Een nieuw E-book waarbij de lezer de prijs bepaalt

26 april 2020

Nieuw e-book uitgebracht na Waterloper van 2019

Ik heb eindelijk weer eens een e-book gepubliceerd op Smashwords. Het heeft na de uitslag van de Waterloper Verhalenwedstrijd van 2019 even stil gelegen, maar ik ben er weer aan gaan sleutelen! In april 2020 schreef ik ook weer korte verhalen voor de Waterloper Verhalenwedstrijd van 2020 en ik herschreef er twee voor Edge Zero. Na een week of drie zat de vaart er goed in. Ik was bezig aan CampNaNoWriMo en dacht, laat ik dit verhaal ook maar herschrijven. Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp is geschikt voor lezers vanaf 10 jaar. Ik heb het zo ingesteld dat je zelf de prijs mag bepalen die je ervoor betalen wilt, daarna is het te downloaden.

Hoe een oger uit Geoglurk de aardmannen hielp

(Het is na het herschrijven een tamelijk lang kortverhaal, van 10.520 woorden geworden. En dan heb ik de titels van de hoofdstukjes voor het e-book nog niet eens meegeteld).

E-book 2020 – Copyright Johanna Lime

Geschreven door Johanna Lime

Voor de jeugd (10+)

Redactie door Johanna Lime

Kaft getekend door Marjo Heijkoop

Afbeeldingen die ik gebruikt hebt voor het bewerken van de kaft: Lightspring, DM7, NextMarsMedia, Macrovector/shutterstock.com

Directe link naar het e-book: https://www.smashwords.com/books/view/1018074

Prijs door de lezer te bepalen.

Beschrijving verhaal:

De aardmannen van Faunaardland worden door vliegende saffraanslakken met een bijtend zuur belaagd. Dat komt door Dhan, een magiër uit Bruinaardland, die in de oorlog werd verslagen. Zijn vloek kan niet gekeerd worden, tenzij Stibs en zijn groep een oger in Geoglurk vinden die verzot is op slakkensoep.

Dit schreef de jury van Waterloper 2019 over het verhaal:

Gerard van den Akker:

Het land van de aardmannen is vervloekt: om de haverklap komen er vliegende saffraanslakken die zuur spuiten en iedereen verwonden. Geen magie of geweld lijkt te helpen. Daarom worden de aardmannen Stibs en kapitein Zret samen met de elf Hagmar erop uit gestuurd om een oger die slakken eet te vinden. Die vinden ze, en nadat hij met zijn vlindernet alle slakken heeft gevangen en opgegeten, kan iedereen opgelucht verder leven.

Dit is een heerlijk ongecompliceerd fantasyverhaal dat zeer geschikt is voor de jongere lezers. Het laat zien dat je een rijke fantasie hebt, en ook nog eens goed kunt schrijven, zeker voor die jongere doelgroep. En zelfs als volwassene heb ik met plezier je verhaal gelezen.

Rianne Lampers:

Er zit niet echt een boodschap of een diepere laag in het verhaal, wel humor. En de schrijver heeft duidelijk een levendige fantasie!

J. Sharpe:

Een goed geschreven fantasieverhaal, met een origineel gegeven. Ik ben geïntrigeerd. De schrijfstijl is goed. Show don’t tell is iets wat je aan jou niet meer hoeft uit te leggen. Ook staan er nauwelijks type- of tikfouten in.

Steven Wekdam:

Zelden ben ik zo enthousiast geweest over een verhaal dat ik nota bene voor diskwalificatie heb voorgedragen, omdat het niet aan de eisen van het thema van de wedstrijd voldeed. Wat heb je een prachtige vertelling ingezonden. Iets dat zo door een speelman bij een knapperend kampvuur gebracht had kunnen worden. Spanning, humor, leuke verhaalwendingen, alles zit erin. Ik vind je verhaal zeer geschikt voor de leeftijdscategorie 9 – 12 jr. Ik weet niet of het met deze doelgroep in gedachten is geschreven, maar ik hoop dat je dit soort dingen vaker schrijft en ook publiceert. Ik weet zeker dat mijn zoon ervan zou genieten.

 

Dit is waarom ik het als e-book aan lezers aanbieden wil:

Ik vond het natuurlijk jammer dat het in de wedstrijd gediskwalificeerd werd, maar ergens had ik dat ook wel verwacht. In 2019 had ik er veel moeite mee om verhalen te schrijven die aan de thema’s van de Waterloper Verhalenwedstrijd voldeden. Dit verhaal, dat als ‘Saffraanslakkensoep’ in 2015 als eens meegedaan had aan de Harland Awards voor korte verhalen, kon ik als ‘veteranenverhaal’ insturen, met een andere titel: ‘Hoe een oger uit Glelogurk de aardmannen hielp’. Ik had er een geheim in verwerkt vanwege het thema, maar dat paste niet echt goed en bij het herschrijven zijn ze nu weer geschrapt. Maar door de commentaren van de jury heb ik er wel een nieuwe spannende scène bijgemaakt, die de ogers minder vriendelijk maken, waardoor het nogal bijzonder wordt dat Cagrud de aardmannen en de elf wil helpen. Maar ja, Cagrud is dan ook verzot op Saffraanslakkensoep!

