Gewonnen certificaten en behoefte aan meer plezier

14 januari 2021

Gewonnen prijzen en certificaten

Over de uitslag van de Waterloper Verhalenwedstrijd schreef ik eerder al een blog. In 2020 kwamen mijn drie ingezonden verhalen (De magie van het lorgnet, Rode zwammen en Nederland emigreert) op plaats 15, 9 en 5! In de afgelopen week kreeg ik de prijzen en oorkondes toegestuurd. Hier zijn ze.

Het certificaat voor de Eb en Vloed prijs voor het verhaal met de grootste deviatie, Rode zwammen, dat op de 9de plaats eindigde. En het certificaat voor de Stormvloedkeringprijs voor Nederland emigreert, het verhaal dat op de 5de plaats eindigde en waardoor ik ten opzichten van 2019 zestien plaatsen in het klassement ben gestegen.

Wat ik hiermee ga doen? Ik heb besloten om de verhalen nog eens goed te redigeren en dan ga ik ze als e-books uitgegeven op Smashwords, zodat lezers er ook iets aan kunnen hebben.

De noodzaak voor meer plezier bij het schrijven

De afgelopen week vlotte mijn schrijfproces niet echt. Ik worstelde met het verhaal en hoewel ik alles uitgeplot had, liep ik er toch mee vast. Ik kwam aan veel te weinig woorden vooruitgang per dag en zag de score bij mijn NaNoWriMo project van januari 2021 kelderen. Dat kwam voornamelijk doordat ik sommige hoofdstukken terug ging lezen en het begon te redigeren. Er kwamen zodoende maar zestig of zeventig nieuwe woorden per dag bij, in plaats van iets tegen de 2.000. Inmiddels ben ik erachter waar het probleem zit en heb ik besloten om weer aan een nieuwe versie voor dit manuscript te beginnen. Ik ga alle hoofdstukken weer vanaf het begin doornemen en verbeteren. Ja, ik weet het…. ik ben een mierenneuker, alles moet logisch in elkaar zitten, alles moet kloppen. Als dat niet lukt, gaat het verhaal me tegen staan en kom ik er geen steek mee verder. Terug naar de tekentafel dus.

Schrijven moet wel leuk blijven, natuurlijk. Als ik er al geen plezier meer in heb, zal de lezer dat ook niet hebben. Dus dat moet echt veranderen! Daarom heb ik mijn NaNoWriMo project van januari na 11.994 nieuwe woorden stilgezet. Tenslotte is het geen zaak van leven en dood dat ik de NaNoWriMo bijhoud.

Ik geef mezelf vanaf nu weer de vrijheid om per dag te bezien waar ik aan wil gaan werken. In de praktijk houdt het waarschijnlijk in dat ik steeds een stukje roman schrijf en een stukje kortverhaal. Meer afwisseling dus. Tenslotte heb ik nog een aantal maanden de tijd voordat het manuscript echt af moet zijn. Als ik het maken van e-books en het schrijven van mijn roman afwissel, heb ik meer plezier. Dus voorlopig is dit mijn score voor het manuscript:

10.682 woorden in november, 43.886 woorden in december en 11. 994 woorden in januari.

Word geeft nu op mijn computer aan dat Versie 2 van het manuscript 56.561 woorden telt, ik heb nu ongeveer een half boek geschreven.

Die eerste helft wordt hierna verbeterd in een Versie 3 en daarna hoop ik door te kunnen stomen naar het eind. (Wie zei er ook alweer dat eerst je hele verhaal moest staan? Bij mij schijnt dat niet meer zo te werken) Voor het volgende deel van de trilogie ga ik toch eens analyseren hoe het komt dat het de laatste tijd steeds weer zo loopt als nu. Misschien ligt het aan mijn perfectionisme, misschien trek ik me de kritieken op mijn werk teveel aan, misschien moet ik anders gaan plotten dan ik tot nu toe heb gedaan, moet ik meer voorbereiden voordat ik begin te schrijven… Ik weet het niet, ik weet alleen dat het verhaal zoals ik het nu heb niet bevredigd en dat het anders moet. De oplossing heb ik al bedacht.

Ondanks alles ben ik blij met deze score die ik in zeven jaar heb gehaald bij NaNoWriMo:

Bij een volgend CampNaNoWriMo project kom ik boven het miljoen uit. Schrijven leer je door het te doen, door je fouten te onderkennen en het anders aan te pakken. Dat geldt net zo goed voor andere creatieve vakken, mijn leraar tekenen zei ooit dat ik na 100 schilderijen eens terug moest komen. 997.545 woorden na 7 jaar geeft toch wel aan dat ik aardig wat stappen in de goede richting heb gezet, maar het is nooit klaar natuurlijk. Je blijft leren en dat is maar goed ook, zonder groei geen vooruitgang.

Plannen genoeg

De plannen voor 2021 had ik in een andere blog ook al kenbaar gemaakt. Wat ervan terecht gaat komen, zal ik trouwens wel zien. Ik houd jullie op de hoogte met mijn blogs.

Allereerst zit ik nu in spanning af te wachten tot het eerste deel van Interplanetair, Ruimtestad gedrukt zal zijn. Nog een paar weken, vermoed ik.

Groeten van Johanna Lime

Vervolg schrijfproject in januari 2021 en nog een paar weken wachten op Ruimtestad

7 januari 2021

Een gezellig einde van 2020

De vorige keer schreef ik dat het steeds moeilijker vol te houden was om 50.000 woorden te schrijven in december. Daarom heb ik besloten om mijn doel na 43.886 geschreven woorden voor Versie 2 van Interplanetair deel 2 Geestenpoort bij te stellen naar 40.000 woorden. Tenslotte was dit schrijfproject geen onderdeel van een wedstrijd en kon ik er mee doen wat ik wilde. Het schrijven in december kwam op een laag pitje te staan.

