ga in december eerst weer een planning maken voor 2020, zoals ik altijd doe. De korte verhalen van Waterloper moeten herschreven worden, ik moet nog een keer naar Brugge voor De Avonturensteen, De twaalfde Saturnusmaan vraagt om een volgende versie en de trilogie Interplanetair vraagt om veel meer ideeën en een chronologie voor boek 1,2 en 3 zodat ik verder kan. Dus freewriten, brainstormen, plotten en meer.

Voor dat meer heb ik al bedacht dat ik weer eens wil gaan tekenen. Een plattegrond van een ruimtestad maken bijvoorbeeld. De plattegrond die ik heb van Biarrastad moet omgekeerd worden, want tijdens het schrijven zijn oost en west verwisseld. Dan heb ik nog geen plattegrond van Bengalostad en die zou ook wel handig zijn.

Ik wil gaan werken met mijn tekenprogramma’s op de computer en weer nieuwe covers maken. En tussendoor komen er nog bergen praktische dingen op me af, zoals behangen en alle kasten in huis eens op gaan ruimen. Weg doen wat ik nooit meer gebruik.

Met dat laatste was ik pas ook bezig. Dat kan ertoe hebben bijgedragen dat ik me zo rot voelde. Spullen van Dinie opruimen omdat ik er niets aan heb. Overal zitten herinneringen aan. Dat valt dus nog niet mee.

Ik gun mezelf nu dus even een paar dagen rust door 0 woorden te schrijven. In december gaan Natascha en ik verder werken aan de redactie van Schamel verbond. Daar kijk ik nu naar uit. We gaan ons best doen om het verhaal zo mooi mogelijk te krijgen voor het boek dat in april 2020 wordt verwacht.

Het andere schrijfwerk zie ik volgend jaar dan wel weer.

 

Zes jaar op rij – ruim 700.000 woorden, of een miljoen?

In de vorige blog over week 3 van NaNoWriMo had ik een plaatje opgenomen waarop stond dat ik al 631.457 woorden had geschreven vanaf 1 november 2014 tot nu. Daarbij zijn alle NaNoWriMo en CampNaNoWriMo projecten meegeteld. Maar het klopte niet.

De organisatoren kregen het niet voor elkaar om op de nieuwe website de woordenaantallen van CampNaNoWriMo van april 2019 en juli 2019 erin te zetten. Daardoor miste ik dus twee maanden schrijfwerk. Het eigenlijke woordentotaal dat ik gehaald heb in de zes jaar dat ik meedoe is 784.839. Kijk maar op onderstaand plaatje. Ik houd de stand zelf in Excel bij en hier heb ik alles van de afgelopen zes jaar bij elkaar staan.

In die tijd heb ik aan korte verhalen geschreven voor de Paul Harland Prijs, Fantastels, Waterloper, onze e-books op Smashwords en aan de trilogie De vergeten vloek. Ook De twaalfde Saturnusmaan en Interplanetair kwamen aan bod.

Tussen de NaNoWriMo en CampNaNoWriMo maanden door hebben Dinie en ik natuurlijk ook geschreven. Schimmenschuw begon als manuscript al op 1 maart 2012, en daarvoor (vanaf 1 november 2011) waren we ook al bezig aan deel 1 van De vergeten vloek. Dus al met al is de stand misschien wel miljoen woorden?

Mijn leraar tekenen op de Pedagogische Academie, waar ik ook les kreeg voor de LO akte tekenen, zei altijd dat ik een eigen stijl had met mijn schilderijen. Maar om echt een kunstenaar te worden moest ik wel 100 schilderijen maken.

Misschien ben ik dan nu eindelijk zo ver dat ik me na miljoen woorden schrijver kan noemen. In elk geval heb ik in die tijd erg veel geleerd over schrijven en dat houdt ook nooit meer op. Ik begin te merken, aan het redactiewerk en aan het lezen van debuutromans, dat ik geen beginner meer ben. Alleen vraag ik me af waarom het zo moeilijk blijft om bij korte wedstrijdverhalen hoger te scoren. Misschien ben ik gewoon beter in het schrijven van romans? Wat denken jullie?