Steven Wekdam had volkomen gelijk om mijn inzending voor diskwalificatie aan te merken. Maar omdat hij er zo enthousiast over was en vond dat het een prachtverhaal was voor tieners, besloot ik het te herschrijven voor dit e-book, met weer een net iets andere titel. Geoglurk in plaats van Glelogurk. Ik hoop dat jullie van dit verhaal genieten!

(NL)

SMASHWORDS EDITIE

Dit e-book is uitsluitend voor uw persoonlijke plezier. Het mag niet worden doorverkocht of doorgegeven aan iemand anders. Als u dit boek wilt delen met iemand anders, koop dan alstublieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als u dit boek leest en u hebt het niet gekocht, of het was niet gekocht voor uitsluitend uw gebruik, ga dan alstublieft naar Smashwords.com en schaf uw eigen exemplaar aan. Dank u voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Let a.u.b. op het Copyright bij e-books en koop een exemplaar per lezer. Ze mogen niet gekopieerd worden!

Dit e-book is te koop bij Smashwords.

Mijn Smashwords profiel pagina vindt u hier: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

Binnenkort verschijnen deze boeken van Johanna Lime.

Nieuwe 9 april 2020

Deel 3 van De vergeten vloek, Schamel verbond is nu voor te bestellen in de webwinkel van ZILVERBRON, hier

Met de publicatie ven dit boek is de trilogie compleet.

Bij ZILVERBRON heeft Johanna Lime nu deze boeken uitgebracht:

Eind april / begin mei 2020 zal er ook bij uitgeverij aquaZZ een boek uitkomen van Johanna Lime, dat is deze autobiografische fictie:

Hier te bestellen via de website van de uitgever: De twaalfde Saturnusmaan

Er is dus heel wat te lezen van Johanna Lime in 2020!

 

Twee boeken in 2020

10 januari 2020

Het is 10 januari 2020 en de redactie van ‘De vergeten vloek’ deel 3, Schamel verbond, gaat gestaag door. Vandaag is hoofdstuk 28 nagekeken door Natascha van Limpt en mij. Nog twee hoofdstukken en redactieronde 1 is klaar, dan kan redactieronde 2 beginnen.

Het is mooi om alle hoofdstukken nog eens grondig door te nemen en ik zie alle losse eindjes uit het verhaal op zijn plaats vallen. Met het derde boek erbij wordt de trilogie helemaal compleet gemaakt. Ik kijk vol verwachting uit naar april, wanneer Schamel verbond zich bij Sluimerend vuur en Smeulend venijn kan voegen.

Behalve het goede nieuws dat de redactie voor Zilverbron goed verloopt, heb ik ook nog ander goed nieuws te vertellen.

Voor mijn autobiografische verhaal over twee eigenwijze vrouwen en twee aliens, ‘De twaalfde Saturnusmaan’, heb ik namelijk een andere uitgever gevonden die het boek graag uit wil geven. Dat vond ik natuurlijk helemaal geweldig!

Het manuscript is inmiddels ingestuurd naar uitgeverij aquaZZ. Ook voor dit boek komt er een periode aan waarbij er redactiewerk gedaan zal worden, voordat het boek wordt gedrukt.

In 2020 komt er dus niet een, maar komen er twee boeken van Johanna Lime uit.

Hoe spannend is dat?

 

Groetjes van Johanna Lime

Fibonacci Dag

23 november 2019

Vandaag is het ‘Fibonacci Dag’. Ik ontdekte dit op de website van ‘Days of the Year,’ en het viel me extra op door het plaatje van de binnenkant van een schelp.

Ik vind het belangrijk om deze dag te noemen, omdat Dinie en ik voor haar dood nog over dit verschijnsel hebben gesproken. Uit een wiskundeboek haalden we de getallenreeks van Fibonacci. Die hebben we verwerkt in ons verhaal ‘De twaalfde Saturnusmaan.’

De Fibonacci-reeks is de reeks getallen: 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, … Het volgende nummer wordt gevonden door de twee nummers ervoor op te tellen.

Er zijn steeds weer reeksen die in de natuur verschijnen, reeksen die de basis van onze realiteit lijken te definiëren en coördineren hoe alles samenkomt. Een van deze reeksen is de Fibonacci-reeks die in 1202 door Leonardo van Pisa ontdekt werd. Tegenwoordig kennen we hem als Fibonacci. De getallenreeks kan op de meest verrassende plaatsen worden gevonden.

De geschiedenis van Fibonacci Dag

Fibonacci was niet de eerste die aan de reeks dacht die bij natuurverschijnselen hoort, maar wel de eerste die het naar Europa bracht. Hij zag het belang ervan bij de bevordering van de wetenschap. De reeks zelf verscheen voor het eerst in de Indiase wiskunde. Het is de reeks die ook verbonden is aan de gulden snede uit de schilderkunst.