Tussen Kerst- en Oud- en Nieuw ben er lekker een poosje tussenuit getrokken. Mijn broer Eldert woont sinds 2020 in Limburg en na alles wat we samen met het overlijden van onze vader in november hadden meegemaakt, besloten we dat ik bij hem zou gaan logeren. Gezellig samen, een beetje steun aan elkaar hebben. December was toch al nooit mijn favoriete maand en sinds Dinie in 2018 vlak voor de kerst overleed, is dat er niet beter op geworden. Het was een goede beslissing! Mijn broer had het gezellig gemaakt in zijn huis, met de kerstboom en veel lichtjes. We hebben elke avond wel een Starwars film gekeken en verder konden we lekker met onze hobby’s bezig zijn. Tussendoor samen koken, samen eten, alles op anderhalve meter afstand vanwege het covid-19 virus, maar wel fijn bij elkaar. Wat ben ik blij dat mijn broer en ik elkaar na 22 jaar weer gevonden hebben en dat we zo goed met elkaar op kunnen schieten.

Ik besloot een nieuw schrijfproject aan te maken, van 4 januari tot en met 31 januari 2021 probeer ik opnieuw om 50.000 woorden verder te komen met het manuscript waar ik nu aan bezig ben. Ik ben bezig aan hoofdstuk 11 en als ik iedere dag ongeveer 2.000 woorden schrijf, gaat het zeker lukken om dit verhaal af te krijgen.  Is het niet in januari, dan toch wel in februari. Er zullen vast af en toe dagen tussen zitten dat ik het woordenaantal niet haal, maar dat is ook niet erg. Als ik elke dag de routine vol kan houden, komt het volgende boek er wel.

De zetproef van Interplanetair deel 1 Ruimtestad doorgenomen

Wat ik wel gedaan heb tijdens het logeren, is de zetproef doornemen van mijn nieuwe boek bij Zilverbron, dat in januari 2021 naar de drukker zal gaan. Er stonden wat verkeerd afgebroken woorden in, die heb ik in een bestand verzameld en teruggestuurd naar de uitgeverij. Dan kan het binnenwerk van het boek helemaal goed opgemaakt worden.

Gisteren was ik uitgenodigd bij het online programma About Books, dat georganiseerd wordt door Zilverspoor. De vaste presentatoren zijn Kim ten Tusscher, Joris van Leeuwen en Cocky van Dijk. Soms springt er weleens een ander in. Elke week op woensdag om 19:30 uur begint het programma op de kanalen van Facebook, van Zilverspoor, Zilverbron en De Zilverboekenclub. Het wordt ook uitgebracht op You Tube.

Mijn nieuwe boek kwam ter sprake en als verrassing was er ook een cover reveal van Ruimtestad. Het boek krijgt weer een prachtige omslag. Ik moest wel even wennen aan boek 1 in plaats van deel 1, maar vind boek 1 eigenlijk wel beter klinken bij een trilogie. Op mijn website denk ik toch dat ik het vaak deel 1 zal noemen, dat ben ik zo gewend.

Het grappige is dat er ook een rubriek was met 10 korte vragen. Daar moest ik snel reageren en bij de vraag of ik zou kiezen voor lezen of tv kijken, heb ik tv kijken gezegd. Achteraf gezien een beetje dom, want ik kijk niet veel tv. Alleen heb ik pas een Netflix abonnement genomen om series en films te kunnen kijken. Ik vind lezen eigenlijk leuker dan naar praatprogramma’s en quizzen kijken op de tv. Maar 2020 was een gek jaar, ik vond dat ik het nieuws moest volgen vanwege de corona. Dus keek ik het afgelopen jaar veel meer tv dan anders. Maar boeken lezen doe ik liever. Ik ben nu bezig in Maeves Gaven van Gaby Raaijmakers en lees steeds een paar hoofdstukken voor het slapen gaan. Het is weer een prachtig verhaal. Met lezen van boeken ga ik door, voor de volgende Reading Challenge heb ik maar 12 boeken opgegeven. Ik lees niet snel en zie wel hoe ver ik kom. Ik kan als ik meer lees, altijd het aantal bijstellen.

De routine vasthouden

In About Books hebben we gesproken over voornemens voor 2021. Ik heb bij Informatie mijn plannen voor het komende jaar al op een rijtje gezet. Er werd gezegd dat elke dag een beetje schrijven uiteindelijk kan resulteren in het schrijven van een boek, al is het 500 woorden per dag, dan kun je een boek afkrijgen. Ik doe over 1.000 woorden wel wat langer dan een half uur. Voor 2.000 of 3.000 woorden ben ik toch al gauw een hele middag van vier tot vijf uur bezig. Ik wil het ook zo goed mogelijk doen en neem vaak eerst een gedeelte van de tekst weer door die ik de vorige dag geschreven heb, voordat ik verder ga. Dat is voor mij handig, want dan zit ik gelijk weer in het verhaal. Als schrijver is het nodig dat je de routine van iedere dag een stuk schrijven vasthoudt. Alle afleiding zoals social media even uitzetten helpt zeker. Dus ik zie wel wanneer ik mijn volgende boek geschreven heb. Als de tweede versie staat, zullen versie 3, 4 en misschien 5 ook nog wel nodig zijn voordat het naar de redactie gaat, na september. Verder ben ik ook graag bezig met tekenen op de computer. Ik heb al een aantal kaften gemaakt voor de e-books die ik in 2021 op Smashwords uit wil brengen van mijn korte verhalen. Er hebben er weer een paar meegedaan aan een wedstrijd en ze verdienen het om bij het leespubliek te komen.

Nog even geduld.

Mijn nieuwe boek Ruimtestad komt over een paar weken van de drukker. Ik heb nog een paar leuke dingen om te laten zien in de aanloop daarnaartoe. Zoals de nieuwe kaart die ik getekend heb en die weer prachtig over twee pagina’s heen in het boek terecht komt. En het omslag als hij echt helemaal klaar is, misschien nog net iets mooier dan het plaatje van de cover reveal. En natuurlijk de flaptekst en een leesfragment van het eerste hoofdstuk.

Als het boek er is, heb ik met een paar bloggers afgesproken dat ze het gaan lezen en een recensie schrijven. Het wordt weer spannend. Zullen de lezers erin vinden wat ik voor ogen had? Verder moet ik weer eens kijken of ik nog nieuw promotiemateriaal ga bestellen, dat van Schamel verbond heb ik bijna niet gebruikt. Dus even verzinnen wat ik het beste kan doen. Ruimtestad komt eraan! Kijken jullie er naar uit?

