De eerste HSFCon in 2022, een verslag van Johanna Lime

18 mei 2022

Durf je stem te laten horen

Het begon op de Benluxcon, in 2019 in Ede, waar Pen Stewart sprak over het proces dat zij doorlopen had voordat haar Wintercode als boek was uitgekomen. Ik zat samen met haar in de manuscriptenwedstrijd van 2012 en had sindsdien ook best wel veel meegemaakt. Dus gaf ik aan dat ik een volgende keer ook wel een lezing wilde geven over hoe het mij vergaan was met het schrijven. Dat waardeerde men, want ik werd uitgenodigd om gast te zijn op de HSFCon. Natuurlijk wilde ik best twee lezingen geven… (ik had zoiets nog nooit eerder gedaan, dus op de Pippi Langkousmanier moest het me gaan lukken).

De aanhouder wint!

Op 14 en 15 november 2020 zou het gaan gebeuren, een echte HSFCon in Nederland. Hè? Was dat echt 2020? Ja, dat was toch echt zo. Het was corona die roet in het eten gooide waardoor die datum niet door kon gaan. Het enige dat lukte was dat er een kort verhaal van mij in het HSF tijdschrift terecht kwam. De humayesse.

20 en 21 november 2021 in het van der Valk hotel in Sneek zou het eindelijk moeten lukken om de HSFCon te organiseren. Ik had een kamer geboekt, maar ook weer geannuleerd. Het ging niet door, en ik heb er zelfs geen plaatje meer van kunnen vinden voor hierboven op de afbeelding.

Op 2 en 3 april 2022 zou het eindelijk kunnen… Het mondkapje had ik al opgestuurd gekregen. Maar toen ik het hotel wilde boeken, een beetje laat voor mijn doen, kon ik er niet terecht. Kwamen er zoveel mensen op af, dat alle kamers al vol zaten? Ik had net het Amicita Hotel in Sneek geboekt, toen ik hoorde dat het in dat weekend niet door kon gaan. Dus dat hotel heb ik ook weer geannuleerd.

De nieuwe datum werd 14 en 15 mei en nu kon het wel in het van der Valk Hotel in Sneek. Ik maakte er een lang weekend van en boekte een kamer bij het water, lekker een poosje ertussenuit. Gelukkig kon het nu echt doorgaan en bovendien hadden we er stralend weer bij.

13 mei 2022

Vanaf 14 uur kon ik in het hotel terecht, dus vertrok ik met dozen vol boeken en mijn voorbereide lezingen richting Sneek. Het was meer dan twee uur rijden, maar het was een mooie route. Onderweg zag ik verfbrem en prachtige natuur naast de rijkswegen, en water. Ik werd opnieuw verliefd op Nederland. En de hotelkamer was een prachtige ruime kamer met een heerlijk bed en een mooie badkamer. Lekker ruim, maar wel aan het einde van een lange gang. Was ik blij dat ik bij de ANWB een opvouwbare bolderkar gekocht had voor mijn boeken! Dat was een goede greep geweest. Ook op de Elfia heb ik hem al gebruikt. Het diner die avond was heerlijk, echt van der Valk. Goede kwaliteit.

14 mei 2022 De HSFCon begon.

Hoewel er heel veel op het programma stond, kon ik niet aan alles meedoen. Ik koos ervoor om afwisselend in zaal 2 en 3 te blijven.

Allereerst bracht ik mijn boeken naar zaal 1 waar de Boekenclub voor de afhandeling zou zorgen als er kopers op mijn boeken af kwamen. Cocky en Barry van Dijk van uitgeverij Zilverbron brachten mijn nieuwste boek Interplanetair Geestenpoort helemaal naar Sneek, omdat de drukker een dag later was en ik vrijdag natuurlijk al naar Friesland was gereden. Zodoende lagen er dus zeven titels van mij op deze HSFCon.

In zaal 3 begonnen we met de opening, door Paul. Hierna gaf Kim ten Tusscher een eregastspeech van 10 tot 11 uur. Ze vertelde over het schrijvers- en uitgeverslandschap in het Nederlandse taalgebied van 15 jaar geleden tot nu. Ze deelde haar hoogte- en dieptepunten en vertelde waarom we trots mogen zijn op hoever we met z’n allen zijn gekomen. Ik ben met haar van mening dat we langzaam aan het groeien zijn en hoop dat we snel nog verder kunnen ontwikkelen. De HSFCon vind ik daarom een fijn initiatief.

Om 11 uur bleef ik in zaal 3 voor een lezing van Saskia Appel. Hoe begin je met schrijven bleek voor mij als schrijver die elke dag wel bezig is een beetje achterhaald te zijn, maar voor beginnende schrijvers was het zeker de moeite waard. Ik leerde Saskia kennen, dat was voor mij een pluspunt.

Tijdens de lunch ging het even mis. Eigenlijk had ik me opgegeven voor een lunchpakket, maar omdat niemand mij verteld had dat ik dat boven bij de bar op moest halen, liep ik met Kim en Heidi mee naar het terras. Daar heb ik een heerlijke boeren omelet gegeten en kon ik een poosje van de zon genieten. Gelukkig kwam alles met het afrekenen later ook weer goed.

Na de lunch zaten o.a. Heidi, Peter en Clara (het zou zo een musical kunnen zijn) in een panel over Muziek en SF. En wat bleek? Heel veel muziek is eigenlijk sciencefiction! Dat was een leuke eyeopener.