Waar kan ik die reeks in de natuur om mij heen dan vinden?

Het zit in de meest fundamentele dingen, in de bloembladen en pitten van de zonnebloem, de complexe en schijnbaar willekeurige vertakking van bomen, de verdeling van de compartimenten binnenin een slakkenhuis of schelp. Kijk je verder, dan zul je hem vinden in de dennenappel en de vorm van een ontrollende varen. Er is ook muziek die werd geïnspireerd door de reeks, zoals die van Doctor Steel, die het nummer eenvoudigweg “Fibonacci-reeks” genoemd heeft.  Hier is er een YouTube filmpje over te zien. Het is absoluut de moeite waard om de tijd te nemen om uit te zoeken waar je dit soort reeksen kunt vinden.

Hoe vier je Fibonacci Dag?

Het vieren van Fibonacci Dag kan het beste worden gedaan door de Fibonacci-reeks te bestuderen en te onderzoeken. Je kunt de natuur in gaan om te ontdekken waar deze reeks bestaat, hij is overal te vinden! Je kunt zelfs in je eigen huis en tuin kijken om plaatsen te vinden waar de Fibonacci-reeks jouw omgeving structureert.

Wij hebben alleen de reeks genoemd in ons verhaal, waar een alien hem gebruikt om de wereld te onderzoeken. Maar er is meer over Fibonacci te ontdekken en over wat de wetenschap met deze reeks gedaan heeft.

 

November schrijfmaand

10 november 2019

(Overgenomen, bewerkt en aangevuld van https://www.daysoftheyear.com/)

November is de schrijfmaand voor romans

We zitten allemaal vol verhalen, we hebben allemaal wel iets om te vertellen, maar we lijken nooit echt de tijd te vinden om het daadwerkelijk op te schrijven, toch? We geven als reden om niet te schrijven op, dat er altijd te veel te doen is op een dag, het klopt niet voor je gevoel, het verhaal is er gewoon niet, of we voelen ons gewoon niet goed genoeg.

Dit soort gedachten is waarom sommige van de meest invloedrijke boeken in de geschiedenis nooit zijn geschreven, en uitstelgedrag is de grote moordenaar van artistieke expressie. National Novel Writing Month, door zijn aanhangers bekend als NaNoWriMo, is uw kans om uw innerlijke verhalen naar voren te brengen!

Geschiedenis van de schrijfmaand voor romans

Novel Writing Month maakt een einde aan uw excuses door iedereen aan te moedigen om deze een maand van het jaar te nemen voor het uitproberen van de grote kunst van het vertellen van verhalen. Het doel is 50.000 woorden in één maand, een getal dat nogal ontmoedigend lijkt totdat je je realiseert dat het over een periode van 30 dagen slechts 1667 woorden per dag is. Om dat in perspectief te plaatsen, dat is ongeveer drie keer de lengte van deze blog!

NaNoWriMo is opgericht in 1999, toen was juli er de maand voor en werd het georganiseerd vanuit de magische stad San Francisco. In dat jaar waren er slechts 21 mensen bij betrokken, en zij veroorzaakten een revolutie, hoewel misschien van een ander soort dan ze zich hadden voorgesteld. Vijftien jaar later namen duizenden mensen over de hele wereld deel aan dit geweldige evenement, wat resulteerde in grootheden aan creatieve expressie die de wereld nog nooit had gezien. In 2019 heeft het evenement een nieuwe website gekregen en is NaNoWriMo gekoppeld aan CampNaNoWriMo van april en juli (die je ook kunt gebruiken om te schrijven, maar waar je ook een lager woordenaantal als doel in mag stellen om te halen) en het NaNoWriMo Young Writers Program dat speciaal voor jongeren is.

Hoe de nationale romanschrijfmaand te vieren

NaNoWriMo heeft een bloeiende en ondersteunende gemeenschap van mensen die graag samenkomen, fysiek en digitaal, om elkaar te ondersteunen en aanmoediging en inspiratie te bieden om de creatieve onderneming te stimuleren. In huizen, restaurants, coffeeshops, bibliotheken en scholen over de hele wereld verovert NaNoWriMo al deze plaatsen als een storm. Je kunt https://nanowrimo.org/ bezoeken en een lokale “write-in” bij jou in de buurt vinden om je te helpen schrijven! Nederland heeft haar eigen regio in de organisatie.

Het is duidelijk dat, of je je nu bij deze mensen aansluit of niet, het hele punt van NaNoWriMo schrijven is. Dus haal een idee uit je hoofd en begin met schrijven. Houd jezelf gedurende de hele maand november vast aan 1667 woorden per dag. Maak je geen zorgen over het bewerken, herschrijven of andere kleine dingen die je doet bij het afronden van een roman, die kunnen allemaal wachten tot je klaar bent met je eerste versie van het verhaal. Redigeren en herschrijven doe je later. Het doel is nu om tegen het einde van de maand 50.000 woorden op de pagina te krijgen! Wie het haalt kan een pdf downloaden waar je je naam op zet als winnaar van deze november schrijfmaand. En op de website houd je dagelijks je woordenaantal bij waarmee je badges kunt winnen. Let op het is geen wedstrijd, de uitdaging is vooral voor jezelf. Schrijf dat verhaal dat al zolang in je hoofd zit op. Of verzin een heel nieuw verhaal en ga creatief bezig met schrijven.