 

Groeten van Johanna Lime

NaNoWriMo 2019 week 3, Winnaar

23 november 2019

Week 3 van NaNoWriMo

In de derde week van de National Novel Writing Month dacht ik elke dag wel weer lekker door te kunnen schrijven aan mijn verhaal. Dat bleek nog niet zo gemakkelijk te zijn. Allereerst had ik last van uitstelgedrag en deed ik er van alles omheen, maar schreef ik urenlang niets. Daarnaast kreeg ik nog vier nieuwe hoofdstukken binnen van het redactiewerk voor deel 3 van De vergeten vloek, en die wilde ik eerst af hebben voordat ik aan het verhaal voor NaNoWriMo begon. Gelukkig bleek ook nu weer dat het met de te wijzigen scènes eigenlijk wel meeviel met die redactie. Natuurlijk ben ik ook niet alleen maar hele dagen aan het schrijven en moest er daarnaast van alles in de huishouding gedaan worden. Dan heb ik mijn koolhydraatarme dieet waar ik rekening mee moet houden. En de fysiotherapie met de oefeningen en het fietsen op de hometrainer. Dat is allemaal al drukte genoeg, zou je zeggen.

Toch wilde ik echt meters maken, maar het viel nog lang niet mee. In deze derde week begon ik vaak pas om drie uur ’s middags te schrijven voor de NaNoWriMo. Dan was ik even bezig en merkte tot mijn schrik dat het tijd was om het eten klaar te maken. Meestal at ik dat op bij het kijken naar het nieuws en ‘de wereld draait door.’ Gek, ik keek daar vroeger nooit naar maar de laatste tijd vind ik het wel leuk. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik alleen ben nu. Als het journaal van acht uur dan voorbij was, ging ik pas weer verder schrijven. Ik zat helemaal in het verhaal en het werd snel elf uur ’s avonds. Een paar keer in de afgelopen week ben ik pas ver na middernacht naar bed gegaan. Dat moet niet te vaak gebeuren, want dan slaat de vermoeidheid toe.

Het duurde deze week wat langer om aan de woordenaantallen te komen. Ik zat in het middenstuk van het plot. Om het verhaal goed op te schrijven was er meer onderzoek nodig. Sommige scènes vereisten dat ik er nog iets nieuws bij moest verzinnen, want ongemerkt had ik de informatie al eerder gebruikt in het verhaal. Dat bedenken duurt meestal wel even. Gelukkig lukt het me telkens weer om iets te vinden waarmee ik verder kan.

Vanaf dag 1 tot afgelopen donderdag was het me gelukt om, met in week 2 het slim over de dagen verdelen van de woordenaantallen, elke dag precies 1667 woorden of meer toe te voegen. Donderdag lukte dat niet. Ik had er 1319. Geen ramp natuurlijk want er was al een flinke buffer opgebouwd. Op vrijdag rond een uur of 11 ’s avonds is het me gelukt om over de 50.000 woorden heen te gaan. Ik heb de NaNoWriMo van november 2019 weer gewonnen!

 

Zes jaar op rij.

Ik houd van de National Novel Writing Month. Het is voor mij een geweldige manier om aan een flink deel van een boek te werken. In de drie weken van november 2019 ben ik gekomen tot halverwege hoofdstuk 14 voor Interplanetair deel 1, Daniël en Irene. Dit moet uiteindelijk het eerste deel van een nieuwe trilogie worden die na De vergeten vloek gaat komen. Het manuscript is voor de helft af. Dat wil zeggen, versie 1 ervan. Want dit jaar heb ik echt volgens de NaNoWriMo traditie een eerste versie geschreven. Ik ben er nog niet klaar mee, ik moet nog verder totdat ik het hele verhaal voor mezelf heb uitgewerkt. En dan komen er nog een aantal herschrijfrondes. Een boek is nu eenmaal niet zomaar klaar, het schaven en nog beter maken begint later pas.

Op de nieuwe website van NaNoWriMo staat tegenwoordig alles bij elkaar. Niet alleen van de schrijfmaanden van november (NaNoWriMo), maar ook van april en juli (CampNaNoWriMo). Bij CampNaNoWriMo kun je zelf een doel stellen, daar mag je ook 10.000 of 20.000 woorden in een maand schrijven. Het is maar een keer voorgekomen dat ik het woordenaantal niet gehaald heb in zo’n maand. Daardoor heb ik nu in zes jaar tijd 631.457 woorden geschreven. Het zijn woorden die horen bij De vergeten vloek, bij korte verhalen en bij De twaalfde Saturnusmaan. Nu dus ook bij Interplanetair.

Dat er zoveel woorden zijn geschreven door mij, betekent niet dat al die woorden ook in boeken en verhalen staan. Toch is ongeveer de helft ervan wel in boeken en e-books terecht gekomen.