Om 14 uur zat ik zelf in een panel met o.a. Kim en Roderick. Lijken SF en Fantasy wel echt zoveel op elkaar? Roderick had een paar definities opgezocht voor SF, maar veel SF is ook gewoon fantasy en sommige definities zijn misschien alweer wat achterhaald. Toch is het wel handig om een scheiding aan te brengen tussen magie en wetenschap, fantasy, sciencefiction en horror of magisch realisme, al zul je waarschijnlijk steeds meer crossovers gaan vinden. HSF combineren wordt door schrijvers vaak gedaan. Je schrijft nu eenmaal waar je zelf het liefste over schrijven wilt. Bij mij zit je dan al snel op een combinatie van fantasy en sciencefiction, vooral bij mijn romans. Met een kortverhaal zal ik misschien eerder bij een van de drie letters blijven.

Tussen 15 en 16 uur ben ik heen en weer gelopen om mijn laptop te halen want om 16.00 uur gaf ik zelf een lezing in zaal 3. Over autobiografisch schrijven. Ik was wat onzeker en heb mijn papieren erbij gehouden. In de zaal zaten vijf belangstellenden. Ze vonden het een goed verhaal, al ging ik misschien wat snel en moest ik nog wel even wennen aan een presentatie op een groot scherm. Helaas deed het geluid van mijn filmpje het niet, maar daar schenen de gasten geen last van te hebben. In ieder geval heeft een van hen zelfs mijn boek later nog gekocht, dus ik denk dat het wel goed zat. Een uitwerking van de lezing staat hier. https://boekenvanjohannalime.com/2022/05/18/lezing-autobiografisch-schrijven-op-hsfcon-2022/

Na mij kwam er een lezing over exoplaneten, dat vond ik echt heel interessant. Toch geeft die wetenschappelijke benadering mij weinig reden om met mijn verhalen de werkelijkheid op te zoeken. Op die manier verhalen te schrijven gaat vast niet lukken, de afstanden zijn te groot, de reizen te lang, de bewoonbare planeten zijn nog steeds niet goed te vinden. Dan wordt het verhaal erg saai. Een gasreus hier en een paar manen daar. Ik stel me dan liever voor dat er al veel planeten zijn waar een grote diversiteit aan wezens leeft en dat we in een paar weken van het ene volk naar het andere kunnen reizen. Maar ja, dat heeft er dan weer mee te maken dat ik graag mijn fantasie de vrije loop laat, natuurlijk.

Het diner ging goed, behalve dat ik dan nog wel een paar plastic muntjes moest gaan kopen bij de receptie. Ik vond het erg gezellig en lekker. Niet zo goed voor mijn fatsecret app, maar in dit weekend wilde ik liever geen calorieën tellen.

Peter Schaap zorgde met zijn gitaar na het diner voor een mooie afsluiting van de dag. Ik wist niet dat die man zulke erotische liedjes op zijn repertoire had staan. Niet zozeer over sciencefiction, meer over liefde of verdriet.

15 mei 2022 de tweede dag van de HSFCon

Bij het ontbijtbuffet, waar ik al vroeg zat omdat ik zenuwachtig was voor mijn lezing van 10 uur, trof ik Peter Schaap. Hij vertelde over de inspiratie die hij overal vandaan haalt voor zijn verhalen. Alles komt zomaar op hem af. Nu weet ik dat hij een organische schrijver is, net zoals Kim ten Tusscher trouwens. Ik ben meer een brainstormer en een planner en plotter, al krijg ik tijdens het schrijven soms ook wel intuïtieve ingevingen die mijn verhaal sturen. Peter had een leuk verhaal over zijn nieuwe boek Zam de Fikser. Ik had op de Elfia en op Made in Asia al heel wat boeken gekocht en heb me ingehouden. Zam koop ik later echt nog weleens. Eerst maar eens een stapeltje weg zien te lezen. Ik ontdekte op deze HSFCon wel weer dat ik echt een lezer ben van puur Nederlandse boeken van de laatste jaren.

Na de opening van de dag, was ik aan de beurt met mijn lezing over de spiegelende werelden van Sluimerend vuur en Smeulend venijn. Er zaten nu negen belangstellenden in de zaal. De lezing ging iets beter, ik nam er wat meer de tijd voor en doordat er steeds een filmpje tussen zat was het ook wat afwisselender dan de eerste. Wat ik verteld heb lees je hier. https://boekenvanjohannalime.com/2022/05/18/lezing-spiegelende-werelden-over-de-vergeten-vloek-op-hsfcon-2022/

Er kwamen goede vragen uit het publiek en Eddie was zo aardig om Ruimtestad te kopen. Ik ben benieuwd wat hij ervan vindt.

Om 11 uur begon de discussie over oude en nieuwe favorieten. Dit ging over favoriete boeken en films en er was een leuke discussie. Ik kijk de laatste tijd veel SF en fantasy series op Netflix, terwijl ik ook nog erg veel Dvd’s in de kast heb staan die ik vroeger samen met Dinie heb gekeken. Tegenwoordig ben ik blij dat ik films kan streamen en ik heb al goede SF series gevolgd op Netflix.

Voor de lunch had ik op zondag een heerlijk lunchpakket, nu ik wist hoe ik daar aan kon komen. Een volle doos met twee belegde broodjes, een krentenbol, drinken, twee repen en een heerlijke appel. Ik heb ervan genoten.

Om 13 uur zat ik in een panel in zaal 2. Dit ging over diversiteit in de verbeeldingsliteratuur. Iets waar we nog wel aan kunnen werken. Het beste is het natuurlijk wanneer de diversiteit zo natuurlijk mogelijk in het verhaal wordt opgenomen. Wat betreft de diversiteit op HSFCon, die kan ook nog wel wat gebruiken. Er waren daar tot onze verbijstering eigenlijk alleen maar blanke mensen, dus wat meer kleur zou niet gek zijn.

Het volgende panel bestond uit twee personen en ging over hoe je jouw verhaal onder de aandacht brengt. Dat is voor iedere schrijver nogal een persoonlijke keuze.

