Mijn achtste blog voor de leesuitdaging van 2018

Twee fantasyboeken voor mijn achtste blog van 2018 in verband met de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads

Achtste blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 25 oktober 2018

Dit blog gaat over twee boeken die ik in 2018 las voor de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads. Drakenkruid van Jeroen Vreijling en Pangaea, verloren wereld van Tycho Scholten.

Drakenkruid

Drakenkruid is het debuut van Jeroen Vreijling dat is uitgebracht bij Zilverbron.

Het boek kan gelezen worden door de jeugd vanaf ongeveer 10 jaar. Het is een verhaal over draken, mensen, dwergen en elfen. De draak Bulder wordt na een lange winterslaap wakker en zorgt voor veel paniek. Bij de dwergen die tunnels graven in de bergen geeft zijn ontwaken de nodige problemen, net nu ze van plan zijn om eens een tunnel naar boven te maken zodat ze ook de wereld boven de grond kunnen onderzoeken.

In de wereld van de mensen is er een oorlog tussen twee volken aan de gang. Hoe dat zo gekomen is, wordt in het boek verder verteld. Dit zorgt voor onverwachte wendingen in het verhaal waardoor je als lezer nieuwsgierig blijft.

De elfen zijn op een heel onverwachte plaats te vinden en met hen krijgt Amy te maken. Zij werkt bij haar oma in een kruidenwinkel en ze vraagt zich af waarom haar oma toch maar steeds het drakenkruid wil kweken in de tuin achter de zaak. Op een dag vindt ze haar oma dood in de tuin, dat is ook de dag dat Bulder wakker is geworden. De draak komt op het kruid af en daar komen allerlei avonturen van.

Kan Amy de woeste draak de baas? Heeft ze wel genoeg drakenkruid? Welke rol speelt die vreemde man met die kap over zijn hoofd die elk jaar drakenkruid komt kopen?

Een leuk avonturenverhaal met een wat ander dan gewoonlijke kijk op draken, elfen, mensen en dwergen. Leuk voor jongere lezers, maar ik heb er als volwassene ook zeker van genoten.

Pangaea, verloren wereld

Pangaea, Verloren Wereld is het debuut van Tycho Scholten en het eerste deel van een trilogie die wordt uitgebracht door Zilverbron.

De hoofdpersoon is Xugan, een jongeman die als boodschapper wil gaan werken voor zijn land Utar. Maar wanneer hij naar het gebouw gaat waar hij zijn opdracht krijgen zal, wordt zijn stad aangevallen door het buurland Egar. Er volgt een heftige strijd waaraan Xugan op het nippertje ontkomt. Hij maakt het zijn taak om alle landen van Pangaea te waarschuwen voor het gevaar en onderweg beleeft hij allerlei avonturen. Hij trekt met zijn paard de wereld van Pangaea door.

Door de reis die Xugan maakt leer je als lezer langzamerhand de gebieden, landen en hoofdsteden van Pangaea kennen en krijg je te zien welke volkeren er wonen.

Verschillende hoofdstukken beginnen met ‘Het verhaal van…’ en dat betekent dat er gedeelten van de verhalen van Pangaea verteld worden vanuit andere personages. Personages die in het verhaal van Xugan een rol spelen of die iets toevoegen aan de wereld. Er worden menselijke drama’s beschreven. Niet alleen het verraad van Egar vormt een gevaar voor Pangaea, er zijn andere gebeurtenissen die eveneens grote gevolgen hebben op het leven van de mensen.

Xugan maakt zelf ook dramatische gebeurtenissen mee op zijn reis en wanneer het geheim van zijn ware identiteit uiteindelijk onthuld wordt, zal hij daar een nieuwe weg in moeten vinden.

Als lezer vermoed ik dat er veel meer schuilt achter de verhalen van de verschillende personages die in dit eerste deel aan bod zijn gekomen. Dit eerste boek geeft een fraaie uiteenzetting van de wereld van Pangaea, de wereld uit de tijd dat de verschillende continenten van de aarde nog aan elkaar vast zaten. Ik vind het heel knap dat iemand van achttien zo’n prachtige verbeeldingswereld bedenkt en er de verhalen vanuit verschillende personages over in dit boek kan zetten. Het schrijven in tegenwoordige tijd brengt dit verhaal dichter bij de lezer, de schrijfstijl leest lekker weg.

De uitkomst voor Xugan was voor mij wel wat voorspelbaar en ik ben erg nieuwsgierig naar hoe hij om zal gaan met wat hij te weten is gekomen aan het einde van het boek. Ik wacht het tweede deel dus graag af om weer verder te kunnen lezen.

Zevende blog in verband met mijn leesuitdaging van 2018

Een fantasyboek over mythologische vogels en een voorloper op een science-fantasy serie voor mijn zevende blog van 2018 in verband met de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads

Zevende blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 25 oktober 2018

Dit blog gaat over twee boeken die ik in 2018 las voor de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads. Het eerste boek heet Falco en de gestolen stympha’s en is geschreven door Nienke Pool, het tweede is Vuur & Vergankelijkheid van Kelly van de Laan

Falco en de gestolen stympha’s

Een verhaal van Nienke Pool, uitgebracht bij Godijn Publishing.

Falco en de gestolen stympha’s gaat over een Vogeljongen uit het moeras. Zijn volk jaagt met pijlen uit polsbogen en met hun stympha’s, mythologische vogels met koperen bekken en metalen klauwen. Hun vleugels kunnen veranderen in metalen pijlen met gif. De poep van de vogels heeft magische kwaliteiten, maar gelukkig zijn er ook helende toepassingen van het stymphagif.

Vogelmensen uit Kuskoy kunnen niet zonder hun stympha’s, net zoals de Akash niet zonder hun prachtige paarden kunnen. De wereld Concordia is sinds er een Melt Down heeft plaatsgevonden niet meer het vredige land waarbij alle delen samenwerkten. De Alkeiden gaan rovend door alle streken en halen van de diverse bevolkingsgroepen van alles weg wat deze mensen niet kunnen missen.

De president heeft zelf weinig meer te zeggen sinds een Vogelheks de touwtjes in handen heeft. De Mallakken zouden een steun moeten zijn maar er is iets vreselijk mis. Er komen luchtschepen naar Kuskoy, waar Falco’s vader Canard de hoofdman is. Ze komen om verdragen te sluiten en willen de olie uit het moeras hebben, maar Falco komt te weten dat het de Alkeiden om hun stympha’s te doen is. Met zijn vriend Tycho gaat Falco eropuit om de gestolen stympha’s te redden.

 

De wereld waarin het verhaal zich afspeelt blijkt een collage te zijn van mythologische verhalen en van moderne techniek. De Alkeiden vliegen in luchtschepen met zeilen, Tycho’s vader heeft nog een ouder luchtschip in de schuur dat vroeger werd gebruikt en waar Falco en Tycho nu mee naar een andere streek vliegen. Er is tv en er zijn hologrammen. Maar Falco is het leven in het moeras gewend, het jagen met zijn stympha. Hij wordt geholpen door de magie van de Mallakken.

