Terugblik op het jaar 2019 van Johanna Lime

23 december 2019

Een jaar alleen

Precies een jaar geleden stierf Dinie Boudestein aan de gevolgen van kanker. Wat heb ik haar het afgelopen jaar ontzettend gemist, wat voelde ik me vaak eenzaam en verlaten. Het is nog steeds niet te bevatten. In september 2018 op de Elfia in Arcen stond Dinie nog trots lachend op de foto met ons derde boek. Drie maanden later was ze dood. Wat een vreselijk verlies.

Verdriet vindt zijn weg

Ik had besloten dat ik in 2019 overal aan mee wilde doen. Aan conventies, festivals en beurzen waar ik onze boeken kon verkopen. Dus ging ik in januari al naar de Beneluxcon en Imagicon in Ede. Ik overnachtte er in het hotel. In maart, op het Fantasy Fest in Rijswijk, kwam echter het verdriet naar buiten. Dat was de verklaring die mijn huisarts eraan gaf. Ze vertelde dat het slapende mazelenvirus weer actief geworden was en ervoor gezorgd had dat ik gordelroos kreeg. Ik beschouwde het als een waarschuwing van mijn lichaam dat ik na het verlies van mijn moeder en van Dinie in 2018 te hard van stapel ging.

Met eten nam ik het in 2019 ook niet zo nauw meer. Ik snoepte veel voor troost. Natuurlijk werd ik daardoor weer zwaarder. Op het Keltfest en de Elfia hield ik  het fysiek niet lang genoeg vol. Het was te zwaar om daar de hele tijd te staan om boeken te verkopen en die op het eind weer in te pakken. Op Castlefest ging het al helemaal niet meer. Daar zakte ik door mijn been en kon ik nog net de auto halen om naar huis te rijden. Weken daarna bleef ik pijn houden in mijn benen.

Ik ging naar de orthopeed die concludeerde dat mijn heup versleten was. Maar een operatie zou vooralsnog niet nodig zijn. Ik ging naar fysiotherapie en naar de diëtiste. Gelukkig hielp dat, al zal het nog wel minstens een jaar duren voordat ik op mijn streefgewicht kan zijn.

Met het koolhydraatarme dieet ben ik sinds september 2019 toch al vijftien kilo afgevallen. Het vreemde van het dieet dat ik nu volg is, dat ik juist meer moet eten dan voorheen. Alleen het snoepen moet ik natuurlijk laten. Volgens de diëtiste at ik te weinig, waardoor ik juist niets afviel. Ik probeer nu zoveel gewicht kwijt te raken en zo goed te oefenen met de fysiotherapie dat ik zonder pijn toch weer op festivals kan staan.

 

De e-books op Smashwords

In 2018 waren Dinie en ik al druk bezig geweest met de redactierondes voor onze korte verhalen bij Tamara Geraeds. Ze werden vernieuwd of nieuw als e-books op Smashwords uitgebracht. De nieuwe versies hebben NL op de kaft. Of EN, voor de door Dinie naar het Engels vertaalde verhalen. Die werden gecontroleerd door een oom en een nicht van mij uit Australië. Helaas zijn ze daar weer mee gestopt.

In 2019 ging de redactie bij Tamara verder. Ik heb alle verhalen die we voor een redactie hadden opgestuurd verder vernieuwd en ook de serie van zeven Randstedenverhalen op Smashwords gepubliceerd. Die laatste verhalen spelen zich af op allerlei planeten waar ruimteschepen van ESA heen gaan. De steden hebben het woord rand in de naam, zoals bij Marsdurand.

Hier het overzicht van onze e-books.

Ik moet nu alleen nog steeds een keer naar Brugge om van De knuffelsteen een langer detectiveverhaal te maken dat De Avonturensteen gaat heten en dan ook NL op de kaft zal krijgen. Daar is nog steeds niet van gekomen in 2019. Hopelijk lukt het in 2020 wel.