Om 15 uur begon het panel over politieke systemen in SFFH, wat weer erg interessant was.

Om 16 uur was er een lezing/muziekuurtje met Peter Schaap. Mooie muziek en nu zat er zelfs een lied bij over iemand die verliefd werd op een robot. Net wat voor mij. Er was ook een geheim dat door Peter werd gedeeld, over wat er in zijn volgende boek voor originele scènes zullen verschijnen. We kregen zelfs nog een mooi cadeautje mee. Dank je wel, Peter, voor de muziek!

Het was een geslaagd weekend.

Ik wil de organisatie van de HSFCon hartelijk bedanken. Het is voor herhaling vatbaar en natuurlijk kijk ik uit naar de Eurocon in 2024, waar dit allemaal naartoe moet leiden. Hopelijk is ons wereldje dan ook weer wat gegroeid en kunnen er veel meer schrijvers meedoen.

Ik hoop echt dat er volgend jaar weer een HSFCon komt en als jullie me nodig hebben doe ik graag weer mee aan panels of lezingen.

Dan ben ik van plan om ook eens naar andere zalen te gaan, zoals naar Sector 31 met Star Trek of naar de filmzaal, of dan ga ik eens proberen om een origami draak te vouwen, al was dat meer iets waar Dinie erg goed in was.

Ik bleef een nachtje langer slapen en ging op maandag 16 mei weer naar huis terug.

Aan degenen die dit nu hebben gemist. Houd de HSFCon in de gaten. In 2023 komt er vast weer een aan. Het is echt een goed idee voor een weekendje uit.

Groeten van Johanna Lime

De omslagen van mijn boeken op een rij

12 mei 2022

BIJ UITGEVRIJ ZILVERBRON

Ons debuut SCHIMMENSCHUW (2015)

Deel 1 van trilogie DE VERGETEN VLOEK

SLUIMEREND VUUR (2017)

Deel 2 van trilogie DE VERGETEN VLOEK

SMEULEND VENIJN (2018)

Deel 3 van trilogie DE VERGETEN VLOEK

SCHAMEL VERBOND (2020)

BIJ UITGEVERIJ AQUAZZ

DE TWAALFDE SATURNUSMAAN (2020)

BIJ UITGEVERIJ ZILVERBRON

INTERPLANETAIR BOEK 1

RUIMTESTAD (2021)

INTERPLANETAIR BOEK 2

GEESTENPOORT (2022)

Geestenpoort

12 mei 2022

Geestenpoort is het tweede boek van trilogie Interplanetair. Irene en Daniël proberen meer Interplanetaire Relaties aan te gaan met andere volkeren in hun deel van het universum. Ze willen dat zowel Laskoro als Berinyi een zetel krijgt in de Galactische Vereniging van Planeten die is gevestigd in de Ruimtestad. Maar door Daniëls werk als priester is hij gebonden aan Berinyi. totdat de tweeling van Ming hem te hulp komt. Als zij er zijn kunnen Daniël en Irene er even tussenuit. Bij een archeologische opgraving op Chyndyro, waar Irenes broer Corwin mee bezig is, vinden ze belangrijke artefacts van Morane die een ander licht werpen op de veranderingen in hun magie die sinds het opheffen van de vloek in gang gezet is. Wanneer Irene en Daniël naar Berinyi terug willen voor het Geestfeest, stapelen de problemen zich op. Geesten overspoelen Bengalostad. Wat is er in Avatarsnaam aan de hand?

Flaptekst van Geestenpoort

Johanna Lime

Marjo schrijft sinds 2011 fantasy/sciencefictionromans onder het pseudoniem Johanna Lime. Eerst samen met Dinie, maar daar zij in 2018 is gestorven, gaat Marjo alleen verder. Na hun voorloper Schimmenschuw volgde de trilogie De vergeten vloek. In diezelfde verbeeldingswereld speelt de trilogie Interplanetair.

Geestenpoort

Daniël en Irene moeten na hun huwelijk naar Berinyi terug. Zolang Daniël priesters opleidt, is het lastig om bondgenoten te zoeken die hen voor willen dragen voor het lidmaatschap van de Galactische Vereniging van Planeten. De opleiding van Seckel verloopt niet zonder problemen, waardoor Daniël zich genoodzaakt voelt om Laskoriaanse priesters om hulp te vragen.

Irene krijgt de kans haar familie te bezoeken en neemt een cyborg van Terra102 mee naar Laskoro. Misschien kan CI-9-DY hen aan een zetel helpen. Haar broer Corwin heeft een naar voorgevoel. Hij geeft Daniël en Irene een artefact mee, waarmee ze de toekomstige problemen hopelijk aan kunnen pakken. In de ruimtestad wordt Daniël bedreigd door meneer Gekro, een draakman van Kilama UZ54.

Op dezelfde dag als waarop Seckel het tegen zijn Animalis op moet nemen, vindt het ritueel van het Geestfeest plaats. Irene merkt dat er met de Geestenpoort iets mis is. De geestenwereld en hun gewone wereld vloeien samen. Geesten overspoelen Bengalostad.

Paperback, 377 pagina’s

Uitgegeven op 12 mei 2022

Interplanetair, boek 2, Geestenpoort

ISBN: 978-94-6308-440-6

Nederlands

Leeftijd: volwassenen.

De prijs van het boek is € 24,95

Uitgeverij Zilverbron Boeken van Johanna Lime zijn o.a. hier te koop https://www.artbooksshop.com/search/?search=Johanna+Lime

Wilt u liever een gesigneerd exemplaar kopen bij Johanna Lime zelf?

Wanneer u een reactie plaats op deze website krijg ik een e-mail waarop ik kan reageren.
Bij Contact staat ook een e-mail adres dat u kunt gebruiken.
Graag uw naam en e-mailadres vermelden zodat ik contact op kan nemen.
Een chat via Messenger van de openbare pagina Johanna Lime op Facebook kan ook.