Dit is een verhaal vol actie en intriges. Over echte vriendschap en ware liefde. Wie zijn je ware vrienden en wie zijn de vijanden? Hoe weet je dat er een verrader is? Is iedereen wel wie hij zegt te zijn. Welk duivels plan zit er achter het stelen van de stympha’s? Stukje bij beetje krijg je meer informatie waardoor je mee kunt denken met Falco.

Falco komt in alle gebieden van Concordia en leert steeds meer over de wereld zoals hij nu is en vroeger was en eigenlijk zou moeten zijn. Kan hij met zijn oude en nieuwe vrienden de wereld redden van een gewisse ondergang? Wat moet hij daarvoor opofferen? Zal hij zijn waardigheid behouden en zijn vijand recht in de ogen kijken?

Het verhaal leest lekker vlot weg. Dit is een prima avonturenverhaal met veel actie en spanning. Het boek is voor de doelgroep jeugd, maar ik heb er als volwassene ook van genoten. Een fantasyverhaal dat het mythische verleden met een fictieve toekomst kruist. Zeker een aanrader voor fantasy fans.

Vuur & Vergankelijkheid

Dit boek is de voorloper op de Lentagon trilogie van Kelly van der Laan. Het is uitgegeven bij Zilverspoor.

Vuur & Vergankelijkheid is een op zichzelf staand verhaal dat zich 70 jaar voor de Lentagon trilogie afspeelt. Leah Telchian en Stefan Lentan ontwerpen een poortstation. Dit wonder van technologie en magie stelt je in staat om met één stap in een ander land of werelddeel terecht te komen. Maar voordat het zover is, moeten ze hun plan verdedigen en de universiteiten mee krijgen. Er is ook kristal van goede kwaliteit nodig om het project mogelijk te maken, waardoor ze naar Surral moeten gaan, want daar zijn de Haenmijnen. Al het onderzoek kost een flinke duit en het valt niet mee om de juiste investeerders te vinden. Maar Kain Telchian, de opa van Leah, is steenrijk en hij wil zijn geld wel in hun onderzoek investeren.

Er wordt een team samengesteld waarbij Iris Manderlay wordt ingehuurd voor de berekeningen. Zij en Stefan krijgen een relatie, terwijl Leah een fijne vriendin krijgt aan Danira die al bij de universiteit van Surral aan het werk was en de Haenmijnen kent. Het onderzoek en de bouw van een proefstation lopen gesmeerd, tot op een bepaald moment waarop er dingen mis gaan. Er moet haast wel een saboteur zijn, maar wie is dat en hoe kunnen ze die betrappen?

De concurrent, Mendoza,  is op een andere plek ook bezig met een poortstation en aan de berichten te horen zijn ze al verder dan zij. Kain Telchian reageert onverwacht fel en maant hen tot spoed.

Krijgen ze op tijd hun tests klaar zodat zij het eerste goed werkende poortstation zullen hebben? Of zal Mendoza het van hen winnen?

 

Dit is een super spannend boek in de traditie van de Lentagon trilogie maar dan met andere personages. Dit zijn de grootouders van de leden uit de Lentanfamilie die in de Lentagon trilogie de hoofdrollen hebben. Het is een andere tijd. Maar ook hier speelt de beïnvloeding van de realiteit een grote rol. De mogelijkheden die het biedt wanneer je een talent bent die de realiteit kan veranderen, met en zonder behulp van het kristal. De gevaren die op de loer liggen wanneer je die magie gebruikt.

Het is bovendien een prachtig verhaal met romances en vriendschappen, met concurrentie en jaloezie. Het gaat over vriendschap en haat. Dit is een goede voorloper op de Lentagon trilogie want hierin kun je lezen hoe voor het eerst het idee voor poortstations ontstond en hoe die in de wereld kwamen. Welke offers er voor nodig waren en hoe de oorlog tussen Jedia en Parsia is ontstaan. Je kunt erin lezen waar de wortels van de Lentan familie liggen. Bovendien geeft het, samen met de kaart voorin het boek, prachtig weer hoe de wereldbouw van Kelly in elkaar steekt, welke continenten er zijn en welke landen je hebt.

 

Ik heb dit boek in zeer korte tijd uitgelezen, want het greep me vast. Net zoals de Lentagon trilogie dat eerder met me deed. Ik heb er weer enorm van genoten want ik moest weten hoe het verhaal verder ging. Het verhaal is vanwege het ik-perspectief dat gebruikt is erg indringend. De boeken van Kelly van der Laan zijn echte aanraders voor liefhebbers van fantasy en science fiction met thrillerachtige elementen. In een tijd die goed te vergelijken is met een niet zo al te verre toekomst die past bij onze eigen belevingswereld.

Echt een aanrader om te lezen.

Zesde blog in verband met mijn leesuitdaging van 2018

Een fantasyboek en een bundel met sciencefictionverhalen voor mijn zesde blog van 2018 in verband met de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads

Zesde blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 25 oktober 2018

Dit blog gaat over twee boeken die ik in 2018 las voor de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads. De eerste wereld van Marc Lommert en Conquistador van Johan Klein Haneveld.

De eerste wereld

Ik ontmoette Marc Lommert in april op de Elfia in Haarzuilens en kreeg van hem het boek ‘De eerste wereld’, omdat ik de winnaar was van een actie bij Godijn Publishing. Leuk zo’n cadeau!

Het verhaal

Het boek bevat een inhoudsopgave en drie mooie kaarten van deze eerste wereld die ik tijdens het lezen veelvuldig heb geraadpleegd, want er komen veel landstreken ter sprake.

Er spelen een paar verhaallijnen door elkaar. Een ervan is die van een alchemist en Grootmeester, een is van de Schim en een ervan gaat over de hoofdpersonages Tarú en Eroc, twee jongens uit een zuidelijk dorp, Eyum. Op de top van een berg vinden ze een schat, een bol waarin ze iets bijzonders zien. Omdat zij gezworen vrienden zijn, doen zij alles samen. Ze gaan met het gevonden voorwerp naar hun dorp en vertrouwen het geheim toe aan de smid die de Kunsten kan gebruiken. Hij ziet het belang van hun vondst en stuurt hen naar de prins die de boodschap in de bol zou kunnen lezen.

Dan begint een reis over Leëvion, de eerste wereld. De vrienden trekken door gevaarlijke streken en worden nagezeten door de Schim. De prins roept een Raad bijeen en moet met een groep op reis om de boodschap die in de bol verborgen is te laten duiden door iemand die de wereld overziet en veel kennis heeft. Ze moeten naar het land van Dwelven en Alchemisten.

Zal de Schim alle macht naar zich toetrekken en hun wereld in het verderf storten of is er nog een uitweg? En wat voor gevolgen heeft de boodschap uit de bol voor de wereld van de Mensen?