Groeten van Johanna Lime

NaDeWriMo voortgang – het wordt weer lastiger vol te houden

19 december 2020

Het wordt lastiger vol te houden

Ik heb het stuk, dat ik eerder al geschreven had voor Versie 1 van dit verhaal, weer herschreven. Nu ben ik aan het doorschrijven aan een nieuw gedeelte, een stuk van het verhaal waarover ik nog flink moet nadenken, ondanks dat ik het heb geplot. Tijdens het schrijfproces gebeurt het, dat het verhaal net anders wordt dan ik in het plothokje in Excel had opgeschreven. Dat werk ik dan later weer bij. Het blijft flexibel, maar ik weet waar ik uit wil komen op het eind. Ik ben nu bezig met hoofdstuk 9, dus het duurt nog wel een maand of langer voordat het hele verhaal van Interplanetair deel 2 Geestenpoort af zal zijn. Dat verhaal zal wel meer woorden omvatten dan de 50.000 voor het project. Toch is het leuk om elke dag het aantal woorden in te vullen, zelfs als het er maar 337 op een dag zijn. Alle beetjes helpen.

Interplanetair deel 1 Ruimtestad komt in januari 2021 uit.

Ik schreef in een vorige blog dat ik bezig was met het tekenen van een sterrenkaart voor dit nieuwe boek, zo’n kaart als er ook in Schamel verbond is geplaatst. Dat is me gelukt. Ik heb hem getekend en opgestuurd naar Zilverbron. Bovendien heb ik een mooie auteursfoto opgestuurd, die tijdens een fantastisch leuke fotoshoot van mij gemaakt is door Kim van Gent Photography. Dus er komt een kaart in het boek Ruimtestad en op de achterkaft komt een nieuwe foto van mij. Nadat de woordredacteur klaar zal zijn, verwacht ik dat ik de flaptekst bij moet werken en daarna moet ik de proefdruk doornemen. Het komt steeds dichterbij!

Groeten van Johanna Lime

 

Na 7 dagen schrijven 28273 woorden verder en mijn nieuwe boek komt bijna!

10 december 2020

Na 7 dagen schrijven 28273 woorden verder

Ik ben lekker bezig met het schrijven en herschrijven van Interplanetair deel 2 Geestenpoort. Vanaf 4 december tot vandaag ben ik 28273 woorden verder gekomen. De proloog en de hoofdstukken 1 t/m 6 zijn af. Ik heb nog een paar hoofdstukken die ik aan moet passen en daarna kan ik weer door met creatief schrijven aan dit verhaal. Echt heel fijn dat ik de routine teruggevonden heb. In het begin schreef ik tot ver na middernacht en was ik nog een nachtuil, maar inmiddels is de schrijftijd gestabiliseerd en schrijf is ’s middags. Nu kreeg ik weer het plaatje van de flamingo op de website van de NaNoWriMo te zien. ’s Middags schrijven werkt voor mij het beste. Inmiddels ben ik ’s avonds aan het tekenen geslagen, want voor het nieuwe Science-fiction-fantasyboek dat in januari uit zal komen bij uitgeverij Zilverbron, wil ik graag een nieuwe sterrenkaart maken. Zo’n soort kaart als er ook in het boek Schamel verbond zit. Daar was ik zo geconcentreerd aan bezig dat het alweer ver voorbij middernacht werd voordat ik er erg in had. Maar het goede nieuws is dat de kaart vast nog op tijd afkomt.

Nog een maand ongeveer en dan komt er weer een nieuw boek van Johanna Lime.

Ik schreef in een vorige blog dat de hoofdredactie van mijn nieuwe manuscript klaar was. De uitgever vertelde me dat het nu bij de woordredacteur ligt. Zij verwacht dat Interplanetair deel 1 Ruimtestad ongeveer half januari van de drukker komen kan. Dus het nieuwe boek komt toch volgens de planning in januari 2021 uit.

Eerst dus de feestdagen van 2020 nog en dan start januari van 2021 met een gloednieuw boek!

Ik kijk er alweer  naar uit! Mijn zesde pennenvrucht, wat romans betreft.

Groeten van Johanna Lime

Geen NaNoWriMo 2020 in 2020, dan maar een NaDeWriMo

6 december 2020

Verder met schrijven na de redactie van Ruimtestad

Zoals ik in eerdere berichten heb vermeld, haalde ik door familieomstandigheden voor de NaNoWriMo van november 2020 slechts 10.682 woorden. De tijd voor creatief schrijven ontbrak, ik had andere prioriteiten. Gelukkig heb ik het nog wel voor elkaar gekregen om tussen alle werkzaamheden door de redactie van Interplanetair deel 1, Ruimtestad af te krijgen. Op 3 december van 2020 was de hoofdredactie helemaal klaar. Jippie!

Ik baalde ervan dat ik de NaNoWriMo in 2020 niet won, maar het is nu eenmaal niet anders. Soms komt er een plotselinge wending in je leven en loopt alles anders.

Tijdens het redactieproces van deel 1 kwam ik erachter dat ik met deel 2 terug moest naar de tekentafel. Ik moest de wijzigingen in het verhaal aanbrengen waarmee de aansluiting naar boek 2 beter verliep. Bovendien waren er nog een paar ideeën naar boven gekomen, die ik moest verwerken in het plot. De rest van 3 december heb ik dan ook gebruikt om mijn plotschema in Excel helemaal aan te passen, zodat ik kon beginnen aan een versie 2 van het verhaal. Daaraan begon ik laat op die avond ook nog.

Ik ging naar de website van de NaNoWriMo en ontdekte dat ik daar een heel nieuw project aan kon maken. Dat werd het project Versie 2 van Interplanetair 2, ofwel de NaDeWriMo. In de periode van 4 december tot 3 januari heb ik een nieuw schrijfdoel om 50.000 woorden te schrijven. Ik kan het aantal woorden net als anders tijdens de NaNoWriMo gewoon invullen op de website en daar kan ik de grafieken zien groeien zoals dat normaal ook het geval is. Ik krijg er zelfs de badges voor als ik een doel gehaald heb.