Laat november niet voorbijgaan zonder uw grootste romanidee te nemen en van uw verhaal werkelijkheid te maken!

Ik doe eraan mee, jullie ook?

Groeten van Johanna Lime

 

Een moeizaam proces

11 oktober 2019

Wachten om de deur uit te gaan

Hebben jullie dat nou ook? Dat je nergens toe lijkt te kunnen komen omdat je een afspraak hebt staan? Dat je maar zit af te wachten tot het tijd is om de deur uit te gaan? Vreselijk vind ik het.

Natuurlijk weet ik wel dat ik gewoon moet beginnen met schrijven, maar op de een of andere manier komt het er niet van. Het idee dat ik de deur uit moet, blijft maar spoken door mijn hoofd. Ik mag dat niet vergeten. Dus schuif ik mijn eigen wensen naar de achtergrond. Een nare karaktertrek en nogal hardnekkig.

Vandaag heb ik me ertoe gedwongen om verder te gaan met schrijven. Want het manuscript dat ik, met wat geluk, in september al af wilde hebben, is nog steeds niet geschreven.

Ik heb best vorderingen gemaakt de afgelopen tijd, want van de vierentwintig hoofdstukken zijn er twintig af. Maar het is nog niet genoeg. Ik wil meer. Ik wil het hele manuscript graag af hebben, want daarna moet ik ook heel gauw verder met de voorbereidingen voor mijn volgende NaNoWriMo project. Op 1 november wil ik klaar staan voor de start. Dan begint de NaNoWriMo-maanduitdaging al en ik heb nog steeds geen uitgewerkt plot.

Het zou moeten lukken om voor ik de deur uit moet nog wat te werken aan mijn manuscript.

Maar meestal lukt het niet op zo’n dag dat ik een afspraak heb.

 

In de molen

Ik had al meer dan acht jaar last van mijn linkerknie en sinds ik in maart gordelroos kreeg, speelde ook mijn linkerheup op. Ik kon niet meer slapen op mijn linkerzij. Op mijn rug slapen gaat lastig, op mijn rechterzij vind ik niet prettig liggen. Ik was steeds weer wakker en wist niet hoe ik moest gaan liggen om zo min mogelijk pijn te voelen. Erg ongemakkelijk dus.

Op Castlefest was het zo erg geworden dat ik door mijn been heen zakte. Het lange eind teruglopen naar de parkeerplaats lukte nog maar net. Ik heb een paar weken nodig gehad om bij te komen van een dag staan en zitten in de boekentent van Zilverbron en zag het al gebeuren dat ik daar nooit meer zou kunnen staan. Dat wil ik niet!

Afijn, ik ging naar de huisarts en werd doorverwezen. Zes weken later, op 25 september, kon ik voor röntgenfoto’s naar de radiologieafdeling en direct erna naar de orthopeed. Gelukkig was het nieuwe ziekenhuis in Sliedrecht open en kon ik dicht bij huis terecht.

Mijn knie en heup zijn versleten. En nu zit ik in de molen, zoals dat wordt gezegd als je bij een specialist onder behandeling bent.

 

Mantelzorg

Wie er al jaren in de molen zit, is mijn vader, voor wie ik al jarenlang mantelzorger ben. Ik moet wel, want ik ben de enige uit de familie die in zijn buurt woont en dit kan doen. Om de zes weken ga ik met hem naar de oogarts.

Op dinsdag 1 oktober moesten we voor de zoveelste keer naar het ziekenhuis in Zwijndrecht voor een injectie in zijn oog. Niet dat het veel helpt, want hij is bijna blind en het wordt er niet beter op. Maar ja, ik kan niet bewijzen dat de oogarts ongelijk heeft als hij zegt dat het zicht vanwege de injecties die mijn vader krijgt stabiliseert. Ik ben geen specialist.

Het is elke keer weer een getob om met mijn vader die dus bijna niets meer ziet en ook nog eens vreselijk doof is, met zijn rollator naar het ziekenhuis te moeten. Hem met de auto ophalen, naar het ziekenhuis rijden, hem uit helpen stappen bij de ingang, de auto gaan parkeren, naar de wachtkamer van de oogarts lopen, hem daar aanmelden, naar de wachtkamer, drie keer oogdruppels en daarna een injectie en daarna ook weer een nieuwe afspraak maken. We zijn er altijd uren mee kwijt. Als hij geluk heeft is hij snel aan de beurt. Anders kun je in een overvolle wachtkamer, met allemaal oude mensen die injecties in hun ogen krijgen, zitten wachten. Wachten. Wachten. En de tijd loopt door.