Leeservaring

Ik moest wennen aan de schrijfstijl. Het verhaalperspectief is vanuit een alwetende verteller gezien. In het begin lijkt veel vanuit waarnemingen van buiten de personages te worden weergegeven. Je ziet hun gelaatstrekken, hun bewegingen, hun acties en hoort hun woorden. Daardoor was het een beetje afstandelijk, maar later in het boek kom je dichterbij en leer je de personages langzaamaan beter kennen, door wat ze meemaken en door hun persoonlijke geschiedenissen. Veelvuldig worden er vragen gesteld waarna een gedeelte van de leefwereld en gewoonten wordt vrijgegeven. Steeds krijg je als lezer de informatie die je nodig hebt gedoseerd toebedeeld. Door deze manier van schrijven beleef je de acties niet zozeer vanuit de gevoelens van de hoofdpersonages. Er zijn veel gesprekken die de spanning wat wegnemen. De wereld heeft ook een aantal eigen woorden die vervreemdend werken, maar voor deze wereld wel logisch klinken.

Af en toe is er een bladzijde tussengevoegd met een gedicht waar vanuit de Schim getoond wordt wat er nu werkelijk is gebeurd. Soms is er een sprong terug in de tijd en wordt verteld wat er met de Grootmeester alchemist gebeurd is. Als lezer wil je weten waar de Schim is, wie het is en of hij een gevaar oplevert voor de jongens. Op den duur wist ik niet meer wie ik ervan moest verdenken de vijand te zijn. Dat vond ik knap en het hield de spanning er zeker in. Aan het eind weet je als lezer alles wat je vragen wilde over dingen die nog niet helemaal duidelijk waren. Ik vond het een goed boek. Het is het eerste deel van Drie Werelden en daarom verwacht ik dat het tweede boek over een tweede wereld zal gaan en het derde over de derde wereld. Dat betekent dat het verhaal nog niet af is. Maar het einde tot nu toe vormt wel een mooie afsluiting. Ik vind dit boek een aanrader voor liefhebbers van het fantasy genre.

Conquistador

Conquistador is een mooi mozaïek van science fiction verhalen, geschreven door Johan Klein Haneveld en uitgegeven door Godijn Publishing.

Het zijn boeiende verhalen die lekker vlot lezen. Ik werd meegetrokken door de vlotte manier van vertellen. De vele abstracte begrippen en concepten van de verbeeldingswereld kon ik goed begrijpen, de context van het verhaal hielp hier goed bij. Voor science fiction verhalen vond ik dat ze bijna concreet overkwamen, wat ik maar bij sommige schrijvers heb.

Conquistador, het titelverhaal bevat de meeste pagina’s (64) en ik vond dit het beste verhaal uit de hele bundel. Leuk dat Jonas Janquill, de hoofdpersoon uit dit verhaal, in een later verhaal nog eens terugkeert. Hij is een avonturier die verlaten, uitgeholde asteroïden bezoekt, op zoek naar bijzondere voorwerpen. Daar vindt hij een spoor dat speciaal voor hem achtergelaten is.

Ik vond alle verhalen uit deze bundel goed. Dat komt misschien doordat ze prima bij elkaar passen. In meerdere verhalen komen dezelfde concepten terug, zoals een kunstmatige wereld in een kloof, een Dysonbol, of een onderwaterwereld.

‘De klim’ vond ik een erg goed verhaal, met een iets andere invalshoek.

‘Afdaling’ geeft het idee van een zoektocht onder water waar een bijzondere ontdekking wordt gedaan.

Hoewel ik hoop dat de toekomst er niet echt zo uit gaat zien dat de menselijke geest in een kunstmatig lichaam wordt gestopt met informatica en intelligente machines, of dat we moeten leven in aangelegde Dysonbollen, wanneer de aarde een woestenij wordt, is dit misschien een mogelijke uitkomst. Het mooie van de verhalen in deze bundel is, dat de menselijke waarde een belangrijke rol speelt en dat er op het eind een sprankje hoop op iets beters te zien is. De waarschuwing voor vereenzaming omdat echte sociale contacten verdwijnen door gebruik van apparatuur waarin men zich verliest, is een herkenbaar thema dat in sommige verhalen doorschemert.

Ik vind dit een van de betere bundels met science fiction verhalen die ik tot nu toe gelezen heb. Van deze verhalen van Johan Klein Haneveld kon ik echt genieten. Ik raad dit boek aan bij iedereen die sciencefiction leest of eens een blik op een mogelijke toekomst werpen wil.

Plotschema voor deel 3 klaar.

Geplaatst 14 augustus 2018

Wij zijn klaar met het plotten van het verhaal voor deel 3 van trilogie De vergeten vloek, dat voorlopig nog de werktitel Vuur en Zwaard heeft. Het was een flinke klus om alle rode draadjes van deel 1 (Sluimerend vuur) en deel 2 (Smeulend venijn) bij elkaar te krijgen, maar we denken dat we daarin wel geslaagd zijn. Ook deel 3 zal bestaan uit een proloog, 30 hoofdstukken en een epiloog.

We kunnen aan het schrijven. Allereerst gaan we nog even na wat we al hebben staan, want er zijn al een aantal hoofdstukken geschreven tijdens de NaNoWriMo van november 2014. Het project van toen heette Strijd en het is nog de vraag of er bruikbare tekst te vinden is, want vier jaar geleden schreven we anders dan nu. Maar wie weet, valt het mee.

In elk geval staat de verhaallijn nu in een plotschema. Dat wil niet zeggen dat we tijdens het schrijven nooit af zullen wijken van de planning. Maar het is fijn dat we alvast een houvast hebben, een kapstok om het verhaal aan op te kunnen hangen.

Na een lange periode redactiewerk voor boek 2 kijken we uit naar creatief schrijven. Boek 3 van de trilogie staat gepland voor april 2020. Dat kunnen we dus vast wel op tijd halen.

Wij vieren vandaag dat we deze mijlpaal weer hebben gehaald.

 

Groeten van Johanna Lime

Fantasyboeken over een wereld met mensen, draken en nog meer, deel 2

Fantasyboeken over een wereld met mensen, draken en nog meer, deel 2 Kristallen hart en Kristallen ziel van Cocky van Dijk

Vijfde blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 30 juni 2018

Dit blog gaat over twee boeken die ik in 2017 en 2018 las voor de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads, over twee boeken van Cocky van Dijk, uitgegeven bij Zilverspoor.

Kristallen hart

Cocky van Dijk heeft eerder een trilogie geschreven over Fenna, de drakenzieler. Deze Drakenzieler trilogie bestaat uit de boeken Spiegelgeest, Sluimergeest en Schemergeest. Het tweeluik Drakenijs kan afzonderlijk van de trilogie gelezen worden, omdat zich dit in een andere plaats afspeelt, namelijk in de wereld van de IJsDraken.