Op 4 december heb ik tot twee keer toe een aantal woorden ingevoerd, omdat ik, nadat ik op 3 december met het nieuwe project begon, pas na middernacht het eerste aantal woorden heb ingevoerd. In de avond van 4 december gebeurde dit voor de tweede keer.

Op het moment heb ik alweer drie dagen op rij geschreven aan versie 2 van Interplanetair deel 2, Geestenpoort. Ik ben ik weer lekker op weg! Zo ver zelfs dat het woordenaantal van november is ingehaald. Ik zit nu weer op de 10.876 woorden, net iets meer dan wat ik in november had geschreven.

Nu volhouden

De rest van de maand december wil ik dit tempo volhouden en iedere dag verder schrijven aan het tweede deel van mijn nieuwe trilogie bij Zilverbron. Ik vind het heel fijn dat ik gewoon een nieuw project aan kon maken, onder het project dat in november was gestart. Ik heb een tweede kans gekregen en kan toch proberen om de routine weer vast te houden en om elke dag ongeveer 2.000 woorden verder te schrijven. Er zullen nog wel wat dingen geregeld moeten worden op het persoonlijke vlak, maar in principe ben ik vanaf nu volledig de regisseur van mijn eigen tijd. Het enige nadeel is dat het aantal naaste familieleden steeds kleiner wordt, maar gelukkig heb ik er nog een paar.

Mijn doel om deze nieuwe trilogie te schrijven, in samenwerking met uitgeverij Zilverbron, blijft onverminderd bestaan. Bovendien wil ik vanaf 2021 ook weer meer gaan tekenen in Painter, dat heb ik al veel te lang nauwelijks nog gedaan. Ik hoop ook wat meer met andere mensen op te kunnen trekken en als het kan weer eens een mooie reis te maken. Plannen genoeg voor de toekomst, dus. In elk geval hoef ik me nooit te vervelen, ik vermaak me wel. Als het niet met schrijven en tekenen is, dan is het wel met boeken lezen. Daar heb ik ook weer een paar pareltjes van gekocht. En jullie?

Groeten van Johanna Lime

Bij lange na geen winnaar van NaNoWriMo 2020

28 november 2020

Schrijven ging niet, de redactie wel

Op deze datum had ik voor NaNoWriMo van november 2020 al winnaar kunnen zijn, maar het is me dit jaar niet gelukt. Ik heb slechts 10.682 woorden gehaald en voor de rest van de maand november geef ik er de brui aan. Vanaf 1 december ga ik zelf wel een dagelijkse wordcount proberen te halen, dan maar zonder website waar je alles bij kunt houden. Gewoon, in mijn schrijfroutinetacker in Excel.

Vanwege het overlijden van mijn vader had ik deze maand wel iets anders aan mijn hoofd dan de NaNoWriMo wedstrijd. Na de begrafenis moest ik samen met mijn broer, schoonzus en neef mijn vaders flat leegmaken. Gisteren kon ik de sleutel van de huurwoning overdragen aan de verhuurder en daarmee kwam er definitief een einde aan alle bezoekjes aan de flat waar mijn vader de laatste dertien jaren heeft gewoond. Na alle mantelzorg voor mijn ouders is het toch wel een vreemd idee dat ik daar nu niets meer te zoeken heb. Er is een tijdperk afgesloten. Ik ben helemaal vrij en los van de verplichtingen die ik als dochter had. Alle administratieve zaken moeten nog wel verder worden afgehandeld en dat kan best nog even duren, maar daarna zal ik toch echt moeten gaan bepalen hoe ik verder wil. Het besef dat ik helemaal alleen ben, zonder ouders en zonder Dinie, daalt wat dieper in. Gelukkig is mijn broer weer terug en ik verheug me op nieuwe logeerpartijen.

Redactie van Interplanetair deel 1 Ruimtestad.

Op 13 november schreef ik dat het redactiewerk voor mijn volgende boek wel door is gegaan. En het lijkt er veel op dat mijn redactrice, Natascha van Limpt, in de afgelopen week nog wat sneller doorgewerkt heeft met soms wel meer dan drie hoofdstukken per dag. We zijn nu bezig met de eindredactie, met redactieronde 2. Gisteren was hoofdstuk 20 van de 25 aan de beurt, dus dat is alweer 80%, net als vorige week, maar nu dan wel van de tweede redactieronde.

Ook bij de eindredactie is het soms weer slikken als ik zie wat er allemaal nog beter kan, maar als ik dat dan heb aangepast en het verhaal teruglees, merk ik dat het zoveel spannender geworden is, veel leuker voor de lezer, veel beter voor het boek. Het blijft een heel vreemd fenomeen dat je als schrijver gewoon blind bent voor die zaken die een redactrice eruit kan filteren. Petje af voor Natascha!

Nog een week doorwerken, vermoed ik. Dan kan het verhaal al naar de woordredactie.

Terwijl ik aan de redactie bezig was, realiseerde ik me dat ik nog helemaal niemand heb gevraagd voor een blogtour. Daar mag ik dus weleens over na gaan denken. Dus als je zelf een blogger bent en je hebt er zin in om mijn nieuwste boek straks te recenseren, mag je gerust contact opnemen. (via een chat op mijn Facebookpagina bijvoorbeeld).

Ik bedacht ook dat ik weleens voor een mooie foto op de kaft kon gaan zorgen. Dus ik heb de stoute schoenen aangetrokken en iemand benaderd voor een fotoshoot. Deze keer zal ik er alleen op staan en de selfies die ik heb gemaakt zijn echt niet mooi genoeg.

Wat ik hoop, is dat de uitgeverij mijn voorstel voor de cover volgt, want die stad wordt in het boek beschreven en als ze voor een ander plaatje gaan, past mijn tekst er niet meer bij. Ik maak me daar best zorgen over. Verder heb ik het concept voor de flaptekst al doorgelezen en daar moet ook nog wel wat aan veranderen. Best nog veel te doen dus voordat het boek uit kan komen.

Bovendien vraag ik me af of ik nog een kaart zal tekenen als promotiemateriaal. Wat zal ik weer bestellen aan boekenleggers en dergelijke, als het boek uitkomt? Het gaat toch eigenlijk best snel. Voor mijn gevoel zijn Schamel verbond en De twaalfde Saturnusmaan er nog maar pas. Maar dat komt ook wel door dit vreemde jaar zonder beurzen, vanwege covid-19.