Groeten van Johanna Lime

Kamerverhuur in Sloppenflats

4 mei 2022

Kamerverhuur in Sloppenflats

Dit verhaal heeft in 2021 meegedaan aan de Harland Awards op Hebban en daar werd het voorzien van commentaar door enkele lezers. Aan de hand van hun opmerkingen heb ik het geredigeerd en daarna kwam het op Smashwords te staan als e-book.

Ik ben het met het commentaar van sommige lezers eens dat er weinig speculatiefs in het verhaal zit, als in de zin van fantasy. Wat de lezers vermoedelijk niet wisten is, dat ik dit verhaal gebaseerd het op het Japanse sprookje over de vogel die een poot brak. Daar wordt de vogel geholpen door een vrouw die naderhand voldoende rijst krijgt om te overleven. Een jaloerse vrouw die dat ziet, breekt zelf de poot van een vogel om ook een overdaad aan voedsel te willen krijgen. In plaats daarvan krijgt ze bedorven eten waar de wormen uitkruipen. Het is dus wel echt een soort ‘boontje komt om zijn loontje verhaal’ en ook wat moralistisch, maar dat zijn sprookjes vaak. Het speculatieve in deze variatie zit hem in de wereldbouw van de sloppenflats (die heb ik in het echt nergens nog gezien), dat idee kreeg ik van een afbeelding op Pinterest (wat ik voor de kaft van dit e-book nogal onherkenbaar heb veranderd).

Ik ben van de volgende (wat als) vragen uitgegaan bij dit verhaal: Wat als de klimaatverandering doorzet en studenten nog steeds geen woning vinden? Wat als de regering geen oplossingen vindt voor het huizentekort en de mensen zelf van schroot hun woningen bouwen, zoals in sloppenwijken in arme landen? Wat als ze die opstapelen tot torenflats? Afijn, ik wilde het een beetje actueel houden en misschien is het daardoor wel een verhaal geworden dat meer aansluit bij onze werkelijkheid dan ik kon vermoeden. Als dat zo is, vind ik dat zeker iets om ons zorgen over te (blijven) maken. In 2021 stonden mijn Harland Awards verhalen (Ruimteschroot en Kamerverhuur in sloppenflats) allebei nogal in het teken van de dystopie, want de problemen waar wij in onze echte wereld mee te maken hebben zijn groot, en als ze doorzetten ziet het erg zorgelijk uit. We moeten wel een oplossing vinden als we willen overleven. Ik hoop van harte dat Belenne en Sophie wat optimisme kunnen brengen en dat ‘Wie goed doet god ontmoet’ als spreekwoord ook nog steeds geldt.

Ik denk zelf dat dit verhaal geschikt is voor lezers vanaf 15 jaar.

Korte Samenvatting

Dit is een soort ‘boontje komt om zijn loontje verhaal’ en ook wat moralistisch, dat komt doordat ik het heb gebaseerd op het Japans sprookje over de mus die een poot brak. Ik heb dit verhaal in een dystopische setting geplaatst waarin actuele problematiek van klimaatverandering en woningtekort zich doorzet en mensen in sloppenflats wonen.

Hier is het e-book te vinden: https://www.smashwords.com/books/view/1145090

Veel leesplezier!

Johanna Lime

Ruimteschroot

4 mei 2022

Ruimteschroot

Dit verhaal heeft in 2021 meegedaan aan de Harland Awards op Hebban en daar werd het voorzien van commentaar door enkele lezers. Aan de hand van hun opmerkingen heb ik het geredigeerd en daarna kwam het op Smashwords te staan als e-book.

Ruimteschroot speelt zich af rond de Maan, in een tijd iets verder in onze toekomst. De mensheid heeft koloniesteden op de Maan en op Mars, de Aarde ligt er grotendeels verwoest bij. Kyle heeft een bergingsschip en werkt vanaf de Maan. Hij is alleen over omdat zijn familie aan de klimaatrampen en een wereldoorlog ten onder is gegaan. Zijn vader vocht tegen buitenaardse wezens, Kagidianen die het op het water van de Aarde hadden voorzien. Veel schepen zijn geëxplodeerd.

Zoals wij nu te kampen hebben met plastic vervuiling in onze oceanen, is de ruimte compleet vervuild door ruimteschroot. Kyle wil meehelpen om al dat ongewenste vuil op te ruimen. Hij spaart voor een woning op de Maan. Dan blijkt dat het werk in de ruimte gevaarlijker is dan hij had verwacht.

Ik denk zelf dat dit verhaal geschikt is voor lezers vanaf 15 jaar.

Korte Samenvatting

Ruimteschroot speelt zich af rond de Maan, in een tijd iets verder in onze toekomst. Zoals wij nu te kampen hebben met plastic vervuiling in onze oceanen, is de ruimte compleet vervuild door ruimteschroot. Kyle wil meehelpen om al dat ongewenste vuil op te ruimen. Zijn werk in de ruimte blijkt gevaarlijker te zijn dan hij had verwacht.

Hier is het e-book te vinden: https://www.smashwords.com/books/view/1145087

Veel leesplezier!

Johanna Lime

Mijn nieuwste boek op HSFCon

4 mei 2022

HSFCon in Sneek

Het komt er eindelijk aan, na een paar keer opgeschoven te zijn vanwege de coronatijd. De HSFCon, waar ik twee lezingen ga geven en in twee panels meepraat.

Ook neem ik mijn boeken mee, die ik bij de boekenclub neer mag leggen die ze voor mijn zullen verkopen. Dat is mooi geregeld, dan kan ik meedoen aan allerlei leuke programma-onderdelen die er ook nog zijn.