Isa, de Hoeder van het Zielenhof, is ten einde raad. Nu een groep IJsDraken zich heeft afgesplitst van de Drakenburcht, is het in stand houden van het ijs, waarin mensen die aan het eind van hun levensdagen zijn worden ingevroren, een probleem geworden. Isa ziet letterlijk het hof in elkaar storten. De groep Draken weigert echter te hulp te schieten.

De Aos Si´ hebben het kind van Borak en Nora gewisseld met een van hunzelf. Borak en Nora besluiten het kind, ondanks hun verdriet, op te nemen in het gezin om de wraak van het Andervolk te voorkomen. Het kind groeit op zonder weet van zijn anderszijn. Tot hij wordt opgeroepen door zijn eigen ras…

Fenna gaat op studie bij de IJsDrakenburcht. Vanaf het moment dat ze voet zet in dit ijzige land voelt ze instinctmatig dat er iets niet klopt. Een oud kwaad roert zich…

 

Fenna reist af naar de wereld van sneeuwvlaktes en ijzige kou, naar de plaats waar IJsDraken leven. De wereld daar wordt heel beeldend beschreven en je voelt al gauw met Fenna mee. Alles is hier vreemd en al gauw merkt Fenna dat er iets mis is in de Drakenburcht. Ze gaat op onderzoek uit en ontdekt dat er duistere machten aan het werk zijn die de draken hebben beïnvloed.

Dit is een mooi verhaal over draken en mysteries rondom de zielen van mensen, de wereld van de Aos Si en de IJsDrakenburcht. Een bijzonder boek dat zijn weerga niet kent.

 

Kristallen ziel

Om samen met het wisselkind te kunnen ontsnappen uit de wereld van de Aos Sí, moest Fenna een wederdienst beloven aan een onzichtbare helper. Nu ze weer in de veilige IJsDrakenburcht is, wordt ze gedwongen haar belofte in te lossen, maar tegen welke prijs?

Het wisselkind, Muloc, is bevrijd en terug bij zijn ouders. Wat is vrijheid als het verleden je niet met rust wil laten? Als je verleden je in zijn greep blijft houden?

Calvyn vecht als Ilahghmoc voor zijn vaders acceptatie, terwijl hij zijn menselijkheid van zich af probeert te schudden. Dan krijgt hij een opdracht waardoor hij beide in een klap kan bereiken, maar daarvoor moet hij alles wat hij heeft geleerd en waar hij als mens voor stond, loslaten.

De Aos Sí gaan door met hun duistere spel. Fenna, Muloc en Ilahghmoc proberen ieder voor zich de problemen die dat oproept het hoofd te bieden

 

Wanneer je aan dit boek begint, heb je al kennis gemaakt met het leven in de Drakenburcht, de tochten over de ijsvlaktes, de snerpende kou, de zielen die bewaard worden in het ijs, de IJsDraken en de Aos Si.

In dit tweede deel moet Fenna haar belofte inlossen, maar de prijs die ze daarvoor moet betalen is wel heel erg hoog.

De wisselkinderen worden geplaagd door wat er in het verleden is gebeurd. Horen ze eigenlijk wel bij de wereld waar ze bij zouden moeten horen?

Darion krijgt een slecht bericht en ook de draken en de Hoeders van de zielen maken allerlei gevaarlijke momenten door. Een spannend vervolg van deel 1 dat mij voortdurend blijft boeien. En het is echt geweldig om over het draakje Zot te kunnen lezen.

 

Dit tweeluik is een aanrader voor de fantasylezer, zeker wanneer je van (IJs)draken houdt. Bovendien is het een aanrader als je ook wel van griezelen houdt, want de Aos Si zijn schurken die nergens voor terugdeinzen.

Fantasyboeken over een wereld met mensen, draken en nog meer, deel 1

Fantasyboeken over een wereld met mensen, draken en nog meer, deel 1 Bloed en Macht van Kim ten Tusscher

Vierde blog voor de Leesuitdaging van 2018

Geplaatst 30 juni 2018

Dit blog gaat over twee boeken die ik in 2017 en 2018 las voor de Leesuitdaging van Hebban en Goodreads, over twee boeken van Kim ten Tusscher, uitgegeven bij Zilverspoor.

BLOED

Kim ten Tusscher schreef na haar debuut Hydrhaga de Lilith trilogie (Gebonden in Duister, Verbroken in Schemer en Geboren in Licht) en Jager & Prooi. Bloed is daarom haar zevende boek en het eerste deel van de Vertellingen van de Ondergang, een op zichzelf staande serie die verder gaat waar de Lilith trilogie stopte.

 

BLOED gaat over bloedlijnen en afkomst. Lilith, de hoofdpersoon, is een vrouw en tegelijkertijd een machtige drakenwisselaar. Na al haar avonturen in de Lilith trilogie accepteerde ze de rol als profeet van de god Jakob. De vrede tussen Merzia en Naftalia is aan het begin van dit boek hersteld. Lilith is heel goed bezig in haar nieuwe rol van profeet. Ze dwingt de Merzianen niet om zich tot haar geloof te bekeren, maar zorgt ervoor dat er goede scholen komen en dat de zieken verzorgd worden. Ze heeft genezeressen in dienst en is er zelf ook een. De Merzianen herinneren zich echter nog dat Lilith als draak veel verwoest heeft in de vorige strijd. Ze behandelen haar nog steeds niet met het respect dat ze verdient.

Kiril is degene Merzia bestuurt. Hij probeert ook om het goede te doen voor het land en voor het volk. Maar dan komt er een bericht dat de zoon van de vorige koning, Yvar, is gevonden. De jongen, Rayender, komt samen met een magiër naar Merzia en beklimt de troon. Zodra hij de leiding overneemt, worden de Jakobanen achtervolgd en opgejaagd. De zo zorgvuldig opgebouwde vrede blijkt fragiel te zijn. Om haar volgelingen te beschermen, moet Lilith worden wat ze altijd heeft gevreesd, namelijk een draak. En landvoogd Kiril kan niet anders dan het zwaard weer oppakken. Hij moet weer vechten als een wolf.

In een afgelegen woestijndorp woont Nighram. Ze moet vluchten voor de gevolgen van de oorlog. Alleen door haar geheim kan ze haarzelf en haar ouders misschien nog redden.

De verbeeldingswereld van het boek omvat meerdere landen, waardoor er verschillende verhaallijnen zijn. Als lezer wil je weten hoe het de personages vergaat en of ze de problemen die worden opgeworpen het hoofd kunnen bieden of eraan ten onder zullen gaan. Het is spannend, dus wil je doorlezen.

Lilith reist naar Naftalia voor hulp, want de Jakobanen hebben daar een groot leger onder leiding van Tokala. Maar ook hier wordt Lilith met wantrouwen bejegend. Er komt weer een hevige strijd in Merzia.

Kiril vindt de maatregelen van magiër Nayaku en kindkoning Rayender veel te ver gaan en verzet zich tegen hen. Daarvoor wordt hij zwaar gestraft.