Afijn, ik heb nog even. Wel ben ik van plan om weer een december winactie te gaan doen op mijn boekenwebsite. Ik doe trouwens ook al mee aan de December Feestmaand van de Zilverboekenclub, daar is elke dag van december 2020 een boek van Zilverspoor/Zilverbron te winnen. Dus als je dat nog niet wist, kijk dan eens op die pagina op Facebook.

Terug naar het plotten en dan weer schrijven aan deel 2

Zodra de redactierondes klaar zijn moet ik terug naar de tekentafel. Er zijn wijzigingen in het verhaal waardoor de aansluiting naar boek 2 net wat anders moet. Bovendien kreeg ik vannacht een idee over de Interplanetaire samenwerking die anders gaat verlopen. Daardoor moet ik het plot van deel 2 aan gaan passen. Daarna heb ik dan een ander plan voor deel 3. En zo blijft alles wat er rondom het verhaal gebeurt steeds maar in beweging. De actie van de redactie roept een reactie voor het schrijven in de wereld. Niets staat stil, overal is energie.

Ik heb besloten om dus toch aan een versie 2 te beginnen die weer heel anders uit zal pakken dan versie 1, na wat ik uit de redactierondes heb geleerd. Ik ben van plan om in december 2020 te beginnen met schrijven aan Geestenpoort en kan in 2021 verder werken. Ik wil van deel 2 ook minstens vier versies te schrijven voordat ik het opstuur naar de uitgeverij. Behalve dat ik de nieuwe trilogie af wil krijgen ben ik zeker van plan om ook meer met tekenen te gaan doen. Gelukkig ben ik iemand die zichzelf wel bezig houdt en die weinig externe prikkels nodig heeft. Hopelijk heb ik nog even om al mijn plannen waar te maken.

Dit is mijn nieuwe schrijfproject nadat de redactie van deel 1 klaar zal zijn.

Groeten van Johanna Lime

 

Door familieomstandigheden minder kunnen schrijven

13 november 2020

Planning niet gehaald

Op deze datum zou ik voor NaNoWriMo van november 2020 al minstens 21.671 woorden geschreven moeten hebben. Ik heb er echter nog maar 6.486. De afgelopen tien dagen is er helemaal niets meer bijgekomen. Ik heb de NaNoWriMo voor 2020 eigenlijk al opgegeven, want die 50.000 woorden voor mijn volgende manuscript kan ik vast niet meer halen. Er is nog zoveel te doen, ik heb nauwelijks tijd over om te schrijven aan mijn nieuwe verhaal. Bovendien wil ik het beetje tijd dat ik overhoud gebruiken voor de redactie van deel 1 van Interplanetair, dat over een paar maanden uitgebracht wordt bij Zilverbron. Dus weinig kans van slagen voor de NaNoWriMo van dit jaar.

Wat is er gebeurd?

Precies op 1 november werden mijn broer en ik gewaarschuwd dat het erg slecht ging met mijn vader. Hij mankeerde al van alles en de mantelzorg werd steeds zwaarder, maar de afgelopen tijd kwamen er wel heel veel ernstige klachten bij. Mijn vader was 94, hij was bijna doof, bijna blind, liep met een rollator, viel soms plotseling om en had de laatste tijd ernstige bloedarmoede en veel te weinig zuurstof in zijn bloed. We hadden pas nog een CIZ indicatie aangevraagd en hij zou eigenlijk nodig naar een verpleeghuis moeten, voor intensieve zorg. Dat kon niet vanwege de lange wachtlijsten die daar waren. Ik vond zoiets ook nogal een risico in deze coronatijd, want ik hoorde dat patiënten uit ziekenhuizen naar verpleeghuizen werden overgeplaatst. Wat als hij er ook nog eens corona bij kreeg?

Gelukkig bleek hij dat niet te hebben en was de thuiszorg zo geweldig goed geregeld dat de verzorgenden die al jaren bij hem thuis kwamen hem ook heel intensief thuis konden verplegen. Mijn broer en ik zijn ontzettend dankbaar voor al hun hulp.

Ik had op 31 oktober al een stukje geschreven dat ik op 1 november voor NaNoWriMo heb gebruikt en op 1 november, voordat we opgeroepen werden, had ik ook nog flink doorgeschreven zodat ik die score op 2 november plaatsen kon. Maar tijdens het waken bij mijn vader lukte het niet meer zo vlot. Ik schreef in zijn huis nog wel iets met pen en papier, maar kwam lang niet aan de 1667 woorden per dag. Mijn hoofd stond er niet naar en ik had natuurlijk wel wat anders te doen dan schrijven voor een wedstrijd.

Op donderdag 5 november is mijn vader rustig ingeslapen. Mijn broer en ik waren blij dat wij hem in zijn laatste dagen nog hebben kunnen spreken, dat we hem konden helpen en dat hij niet alleen was.

De begrafenis vond op 10 november plaats en nu zijn mijn broer en ik bezig met alle rompslomp die bij een overlijden van een ouder hoort. Ik ben blij dat ik er deze keer niet alleen voor sta. Mijn broer woont gelukkig weer in Nederland, hij is een grote steun. We kunnen het samen doen.

Wat kan ik nog wel doen in november en wat doe ik erna?

We moeten even flink aanpakken voordat alles rustiger zal worden. Voor mij is het een heel dubbel gevoel om mijn vader kwijt te raken. Aan de ene kant ben ik blij dat er na 18 jaar mantelzorg voor Dinie’s moeder, voor mijn eigen moeder en voor mijn vader een einde is gekomen. Ik ben zoveel geliefde familieleden verloren de afgelopen jaren, dat ik bijna ben vergeten hoe het is om te leven zonder gedachten aan de dood. Ik ben bijna vergeten hoe het is om geen zorgen te hebben om familieleden die ik helpen moet. Vanmorgen hoefde ik niet vroeg uit bed om naar mijn vaders huis te gaan om allerlei klusjes voor hem te doen. Aan de andere kant realiseer ik me nu ook dat ik nu geen ouders meer heb en dat ik tot de volgende groep begin te horen die aan de beurt is om naar het hiernamaals te vertrekken, hoewel ik toch heel goed weet dat een hoge leeftijd hoegenaamd niets zegt over wie er aan de beurt zal zijn.