Interplanetair 2 Geestenpoort komt op 12 mei uit.

Ik heb goed nieuws! Interplanetair 2 Geestenpoort komt precies voor het weekend van 14 en 15 mei uit. Ik kan dus behalve mijn andere titels ook dit nieuwste boek meenemen naar Sneek.

Houd mijn websites in de gaten want binnenkort komt de informatie van mijn nieuwste boek hier ook te staan.

Hier de poster van de HSFCon en alvast een puzzelstukje van de nieuwe cover van het boek.

Op Facebook ga ik de andere puzzelstukjes plaatsen tot het boek er aankomt.

Tot ziens op de conventie.

Twee nieuwe korte verhalen als e-books op Smashwords

4 mei 2022

De CampNaNoWriMo van april 2022 is voorbij. Ik heb versie 3 van het manuscript herschreven voor mijn volgende boek: Interplanetair boek 3 Schakelmagie. Verder heb ik de twee korte verhalen van 2021 herschreven. Verhalen die hebben meegedaan aan de Harland Awards op Hebban en die door verschillende lezers van heel verschillend commentaar waren voorzien. Sommige heel lovend andere juist weer niet. Ik heb de bruikbare commentaren gebruikt om mijn verhalen aan te passen en te herschrijven. Daarna heb ik ze zo opgemaakt dat ik ze als e-books kon publiceren op Smashwords. Daar staan ze nu voor $0,99, net iets meer dan tachtig eurocent per stuk.

Dit zijn ze geworden

Waterloper

De afgelopen jaren gebruikte ik de CampNaNoWriMo maand april om korte verhalen te schrijven voor de Waterloper Verhalenwedstrijd. Dit jaar niet, omdat ik jurylid ben. Maar wie wel aan het schrijven is… het is mei, je kunt je verhalen in deze maand insturen. Ik ben er heel benieuwd naar.

Een nieuw boekenseizoen breekt aan

22 april 2022

Elfia Haarzuilens

Met de Elfia in Haarzuilens start er een nieuw boekenseizoen. We mogen na een paar magere jaren vanwege de covid-19 pandemie eindelijk weer naar festivals. Zelfs de corona checkapp voor Nederland is eruit gehaald, er is nu alleen nog maar Internationaal. Niet dat we die hoeven laten zien bij kasteel De Haar. Gelukkig gaat het weer open, al blijft het oppassen voor het virus.

De uitgever staat met de vertrouwde pagodetenten niet langer vlak voor het kasteel. Ze moesten naar een andere plek verhuizen, twee keer zover bij de ingang vandaan. Ik hoop dat ik dat red met dat eind lopen, na al die tijd stilzitten. We staan in de Heroes Hall en dat zegt natuurlijk genoeg. Hier zijn de helden te vinden, de helden uit onze verhalen, de helden met hun nieuwe boeken.

Omdat ik de jaren hiervoor geen kans kreeg om mijn nieuwe boeken te presenteren op zo’n geweldig festival, voel ik me een beetje antiheld. Ik moet eigenlijk nog twee jaar inlopen. In 2020 kwam het derde deel van trilogie De vergeten vloek, Schamel verbond, uit. Dit was het afsluitende deel van drie boeken over Laskoro en Berinyi, deze serie was compleet. Hij heeft nog niet de weg gevonden naar alle belangstellenden die hem wilde hebben wanneer de trilogie klaar zou zijn. Ik hoop dus dat ze onze trilogie niet zijn vergeten.

In 2021 kwam het eerste boek van mijn volgende trilogie Interplanetair, Ruimtestad op de markt. Ook dat boek heeft nog niet veel kans gekregen op festivals. Ik hoop er dus echt op dat ik het komende weekend aardig wat boeken kan verkopen. Het zal leuk zijn om iedereen weer eens te zien. Ik ben ook erg benieuwd of er weer leuke cosplayers langs komen.

Graag tot het komende weekend, tot Elfia.

You never dream alone

CampNaNoWriMo april 2022

De stand van zaken met CampNaNoWriMo van april 2022 is, dat ik mijn project eigenlijk al af heb. Versie 3 is “drafted”, zoals dat daar genoemd wordt. Ik heb Interplanetair boek 3 Schakelmagie herschreven, voor de tweede keer nadat ik de eerste versie af had. Eigenlijk denk ik dat het manuscript nu goed genoeg is om op te sturen naar de uitgever, maar als mijn proeflezer nog wat van zich laat horen, wil ik versie 4 nog maken.

Nadat het manuscript voor Schakelmagie af was, heb ik tijdens deze CampNaNoWriMo de twee verhalen nog geredigeerd die aan de Harland Awards op Hebban mee hadden gedaan in 2021. Aan de hand van de commentaren van lezers, voor zover die bruikbaar waren en ik het eens was met hun kritieken, zijn ze verbeterd. Intussen heb ik de lay-out voor e-books op Smashwords er ook al in verwerkt. Binnenkort ga ik ze publiceren, dat worden dan kortverhaal of e-book nummer 46 en 47NL.

Dit is de stand van zaken van vandaag, en van 23 en 24 april, want die heb ik er maar vast bij gezet. Nog een goede week en dan is de CampNaNoWriMo weer voorbij. Niet dat het erg is, want de routine zit er bij mij ook zonder NaNoWriMo de laatste jaren goed in. Eigenlijk sinds ik een schrijfroutine tacker heb gemaakt, een Excel bestand waarin ik elke dag bijhoud waaraan ik heb geschreven. Net als de planning die ik jaarlijks maak, werkt dat goed voor mij.

Omdat ik nu in de jury zit van Waterloper heb ik deze maand niet gebruikt om drie korte verhalen te schrijven voor de themawedstrijd. Ik wacht gewoon de manuscripten af die ik als jurylid moet gaan lezen. Dat is iets nieuws, dus daar zal ik aan moeten wennen. Ik ben ook heel nieuwsgierig naar wat er ingestuurd gaat worden in de maand mei.