 

MACHT

Iedereen schrikt op als Lilith en een witte draak elkaar proberen te verwoesten boven het slagveld bij Nadesj. Hun strijd op leven en dood heeft verstrekkende gevolgen: een nieuwe magie lekt vrij de wereld in. Voor Tokala is deze makhma een godsgeschenk, voor de Merzianen is de magie het laatste redmiddel om hun land te redden. De tijd dringt voor Nayaku en de enige persoon die hem kan helpen om deze nieuwe kracht te doorgronden, is Lilith. Zij is sinds het gevecht echter verdwenen.

In een versnipperd strijdtoneel moet iedereen opnieuw bepalen aan welke kant hij staat. Vijanden vormen wankele bondgenootschappen en vrienden komen lijnrecht tegenover elkaar te staan.

 

MACHT gaat over wie nu eigenlijk de macht hebben en over de vreselijke gevolgen die het gebruik ervan kunnen hebben. In dit tweede deel is duidelijker dat Kiril en zijn zus Yanna de kinderen van Liis zijn uit de Jager en Prooi boeken en ook dat Nighram de dochter is van koning Yvar en haar moeder Nigesanla uit de Lilith trilogie.

De magiër Nayaku die Rayender naar Merzia bracht, heeft zo zijn eigen redenen om in Merzia te zijn. Net als Tokala die in opdracht van Jakob Merzia aanvalt. Zal zijn veroveringstocht wel ophouden bij dit ene land?

Er zijn verschillende verhaallijnen die afgewisseld worden gedurende deze vertellingen van de ondergang. Als lezer moet je steeds een omschakeling maken en je vraagt je af waar alles bij elkaar zal komen. Het is dus wel belangrijk om de aandacht bij het verhaal te houden, maar erg is dit niet. Het geeft stof tot nadenken. Je blijft nieuwsgierig naar het lot van de personages in deze wereld en hoopt dat er toch nog wel een uitweg zal zijn, zodat niet alles in deze wereld ten onder zal gaan.

Lilith verzet zich tegen Jakob, ze heeft een nieuw soort magie in zich en die lijkt verwoestende gevolgen te hebben voor de wereld. Maar is dat wel waar? Welke rol spelen de goden eigenlijk? Lilith onderzoekt de makhma en om tot bezinning te komen gaat ze naar de Inuuk.

Kiril heeft bijna alles verloren en hij heeft last van schuldgevoelens. Hij is niet meer te motiveren om nog te vechten tegen de overmacht van Tokala die Merzia inneemt. Maar Merzia is alles dat hij kent. Hoe kan hij alles opgeven?

Tokala doet er alles aan om Merzia te veroveren en richt zich op de stad Nadesj. Hij moet naar de bron van Jakob en doet zijn best voor zijn god. Maar Jakob spreekt niet tegen hem. Dan bedenkt Tokala de reden hiervan en wordt hij nog fanatieker.

Nighram en haar ouders vluchten naar Kurush Kuru en proberen de hulp in te roepen van de Groot Nagha, maar alles in die stad heeft een prijs. En wie niets te bieden heeft is waardeloos.

Alles lijkt verloren. Wat kan er anders uit naar voren komen dan de ondergang van de hele wereld? Iedereen is uit op macht en de machthebbers zijn waanzinnig. Wat kan er dan nog voor goeds uit komen?

Wanneer je belangstelling hebt voor Nederlandse fantasy, raad ik al Kims boeken aan. Ze heeft een prachtige verbeeldingswereld geschapen en haar vertellingen zijn de moeite van het lezen zeker waard. Het onderscheid tussen goed en kwaad is niet altijd even gemakkelijk te maken. In haar werk zijn er parallellen te vinden met de werkelijkheid die aanzetten tot nadenken.

Winacties, festivals en fans.

Geplaatst 31 mei 2018

Winacties

Zowel met Pasen als in mei hadden wij voor beide boeken winacties op Facebook. Er kwamen echt heel leuke reacties, dus dat smaakt naar meer.

De Paasactie voor Schimmenschuw ging over (draken)eieren en wat kwamen er veel leuke afbeeldingen van eieren binnen op onze Facebookpagina. ( Volg deze link voor een collage ). Ook de vraag over de vindplaats van het koninkrijk Laskoro werd goed beantwoord. Laskoro ligt bij de ster Atlas in de Plejaden in het sterrenteken Stier. (Kijk hier )

In mei zochten we naar ambassadeurs voor onze boeken. Ambassadeurs zijn de winnaars van de actie. Zij zullen binnen een paar maanden een recensie over het gewonnen boek plaatsen, want we willen natuurlijk graag dat ons boek een breed publiek bereikt.

Winacties op Facebook houden, is een van de manieren om onze boeken Schimmenschuw en Sluimerend vuur onder de aandacht te brengen van lezers.

We kijken dus vol verwachting uit naar de nieuwe recensies en hopen dat onze verhalen steeds meer lezers in Nederland en Vlaanderen gaan bereiken. Een mooie aanloop naar de lancering van ons derde boek, het tweede deel van trilogie De Vergeten Vloek, dat inmiddels een titelwijziging heeft ondergaan en in plaats van Angst en venijn, Smeulend venijn zal gaan heten. Dat past beter bij het verhaal en bovendien past het ook heel mooi naast Sluimerend vuur, wat dezelfde beginletters heeft. (Niet eens opzettelijk, het moest gewoon zo zijn. Het is heel wonderlijk hoe de dingen tijdens een schrijfproces en nu tijdens een redactieproces mooi op hun plaats vallen).

Festivals

In het begin van 2018 hebben wij vanwege familieomstandigheden verschillende festivals en beurzen voorbij moeten laten gaan. We stonden ook niet ingedeeld voor de Elfia in Haarzuilens in april. Maar doordat Marjo bij een winactie van Godijn Publishing een entreekaart en het boek De eerste wereld van Marc Lommert won, gingen we er toch heen, als bezoekers. We kwamen met zeven nieuwe leesboeken thuis, van Godijn en van Zilverspoor, dus zelf kunnen we ook weer verder met lezen en recenseren.

Keltfest was voor ons dit jaar de eerste kans om boeken te verkopen, in de tenten bij Zilverbron. Op 27 mei stonden we hier, in Vijfhuizen, op een nieuw terrein. We hadden prachtig weer, maar echt heel erg druk was het nog niet. Keltfest stond altijd vlak bij waar we wonen, aan de overkant van de Merwede. Nu moesten we ruim een uur rijden om het te vinden en een hele wandeling maken om bij Zilverbron te komen. Het festival is ruimer van opzet en de wegen zijn geasfalteerd, dus dat loopt wel veel beter dan door het gras, zoals vroeger. Voor de fans ook nog even wennen. We hoorden al van een paar van hen dat ze van plan zijn naar Castlefest te komen. Daar hebben we nog geen aanmeldingsmail voor gekregen van onze uitgever, dus we weten niet wanneer we daar zullen staan. We hopen dat we deze fans daar weer zien, of anders op de Elfia in Arcen voor de lancering van ons nieuwe boek in september, daar komen we zeker heen.