Ik krijg nu wel meer vrijheid om mijn eigen gang te gaan, zonder dat ik bang hoef te zijn om plotseling weggeroepen te worden, als enige contactpersoon van een ouder.

Ik moet opnieuw bepalen wat ik met de rest van mijn leven wil doen. Zal ik wel op de plek blijf zitten waar ik nu ben, of ga ik ergens anders heen? Waar vind ik weer verbinding? Ik moet ook opnieuw overdenken wat ik met schrijven en tekenen wil gaan doen en hoe ik mijn tijd daarvoor in ga plannen. Voorlopig heb ik een contract bij Zilverbron voor de nieuwe trilogie Interplanetair, maar andere verhalen spoken ook al lang weer door mijn hoofd. En nu ik schrijver ben, wil ik wel doorgaan met dat werk. Misschien wordt het net iets anders in de toekomst, misschien ga ik het nog eens combineren met tekenen, wat ik al jaren wil.

Het redactiewerk gaat door

Wat het schrijven betreft, ben ik erg blij dat Natascha in deze benarde tijd gewoon is doorgegaan met de redactie van mijn volgende boek. Telkens stuurt ze een of twee hoofdstukken naar mij op. We zijn vandaag al aangekomen bij hoofdstuk 20 van de 25, dus we hebben al 80% van de eerste redactieronde gedaan.

Dat redactiewerk was trouwens wel even flink slikken, want bij dit nieuwe manuscript, voor het eerste deel van een hele nieuwe trilogie, blijkt dat ik heel wat dingen heb opgeschreven die niet bepaald handig waren. Soms zag ik bij het openen van het bestand alleen maar geschrapte stukken tekst, rode of blauwe vlakken op de pagina’s. Ik moest mezelf wel even moed inspreken om die aan te pakken of gewoon te schrappen. Gelukkig bleek dat het vooral informatie was die later in het verhaal organisch terugkwam. Het was gewoon mijn ‘lerares’ die bang was dat de lezer te weinig informatie kreeg als er een heel nieuw verhaal begon. Wat ben ik blij met mijn redactrice die er open in gaat en zulke dingen eruit kan filteren.

En nu we al een poosje bezig zijn, zie ik het verhaal opknappen. Het wordt weer een boek om trots op te zijn. In de tweede redactieronde ga ik wel even goed kijken of er echt geen foreshadowing teveel geschrapt is, maar ik heb het gevoel dat het wel mee zal vallen.

En dan ben ik dus eigenlijk ook wel blij dat ik met deel 2 van Interplanetair nog maar tot en met hoofdstuk 7 van versie 1 gekomen ben, want ik leer hier ook weer veel van. Deel 2 bevat ook informatie die geschrapt kan worden. Toch ga ik eerst verder om het hele verhaal op te schrijven, straks in december en januari, als ik er weer tijd voor krijg. Met wat ik nu leer uit de redactie van deel 1, ga ik daarna nog een paar versies schrijven. Gelukkig heb ik nog wel even tijd voordat het in 2021 opgestuurd moet worden naar de uitgever. Er komen nog CampNaNoWriMo’s aan voor die tijd. Het komt wel goed. Ik ga me bezinnen op mijn toekomst. Het wordt beter, daar geloof ik in, want het blijkt in deze tijd vooral ook dat de meeste mensen deugen. Je zou het niet zeggen als je het nieuws steeds volgt, maar het nieuws werkt net als boeken, de conflicten krijgen de aandacht. Zonder conflict is het niet spannend. Als je die spanning niet wilt ervaren, zoek dan het midden op en blijf dicht bij jezelf. Ik word rustig als ik teken en schrijf. In het midden van de storm is het windstil, daar kun je jezelf zijn.

Groeten van Johanna Lime

Nieuwsflits van Johanna Lime voor september 2020

10 september 2020

Het is alweer september, wat vliegt de tijd

Hebben jullie dat nou ook dit jaar, dat er steeds meer beroemdheden uit bandjes, tv-series of films, ziek worden, sterven en van het toneel verdwijnen? Zo jammer dat al die mensen waar je goede herinneringen aan hebt er niet langer meer zullen zijn. Naar mijn idee zijn het er dit jaar wel erg veel, of misschien heeft het ermee te maken dat ik zelf ook ouder word? Dus daarom ook deze vraag: Heb je de winactie voor mijn 64e verjaardag al gezien?

Ik dacht zo, met dat herfstige weer dat eraan komt, is het wel lekker als je op de bank een boek kunt lezen, dus besloot ik om drie boeken te trakteren voor mijn verjaardag. Hoe dat werkt, lees je hier.

Wachtende op de redactie van mijn volgende boek

Mijn manuscript voor Interplanetair, deel 1, Ruimtestad, dat ik volgens de planning in september in zou sturen naar uitgeverij Zilverbron, ligt daar nu al een poosje, aangezien ik het in juli opgestuurd heb. De redactie laat nog even op zich wachten, dus schrijf ik verder aan andere projecten.

Het begin van Interplanetair, deel 2, Geestenpoort

Na juli, toen ik aan CampNaNoWriMo meedeed, had ik even een pauze genomen. Maar in augustus ben ik weer flink aan het schrijven gegaan aan het volgden manuscript. Inmiddels staat ongeveer 20% van dit verhaal op mijn harde schijf, ik heb hoofdstuk 5 pas afgerond. Ik heb ook veel zin om er verder mee te gaan, maar wacht er nog even mee. Ik kom met dit verhaal nu op het punt dat er nieuwe personages bij komen, zodat de hoofdpersonen op avontuur kunnen gaan op een andere planeet. Een stuk waar ik genoeg creativiteit in kwijt kan en dus lekker los kan gaan.

Het plot was uitgewerkt maar al schrijvende verandert er toch steeds weer wat aan de scènes. Maar ach, zo gaat dat vaak bij mij. Niets staat helemaal spijkervast.