Verhalen bouwen in de zomer

Vanaf mei begint het echt, dan moet ik voor de volgende serie boeken flink gaan brainstormen. Wereldbouw, personages bedenken, vragen beantwoorden van storytelling en van de twaalf archetypen uit verhalen, conflicten bedenken en alvast plotten.

Ik heb de contracten voor de volgende zeven boeken binnen. Zes ervan worden een epische serie die zich afspeelt op zes planeten, met een belangrijk centrum in de ruimte. Om het behapbaar te houden wil ik eigenlijk drie tweeluiken maken, maar voor de hele serie heb ik ook een overkoepelend plot nodig.

Als het me lukt wil ik gaan proberen om mijn nieuwe hoofdpersonen allemaal te tekenen.

Het zullen diverse wezens zijn, dat makt het interessant. Hoe ze te maken krijgen met de magiërs uit de Magische Alliantie, is een probleem dat ik nog op moet zien te lossen.

Ik weet in ieder geval dat de nieuwe serie zich weer een generatie (of wat) later af moet spelen dan trilogie Interplanetair. Hoewel het mogelijk moet zijn om de zes magiërs uit Schakelmagie er nog wel in te houden, al zullen ze niet de hoofdrol krijgen.

Deze zomer zal voor mij dus minder schrijven worden, ik moet me richten op wereldbouw en alles wat daarbij komt kijken.

Ik krijg er steeds meer zin in. Misschien dat ik af en toe een inkijkje kan geven, als het niet te veel spoilers bevat.

Groeten van Johanna Lime

Hoe ik vertrouwen houd in wat ik doe

15 april 2022

Vertrouwen

Op sommige momenten is het moeilijk voor mij als schrijver om vertrouwen te houden in wat ik doe. Dat komt dan vooral doordat een zogenaamde ‘kenner’ van het genre zijn ongezouten kritiek weer eens vrijelijk spuit, bijvoorbeeld op social media of in filmpje waarin hij wordt geïnterviewd. Het gaat er dan over hoe slecht het fantastische genre het doet in ons land en wat er allemaal niet deugt aan het werk van collega-auteurs. Zelf hoort deze ‘kenner’ niet bij die groep die alles fout doet, want hij heeft alles goed bestudeert en initieert allerlei geweldige initiatieven. Er komen allerlei voorbeelden voorbij van hoe geweldig het genre in de Engelstalige wereld is en hoe Nederland en Vlaanderen niet kunnen tippen aan de kwaliteit daarvan. Telkens geeft zo iemand, bedoeld of niet, weer de boodschap dat anderen nooit de kwaliteit kunnen leveren die het genre nodig heeft. Dit opleggen van een mening aan alle collega-auteurs in ons genre vind ik op zijn zachts gezegd vreselijk negatief en demotiverend. Precies wat we niet nodig hebben. Kan dat nou niet anders? Waarom kunnen Nederlandstalige boeken niet ‘awsome’ zijn zoals de Engelstaligen het noemen. Waarom moeten wij hier altijd weer afgezeken worden door anderen en kunnen we elkaar geen complimenten geven voor het schrijfwerk dat we doen voor de fantastiek?

Het is mij wel duidelijk dat diegene die zoveel kritiek heeft veel Engelstalig werk leest, maar slechts een handjevol Nederlandse auteurs gelezen heeft. Mijn boeken zaten er zeker niet bij. Dus hoe kan zijn mening dan objectief zijn, als het gros van de schrijvers wordt vergeten?

Als ik zie wat er de afgelopen tien jaren dat ik schrijf is gebeurd in Nederland, krijg ik toch echt het idee dat we in de lift zitten met het genre. Natuurlijk bekijk ik het voornamelijk door de gekleurde bril van de uitgeverij bij wie ik boeken heb uitgebracht en van wie ik in de loop der jaren tientallen boeken heb gelezen. De andere schrijvers zie ik voorbijkomen in About Boks, een wekelijks programma op Facebook, van Zilverspoor, waar vele auteurs de kans krijgen over hun boeken te vertellen, ongeacht bij welke uitgever ze zijn uitgegeven. Laten we eens wat liever zijn voor elkaar en daar een voorbeeld aan nemen, in plaats van altijd maar weer te doen alsof Nederlanders en Vlamingen ten opzichte van Amerikanen en Engelsen zoveel minder waard zijn in de verbeeldingsliteratuur. We moeten toch al dealen met dat landelijke literaire air dat onze niche de grond in boort, waardoor onze boeken nauwelijks in normale winkels komen. Op dit soort psychologische dreunen zit ik echt niet te wachten. Het als genreschrijver vol te houden is al lastig genoeg. Of is die ‘kenner’ erop uit om de concurrentie te verkleinen?

Ik ga er niet meer naar luisteren. De volgende keer dat er weer zo’n man komt met een berg kritiek zet ik het filmpje uit of lees ik gewoon niet verder.

Je kunt geen appels met peren vergelijken. De situatie Engelstalig of Nederlandstalig verschilt enorm. De doelen die individuele schrijvers hebben ook.

Laat ik me voornemen om hetgeen wat op bovenstaand plaatje staat aan te houden. Ik schrijf omdat ik het wil, omdat ik me er goed bij voel. Er zijn lezers die mijn boeken fijn vinden om te lezen, er zijn er zelfs die halsreikend uit zitten te kijken naar mijn volgende boek. Wat heb ik dan te klagen?