 

Schrijfroutine

Wat ben ik blij dat ik schrijf! Als ik niets omhanden heb, word ik gek. Natuurlijk zijn er veel dingen die moeten gebeuren in het huishouden en ben ik ook nog steeds bezig met de mantelzorg van mijn vader. In 2019 was er vanwege Dinie’s overlijden ook veel te regelen met banken en verzekeringen. Ik ben het afgelopen jaar bovendien bezig geweest met het opruimen van de overbodige spullen in huis. Een vuilniszak per week was mijn doel. Dat is bijna gehaald. Maar het viel niet mee. Wat een rotklus is het. Overal zitten herinneringen aan.

Gelukkig is het me het afgelopen jaar vaak gelukt om een flink aantal uren per dag bezig te zijn met schrijven. Als ik in een verhaal zit, vergeet is alles om me heen. Schrijven is niet alleen goed voor afleiding, het werkt ook therapeutisch. Bovendien heb ik er als moderator voor de Zilverboekenclub op Facebook een leuke taak bij gekregen. Daar zorg ik voor de rubriek personages en wereldbouw, uit de boeken van Zilverauteurs. Zij vullen een vragenlijst in namens een personage uit hun boek of vertellen over de wereldbouw. Dat is erg leuk om te doen en ik kreeg ook meer contact met de andere moderators. Tegenwoordig heb ik er ieder dag wel een taak bij om de sociale media bij te houden, op Facebook en Instagram. Ik vind het wel een uitkomst dat er contacten op afstand zijn in mijn computer.

Dit zijn de schrijfprojecten waar ik, nadat de redactie voor de e-books klaar was, mee bezig ben geweest.

Iets wat bij mij elk jaar terugkomt, is de NaNoWriMo uitdaging, met CampNaNoWriMo in april en juli en NaNoWriMo in november. Daar probeer ik steeds aan mee te blijven doen.

Het is een fijne manier om de schrijfroutine vast te houden.

Tijdens CampNaNoWriMo van april schreef ik twee nieuwe verhalen voor de themawedstrijd Waterloper. De thema’s waren lastig, het heeft een paar maanden geduurd voordat ik de ideeën voor de verhalen kreeg en er de juiste woorden bij kon vinden. Voor het derde verhaal heb ik een verhaal herschreven dat Dinie en ik eerder voor een andere wedstrijd hadden gebruikt. Het thema zat er niet echt doorheen geweven, bleek tijdens de prijsuitreiking. Ik moet er weer aan gaan schaven en slijpen. Het weer herschrijven met de kritieken van de jury ernaast. Op het moment heb ik daar nog niet veel zin in. Ik begin me steeds meer af te vragen of korte verhalen mijn ding eigenlijk wel zijn. Misschien dat het in 2020 toch weer lukt.

Bij Waterloper won ik deze keer zelfs een prijs, de eerste druppel seniorprijs voor de oudste debutant.

Bij CampNaNoWriMo in juli 2019 heb ik het hele manuscript voor De vergeten vloek deel 3 Schamel verbond herschreven. Geredigeerd eigenlijk. Dat waren 127.373 woorden.

Voor die tijd had ik de eerdere versie alleen af moeten maken, waar Dinie en ik samen aan bezig waren geweest. Verschillende keren zat ik in de put. Ik miste iets in het plot en dacht: ‘Hoe moet ik dit aanpakken?’

Ik kon er niet met Dinie over praten, zoals we altijd deden. Het duurde een tijd voordat ik de oplossing bedacht. Dinie zou me daar al lang op gewezen hebben, maar zij was er niet. En eigenlijk was het simpel: de Avatars moesten vaker in het verhaal terugkomen, tenslotte kwam de vloek door Hen! Nadat ik dat bedacht had kon ik het helemaal afmaken.

Ik kon het manuscript op tijd insturen naar Zilverbron.

 

Autobiografie met aliens

Een ander project dat af moest komen, was het autobiografische verhaal waaraan ik was begonnen tijdens de cursus Schrijf Je Verhaal bij Marjon Sarneel. Dat was een weerbarstig idee dat steeds maar weer de kop opstak. Het moest echt eens helemaal worden uitgeschreven. Dat verhaal moest ook af!