Dat is gauw verdiend voor die oogarts, denk ik dan. Of ben ik nu te cynisch en te kritisch?

 

Daar gaat mijn middag.

Afijn, de oogarts zit altijd helemaal aan het einde van een lange gang, achter in het ziekenhuis. Is je dat al eens opgevallen? In elk ziekenhuis waar we komen, is dat zo.

Ik liep op 1 oktober met die heup en knie toch al niet zo gemakkelijk en moest nadat mijn vader uitgestapt was de auto helemaal aan het eind van de parkeerplaats gaan parkeren. Een bijna blinde en stokdove man alleen achterlaten in de hal van het ziekenhuis zit me al niet lekker. Maar al dat in en uitstappen met die zere heup en dan ook nog de hele parkeerplaats en het hele ziekenhuis door lopen, kostte toch veel van mijn al op scherp staand incasseringsvermogen.

Er is ook moeilijk met elkaar te praten, want in een wachtkamer ga ik alles geen tien keer herhalen voordat hij me verstaat.

Gelukkig werden we deze keer goed geholpen, maar twee nieuwe afspraken maken voor de volgende keren? Nee, dat kon nog niet. Het Kerstrooster zat nog niet in de computer. Dus volgende keer na de injectie kunnen we weer een hele tijd bij de balie gaan staan wachten totdat er een afspraak voor de daarop volgende keer gemaakt is. Ik ben waarschijnlijk weer te cynisch en te kritisch als ik denk: ‘Kunnen ze geen handiger computerprogramma gebruiken voor die afspraken? Waarom moet dat altijd zo enorm lang duren voordat er een datum geprikt wordt?’ Ik baal van ziekenhuizen, want 1 oktober was zo’n dag waarop ik niet aan schrijven toegekomen ben.

En nu moest ik zelf

Op woensdag 2 oktober moest ik zelf naar het ziekenhuis. Alleen, voor een CT-scan van mijn heup. De afspraak was in de middag, op de locatie Dordrecht. Dus je begrijpt wel dat ik die woensdag ook weer niet aan schrijven toegekomen ben.

Op donderdag 3 oktober had ik een tweede afspraak bij de fysiotherapeut, waar ik een week eerder ook al was geweest, op doorverwijzing van de orthopeed. Je begrijpt het zeker al? Donderdag was ook niet echt een geweldige dag om te schrijven.

Vrijdagochtend 4 oktober ging ik naar mijn vader voor de nodige mantelzorg en dus had ik alleen het weekend nog maar over. Gelukkig heb ik toen wel een paar hoofdstukken kunnen schrijven, al had ik bijna weer op stel en sprong in de auto kunnen springen om een pakje voor mijn broer op de post te gaan brengen omdat de postbode zo stom geweest was om het naar de afzender (mijn vader) te sturen in plaats van naar het postadres in het buitenland.

 

Nog een week vol afspraken

Maandag kon ik een hoofdstuk schrijven.

Maar dinsdag 8 oktober moest ik naar de diëtiste. En daarvandaan ben ik met het postpakketje van mijn vader maar weer naar de winkel terug gegaan, om het nog eens te posten.

Woensdag 9 oktober moest ik naar de orthopeed terug voor de uitslag van de CT-scan. Ik was al bang dat ik de NaNoWriMo van november 2019 op mijn buik kon schrijven en misschien ook de redactie die in december is gepland. Stel je voor dat ik een heupoperatie zou moeten ondergaan?

Gelukkig bleek het mee te vallen en zat er nog een beetje kraakbeen. Trouwens reuze interessant hoe die 3D-scan eruit zag van mijn heup. Hij was duidelijk wel versleten, maar als het me lukt om hem wat soepeler te krijgen met de oefeningen van de fysiotherapeut en mijn spieren beter te trainen, kan het nog wel worden uitgesteld. Belangrijk is natuurlijk ook dat ik mijn overgewicht kwijtraak. Dat zal niet makkelijk zijn want ik ben al jaren aan het jojoën, maar met de hulp van de diëtiste gaat het nu vast lukken. Ik heb begeleiding en ben begonnen met een koolhydraatarm dieet. Haar conclusie was dat ik te weinig at. Dat was weer een eyeopener. Ik ben een paar dagen bezig en mag alleen bepaalde producten nemen, maar ik eet veel meer dan ik deed. Dus dat valt reuze mee. Alleen de discipline opbrengen om het vol te houden, maar dat lukt mij wel.

Woensdagmiddag moest ik naar de huisarts voor de jaarlijkse griepprik. Dus je raadt het al, woensdag was geen schrijfdag. Ik moest twee keer de deur uit en tussendoor ben ik nog naar de winkel gegaan om die bijzondere producten van de dieetlijst te kopen, want er zat heel wat bij wat ik normaal niet in voorraad had.

Op donderdag 10 oktober heb ik 1228 woorden geschreven van een hoofdstuk van ‘De twaalfde Saturnusmaan’. ’s Middags moest ik weer naar de fysiotherapeut.

Dus meer dan dat aantal woorden lukte niet.