Moet het mijn doel zijn om het genre in Nederland naar een hoger plan te tillen? Volgens mij werk ik daar al aan mee. Van ieder nieuw verhaal dat ik schrijf en dat bij een jury terecht komt, een redactie krijgt en herschreven wordt, groei ik als schrijver. Moet ik het hele veld meetrekken? Alleen als ik me daartoe geroepen voel. Behalve zakelijke overeenkomsten die ik heb afgesloten, ben ik niemand iets verschuldigd.

Het gaat goed

Laat ik voorop stellen dat het goed gaat met mij als schrijver. Ik mag er trots op zijn dat de redactie van mijn volgende boek goed verlopen is en dat ik weer kon merken dat er minder ‘fouten’ in het manuscript te verwerken waren dan bij eerdere werken. Dat ik bij ieder boek dat ik schrijf minder versies nodig heb.

Interplanetair boek 2 Geestenpoort is terug bij de uitgever en wordt in 2022 een nieuw uitgegeven boek.

Inmiddels heb ik naast dit manuscript nog een tweede manuscript geschreven het afgelopen jaar. Voor de manuscriptenwedstrijd van Zilverspoor zijn de bestanden opgestuurd.

Tijdens CampNaNoWriMo ben ik aan versie 3 bezig voor het derde deel van Interplanetair en ik vermoed dat ik met dit manuscript zelfs met een versie minder rond kan komen dan voor de vorige, omdat het vanaf het begin al beter lukte de ideeën direct goed op te schrijven.

Er zijn pasgeleden nog drie nieuwe korte verhalen van mij verschenen op Smashwords.

Dus naar mijzelf kijkende, en dat is het beste om te vergelijken, gaat het nog niet zo slecht.

En als ik zie wat voor mooie nieuwe boeken er weer bijgekomen zijn van collega’s in de artbooksshop.com gaat het met ons genre ook heus wel goed. Het ligt er maar net aan welke eisen je stelt (en of je in de positie bent om die te mogen stellen?)

Wie leest dit nou eigenlijk?

Dat vraag ik me iedere week weer af. Ik schrijf een blog maar kom er nooit achter wie dit ook echt gelezen heeft, op een paar mensen na die het trouw liken op mijn website. Dat is leuk om te zien. Ik krijg daar een bericht van binnen in mijn e-mail.

Maar van degenen die het via Facebook lezen merk ik nauwelijks iets. Kun je het liken op Facebook als je dit via de link hebt gelezen? Ik denk niet dat ik iets anders aan promotie ga doen dan bloggen, filmpjes op You Tube zijn soms wel leuk maar het is niets voor mij. Ik wil ook niet iedere dag in twaalf groepen een post van mijn boeken opdringen via sociale media. Dus ik doe het zo.

Rest me om iedereen een Vrolijk Pasen te wensen, voor 17 en 18 april 2022

Groeten van Johanna Lime

Twee petten

8 april 2022

Jullie weten dat ik schrijf onder een pseudoniem. Ik ben Johanna Lime.

Ik ben onder deze naam schrijver van fantasy en science fiction.

Dat is de ene pet die ik met veel plezier draag.

Sinds kort heb ik een tweede pet.

De pet die ik op kan zetten als ik in een andere hoedanigheid bezig ben met teksten.

Ik ben nu ook toegetreden tot de jury van de Waterloper Verhalenwedstrijd.

Onder die tweede pet ben ik Marjo Heijkoop, het jurylid.

Lees hier mijn introductie in de wereld van Waterloper Verhalenwedstrijd.

https://www.waterloper.nl/juryleden/marjo-heijkoop/

Een andere pet.

Hallo, deelnemers aan de themaschrijfwedstrijd Waterloper. Een verrassing, zeg je, om mij hier aan de ander kant van de tafel te zien? Nou, dat was het voor mij ook toen ik werd gevraagd als jurylid. Wat een eer! Zoals je bovenaan ziet, heb ik besloten om voor Waterloper mijn eigen naam te gebruiken, naar goed voorbeeld van Roos.

Jullie zullen mij als schrijver vanaf 2011 intussen ook kennen onder een andere pet, die van mijn pseudoniem Johanna Lime. Sinds die tijd schrijf ik fantasyromans, veelal met een wereldbouw uit de toekomst. Eerst samen met mijn nicht Dinie, en na haar overlijden ben ik alleen doorgegaan. Johanna’s boeken Schimmenschuw, trilogie De vergeten vloek en trilogie Interplanetair zijn te vinden bij uitgeverij Zilverbron. Van Interplanetair komt boek 2 in 2022 uit en boek 3 staat gepland voor 2023. Ik heb na het volgen van een cursus De twaalfde Saturnusmaan geschreven, een autobiografische fictie, die uitkwam bij uitgeverij AquaZZ. Verder heb ik plannen voor nog minstens acht nieuwe boeken in de toekomst. Ik hoop dat allemaal nog mee te maken. Als 65-jarige gepensioneerde vrouw voel ik me gezegend met mijn passie voor schrijven. Daardoor heb ik altijd iets te doen. Alleen is het fijn om af en toe ook gelijkgestemden te ontmoeten, bijvoorbeeld bij schrijfwedstrijden als Waterloper.

Vanaf 2012 deed Johanna Lime ook bijna ieder jaar mee aan schrijfwedstrijden voor korte verhalen en daarbij heb ik jullie vast weleens ontmoet. Ik heb hele goede herinneringen aan de Fantastels Verhalenwedstrijd, vanwege de uitgebreide juryrapporten, zoals die nu ook weer bij Waterloper worden verstrekt. Ik nam ze altijd na afloop van de wedstrijd ter hand om mijn verhalen te redigeren en heb mijn korte verhalen als e-books op Smashwords gepubliceerd. Daar staan er intussen vierenveertig en ik vind dat beter dan dat ze op mijn computer achterblijven en nooit een lezer onder ogen kunnen komen. Ik was blij dat Roos besloot om na Fantastels het stokje over te nemen en organisator te worden van Waterloper. Natuurlijk zou het Roos niet zijn als er geen nieuw element bijkwam. Waterloper werd een themawedstrijd. Ik vond dat als schrijver best lastig, het vraagt een goede voorbereiding en een flinke brainstorm, maar de verhalen worden er vaak heel bijzonder door. Ongewoon en origineel, zoals we dat graag zien in de fantastiek.