Op Facebook heb ik hulp gevraagd aan degenen die mijn pagina volgen. Ik zat met de vraag of ik citaten uit studieboeken moest gebruiken, een literatuurlijst en een nawoord. Maar waar ik het meest aan had was, dat ik het verhaal eerst voor mezelf helemaal uit moest schrijven. Dat heb ik gedaan en het werkte. Ik heb er nu een goed gevoel over. Het is helemaal af en er zitten allerlei onderwerpen doorheen geweven die het een gelaagd verhaal maken.

Inmiddels heb ik het nog een keer geredigeerd en ben ik tot de conclusie gekomen dat de citaten niet nodig zijn. De informatie uit de boeken heb ik in eigen woorden opgeschreven.

Hoe het verder moet, ben ik nu aan het uitzoeken. Dat De twaalfde Saturnusmaan er komt, staat nu wel voor me vast. Als het niet als boek uitgebracht wordt, dan toch zeker als een e-book.

Winacties en promotie

Om meer bekendheid te krijgen met mijn boeken, heb ik een paar keer per jaar winacties op mijn website van Schimmenschuw en op die van De vergeten vloek. In 2019 heb ik ook meegedaan met de Summer Sale en doe ik mee met de End of Year Sale op Smashwords. Dan zijn mijn e-books met korting te downloaden.

Bij de winacties voor mijn boeken, zoals nu de Winter Winactie op mijn Facebookpagina die nog tot 25 december loopt en de Cadeaumaand december in de Zilverboekenclub, vraag ik aan degenen die een boek winnen om een recensie.

Ik heb in 2019 een paar mooie recensies gekregen van de boeken van Johanna Lime. Daar ben ik blij mee. Dank jullie wel! Ik hoop dat het meer lezers over de streep zal trekken om mijn boeken te willen lezen.

Een nieuwe trilogie

In 2019 heb ik zoveel geschreven dat mijn project voor november klaar was voordat de NaNoWriMo zou beginnen. De twaalfde Saturnusmaan was al eerder helemaal uitgewerkt. Dat had eigenlijk mijn project voor november moeten zijn. Dus wat moest ik nu?

Ik zat er al een tijdje over te denken om na De vergeten vloek door te gaan met schrijven in de wereld van Eibor Risoklany (Laskoro en Berinyi). Tenslotte liggen er nog dagboeken in de kast, van Dinie en van mij, van personages uit de twee volgende generaties na Jima en Sylviana. Ik zou dus verder kunnen gaan met de kinderen van de Magii.

Voor Schamel verbond (deel 3 van De vergeten vloek) had ik een kaart getekend van een deel van de ruimte, waar Monoceros, Orion en Taurus op staan. Het is mijn bedoeling dat die in het boek wordt opgenomen.

Nu kan de wereld van Eibor Risoklany vanwege de handelsrelaties met andere volkeren ook wel groter worden. In De vergeten vloek wordt immers al gesproken over een Galactische Vereniging van Planeten. Dus kwam ik op het idee om Interplanetair te gaan.

De kinderen van Jima en Sylviana reizen naar andere plaatsen in de ruimte.

Afijn, u snapt het al. Ik ging brainstormen en bedacht weer nieuwe personages, vreemde planeten en vreemde wezens. Mijn nieuwe project voor NaNoWriMo werd deel 1 van de trilogie Interplanetair. Ik maakte een plot tijdens de voorbereidingen op NaNoWriMo, werkte de personages uit, beschreef een paar scènes met de wereldbouw en ging in november aan het werk. Inmiddels is de helft van het manuscript geschreven. Hoewel het nog maar een eerste versie is, wordt dit een interessant en spannend verhaal. Over wraak en liefde. Ik heb er reuze veel zin in om van deze trilogie weer iets moois te maken!

En het beste nieuws van alles is, dat Zilverbron Interplanetair in de planning heeft gezet. De boeken gaan er komen! Ik heb drie jaar werk. Heerlijk, ik heb er zin in! Dat zal me fijn bezighouden. Bedankt Cocky!

 

Johanna Lime (Marjo Heijkoop)

2 gedachtes over “Terugblik op het jaar 2019 van Johanna Lime

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.