 

Weer een beetje normaal

Het goede nieuws is dat alles vanaf nu weer een beetje normaal wordt. Ik moet wel elke week naar de fysiotherapeut en dagelijks mijn oefeningen doen, ook drie keer tien minuten op de hometrainer fietsen en op tijd mijn maaltijden, tussendoortjes en water nemen voor het dieet. Maar over een maand hoef ik pas terug naar de diëtiste en over drie maanden naar de orthopeed.

Er komt weer wat rust in huis. Ik hoef niet meer bijna elke dag de deur uit. Ik kan zonder dat ik steeds op de klok hoef te kijken of het nog geen tijd is voor mijn afspraak verder met mijn schrijfwerk.

Ik hoop echt dat de training goed gaat helpen en dat ik met de begeleiding van de diëtiste blijvend kan afvallen. Dat de pijn verdwijnt en dat een heupoperatie echt niet meer nodig is.

Gelukkig kan ik in november gewoon aan mijn project voor NaNoWriMo schrijven en in december aan de redactie van Schamel verbond werken.

Ik ben heel blij dat ik niet direct naar het ziekenhuis hoef. En ik hoop echt dat ik in april 2020 al zo ver opgeknapt zal zijn dat ik op de Elfia in Haarzuilens kan staan, als de hele trilogie van ‘De vergeten vloek’ compleet zal zijn. Wat kijk ik daar naar uit!

 

Groeten van Johanna Lime (Marjo)

Lief Dagboek Dag – 21 september

Het is Dear Diary Day,

Vertaald naar het Nederlands – Lief Dagboek Dag

Een dagboek hebben om iets in te schrijven, is fijn.
Het geeft je een luisterend oor, dat zonder over je te oordelen op elk uur van de dag of nacht naar je luistert. Je kunt op elk moment dat alleen bent in je dagboek schrijven. Anderen mogen de geheimen die je eraan toevertrouwt niet lezen.
Een dagboek schenkt evenveel aandacht aan de gebeurtenissen die in het leven plaatsvinden, of je nu beroemd bent of helemaal niet. Iedereen kan zijn droom tot uitdrukking brengen, door deze op te schrijven.
Ook voor gebroken harten, onaanvaardbare kritiek van ouders in je puberteit, mislukte diëten en toekomstige hoop, biedt een dagboek op de een of andere manier troost en voldoening. Zonder met je in discussie te gaan of je ongewenst advies te geven.

 

Lief Dagboek Dag is er om meer mensen aan te moedigen om een pen te pakken en de gebeurtenissen van vandaag op papier te zetten. Geheimen zijn in een dagboek veiliger dan wanneer je ze zou vertellen aan mensen die nogal snel bevooroordeeld zijn of die vervelende opmerkingen plaatsen op sociale media.
Dit alleen al draagt aanzienlijk bij aan de bekende psychologische voordelen van het bijhouden van een dagboek. Je kunt de dingen van je afschrijven en dat kan therapeutisch voor je werken. Bovendien kan het dagelijkse proces om iets te schrijven ook nog eens van goede invloed zijn op je taalgebruik en spelling.

Johanna Lime heeft jarenlang dagboeken geschreven waardoor haar personages zijn ontstaan. Dit zijn de personages die in haar verbeeldingswerelden van Laskoro en Berinyi voorkomen. Zij gebruikte dagboeken terwijl ze zich in de rol van een van deze personages inleefde. Omdat Johanna Lime bestond uit Dinie en Marjo die ieder een dagboek van een ander personage schreven, wisselden ze hun ideeën aan elkaar uit en schreven daarna weer verder in hun dagboeken. Zodoende speelde wat er bijvoorbeeld met Jima gebeurde in dezelfde tijd als wat er met Lucian gebeurde en kon dit als voorbereiding voor de boeken worden gebruikt.

Vanaf 2011 ging Johanna haar dagboeken verwerken in manuscripten voor uit te geven boeken. Inmiddels ligt Schimmenschuw al vier jaar op de markt en zijn er daarna alweer twee delen van De vergeten vloek trilogie uitgebracht. Het manuscript voor deel 3 is ook geschreven en ligt voor redactie bij de uitgever.

 

Meer dan dagboekverhalen

De dagboeken zijn als kapstok gebruikt voor haar verhalen, maar de uiteindelijk uitgebrachte boeken zijn zoveel meer geworden dan wat er in de dagboeken staat. Personages zijn in de loop van het schrijfproces van naam veranderd, er zijn nieuwe personages bijgekomen en door wat er in het verhaal met hen gebeurt, hebben de meeste personages hele nieuwe ontwikkelingen doorgemaakt. Ze zijn gegroeid en onvermoede kanten op gegaan. Ze zijn als het ware nu echt tot leven gekomen in de boeken.