Ik heb op de website van NaNoWriMo alvast een nieuw project aangemaakt, zodat het schrijven van dit manuscript in november versneld door kan gaan.

De Harland Awards schrijfwedstrijd

Het zat me niet lekker dat ik gestopt was met het schrijven van het korte verhaal voor de Harland Awards in juli 2020. Dus besloot ik om het in september eerst toch weer op te pakken. Gisteren heb ik verhaal 1 ingestuurd. Ik doe dus weer eens een keer mee aan de Harland Awards en zal wel zien wat ervan komt. Niet geschoten is immers altijd mis.

Voor verhaal 2 moet ik nog iets nieuws verzinnen. Er is nog wel even tijd, want de deadline is op 4 oktober. Dus misschien lukt het me om ook nog een tweede kortverhaal te schrijven en in te sturen. Best handig hoe ze dat nu doen op Hebban.

Daarna kan ik gaan verzinnen wat ik ga doen voor een andere wedstrijd, een verzoek van Dutch Venture Publishing. Het gaat om een SF YA novelle. Eens kijken of dat wat wordt.

En natuurlijk kan ik altijd besluiten om ‘gewoon’ weer door te schrijven aan mijn grotere manuscripten, de nieuwe trilogie bij Zilverbron.

Waterloper ronde 2 gestart

Ik zag een bericht van Waterloper, waar juryronde 2 van start gegaan is. Lekker spannend maken ze het weer. Ik heb er drie verhalen heen gestuurd en denk dat ze wel iets beter zijn dan vorig jaar. Maar ja, je weet het nooit. Spannend hoor, hoe dat af zal lopen.

Smashwords plannen

Zo zachtjes aan begint het ook weer te kriebelen om op Smashwords weer iets nieuws te zetten. De serie Limeschrift als die klaar is, als een non-fictie e-book over schrijven. De humayesse, het verhaal dat in het HSF magazine verscheen, na verloop van tijd. De twee verhalen die Edge Zero niet geplaatst heeft, maar die ik zelf wel uit kan geven. Je merkt het al: plannen genoeg!

Een leuke verrassing op Hebban

Misschien heb je het al gelezen op mijn website Boeken van Johanna Lime. Op Hebban is er in de Scifi & Fantasy genreclub een meeleesclub die Sluimerend vuur aan het lezen is, in september 2020. Spannend wat ze van mijn boek zullen vinden.  Lees er hier over in mijn blog.

Zoals je ziet, hoef ik me echt niet te vervelen, al zit ik thuis. Ik kan me prima alleen vermaken, gelukkig. Die coronatijd is echt niet zo heel veel anders voor mij. Behalve schrijven heb ik ook nog mijn beeldbewerking in Paint Shop Pro en mijn rubrieken in de Zilverboekenclub. Het lijkt af en toe net of ik een baan heb aan huis. Ha, ha, dat zou wel fantastisch zijn, als je als Nederlandse Scifi & fantasyschrijver er een echte baan aan hebben kon, waar je ook nog geld verdiende. Dream on, wiseguy!

Groeten van Johanna Lime.

Ik ben begonnen met Interplanetair 2

17 augustus 2020

Versie 1 van Interplanetair – 2 – Geestenpoort – begonnen met schrijven.

De pauze

Soms heb je even een week of meer nodig om tot rust te komen en nieuwe ideeën te kans te geven zich te manifesteren. Ik heb dan ook na de beslissing om te stoppen met CampNaNoWriMo een soort vakantie gehouden in eigen huis. Ik kwam niet verder met mijn schrijfwerk en ben gaan bloggen, tekenen en gamen. Intussen werkte mijn onderbewuste op de achtergrond aan het verhaal.

Het plot voor het volgende manuscript

Het heeft even wat hoofdbrekens gekost, maar ik ben er toch weer uitgekomen. Ik heb nu dan toch eindelijk ook een uitgewerkt verhaalschema voor mijn volgende manuscript. Het zevende alweer! Deel 2 van trilogie Interplanetair, dat gepland staat bij Zilverbron voor januari 2022.

Dat ik het plot helemaal in een schema had uitgewerkt en dat de belangrijke keerpunten van het verhaal waren aangetekend, betekende echter nog lang niet dat ik van start kon gaan. Dat gebeurde pas na een paar aanpassingen aan hoofdstuk 1 en 2, waar ik de hoofdpersonages een nieuw doel moest geven.

Dezelfde hoofdpersonen als bij boek 1

Wat heb ik namelijk gedaan? Ik ben van mijn oude plan afgeweken en heb de beoogde hoofdpersonen bijpersonen laten worden. Verder heb dezelfde hoofdpersonen als van deel 1 ook weer voor deel 2 hoofdpersonen laten zijn. Zij moesten echter wel nieuwe angsten, misvattingen en verlangens krijgen, zodat ze zich in dit nieuwe boek verder konden gaan ontwikkelen. En bij dat alles moesten ze de bijpersonen met zich meenemen door het verhaal. Ik ben er nog niet helemaal uit, maar het begint steeds vastere vormen aan te nemen.

Gelukkig kon ik goede adviezen krijgen door een paar You Tube filmpjes te bekijken van Abbie Emmons. Wat een geweldige serie heeft zij! Onder andere over iets dat in het Engels ‘The hook’ heet. Het is wat lezers in het verhaal trekt, waardoor ze willen verder gaan met lezen. Ik heb er even over gedaan, maar met een beetje nadenkwerk en een paar veranderingen van mijn eerste opzet, is het me gelukt om hoofdstuk 1 en 2 te schrijven. Ruim 7.500 woorden staan er nu. Tussendoor heb ik het begin van dit manuscript al wel een stuk of vier keer geredigeerd. Het begin is altijd lastig en heel belangrijk. Maar nu ben ik tevreden. Bovendien weet ik hoe ik hoofdstuk 3 aan ga pakken. Het hoofdstuk waarin voor het eerst het conflict goed naar voren komt.

En nu doorpakken!

Ik kijk al met plezier vooruit naar wat er komen gaat in dit verhaal. Onder andere een inbreng van onze fan, Rinske, van Schimmenschuw op Keltfest. Een vraag van haar wordt in dit nieuwe deel beantwoord. Vermoedelijk wel met een andere uitkomst dan zij misschien had verwacht.