Fans

Soms schrikken we ons rot van fans. Dan staat er bijvoorbeeld dit bericht in ons Postvak In van Messenger, op onze Facebookpagina ‘Johanna Lime’:

Hoiii!
Ik ben de winnares van jullie boek, Sluimerend vuur.
Wat een verschrikkelijk rot boek! Bah bah bah.
Ik voelde mij gelijk genoodzaakt om Schimmenschuw ook te kopen. En nu ben ik ook nog verplicht om de verdere delen te kopen, omdat ik wil weten hoe het afloopt! Getver!
Sorry, ik kan het niet anders tikken… Maar jullie hebben er een fan bij !!!!!!!
Jullie krijgen van mij een positieve recensie, hoor!

In het begin denken we: ‘Hè? Wàt?’ Maar als we dan verder lezen, blijkt het heel erg mee te vallen en juist een heel fijn berichtje te zijn. Iets waar we van moeten lachen en weer nieuwe energie van krijgen om door te gaan met schrijven. Want ja, eerlijk gezegd twijfelen wij daar ook weleens aan. Maar zolang er zulke mensen zijn, die vanuit hun enthousiasme reageren op wat ze van ons gelezen hebben en er niet mee op kunnen houden, dan hebben wij een doel bereikt. Ons verhaal is uit de kast, we hebben het veel te lang geheim gehouden. Het ging de wijde wereld in en het vond een lezer die erdoor geraakt werd.

Deze vrouw, Crea Sissie, is door onze verhalen te gaan lezen, begonnen met het schrijven van recensies. Haar eerste recensie staat hier

Wij zijn geweldig trots op haar, vooral toen bij navraag bleek dat ze tobt met haar gezondheid en dat het lezen van onze boeken haar dagen en nachten draaglijk maken. Wij zijn blij dat onze verhalen dat effect hebben.

Groeten van Johanna Lime

 

Een aantal science fiction verhalen die ik goed vind.

Geplaatst 20 mei 2018

Vaak verbaas ik me over meningen die op het internet en sociale media gegeven worden over boeken en verhalen van schrijvers uit ons genre. Hoe komen mensen tot conclusies, waarvoor moeten er steeds weer etiketten worden geplakt en hoe kan het dat deze personen precies menen te weten wat er vanbinnen bij de auteurs en bij andere lezers speelt? Ik (Marjo Heijkoop) moet eerlijk bekennen: dat begrijp ik niet.

Waarvoor zou je je landgenoten af willen zeiken en gaan generaliseren over de slechte kwaliteit van Nederlandstalige korte verhalen en boeken uit het fantastische genre en moet je altijd de buitenlandse fictie boven alles stellen? Ik heb die ervaring niet, dat wat van ver komt altijd beter is. Ook bij vertaalde boeken zijn er enorme verschillen in onderwerpen die mij grijpen of schrijfstijlen die mij meeslepen of niet. Ik lees boeken van haver tot gort, van kaft tot kaft. Ik proef alle woorden en zinnen en die moeten duidelijk zijn, want anders raak ik in verwarring. Bij de door anderen aangeprezen vertaalde werken zitten er aardig wat die mij totaal niet kunnen boeien. Bij de boeken van Nederlandse en Belgische collega-schrijvers zitten er ook een paar, maar de meeste ervan doen niks onder voor verhalen van buitenlanders.

Alles is afhankelijk van iemands referentiekader, heb ik vroeger van mijn leraar kunstgeschiedenis en tekenen geleerd. Het totaal aan ervaringen uit iemands leven bepaalt waar de voorkeuren liggen. De denkstijl die jij hanteert bij jouw voorstellings- en denkvermogen is bepalend voor wat jij uit de veelheid van gegevens die op je afkomen filtert, voor waar jij de nadruk op legt. Die maken uit hoe iemand tekent en schildert, welke onderwerpen hij gebruikt, welk materiaal de voorkeur heeft en met welke compositie alles vormgegeven wordt. Die maken uit hoe iemand schrijft of leest.

Ik heb zelf tijdens mijn studie NLP ontdekt dat ik van negen verschillende organiserende denkstijlen nog het meest val onder de stijl van de begripsdenker. Dit houdt in dat ik bij het lezen van verhalen verstandelijk bezig ben. Ik denk over verhalen na. Iets moet voor mij logisch in elkaar zitten, ik moet het kunnen begrijpen. Ik zoek een samenhang van elementen en vind het geweldig fijn om patronen en structuren te ontdekken. Daarom haak ik bij vage verhalen vaak af en ook bij concepten die voor mij niet concreet genoeg zijn, die niet te vatten zijn, zoals luchtkastelen op een veld. Ik zie die kastelen niet staan, probeer die niet aan mij te verkopen, want ik koop geen dingen die niet echt zouden kunnen bestaan.

Wanneer ik creatief bezig ben, schilder ik met woorden, heb ik schema’s nodig voor houvast waarmee ik verder alle kanten op kan gaan die het verhaal wil gaan, als het maar past bij de wereld waarin het plaatsvindt, bij de structuren die daar zijn, als het maar mogelijk zou kunnen zijn. Ik ben gek op woordspelingen en nieuwe begrippen die in een verbeeldingswereld worden geïntroduceerd, zolang het logisch blijft heb je mijn aandacht.

Ik vind mijzelf een kritische lezer, omdat ik niet alles zomaar slik, maar het etiketten plakken en het op een hoop gooien van hele bevolkingsgroepen moet eens afgelopen zijn. Richt je op de rijkdom van de cultuur, er zitten prachtige pareltjes tussen. Vind die dan ook en stop met mopperen. Ieder heeft zijn eigen voorkeur en zijn eigen smaak. Vertel erover waarom je iets mooi vindt, daar hebben we meer aan dan aan klagen.

Het is even geleden dat ik iets schreef over de boeken die ik las. Dat komt doordat ik een paar boeken heb gelezen die niet bepaald mijn voorkeur hadden en waar ik weinig over kan vertellen. Gelukkig las ik pasgeleden wel weer een boek dat ik geweldig goed vond, maar daar schrijf ik nu ook nog niet over. Ik wil het deze keer hebben over een aantal korte verhalen uit verzamelbundels. Over de verhalen die mij aanspreken.

Ik las Terraanse Vertellingen

Dit is een bundel met korte verhalen, de eerste bundel van SF-Terra, genaamd Terraanse vertellingen. Hij is uitgebracht in 2009 en beoogt de verhalen te brengen van de beste auteurs van de afgelopen jaren. (Bedoelen ze daarmee vanaf 1971 toen SF Terra zich intensief bezig hield met promotie van SF in het Nederlands taalgebied, zoals dat in het voorwoord staat? Dat denk ik wel, maar echt duidelijk is het niet.) Wanneer ik dan naar de lijst van titels kijk met de namen van de auteurs erachter, valt me direct op dat er twaalf mannennamen in staan en slechts een vrouwennaam. Daarbij trek ik direct mijn wenkbrauwen hoog op. ‘Hmm? Niet bepaald evenwichtig, want mij maak je niet wijs dat er minder vrouwen zijn dan mannen die sf schrijven, of dat ze niet in dit soort bundels thuis zouden horen. Of was dat in die tijd wel zo en is dat de laatste jaren veranderd?’