Johanna heeft uit de periode dat Dinie en Marjo samen dagboeken schreven ook nu nog genoeg dagboeken in de kast en op de harde schijf staan om de serie groter te maken. Onze de dagboeken verspreiden zich over een lange periode in de geschiedenis van onze wereldbouw. Er zijn drie generaties waarvan iets is opgeschreven.
Marjo is als voorbereiding van de NaNoWriMo in november 2019 alweer volop aan het brainstormen op een trilogie die volgt op De vergeten vloek. Daar zal een volgende generatie van de bewoners van Laskoro en Berinyi een hoofdrol spelen. De verhalen slaan nieuwe richtingen in en beslaan een steeds groter gebied van het universum. Johanna Lime groeit als schrijfster met haar verhalen mee en hoopt u als lezer ook een kijkje te geven op wat er nu weer uit haar fantasie ontspruit. Door de dagboeken van Dinie, houdt ook zij haar inbreng.

 

Een dagboek bijhouden is een goed idee. Dagboeken schrijven die vanuit fantasypersonages zijn geschreven is voor jezelf leuk als hobby. Maar het wordt nog veel mooier wanneer je er als schrijfster boeken van kunt maken die ook gelezen kunnen worden door anderen. Dan verliezen ze wel hun geheimen, want die worden gedeeld. Maar dat is het wel waard, want het is veel leuker als ook anderen mensen meegenieten van wat jij bedacht hebt.

 

Groeten van Johanna Lime

Star Trek Dag – 8 september

“Ik heb de dood niet onder ogen gezien. Ik heb de dood bedrogen. Ik heb me een weg uit de dood geslagen en mezelf op de rug geslagen voor mijn vindingrijkheid; Ik weet niets.”

James T. Kirk, Star Trek II: The Wrath of Khan

Star Trek Dag

Lang geleden, in de tijd van de koude oorlog, kwam de Amerikaan Gene Roddenberry met zijn visie op de toekomst. Hij sprak niet over de afschuwelijke gevolgen van een atoomoorlog, maar gaf ons in plaats daarvan een visie op een hoopvolle toekomst. Die was zo overtuigend, dat het sindsdien onuitwisbaar de verbeelding van de mensheid heeft beïnvloed. Op 8 september wordt Star Trek Dag gevierd om de missie van Gene Roddenberry uit te dragen.

De geschiedenis van Star Trek Dag

Voor het publiek van vandaag die het door een modernere bril bekijkt, kan de originele Star Trek serie oubollig en zelfs ongelooflijk racistisch lijken. Maar je moet bedenken dat er vanaf de tijd waarin deze serie werd geproduceerd ongelooflijke stappen zijn gemaakt. Sommige elementen die in deze films voorkomen waren in die tijd nog nagenoeg ondenkbaar. Neem bijvoorbeeld luitenant Pavel Andreievich Chekov, die een officier van Russische afkomst was en aan boord van een Amerikaans ruimteschip zat. In de dagen van de ‘Rode Communistische Dreiging’ was dit concept ondenkbaar. Maar Gene Roddenberry droomde van een dag waarop dit mogelijk zou zijn.

Dan had je luitenant Nyota Uhura, die niet alleen opviel doordat ze een vrouwelijke officier op de brug van het marineschip was, maar ook vanwege haar Afro-Amerikaanse afkomst. Beide elementen creëerden een geweldig verhaal. Ze was de vierde in lijn van het bevel over de USS Enterprise en was tegelijkertijd een geweldige telefoniste.

Star Trek spreekt van een hoopvolle toekomst waarin nationaliteit er niet meer toe doet. Toch blijft onze persoonlijke afkomst ook dan nog steeds iets waar we trots op mogen zijn. We zijn allemaal burgers met verschillende achtergronden maar we komen uit hetzelfde universum. Uiteindelijk is dat het enige dat telt.

Hoe Star Trek Dag te vieren

De beste manier om Star Trek Dag te vieren is om er lekker voor te gaan zitten naar een Star Trek dvd te kijken op je tv. Stel wat themasnacks samen en haal je cosplay uniform uit de kast. Er is geen betere manier om in de sfeer van Star Trek Dag te komen!

Dit YouTube filmpje is inmiddels pure nostalgie, het laat de openingsbeelden en de eindaftiteling zien van Star Trek: The Original Series van 1966-1969.

https://www.youtube.com/watch?v=LIQsrvW6Ji4

 

Ik verheugde me er iedere keer weer op als het op de tv kwam. Ik was toen tussen de 10 en 13 jaar, dus ik zat precies in mijn pubertijd en dat was natuurlijk een periode waarin zulke series veel impact hadden. Ik was verliefd op Spock en hij is tot op de dag van vandaag nog steeds mijn favoriete personage. Reikhalzend keek ik altijd uit naar de avonden waarop deze afleveringen op tv werden uitgezonden. Ik heb ervan genoten, want behalve dat het iets nieuws was, waren dit ook de gezellige momenten waarbij het hele gezin gezellig bij elkaar zat. Hoewel ik me nu realiseer dat ik toen minder kritisch was en het allemaal geweldig vond, zou ik er nu wel anders tegenover staan, nu ik op het internet sommige scènes terug zie in YouTube filmpjes van Mojo. De wat amateuristische elementen van toen zijn in de loop der jaren gelukkig uit de films verdwenen. De gevechten hebben achteraf gezien veel weg van Westerns, waar je toen ook veel tv series van had.