Waar zal ik op gaan letten als jurylid?

Ik kan me voorstellen dat jullie daar graag iets over willen horen.

Om te beginnen is deze vierde editie van Waterloper natuurlijk mijn eerste keer aan de andere kant van de tafel. Dus zal ik uitleggen waar ik bij verhalen meestal op let.

Waterloper is een wedstrijd in de fantastiek, dus moeten de verhalen elementen bevatten uit de fantasy, sciencefiction en horror. Ik let dus op gebeurtenissen die in het leven van alledag niet voor zullen komen. Die moeten geïntegreerd in het verhaal voorkomen, zodat ik ze geloof of zodat ik in iedere geval zie dat de personages het geloven en ik met hen mee kan gaan.

Daarnaast is dit een themawedstrijd, dus ga ik ervan uit dat het thema letterlijk dan wel figuurlijk in het verhaal is verwerkt. Zelf heb ik al eens een veteranenverhaal ingestuurd dat werd gediskwalificeerd omdat het thema er eerder als een postzegel opgeplakt was. Dat werkt dus niet. Mijn tip is dan ook: schrijf een nieuw verhaal aan de hand van een of meer thema’s die dit jaar zijn opgegeven. Ik presteerde het in 2020 om vijf thema’s te verwerken in Nederland emigreert, dat haalde de vijfde plaats en was mijn beste verhaal bij Waterloper ooit. Toch schrijf ik al zolang ik me kan herinneren. Op mijn negende kreeg ik de derde prijs voor een wedstrijdverhaal van school. Die plaats heb ik tot nu toe nog niet geëvenaard. Ik wil alle deelnemers van tevoren alvast een hart onder riem steken, want meedoen alleen al is geweldig! Het is een hele kunst om geen te hoge verwachtingen te hebben en direct voor de eerste plek te willen gaan. Wanneer je jezelf kunt aanleren om je werk altijd vooral te vergelijken met je eerder geschreven eigen werk, om dan te zien dat je steeds een beetje groeit, zul je een beter gevoel overhouden. En wie weet behaal je toch een geweldige plek. Korte verhalen schrijven is moeilijk. Maar bij en een competitie zoals deze wedstrijd met gelijkgezinden leer je er ieder jaar een beetje bij, daar wil ik je als jury bij helpen.

Ik daag je uit om te experimenteren met personages, perspectieven, tijden, en werelden. Ons genre kan een duwtje naar andersoortige verhalen dan wat al veel gedaan is wel gebruiken. Ga de uitdaging aan en vind inspiratie in de actuele onderwerpen die spelen in de maatschappij, geef er een draai aan en til het naar een hoger plan met de vraag die altijd op onze lippen ligt: ‘Wat als?’

Voor zover ik het nu kan schatten, ga ik letten op personages. Wie zijn het en hoe staan ze in het leven? Waarom doen ze wat ze doen, wat drijft ze, waarom is dat belangrijk en wat willen ze het liefst?

Ik ga letten op wereldbouw. Hoe ziet de wereld er in het verhaal uit? Is het zoals het leven bij ons en wat maakt het dan fantastiek? Is het heel anders dan bij ons en hoe ziet het er daar dan uit? Is het geloofwaardig, proef ik een sfeer, wat zijn de regels die er gelden?

Ik ga letten op verhaalopbouw. Is er een begin, midden en einde in het verhaal, volgen de gebeurtenissen elkaar op of is er een ander verband? Een causaal verband: doordat het ene gebeurt, volgt het andere. Is er een verassende wending te bespeuren? Had ik kunnen weten hoe het afliep of niet?

Het conflict is de motor van een verhaal. Wat is het conflict. Is het episch of juist heel klein en subtiel? Hoe reageren de personages op wat ze meemaken? Waar zit de spanning in?

Ik ga letten op de spelling van de Nederlandse taal. Niets haalt me zo uit het verhaal als fouten in de werkwoordvervoegingen. Ik lees langzaam en secuur en zie geen beelden voor me. Dus moet ik het hebben van logisch nadenken, mijn herinneringen en mijn inlevingsvermogen.

Zelf lees ik ook en schrijf ik van alle boeken die ik lees een recensie. Ik hoop dan ook dat ik na het analyseren van de wedstrijdverhalen punten vind waarmee ik je verder kan helpen om te groeien als schrijver. En misschien vind ik niet veel en ben je al ver gekomen, misschien win je de wedstrijd wel. Toch denk ik dat er altijd wel iets te zeggen valt over een verhaal en dat feedback altijd is te geven. Al was het alleen maar om de positieve punten aan te geven. Dat is waar ik me op zal focussen. En zoals bij iedereen heb ik een geheel eigen smaak en zal een ander jurylid het niet altijd eens zijn met wat ik ervan vind. Maar daar is rekening mee gehouden bij de organisatie van Waterloper en je bent vrij om je eigen zin te doen en mijn commentaar terzijde te schuiven als je er niks aan hebt.

Ik ben benieuwd hoe deze nieuwe pet me gaat bevallen. Ik hoop dat jullie me zullen verrassen met prachtige genreverhalen en dat ik mijn steentje bij kan dragen door jullie van behulpzame feedback te voorzien waarmee je het verhaal verder de wereld in kunt helpen. Want meer goede genreverhalen hebben we als lezers heus wel nodig vandaag de dag.

Veel succes!