Afijn, ik heb de verhalen gelezen en geprobeerd me in te leven. Konden ze mijn interesse wekken? Deden ze me iets? Wekten ze mijn verwondering op? Gaven ze me een goed beeld van een alternatieve toekomst of wereld? Bij de meeste ervan lukte dat slechts gedeeltelijk.

Ik vind dat de verhalen best goede concepten hebben, maar ben van mening dat ze er niet echt uitspringen als geweldige sf verhalen. Sommige ervan werden aan het eind wat afgekapt en zouden wat mij betreft beter uitgewerkt mogen worden. In andere werden er nogal karikaturale personages neergezet, was er gebruik gemaakt van quasi super interessante begrippen die veelvuldig te veel bijvoeglijke naamwoorden behoefden en waren de zinnen slordig uit de redactie gekomen, waardoor ik die drie keer moest lezen om de juiste zinsbouw te pakken te krijgen. Dat samen met een bladspiegel die vol staat met een klein lettertype en een grote hoeveelheid tekst, maakte het lezen voor mij niet al te prettig. Zeker van een verhaal dat geschreven is door Paul Harland en Tais Teng, had ik meer verwacht, hoewel ik de plot met de matrix en het einde waar het plot naar toe werkt wel goed bedacht vond.

Het verhaal dat er voor mij echt uitsprong en dat me kon boeien, was ‘Jimmy is dood’ van Dirk Bontes. Bij dit verhaal ging mijn hart sneller kloppen, zag ik de wereld helemaal voor me en kon ik me helemaal voorstellen met welke problemen deze verbeeldingswereld te kampen had. Ik vond dit een goed uitgedacht concept dat ook op begrijpelijke wijze beschreven werd en dat mij als lezer in de ban hield. Dit verhaal is naar mijn mening de nummer 1 als ik er drie verhalen uit zou moeten kiezen die ik het beste vond.

In dat geval vind ik dat ‘Sluit me alsjeblieft eens op in je geheugen, alsjeblieft?’ van Bavo Dhooghe in mijn ranglijst op de tweede plaats moet komen. Dit vanwege de uitwerking van het ‘kopen’ van steeds andere persoonlijkheden, waarbij met de ‘verkoper’ zelf iets geks aan de hand is waardoor niemand hem zich herinnert. Voor mij wat minder helder dan ‘Jimmy is dood’ maar ook een goed verhaal.

En dan wordt ‘Verschoten herfst’ van Rianne Lampers, een bizar verhaal over een vrouw die met haar hond een herfstbos in loopt en daar in een nachtmerrieachtige wereld terechtkomt, mijn nummer 3 van de ranglijst. Omdat het vanuit een heel herkenbare situatie leidt naar grote verwondering of zelfs angst.

Iedere lezer heeft een eigen smaak en mening, dit is slechts de mijne. Ik kan deze bundel dus aanraden aan iedere lezer die van sf verhalen houdt of die eens wat anders wil proberen.

 

De bundel die ik nu nog aan het lezen ben, is de Wonderwaan uitgave van Edge Zero met zoals zij dat noemen:‘De beste Nederlandse genreverhalen uit 2016.’

Of het ook echt de beste verhalen zijn voor mij, is gezien bovenstaande dus nog maar de vraag. Wat anderen goed vinden hoef ik niet te onderschrijven.

Ik ben bij bladzijde 103 aangekomen van de 175 pagina’s op A4 formaat met dubbele kolommen. Er staat ook in de bundel veel tekst op een pagina, wat het lezen lastig maakt.

De verhalen die er voor mij tot nu toe uitspringen zijn:

  1. Hoop – geschreven door Peter Kaptein. Ik vind dat hij een wereldbouw heeft die volgens mij geweldig goed doordacht is, met concepten die in de toekomst zeker zouden kunnen gebeuren. Met problemen die echt de hele wereld aan het schudden brengen. Hij schrijft met een taalgebruik en woorden die mij als lezer meetrekken in een verbeeldingswereld waar alles vreemd is, maar waar ik heel gemakkelijk in mee ga. Ik werd nieuwsgierig en wilde meer te weten komen en ik las in rap tempo door. Ik moest verder lezen. Op het eind was er in eerste instantie een desillusie maar die was van mijn kant onterecht, want het verhaal is rond. Het einde sluit geweldig goed aan bij het begin, de vorm doet denken aan een spiraal. Voor het hoofdpersonage hoop ik dat die spiraal omhoog zal leiden en dat ze uit de problemen komt, op den duur. Dat ze ontdekt of haar wereld echt in de gaten gehouden wordt door mensen van Aarde en wat hun beweegredenen daarvoor zijn. Ik heb contact opgenomen met Peter en hij heeft me verteld dat hij meer verhalen schrijft in deze verbeeldingswereld. Ik hoop dat hij ze uit gaat werken, want dan zijn we een paar goede sf verhalen of zelfs een mooi boek rijker in Nederland. Zet ‘m op, Peter!

 

  1. Een schuur vol vermogen – Anaïd Haen. Dit verhaal lijkt op sf maar gaat over problemen waar ondernemers tegenaan lopen wanneer ze proberen te voldoen aan de regels van bijvoorbeeld de belastingdienst. Dat weet ik omdat ik Anaïd daar weleens over heb gesproken. Dus misschien ben ik bevooroordeeld geweest bij het lezen van dit verhaal, al kende ik het niet. De manier waarop dit probleem in een verhaal is uitgewerkt is naar mijn mening een geweldige vondst. Een schuur vol met afgedankte robots die nu eindelijk goed onderhouden worden omdat het de hobby is van iemand die zich over hen ontfermt. En dan komt er een ambtenaar die hen aanslaat om belasting te betalen omdat ze arbeidspotentieel hebben staan, dat niet gebruikt wordt. Er wordt dus waarde toegekend aan robots die niet meer kunnen werken. En dan moet er zelfs nog gekeken worden naar alle mogelijke vormen van samenwerkende soorten robots omdat die nog meer potentieel hebben. De familie ziet zich al failliet gaan. En de oplossing zoals die in dit verhaal gegeven wordt is echt fantastisch goed gevonden. Alles in dit verhaal klopt en zit solide aan elkaar vast. Er is geen speld tussen te krijgen.

De verhalen van Django Mathijsen en Anaïd Haen die verder in deze bundel staan, vond ik ook heel goed, maar ‘Een schuur vol vermogen’ bleef bij mij het beste hangen.