Vergeleken met het aanbod dat we tegenwoordig hebben op dit gebied, was dit echt nog maar het allereerste begin van de science fiction films. Gene Roddenberry was wat dat betreft een echte pionier.

 

Star Trek is een van de redenen waardoor ik van fantasy en science fiction ben gaan houden. Vanaf hier heeft de filmindustrie een grote ontwikkeling doorgemaakt en zijn de films alleen maar mooier geworden. Ik kan me de vreemde wezens uit deze serie niet zo goed meer herinneren maar de serie van 8 films die hierna over deze bemanning van de USS Enterprise is gemaakt, heb ik vaak bekeken.

Dit waren:

  1. Star trek The Motion Picture
  2. Star Trek The Wrath of Khan
  3. Star Trek The Search for Spock
  4. Star Trek The Voyage Home
  5. Star Trek The Final Frontier
  6. Star Trek The Undiscovered Country

 

Star Trek The Next Generation met captain Picard vond ik later nog veel beter dan de serie met James T. Kirk. Tegenwoordig kijk ik graag de dvd’s, daar was in 1966 nog helemaal geen sprake van. Je zat voor de tv en keek afleveringen die de omroep uitzond. In die tijd was er nog niet eens video. Wat zijn we in een halve eeuw vooruit gekomen. Was dat op alle gebieden van onze menselijke vermogens maar zo gegaan. Op andere terreinen, zoals wereldvrede en het in hun waarde laten van mensen, armoedebestrijding en zorg voor het milieu, vind ik vaak dat we nog steeds als apen in Rolls Royces zijn. Dat is een term die ik voor het eerst hoorde toen ik studeerde en hij komt soms weer op, vooral bij ontwikkelingen die lijken stil te staan of juist steeds slechter worden. Helaas. Hopelijk kunnen we ooit in de toekomst eens werkelijk zo vrij zijn dat we met een gerust hart de aarde achter ons kunnen laten om als ontdekkingsreizigers de rest van het heelal te gaan verkennen. Of zoals dat bij Star Trek zo mooi klinkt: “To boldly go where no man has gone before!” (En laten we woman ook niet vergeten, dan).

Jammer voor William Shatner, die kapitein James Tiberius Kirk speelde, maar de oude Star Trek serie heeft bij mij inmiddels plaats gemaakt voor modernere versies die zich in dit universum afspelen.

De films op dvd die ik dit komende weekend ga bekijken, zijn:

  1. Star Trek (2009)
  2. Star Trek Into Darkness
  3. Star Trek Beyond

 

Veel plezier met Star Trek Dag!

Johanna Lime

Lees Een Boek Dag – 6 september

Op zoek naar inspiratie voor blogs vond ik een website met alle bijzondere dagen van het jaar. Ik schreef al iets over Ignaz en de nacht van de vleermuizen op de website van De vergeten vloek.  Hier

Nu zag ik dat 6 september de “Lees Een Boek Dag” is. Dus hier dan een blog over boeken lezen. Sinds ik boeken ben gaan schrijven, lees ik ook weer veel. Voornamelijk fantasy en science fiction boeken van Nederlandse en Belgische collega auteurs. Ik heb er plezier in, ik ontspan ermee voordat ik ga slapen en ik leer ervan. Boeken met mooie verhalen lezen is echt een verrijking van mijn leven.

De eerste viering van Lees-een-boek-dag was rond 2010 vrijwel zeker het idee van een bibliothecaris, of in elk geval van iemand die jongeren aanmoedigde om een boek te lezen.

Op Lees-een-boek-dag is het natuurlijk niet verplicht om een heel boek te lezen. De dag dient als inspiratie voor mensen om een gedeelte van een boek dat ze bijzonder leuk vinden te lezen. Of om met kinderen te lezen, of om een boek aan iemand te schenken, of om gastheer/gastvrouw van een boek-lees-feest te zijn.

Hoewel de dag waarschijnlijk werd bedacht met gedrukte boeken in het achterhoofd, zijn e-boeken even geschikt voor het vieren van Lees-een-boek-dag. Het belangrijkste doel is om het lezen aan te moedigen, omdat zowel fictie- als non-fictieboeken enorme onbekende vergezichten openen voor onderzoekende geesten.

De gelegenheid aangrijpen om wat tijd vrij te maken om te ontspannen en te lezen is goed voor de ziel en de geest.

Mijn aanraders zijn natuurlijk de drie boeken die ik heb geschreven en die zijn uitgebracht bij Zilverbron. Schimmenschuw, De vergeten vloek deel 1, Sluimerend vuur en De vergeten vloek deel 2, Smeulend venijn. Als u in een reactie of recensie wilt schrijven wat u ervan vond, ben ik helemaal blij. Mijn boeken zijn o.a. hier te koop. Naar de webwinkel van Zilverspoor

Veel leesplezier!

Johanna Lime