Het weerwolfprincipe en de Randstedenserie

Geplaatst 21 mei 2019

Het weerwolfprincipe van Clifford D. Simak

Waar haal je je inspiratie vandaan, wordt er weleens gevraagd. Wel, een boek dat voor mij een onvergetelijk verhaal bevat, is Het weerwolfprincipe. Een pocketboekje met maar 201 pagina’s dat in 1970 uitgegeven werd door Het Spectrum. The Werewolf Principle, van Amerikaanse schrijver Clifford D. Simak.

Dit boek heb ik voor het eerst gelezen toen ik nog een tiener was. Ik had het uit de bibliotheek geleend en ben er later jarenlang naar op zoek geweest. Telkens als ik in de boekhandel kwam zocht ik ernaar. Uiteindelijk heb ik het boekje kunnen bestellen.

Flaptekst

‘U bouwde een muur om u heen!’ had de Kamer gejammerd. ‘Een niets, een klont niets. U vulde me met een wolk niets.’ En nu had men de weerwolf gezien. Blake kon er niets aan doen: de verandering was al begonnen, de geest van Speurder had de leiding van Denker en Wisselaar overgenomen; met zijn nekharen overeind snelde hij voort en zag de wezens op deze rommelige planeet: wezens die op twee achterpoten liepen en van protoplasma waren, en metalen wezens die licht uit hun ogen schoten…

Hallucinatorisch, feeëriek én humoristisch is de wereld rond de gesimuleerde toekomstmens in deze geniale roman.

 

Als tiener naar de bibliotheek

Ik weet nog wel dat ik als tiener naar de bibliotheek mocht en daar begon met detectives, omdat er in die tijd televisieseries waren zoals van The Saint. Ook detectiveseries als die over commissaris Maigret waren in die tijd te volgen op de buis. En De Wrekers. Maar op detectiveboeken was ik toch al gauw uitgekeken.

Ik zocht verder in de bibliotheek en kwam bij een ander rek terecht. Daar ontdekte ik science fiction boeken zoals de serie De prinsen van Amber van Roger Zelazny. Ik weet wel dat ik die verslond. Ik vond ze echt geweldig. Het waren maar dunne pocketboekjes, dus ze waren snel uitgelezen.

Er stonden ook verhalen bij van Clifford D. Simak. Geen al te gemakkelijke verhalen, maar dat was nou juist wat ik nodig had. Ze waren een beetje hallucinatorisch, zoals dat in de flaptekst hierboven staat. Ze werkten vervreemdend en ze zetten me aan het denken. Dat had ik nou precies nodig.

 

Waarom nu precies dit boek?

Misschien komt het doordat ik me in die tijd een vreemdeling in een vreemde wereld voelde. Ik was geslaagd voor mavo4 en ging naar havo5, naar een vreemde school in een ander dorp. Alleen op de fiets door weer en wind. Ik was op mijn vorige school al een buitenbeentje en op deze school kreeg ik weer geen aansluiting. Ik paste nergens bij.

Als ik me in de verbeeldingswerelden van Simak begaf, voelde ik me prettig. Mijn voorliefde voor science fiction begon pas echt goed toen ik Het weerwolfprincipe las. Dit boek gaat over een experiment met een mens die naar verschillende planeten reisde en de wezens die daar leefden moest onderzoeken. Met die informatie komt hij terug naar de Aarde. Maar dan blijkt dat hij die wezens in zich heeft opgenomen. Om de beurt komt er een naar boven en die neemt dan de leiding. Hij is anders dan de rest en past nergens meer bij. Uiteindelijk vertrekt hij weer.

Dit boek is mij altijd bij gebleven. Ik vind het echt geweldig en herlees het af en toe nog steeds. Dit is het boek waardoor ik bij het fantasy en science fiction genre terecht gekomen ben en waarom ik dit soort verhalen ben gaan schrijven, samen natuurlijk met de sprookjes die ik als kind al geweldig vond.

Er zijn nog een paar van dit soort boeken die een indruk op mij hebben achtergelaten. Misschien is het een idee om die later in een andere blog te bespreken.

 

Randsteden serie

De inspiratie die ik opdeed bij Het weerwolfprincipe is gebruikt voor sommige gedeelten uit deze serie korte verhalen, hoewel het details zijn die anders door mij zijn uitgewerkt.

Vijf van de zeven verhalen uit deze serie staan klaar om als e-book gepubliceerd te worden op Smashwords. Twee van deze verhalen krijgen in mei nog redactie. Vanaf 1 juni komt er zeven zaterdagen lang steeds een verhaal uit.

De Randsteden serie bestaat uit zeven korte sciencefictionverhalen, die zijn geschreven door Johanna Lime. Tussen 2012 en 2017 hebben deze verhalen stuk voor stuk meegedaan aan verhalenwedstrijden in het Fantasy- en Scifi- genre, zijn ze meerder keren door Marjo Heijkoop en Dinie Boudestein samen verbeterd door herschrijven en in 2019 kregen ze een hoofdredactie door Tamara Geraeds.

Randsteden zijn pionierssteden op de Maan, op Mars en op exoplaneten, die als een afspiegeling van Commando Almere gezien kunnen worden. Ze krijgen hun naam in Nederland omdat de Ruimtehaven van de European Space Agency in de Markerwaard langs de grens van de Nederlandse Randstad is gebouwd. Maar ook doordat meestal het woord ‘rand’ in de naam van zo’n pioniersstad is opgenomen.

Bij deze serie horen de titels:

  1. Carrière maken
  2. Onnatuurlijk
  3. Defragmentatie
  4. Mensplanten van Mars
  5. Levende fantasie
  6. Robotrace
  7. De urn

Nummer 1 en 2 vormen met elkaar een verhaal, de andere staan op zichzelf.

 

Wanneer er een verhaal gepubliceerd is, komt die bij Publicaties NL in het menu te staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.