  1. Algorhytm ’n’ Blues – Jack Schlimazlnik. Dit verhaal gaat over het geheugen van mensen, over de werking van het brein en over relaties met familieleden. ‘Het is niet natuurlijk dat alles wordt onthouden,’ ‘Door het verleden langzaam te laten vergaan, kunnen we ons losmaken van de last van vroeger,’ staat bijvoorbeeld in de tekst. De hoofdpersoon denkt dat hij familie heeft maar doordat hij van alles vergeet en de bewijzen ervan, zoals foto’s en geluidbestanden langzaam verloren gaan, is niets zeker meer. Alles wordt vervormd. Een heel goed uitgewerkt concept met een titel die perfect past.

 

Ik ga weer verder lezen en hoop nog meer moois te vinden in deze Edge Zero bundel.

Groeten van Johanna Lime

Tevreden met 15000 woorden voor CampNaNoWriMo

21 april 2018

In het vorige bericht schreef ik nog, dat ik superblij zou zijn met 25.000 woorden, maar de dag erna heb ik mijn aantal alweer bijgesteld naar 15.000. Vandaag werd ik winnaar, want voor CampNaNoWriMo hoef je niet de volle 50.000 woorden in een maand te halen. Je mag de score bijstellen en dat is precies wat ik deed, tot twee keer toe.

Waarom?

Saturnus Maan is een ambitieus en complex project, dat schreef ik eerder ook al. Tijdens het schrijven moet ieder woord, moeten iedere zin en alinea gewogen worden. Ik heb er boeken bij nodig om onderzoek te doen naar de Egyptenaren, de Romeinen, de Vikingen, archeologische vondsten en dergelijke. Ik moet er flink bij nadenken. Niet alleen moet alles kloppen met de werkelijkheid, ook als het fictie is, zullen de gebeurtenissen heel geloofwaardig over moeten komen. De essentie van wat ik aan de lezers wil vertellen dient duidelijk aanwezig te zijn in de tekst.

Het verhaal wordt op plaatsen komisch en op andere gedeelten bloedserieus.

Ik heb in april 2018 geschreven aan hoofdstuk 5 toto en met 12 van Saturnus Maan. Totaal 16.199 woorden. Het manuscript is ongeveer op de helft. Nu laat ik het even rusten. Ik weet in grote lijnen hoe het verder moet, maar tijdens het schrijven gebeuren er ook mooie dingen. Personages laten van zich horen, willen een groter aandeel in het verhaal en actief meedoen met wat er staat te gebeuren. De wereld breidt uit, een ruimteschip komt tot leven, er ontstaan interacties tussen de verschillende personages.

Dat heb ik ermee gewonnen.

Ik kreeg bericht van de uitgever, Cocky van Dijk van uitgeverij Zilverspoor, dat de redactie van deel 2 van onze trilogie ‘De vergeten vloek, Angst en Venijn’, op 23 april van start gaat. U kunt hierover lezen bij het menu ‘Informatie’.

Ik ga nu dus aan ons andere boek verder werken, maar dat Saturnus Maan ooit af zal komen, daar heb ik goede hoop op.

Groeten van Johanna Lime.

Halverwege april met CampNaNoWriMo

15 april 2018

Saturnus Maan is een ambitieus en complex project, hoorde ik van mijn vader toen ik hem het een en ander uitlegde over waar ik mee bezig was met schrijven. We kregen er zelfs weer een verschil van mening over, dat hebben we steeds. Mijn vader en ik, iedere keer botsen we. En dat is nou juist ook een van de drijfveren van mij die achter dit verhaal zitten.

Ik heb vanuit mijn ervaringen kritiek op de maatschappij, ik wil iets duidelijk maken waardoor mensen die na mij leven niet in dezelfde val trappen als waarin ik ben getrapt gedurende mijn leven. Daarom wil ik nu juist autobiografisch schrijven, maar dan wel zonder mensen te kwetsen die dicht bij mij staan. Zij zijn ook een product van hun opvoeding en hebben de voor hen, op dat moment en met de mogelijkheden die voorhanden waren, beste keuzes gemaakt in hun leven, zoals ik dat ook heb gedaan.

Dat mijn vader gelijk heeft, als hij zegt dat ik ambitieus bezig ben met dit verhaal, heb ik echter wel gemerkt. Gezien wat er deze week speelde bij de Harland Awards Boekprijs is ambitieus zijn natuurlijk niet zo gek, al pretendeer ik niet de neiging te hebben literair te willen zijn. (Degenen die de discussie hebben gevolg op Facebook weten waar ik het over heb). Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en dan het liefst op een manier dat ik toch genreschrijver kan zijn. Dus als ik schrijf over waargebeurd in combinatie met science fiction, is het al gauw duidelijk dat dit project erg complex is.

Om in die complexiteit de weg te vinden en alle elementen die daardoor in het verhaal komen op de juiste plaats te krijgen, is me aardig opgebroken. Ik heb mijn doelstelling aan moeten passen. Ik ga geen 50.000 woorden halen deze maand. Als ik 25.000 woorden haal, zal ik al superblij zijn.

Het schrijven van dit technisch lastige verhaal gaat langzaam. Ik moet er veel moeite voor doen om het juist te verwoorden. Op een gegeven moment, tussen 9 en 14 april, lukte het niet meer. Ik wist niet hoe ik verder moest en alle lust om door te gaan was even helemaal verdwenen. De inspiratie was weg.

Gelukkig is er dan Facebook en heb ik daar in de loop van de tijd veel vriendjes gekregen. Zij hebben me door te antwoorden op een vraag om hulp weer op gang geholpen. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik doe dit niet alleen, er zijn anderen die met mij meedenken en laten blijken dat ze nieuwsgierig zijn naar een verhaal over twee vrouwen en twee aliens.

Zelf ben ik net zo nieuwsgierig naar hoe het verder zal gaan met de personages, want bij iedere alinea die geschreven wordt kan het de andere kant opspringen. Is er dan toch een muze die stiekem over mijn schouder meeleest? Of is dat gewoon Dinie die meedenkt en schaaft aan wat er tijdens het proces gebeurt? In elk geval ben ik nu bij hoofdstuk 12 aanbeland, terwijl ik bij hoofdstuk 5 begon op 1 april. (De eerste vier hoofdstukken zijn geschreven voor de cursus Schrijf Je Verhaal, bij de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel). Er zit voortgang in dit verhaal en hoewel de diverse keerpunten en het eindpunt vaststaan, kan er in de tussenliggende hoofdstukken nog aardig wat gestuurd worden. Dat doet het creatieve proces en daar geniet ik van.

Het wordt een verhaal waarin er van alles bij elkaar komt en weer uit elkaar gaat. Er zit beweging in. Wat dat betreft lijkt het veel op het echte leven. Ik hoop alleen dat als het klaar is, ik er een manier voor vind om het de wereld in te brengen. Maar goed, tot die tijd blijf ik lekker schrijven en spin ik mijn draden zodat de boodschap uit het daarna geweven kleed tevoorschijn komt. Nog een halve maand te gaan. Met een score van 15.130 woorden moet 25.000 woorden ook te halen zijn.

Groeten van Marjo.