Vandaag ben ik bijna de hele dag aan het schrijven geweest. Ik moest hoofdstuk 2 af krijgen. Dat was belangrijk, want ik ben nu weer in de routine aanbeland. Elke dag iets schrijven, steeds een half hoofdstuk erbij. Volhouden maar!

Wachten op de redactie van deel 1

In ieder geval probeer ik dit totdat de redactie van Interplanetair – 1 – Ruimtestad begint.

Dat manuscript ligt bij de uitgever en het boek staat in de planning voor 2021. Als de redactie begint, krijgt dat natuurlijk voorrang.

Groeten van Johanna Lime.

Johanna Lime – Schrijver van de maand juli 2020 (4)

31 juli 2020

In de maand juli 2020 is Johanna Lime de schrijver van de maand bij Tazzy Jenninga,
op haar website en Facebookpagina
“Ik hou van horror, fantasy en spannende boeken !!!!!!!!”

Fijn dat ik iets over mijn schrijven mag vertellen, Tazzy.

Dank je wel!

Deze keer over De twaalfde Saturnusmaan.

Dit is het boek dat het meest recent is uitgekomen van Johanna Lime, min of meer tegelijk met Schamel vervond, het derde deel van trilogie De vergeten vloek, in april 2020. Terwijl haar andere boeken door Zilverbron worden uitgebracht, kreeg dit verhaal een ander thuis. Het is namelijk uitgegeven bij uitgeverij aquaZZ.

Waarom?

Omdat dit het verhaal is, dat is ontstaan naar aanleiding van een cursus autobiografisch schrijven bij de Online Schrijfschool Marjon Sarneel. Het is dus wel wat anders dan de fantasyverhalen die u van Johanna Lime gewend bent.

Toch kon Johanna het niet laten om er weer fantasy bij te halen, in de vorm van de aliens. De twaalfde Saturnusmaan is dus een verhaal met autobiografische elementen, gebaseerd op het ware leven, maar gecombineerd met een flink percentage fictie. Daardoor denkt Johanna dat het beter leesbaar is geworden, niet al te zwaar en soms misschien zelfs een beetje humoristisch. Ze hoopt dat het voor sommige lezers ook heel herkenbaar zal zijn en dat het bepaalde problemen uit onze maatschappij naar voren brengt.

Het boek gaat over twee eigenwijze vrouwen die anders zijn dan de meeste andere mensen. Niet beter dan de rest, maar anders. Ze denken op hun eigen wijze. Daardoor ondervinden ze weerstanden in hun leven. Daarbij komt dan ook nog dat precies zij ontdekt worden door aliens die de herinneringen van de vrouwen gaan onderzoeken. De aliens willen daarmee bewijzen vinden over hoe de mensheid zich ontwikkeld heeft sinds de piramides van Egypte.

Het is dus een beetje het omgekeerde van sommige films van Hollywood, waarbij aliens door mensen worden ontleed, al heeft dit verhaal wel wat meer dan alleen dat onderzoek.

Het is een boek voor volwassenen.

Hier de flaptekst:

Dalmar en Maud wonen samen in Lunapoort. Ze voelen zich als vreemden in een wereld, waarvan ze de regels vaak niet kunnen doorgronden. Ze zijn anders en lopen daardoor steeds weer tegen weerstanden op.

Als twee aliens landen op de twaalfde Saturnusmaan, kiezen ze Dalmar en Maud uit als studieobjecten. Ze willen nagaan of de mensheid zich al voldoende heeft ontwikkeld, sinds de tijd van de grote piramides in Egypte. Hun vraag is of de aarde zich aan kan sluiten bij de spiraal van de Galaxis, waar zij onderdeel van zijn.

Maud en Dalmar merken dat er tijdens hun slaap iets geks met hen gebeurt. Ze worden erg moe en het lijkt of de tijd niet meer synchroon loopt. Op hun werk komen ze voor vreemde verrassingen te staan. Als ze zichzelf tegenkomen in de supermarkt, besluiten ze om wakker te blijven. Dan ontdekken ze dat ze worden meegenomen naar Saturnus.

Het lijkt erop dat hun levenslot, de astrologische Saturnus, hun vrije keuze wegneemt. Of dat de maan hen te gevoelig maakt om zich op aarde te handhaven. Ze moeten een manier vinden om zelf te beslissen hoe hun leven verdergaat.

Winactie

Vanaf 30 juli kunt u dit boek winnen door mee te doen aan de winactie die op de Facebookpagina van Johanna Lime gedeeld zal worden.

Hier de link naar deze Facebookpagina

Aan de winactie zijn de volgende voorwaarden verbonden:

  1. Like de pagina van Johanna Lime op Facebook.
  2. Laat onder de post van de winactie een opmerking achter waarin u vertelt waarom u dit boek wilt winnen.
  3. De winnaar wordt door loting bepaald en benaderd via een chat op Messenger zodat de adresgegevens kunnen worden doorgegeven. Vervolgens komt het boek met de post haar/zijn kant op.
  4. Als u wint, verplicht u zich tot het lezen van het boek en schrijft u binnen twee maanden na ontvangst een recensie over De twaalfde Saturnusmaan, die in een chat aan Johanna Lime wordt doorgegeven.

De twaalfde Saturnusmaan (bij aquaZZ) is hier te koop: https://www.aquazz.com/De-twaalfde-Saturnusmaan-%7C-Johanna-Lime

De boeken van Johanna Lime die uitgegeven zijn door Zilverbron.
https://www.artbooksshop.com/search/?search=Johanna+Lime

Waar kan ik de korte verhalen van Johanna Lime kopen?
Johanna’s korte verhalen zijn als e-books te koop in onlinewinkels, maar nog beter via Smashwords. Volg deze link: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

Waar kan ik Informatie vinden over Johanna Lime?
De blogsite van Johanna Lime is hier te vinden: https://johannalime.com/
Informatie over de boeken van Johanna Lime: https://boekenvanjohannalime.com

Dit was deel 4 van schrijver van de maand.

Dank u wel voor het volgen.

Groeten van Johanna Lime