Ik ben soms een traditionele NaNoWriMo deelnemer, dan schrijf ik versie 1 van een verhaal. Maar vaak ook ben ik een rebel. Dat houdt in dat ik dan bezig ben met een herschrijfronde. Het is wel leuk om te zien hoe de titels van de manuscripten door de jaren heen steeds weer veranderd zijn. Ik merk ook dat ik door onder andere hieraan mee te doen een routine in het schrijven heb opgebouwd. Ooit hoop ik die toch ook nog eens voor tekenen te krijgen.

De intrinsieke motivatie voor verhalen schrijven is er, ik heb nog genoeg ideeën die ik ooit ook nog eens wil uitwerken voor een roman. NaNoWriMo maanden helpen me telkens weer om de routine van het elke dag aan een verhaal bezig zijn vast te houden.

 

Winnaar

Alles is relatief. Ik ben een winnaar! Ik heb een pdf bestand gekregen waar ik mijn pseudoniem op in kan vullen en de naam van het manuscript waaraan ik heb gewerkt.

Ik weet ook dat dit een prestatie is waar ik nog weinig mee kan. Ik heb iets op mijn computer staan waar ik lange uren in gestoken heb, maar wat heeft het voor zin?

Het wordt pas echt leuk als de verhalen die ik schrijf als een boek of een e-book gepubliceerd worden.

Korte verhalen schrijf ik meestal om ze aan een schrijfwedstrijd mee te laten doen. Als ik ze daarna voorzien van een juryrapport terug krijg, ga ik ze herschrijven en helemaal ideaal laat ik ze door een gedegen redactie gaan. Dat ik het kostenplaatje daarvan nooit meer terugverdien, interesseert me de laatste tijd minder dan vroeger, al blijft het krom dat je als fantasy/scifi-schrijver nauwelijks betaald krijgt voor al je werk. Ik vind het leuk om voor zo’n verhaal een leuke kaft te tekenen, het van een lay-out te voorzien en het op Smashwords uit te kunnen geven als e-book. Het alternatief is dat het op de computerschijf blijft staan en daar nooit meer af komt. Aan gratis weggeven doe ik niet meer, dat geeft een verkeerd signaal af. In sommige maanden verdien ik zelfs een paar centen aan mijn gepubliceerde e-books, als iemand een verhaal bij Smashwords of via Kobo of Bol heeft gekocht. Dan kan ik wel een gat in de lucht springen, zo blij ben ik dan. Gelukkig hoef ik van het geld niet te leven. Wat dat betreft is het eerder een hobby, want het kost me meer dan het oplevert.

Het wordt nog veel mooier als mijn langere verhalen echte paperbacks worden met een prachtige kaft, een foto en een flaptekst. Ik ben dan ook blij met uitgeverij Zilverbron. Daar kan ik ook echt andere schrijvers ontmoeten en daar voel ik me gewaardeerd. Bovendien ben ik nu op Facebook al ongeveer een jaar bezig als een van de beheerders van de Zilverboekenclub, waar ik samen met de auteurs hun personages en werelden uit de boeken voorstel aan de lezers. Zilverauteurs zijn auteurs die boeken hebben uitgegeven bij Zilverspoor of Zilverbron. De Zilverboekenclub gaat over hun boeken. U kunt er bijvoorbeeld ook recensies plaatsen bij de foto’s van de boeken, op Facebook dus.

Op het moment kan ik helaas niet zo gemakkelijk meedoen bij het verkopen van de boeken op de verschillende festivals zoals Comic Con, Elfia, Castlefest, Keltfest en dergelijke. Ik houd het staan geen weekend vol met mijn versleten heup en knie. Maar in april hoop ik toch wel op de Elfia in Haarzuilens te staan. Het afvallen lukt met het dieet dat ik van de diëtiste kreeg goed, al is er nog een lange weg te gaan voordat ik weer zo slank zal zijn als eigenlijk het beste voor me is. De oefeningen van de fysiotherapeut helpen ook, al heb ik sommige dagen best veel pijn. Ik hoop zonder operatie zover op te knappen dat ik weer helemaal fit word.

Op de Elfia van Haarzuilens in april 2020 kunt u dan de hele trilogie van De vergeten vloek kopen. Het schrijven en herschrijven daarvan besloeg een paar jaar van de NaNoWriMo, maar de boeken in handen hebben en ze echt kunnen lezen geeft me pas het gevoel een winnaar te zijn.

En de mooiste prijs om te winnen is als lezers laten blijken dat ze mijn boeken gelezen hebben en dat ze ervan genoten hebben. Want daar doe ik alles voor.

 

Groeten van Johanna Lime